గరుడపురాణమ్

నయతే ప్రాణదో వాయుః శరీరే సర్వసన్ధిషు । ఆహారో భుక్తమాత్రస్తు వాయునా క్రియతే ద్విధా ॥ ౨,౩౨.

ప్రాణవాయువు శరీరంలోని అన్ని సంధుల్లో ఆహారాన్ని నడిపిస్తుంది. భోజనం చేసిన వెంటనే వాయువు ఆహారాన్ని రెండు భాగాలుగా విడగొడుతుంది.

స ప్రవిశ్య గుహే సమ్యక్పృథగన్నం పృథగ్జలమ్ । ఊర్ధ్వమగ్నేర్జలం కృత్వా తదన్నఞ్చ జలోపరి ॥ ౨,౩౨.

ఆ వాయువు లోపలికి వెళ్లి, ఆహారం, నీటిని వేరు చేస్తుంది. అగ్ని కంటే పైగా నీటిని, నీటి మీద ఆహారాన్ని ఉంచుతుంది.

అగ్నేశ్చాధః స్వయం ప్రాణస్తమగ్నిఞ్చ ధమేచ్ఛనైః । వాయునా ధమ్యమానోఽగ్నిః పృథక్కిట్టం పృథగ్రసమ్ ॥ ౨,౩౨.

అగ్నికి కింద ప్రాణవాయువు ఉండి, మెల్లగా అగ్నిని ఊదుతుంది. వాయువు అగ్నిని ఊదినప్పుడు మలము, రసం వేర్వేరు అవుతాయి.

మలైర్ద్వాదశభిః కిట్టం భిన్నం దేహాత్పృథగ్భవేత్ । కర్ణాక్షినాసికా జిహ్వా దన్తనాభివపుర్గుదమ్ ॥ ౨,౩౨.

పన్నెండు విధాల మలము శరీరం నుంచి వేరుగా అవుతుంది. చెవులు, కళ్ళు, ముక్కు, నాలుక, పళ్ళు, నాభి, చర్మం, గుదము ఇవన్నీ మలానికి ఆధారంగా ఉంటాయి.

నఖా మలాశ్రయా హ్యేతే విణ్మూత్రఞ్చేత్యనన్తకమ్ । శుక్రశోణితసంయోగాదేతత్షాట్కౌశికం స్మృతమ్ ॥ ౨,౩౨.

పొగలు, మలము, మూత్రం ఇవన్నీ మలానికి నిలయాలు. వీటితో పాటు శుక్రం, రక్తం కలిసినప్పుడు ఆరు విధాల మలంగా పరిగణిస్తారు.

రోమ్ణాం కోట్యస్తథా తిస్రోఽప్యర్ధకోటి సమన్వితాః । ద్వాత్రింశద్దశనాః ప్రోక్తాః సామాన్యాద్వినతాసుత ॥ ౨,౩౨.

రొమ్ములు ఏడున్నర లక్షలు ఉంటాయి, పది పది రెండు爪లు, పళ్ళు ముప్పై రెండు ఉంటాయని వినతా కుమారుడా, సాధారణంగా చెబుతారు.

సప్త లక్షాణి కేశాః స్యుర్నఖాః ప్రోక్తాస్తు వింశతిః । మాంసం పలసహస్రైకం సామాన్యాద్దేహసంస్థితమ్ ॥ ౨,౩౨.

కేశాలు ఏడున్నర లక్షలు, పది పది爪లు ఉంటాయి. శరీరంలోని మాంసం సాధారణంగా వెయ్యి పళ్ళ బరువుగా ఉంటుంది.

రక్తం పలశతం తార్క్ష్యం బుద్ధమేవ పురాతనైః । పలాని దశ మేదశ్చ త్వచా చైవ తు తత్సమా ॥ ౨,౩౨.

రక్తం వంద పళ్ళు ఉంటుందని పురాతనులు చెప్పారు తార్క్ష్యా. కొవ్వు పది పళ్ళు, చర్మం కూడా అంతే బరువుగా ఉంటుంది.

పలద్వాదశకం మజ్జా మహారక్తం పలత్రయమ్ । శుక్రం ద్వికుడవం జ్ఞేయం శోణితం కుడవం స్మృతమ్ ॥ ౨,౩౨.

మజ్జ పన్నెండు పళ్ళు, గాఢరక్తం మూడు పళ్ళు. శుక్రం రెండు కుడవలు, రక్తం ఒక కుడవగా తెలుసుకోవాలి.

శ్లేష్మాణశ్చ షడూర్ధ్వఞ్చ విణ్మూత్రం తత్ప్రమాణతః । అస్థ్నాం హి హ్యధికం ప్రోక్తం షష్ట్యుత్తరశతత్రయాత్ ॥ ౨,౩౨.

