గరుడపురాణమ్

కృత్త్యాసీనన్తత్తీర్థగతం రక్షన్తి వనదేవతాః । యమదూతా విశేషేణ న యామ్యాస్తస్య పార్శ్వగాః ॥ ౨,౩౬.

తల ముండన చేసి, తీర్థానికి వెళ్లినవారిని అడవి దేవతలు ప్రత్యేకంగా రక్షిస్తారు. యమదూతలు వారికి దగ్గరకి రారు.

తీర్థసేవీ నరో యస్తు సర్వకిల్బిషవర్జితః । తత్ర మ్రియతే దహ్యేత తత్తీర్థఫలభాగ్భవేత్ ॥ ౨,౩౬.

తీర్థసేవలో నిమగ్నమై, అన్ని పాపాలనుండి విముక్తుడై అక్కడే మరణించినవాడు, ఆ తీర్థఫలాన్ని పొందుతాడు.

సేవితేఽపి సదా తథి హ్యన్యత్ర మ్రియతే యది । శుభే దేశే కులే ధీమాన్ స భవేద్వేదవిద్ద్విజః ॥ ౨,౩౬.

తీర్థసేవ ఎప్పుడూ చేసినవాడు, ఎక్కడైనా మరణించినా, మంచి దేశంలో, మంచి కుటుంబంలో వేదజ్ఞుడైన బ్రాహ్మణుడిగా పుడతాడు.

కృత్వా నిరశనం తార్క్ష్య పునర్జీవతి మానవః । బ్రాహ్మణాన్ స సమాహూయ సర్వస్వం యత్పరిత్యజేత్ ॥ ౨,౩౬.

తార్క్ష్యా, ఉపవాసం చేసినవాడు మళ్లీ బ్రతికితే, బ్రాహ్మణులను పిలిచి తన సర్వస్వాన్ని దానం చేయాలి.

చాన్ద్రాయణం చరేత్కృత్స్నమనుజ్ఞాతశ్చ తైర్ద్విజైః । అనృతం న వదేత్పశ్చాద్ధర్మమేవ సమాచరేత్ ॥ ౨,౩౬.

ఆ బ్రాహ్మణుల అనుమతితో పూర్తిగా చాంద్రాయణ వ్రతం చేయాలి. తర్వాత అసత్యం చెప్పక, ధర్మానుసారం ప్రవర్తించాలి.

తీర్థే గత్వా చ యః కోఽపి పునరాయాతి వై గృహమ్ । అనుజ్ఞాతః స వై విప్రైః ప్రాయశ్చిత్తమథాచరేత్ ॥ ౨,౩౬.

ఎవరైనా తీర్థానికి వెళ్లి తిరిగి ఇంటికి వస్తే, బ్రాహ్మణుల అనుమతితో ప్రాయశ్చిత్తం చేయాలి.

దత్త్వా వా స్వర్ణదానాని గోమహీగజవాజినః । తీర్థం యది లభేద్యస్తు మృత్యుకాలే స భాగ్యవాన్ ॥ ౨,౩౬.

మరణ సమయానికి బంగారం, గోవు, భూమి, ఏనుగు, గుర్రం వంటి దానాలు ఇచ్చి, తీర్థాన్ని పొందినవాడు ధన్యుడు.

గృహాత్ప్రచలితస్తీర్థం మరణే సముపస్థితే । పదేపదే తు గోదానం యది హింసా న జాయతే ॥ ౨,౩౬.

మరణ సమయం దగ్గరగా ఉన్నప్పుడు ఇంటి నుంచి తీర్థానికి బయలుదేరి, ప్రతి అడుగునా గోవును దానం చేస్తే, అతనికి ఎటువంటి హాని కలుగదు.

గృహే తు యత్కృతం పాపం తీర్థస్నానేన శుధ్యతి । కురుతే తత్ర పాపఞ్చేద్వజ్రలేపసమం హి తత్ ॥ ౨,౩౬.

ఇంట్లో చేసిన పాపం తీర్థస్నానంతో శుద్ధి అవుతుంది. కానీ అక్కడే పాపం చేస్తే, అది వజ్రంతో పూతపెట్టినట్లవుతుంది.

క్లిశ్యేత్స నాత్ర సన్దేహో యావచ్చన్ద్రార్కతారకమ్ । తత్ర దత్తాని దానాని జాయన్తే చాక్షయాణి వై ॥ ౨,౩౬.

చంద్రుడు, సూర్యుడు, నక్షత్రాలు ఉన్నంతకాలం మనిషి బాధపడుతూనే ఉంటాడు అనే సందేహం లేదు. కానీ అక్కడ ఇచ్చిన దానాలు మాత్రం ఎప్పటికీ నశించవు.