శ్లేష్మం ఆరు భాగాలు, మలము, మూత్రం కూడా అంతే పరిమాణంలో ఉంటాయి. ఎముకలు మూడు వందల అరవై అని ఎక్కువగా చెప్పబడింది.

ఏవం పిణ్డః సమాఖ్యాతో వైభవం సమ్ప్రచక్ష్మహే । సుఖం దుః ఖం భయం క్షేమం కర్మణైవ హి ప్రాప్యతే ॥ ౨,౩౨.

ఇలా శరీర నిర్మాణం వివరించబడింది. ఇప్పుడు దాని వైభవాన్ని చెబుతాను. సుఖం, దుఃఖం, భయం, రక్షణ ఇవన్నీ కర్మఫలంగా లభిస్తాయి.

అధోముఖం చోర్ధ్వపాదం గర్భాద్వాయుః ప్రకర్షతి । తలే తు కరయోర్న్యస్య వర్ధతే జానుపార్శ్వయోః ॥ ౨,౩౨.

శిశువు తల కింద, కాళ్లు పైగా ఉండేలా గర్భంలో వాయువు లాగుతుంది. చేతులు పాదతలపై ఉంచినప్పుడు, మోకాళ్ల పక్కన పెరుగుతుంది.

అఙ్గుష్ఠౌ చోపరి న్యస్తౌ జాన్వోరథ కరాఙ్గులీ । జానుపృష్ఠే తథా నేత్రే జానుమధ్యే చ నాసికా ॥ ౨,౩౨.

పెద్దవేళ్లు పైభాగంలో, అలాగే చేతివేళ్లు మోకాళ్ళ వద్ద ఉంటాయి. కళ్ళు మోకాళ్ళ వెనుక భాగంలో, ముక్కు మోకాళ్ళ మధ్యలో ఉంటుంది.

ఏవం వృద్ధిం క్రమాద్యాతి జన్తుః స్త్రీగర్భసంస్థితః । కాఠిన్యమస్థీన్యాయాన్తి భుక్తపీతేన జీవతి ॥ ౨,౩౨.

ఈ విధంగా స్త్రీ గర్భంలో జీవి క్రమంగా పెరుగుతుంది. ఎముకలు గట్టిపడతాయి. తినినది, తాగినదితో జీవించును.

నాడీ వాప్యాయనీ నామ నాభ్యాం తత్ర నిబధ్యతే । స్త్రీణాం తథాన్త్రసుషిరే స నిబద్ధః ప్రజాయతే ॥ ౨,౩౨.

వాప్యాయనీ అనే నాడి నాభికి కట్టబడి ఉంటుంది. స్త్రీలలో అది పేగు లోపల బిగుసుకొని, అక్కడి నుంచి శిశువు జన్మిస్తుంది.

క్రామన్తి భుక్తపీతాని స్త్రీణాం గర్భోదరే తథా । తైరాప్యాయితదేహోఽసౌ జన్తుర్వృద్ధిముపైతి చ ॥ ౨,౩౨.

స్త్రీలు తినే ఆహారం, తాగే పానీయాలు గర్భంలోకి చేరతాయి. వాటితో అక్కడ ఉన్న జీవి శరీరం పోషణ పొందుతూ పెరుగుతుంది.

స్మృత్యస్తత్ర ప్రయాన్త్యస్య బహ్వ్యః సంసారభూతయః । తతో నిర్వేదమాయాతి పీడ్యమాన ఇతస్తతః ॥ ౨,౩౨.

అక్కడ ఆ జీవికి ఎన్నో జ్ఞాపకాలు, ఈ లోకబంధనానికి కారణమైనవి, కలుగుతాయి. అలా ఇక్కడ అక్కడ బాధపడుతూ, అతడు విరక్తి చెందుతాడు.

పునర్నైవం కరిష్యామి భుక్తమాత్ర ఇహోదరాత్ । తథాతథా యతిష్యామి గర్భం నాప్నోమ్యహం యథా ॥ ౨,౩౨.

"ఇలా ఇక మళ్లీ చేయను," అని గర్భంలో ఆహారం తిన్న వెంటనే ఆ జీవి అనుకుంటాడు. "ఎలా అయినా మళ్లీ గర్భంలోకి రాకుండా ప్రయత్నిస్తాను" అని సంకల్పిస్తాడు.

ఇతి సఞ్చిన్తయఞ్జీవో స్మృత్వా జన్మశతాని వై । యాని పూర్వానుభూతాని దేవభూతాత్మజాని వై ॥ ౨,౩౨.

ఇలా ఆలోచిస్తూ, ఆ జీవి దేవత, పిశాచ, మానవుడిగా పూర్వంలో అనుభవించిన వందల జన్మలను జ్ఞాపకం తెచ్చుకుంటాడు.

తతః కాలక్రమాజ్జన్తుః పరివర్త్యత్వధోముఖః । నవమే దశమే వాపి మాసి సంజాయతే తతః ॥ ౨,౩౨.

అనంతరం కాలక్రమంలో ఆ జీవి తలకిందుగా మారి, తొమ్మిదో లేదా పదో నెలలో జన్మిస్తాడు.

నిష్క్రమ్యమాణో వాతేన ప్రాజాపత్యేన పీడ్యతే । నిష్క్రమతే చ విలపంస్తదా దుఃఖనిపీడితః ॥ ౨,౩౨.

బయటికి రావడంలో ప్రాణవాయువుతో బాధపడుతూ, ఆ జీవి బాధతో ఏడుస్తూ బయటకు వస్తాడు.

నిష్క్రామంశ్చోదరాన్మూర్ఛామసహ్యాం ప్రతిపద్యతే । ప్రాప్నోతి చేతనాం చాసౌ వాయుస్పర్శసుఖాన్వితః ॥ ౨,౩౨.

గర్భం నుంచి బయటికి వస్తూ, భరించలేని మూర్ఛను అనుభవిస్తాడు. తర్వాత గాలి తాకడంతో, చైతన్యం తిరిగి పొందుతూ కొంత సాంత్వనను పొందుతాడు.

తతస్తం వైష్ణవీ మాయా సమాస్కన్దతి మోహినీ । తయా విమోహితాత్మాసౌ జ్ఞానభ్రంశమవాప్నుతే ॥ ౨,౩౨.

తర్వాత విష్ణుమాయ అనే మోహినీ అతడిని ఆవరించి మాయలో పడేస్తుంది. ఆమె వల్ల ఆత్మ జ్ఞానం కోల్పోతుంది.

భ్రష్టజ్ఞానం బాలభావే తతో జన్తుః ప్రపద్యతే । తతః కౌమారకావస్థాం యౌవనం వృద్ధతామపి ॥ ౨,౩౨.

జ్ఞానం పోయిన ఆ జీవి శిశువై మారిపోతాడు. తర్వాత బాల్యం, యౌవనం, చివరికి వృద్ధాప్యాన్ని కూడా పొందుతాడు.

పునశ్చ తద్వన్మరణం జన్మ ప్రాప్నోతి మానవః । తతః సంసారచక్రేఽస్మిన్ భ్రామ్యతే ఘటయన్త్రవత్ ॥ ౨,౩౨.

అలాగే మళ్లీ మరణం, జన్మను పొందుతూ, ఈ సంసారచక్రంలో, యంత్రంలో చక్రంలా తిరుగుతూ ఉంటాడు.

కదాచిత్స్వర్గమాప్నోతి కదాచిన్నిరయం నరః । స్వర్గం చ నిరయం చైవ స్వకర్మఫలమశ్నుతే ॥ ౨,౩౨.

కొన్నిసార్లు మనిషి స్వర్గాన్ని, మరికొన్నిసార్లు నరకాన్ని పొందుతాడు. తన కర్మఫలితంగా స్వర్గానుభూతి, నరకానుభూతి అనుభవిస్తాడు.

కదాచిద్భుక్తకర్మా చ భువం స్వల్పేన గచ్ఛతి । స్వర్లోకే నరకే చైవ భుక్తప్రాయే ద్విజోత్తమాః ॥ ౨,౩౨.

కొన్నిసార్లు, చేసిన కర్మఫలితాలు తీరిన తర్వాత, కొంతకాలం భూమిపైకి వస్తాడు. స్వర్గంలోనో నరకంలోనో అనుభవాలు పూర్తవుతున్నప్పుడు, మళ్లీ భూమికి వస్తాడు.

నరకేషు మహద్దుఃఖమేతద్యత్స్వర్గవాసినః । దృశ్యతే నాత్ర మోదన్తే పాత్యమానాస్తు నారకైః ॥ ౨,౩౨.

నరకాల్లో ఉన్న బాధను స్వర్గవాసులు చూసినా, అక్కడ ఆనందించరు. నరకవాసులతో కలిసి పడిపోతూ, వారు సంతోషించలేరు.

స్వర్గేఽపి దుః ఖమతులం యదారోహణకాలతః । ప్రభృత్యహం పతిష్యామీత్యేతన్మనసి వర్తతే ॥ ౨,౩౨.

స్వర్గంలో కూడా, అక్కడి నుండి పడిపోతాననే భయం ఎప్పుడూ మనసులో ఉండి, దానివల్ల అసమానమైన బాధ కలుగుతుంది.