ఆతురే సతి దాతవ్యం నిర్ధనైరపి మానవైః । గావస్తిలా హిరణ్యఞ్చ సప్తధాన్యం విశేషతః ॥ ౨,౩౬.

ఒకరు అనారోగ్యంతో ఉన్నప్పుడు, పేదవారు అయినా సరే, వారు గోవులను, నువ్వులను, బంగారాన్ని, ముఖ్యంగా ఏడు రకాల ధాన్యాలను దానం చేయాలి.

దానవన్తం నరం దృష్ట్వా హృష్టాః సర్వే దివౌకసః । ఋషిభిః సహ ధర్మణ చిత్రగుప్తేన సర్వదా ॥ ౨,౩౬.

ఒక దాతను దేవతలు చూసినప్పుడు, వారు ఋషులతో, ధర్ముడితో, చిత్రగుప్తుడితో కలిసి ఎంతో ఆనందిస్తారు.

ఆత్మాయత్తం ధనం యావత్తావద్విప్రే సమర్పయేత్ । పరాధీనం మృతే సర్వం కృపయా కః ప్రదాస్యతి ॥ ౨,౩౬.

ధనం మన చేతిలో ఉన్నంతవరకు, దాన్ని బ్రాహ్మణునికి సమర్పించాలి. మరణించిన తర్వాత మనకు సంబంధించినది కాకపోతే, దయతో ఎవరు దానం చేస్తారు?

పిత్రుద్దేశేన యః పుత్త్రైర్ధనం విప్రకరేఽర్పితమ్ । ఆత్మానం సధనం తేన చక్రే పుత్రప్రపౌత్రకైః ॥ ౨,౩౬.

తండ్రి కోసం కుమారులు బ్రాహ్మణునికి ధనం సమర్పిస్తే, ఆ ధనంతో తండ్రి తన కుమారులు, మనవళ్లతో కలిసి స్థిరంగా ఉంటాడు.

పితుః శతగుణం దత్తం సహస్రం మాతురుచ్యతే । భగిన్యా శతసాహస్రం సోదర్యే దత్తమక్షయమ్ ॥ ౨,౩౬.

తండ్రి పేరుతో ఇచ్చిన దానం నూరంత, తల్లి కోసం వెయ్యంత, సోదరి కోసం లక్షంత, అదే కాకుండా సోదరి కోసం ఇచ్చిన దానం ఎప్పటికీ నశించదు.

యది లోభాన్న యచ్ఛన్తి ప్రమాదాన్మోహతోఽపి వా । మృతాః శోచన్తి తే సర్వే కదర్యాః పాపినస్త్వితి ॥ ౨,౩౬.

లోభం వల్ల, అజాగ్రత్త వల్ల లేదా మాయ వల్ల ఎవరు దానం చేయకపోతే, అలాంటి కఠినహృదయులు, పాపులు మరణించిన తర్వాత బాధపడతారు.

అతిక్లేశేన లబ్ధస్య ప్రకృత్యా చఞ్చలస్య చ । గతిరేకైవ విత్తస్య దానమన్యా విపత్తయః ॥ ౨,౩౬.

ఎంతో కష్టపడి సంపాదించిన ధనం సహజంగా నిలకడగా ఉండదు. దానికి ఒకే ఒక మంచి మార్గం ఉంది — దానం చేయడం. మిగతా మార్గాలు అన్నీ నాశానికే దారి తీస్తాయి.

మృత్యుః శరీగోప్తారం వసురక్షం వసున్ధరా । దుశ్చారిణీవ హసతి స్వపతిం పుత్రవత్సలమ్ ॥ ౨,౩౬.

శరీరాన్ని కాపాడేవారిని, ధనాన్ని దాచుకునేవారిని, భూమిని కూడా మరణం ఎగతాళి చేస్తుంది. అది ప్రేమగా ఉండే భర్తను చెడ్డ భార్య నవ్వినట్లు.

ఉదాసే ధార్మికః సౌమ్యః ప్రాప్యాపి విపులం ధనమ్ । తృణవన్మన్యతే తార్క్ష్య ఆత్మానం విత్తమప్యథ ॥ ౨,౩౬.

ఓ తార్క్ష్య, ధర్మబద్ధుడైన, మృదువైన మనిషి ఎంతటి గొప్ప ధనం సంపాదించినా, తనను తాను, తన ధనాన్ని కూడా తృణంలా తక్కువగా భావిస్తాడు.

న చైవోపద్రవాస్తస్య మోహజాలో న చైవ హి । మృత్యుకాలే న చ భయం యమదూతసముద్భవమ్ ॥ ౨,౩౬.

అతనికి ఎలాంటి కష్టాలు ఉండవు, మాయలో పడడు, మరణ సమయంలో యమదూతల వల్ల భయం కూడా ఉండదు.

సమాః సహస్రాణి చ సప్త వై జలే దశైకమగ్నౌ పవనే చ షోడశ । మహాహవే పష్టిరశీతిర్గోగృహే అనాశకే కాశ్యప చాక్షయా గతిః ॥ ౨,౩౬.

ఓ కాశ్యప, నీటిలో ఏడు వేల సంవత్సరాలు, అగ్నిలో పదకొండు, గాలిలో పదహారు, యుద్ధంలో ఎనభై ఆరు సంవత్సరాలు, గోవుల గదిలో లేదా కరువులో లెక్కలేనన్ని సంవత్సరాలు — అక్కడ ఫలితం ఎప్పటికీ నశించదు.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౩౭ తార్క్ష్య ఉవాచ । ఉదకుమ్భప్రదానం మే కథయస్వ యథాతథమ్ । విధినా కేన కర్తవ్యా కృతిరేషా జనార్దన ॥ ౨,౩౭.

తార్క్ష్యుడు ఇలా అడిగాడు: ఓ జనార్దన, నీరు నింపిన మట్టికుండలు దానం చేసే విధానం నాకు పూర్తిగా వివరించు. ఏ విధంగా ఈ క్రతువు చేయాలి?

కింలక్షణాః కేన పూర్ణాః కస్య దేయా జనార్దన । కస్మిన్ కాలే ప్రదాతవ్యా ప్రేతతృప్తిప్రసాధకాః ॥ ౨,౩౭.

అవి ఎలా ఉండాలి? ఏ పదార్థాలతో నింపాలి? ఎవరికిచ్చాలి, జనార్దన? departed వారికి తృప్తి కలిగించేందుకు ఎప్పుడు ఇవ్వాలి?

శ్రీకృష్ణ ఉవాచ । సత్యం పునః ప్రవక్ష్యామి ఉదకుమ్భప్రదానకమ్ । ప్రేతోద్దేశేన దాతవ్యా అన్నపానీయసంయుతాః । విశేషేణ మహాపక్షిన్ ప్రేతముక్తిప్రదాయకాః ॥ ౨,౩౭.

శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు: నిజంగా, నీరు నింపిన కుండలు దానం చేసే విధానాన్ని మళ్లీ వివరిస్తాను. departed వారి కోసం, అన్నం, నీరు నింపి ఇవ్వాలి. ఓ మహాపక్షీ, ఇవి departed వారికి మోక్షాన్ని ఇస్తాయి.

ద్వాదశాహే చ పణ్మాసే త్రైపక్షే వాపి వత్సరే । ఉదకుమ్భాః ప్రదాతవ్యా మార్గే తస్య సుఖాయ వై ॥ ౨,౩౭.

పన్నెండవ రోజున, ఆరో నెలలో, ప్రతి మూడవ పక్షంలో, లేదా సంవత్సరాంతంలో — departed వారి ప్రయాణానికి సుఖంగా ఉండేందుకు నీటి కుండలు ఇవ్వాలి.

అహన్యహని దాతవ్యా ఉదకుమ్భాస్తిలైర్యుతాః । సులిప్తే భూమిభాగే తు పక్కాన్నజలపూరితాః ॥ ౨,౩౭.

ప్రతి రోజూ నువ్వులతో కలిపిన నీటి కుండలు, బాగా పూతపూసిన నేలపై, వండిన అన్నం, నీటితో నింపి ఇవ్వాలి.

ప్రేతస్య తత్ర దాతవ్యం భాజనఞ్చ యదృచ్ఛయా । సుప్రీతస్తేన దత్తేన ప్రేతో యామ్యైః స గచ్ఛతి ॥ ౨,౩౭.

departed వారికి అక్కడ తమకు సాధ్యమైనంత పాత్రను దానం చేయాలి. ఆ దానంతో departed వారు సంతోషించి యమదూతలతో కలిసి వెళ్తారు.

ద్వాదశాహే విశేషేణ ఉదకమ్భాన్ ప్రదాపయేత్ । విధినా తత్ర సఙ్కల్పయ ఘటాన్ ద్వాదశసంఖ్యకాన్ ॥ ౨,౩౭.

పన్నెండవ రోజు ముఖ్యంగా, పద్దెనిమిది కుండలు నీటితో నింపి, నిబంధన ప్రకారం, వాటిని సమర్పించాలి.

ఏకాషి బర్ధనీ తత్ర పక్వాన్నఫలపూరితా । విష్ణుముద్దిశ్య దాతవ్యా సంకల్ప్య బ్రాహ్మణే శుభే ॥ ౨,౩౭.

అక్కడ ఒక పెద్ద పాత్రను పక్కగా వండిన అన్నం, పండ్లు నింపి, విష్ణువు కోసం అర్పించాలనే సంకల్పంతో, శుభ్రమైన బ్రాహ్మణుడికి ఇవ్వాలి.