గరుడపురాణమ్

వయమాపో వయం పృథ్వీ వయం దర్భా వయం తిలాః । వయం గావో వయం రాజా వయం వాయుర్వయం ప్రజాః ॥ ౨,౩౦.

మేమే జలాలు, మేమే భూమి, మేమే దర్భ, మేమే నువ్వులు; మేమే ఆవులు, మేమే రాజు, మేమే గాలి, మేమే ప్రజలు.

వయం హేమ వయం ధాన్యం వయం మధు వయం ఘృతమ్ । వయం విప్రా వయం దేవా వయం శమ్భుశ్చ భూర్భువః ॥ ౨,౩౦.

మేమే బంగారం, మేమే ధాన్యం, మేమే తేనె, మేమే నెయ్యి; మేమే బ్రాహ్మణులు, మేమే దేవతలు, మేమే శంభు, మేమే భూ, భువః.

అహం దాతా అహం గ్రాహీ అహం యజ్వా అహం క్రతుః । అహం హర్తా అహం ధర్మో అహం పృథ్వీ హ్యహం జలమ్ ॥ ౨,౩౦.

నేనే దాత, నేనే గ్రహీత, నేనే యజ్ఞకర్త, నేనే కర్మ; నేనే హర్త, నేనే ధర్మం, నేనే భూమి, నేనే నీరు.

ధర్మాధర్మే మతిం దద్యాం కర్మభిస్తు శుభాశుభైః । యత్కర్మ క్రియతే క్వాపి పూర్వజన్మార్జితం ఖగ ॥ ౨,౩౦.

ధర్మం, అధర్మంలో బుద్ధిని నేనే ఇస్తాను, శుభాశుభ క్రియల ద్వారా. ఎక్కడ చేసిన కర్మ అయినా, అది గతజన్మ ఫలితమే, ఓ పక్షిరాజా.

ధర్మే మతిమహం దద్యామధర్మేఽప్యహమేవ చ । యాతనాం కురుతే సోఽపి ధర్మే ముక్తిం దదామ్యహమ్ ॥ ౨,౩౦.

ధర్మంలో బుద్ధిని నేనే ఇస్తాను, అధర్మంలో కూడా నేనే ఇస్తాను. అతడు బాధను పొందినా, ధర్మంలో నేను మోక్షాన్ని ఇస్తాను.

మనుజానాం హితా తార్క్ష్య అన్తే వైతరణీ స్మృతా । తయావమత్య పాపౌఘం విష్ణులోకం స గచ్ఛతి ॥ ౨,౩౦.

మనుషుల మేలుకోసం, ఓ తార్క్ష్యా, చివరిలో వైతరణి నది గుర్తు చేసుకోవాలి. దాన్ని దాటి, పాపాలను వదిలి, విష్ణు లోకాన్ని చేరుతాడు.

బాలత్వే యచ్చ కౌమారే యచ్చ పరిణతౌ చ యత్ । సర్వావమ్థాకృతం పాపం యచ్చ జన్మాన్తరేష్వపి ॥ ౨,౩౦.

పిల్లవయసులో, యవ్వనంలో, వృద్ధాప్యంలో చేసిన పాపాలు, అలాగే ఇతర జన్మల్లో చేసిన పాపాలు అన్నీ.

యన్నిశాయాం తథా ప్రాతర్యన్మధ్యాహ్నాపరాహ్నయోః । సన్ధ్యయోర్యత్కృతం కర్మ కర్మణా మనసా గిరా ॥ ౨,౩౦.

రాత్రి, ఉదయం, మధ్యాహ్నం, అపరాహ్నం, రెండు సంధ్యాకాలాల్లో, మన చేతులతో, మనసుతో, మాటతో చేసిన యే కార్యమైనా,

దత్త్వా వరాం సకృదపి కపిలాం సర్వకామికామ్ । ఉద్ధరేదన్తకాలే స ఆత్మానం పాపసఞ్చయాత్ ॥ ౨,౩౦.

ఒకసారి అయినా, అన్ని కోరికలు తీరే కపిలా ఆవును దానం చేస్తే, మరణ సమయానికి ఆ మనిషి తన పాపాల బంధనాల నుండి విడిపోతాడు.

గావో మమాగ్రతః సన్తు పృష్ఠతః పార్శ్వతస్తథా । గావో మే హృదయే సన్తు గవాం మధ్యే వసామ్యహమ్ ॥ ౨,౩౦.

నా ముందు, వెనుక, పక్కపక్కన ఆవులు ఉండాలి. నా హృదయంలో ఆవులు నివసించాలి. నేను ఆవుల మధ్య నివసించాలి.

యా లక్ష్మీః సర్వభూతానాం యా చ దేవే వ్యవస్థితా । ధేనురూపేణ సా దేవీ మమ పాపం వ్యపోహతు ॥ ౨,౩౦.

ప్రతి జీవిలో ఉన్న లక్ష్మీ, దేవతల్లో స్థిరంగా ఉన్న ఆ ఐశ్వర్యం, ఆ దేవత ఆవు రూపంలో నా పాపాలను తొలగించాలి.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౩౧ శ్రీవిష్ణురువాచ । యే నరాః పాపసంయుక్తాస్తే గచ్ఛన్తి యమాలయమ్ । నృణాం మత్సాక్షికం దత్తమనన్తఫలదం భవేత్ ॥ ౨,౩౧.

శ్రీహరి ఇలా అన్నాడు: పాపాలతో కూడిన మనుషులు యమలోకం చేరుతారు. కానీ నా సమక్షంలో ఇచ్చిన దానం వారికి అనంతమైన ఫలితాన్ని ఇస్తుంది.

యావద్రజః ప్రమాణాబ్దంస్వర్గే తిష్ఠతి భూమిదః । అశ్వారూఢాశ్చ తే యాన్తి దదతే యే హ్యుపానహౌ ॥ ౨,౩౧.

ఎంత మట్టి ధూళి ఉంటుందో అంతకాలం భూమిని దానం చేసినవాడు స్వర్గంలో ఉంటాడు. చెప్పులు లేదా సాండల్స్ ఇచ్చినవారు గుర్రాలపై ఎక్కి అక్కడికి చేరుతారు.

ఆతపే శ్రమయోగేన న దహ్యన్తే చ కుత్రచిత్ । ఛత్త్రదానేన వై ప్రేతా విచరన్తి సుఖం పథి ॥ ౨,౩౧.

ఒకడు గొడుగు దానం చేస్తే, అతడు ఎక్కడా ఎండకు, అలసటకు బాధపడడు. ప్రేతాత్మలు సుఖంగా మార్గంలో ప్రయాణిస్తారు.

యముద్దిశ్య దదాత్యన్నం తేన చాప్యాయితో భవేత్ ॥ ౨,౩౧.

యముని గౌరవంగా అన్నం ఇచ్చినవాడు, ఆ యముని తృప్తిపరిచినవాడవుతాడు.

అన్ధకారే మహాఘోరే అమూర్తే లక్ష్యవర్జితే । ఉద్ద్యోతేనైవ తే యాన్తి దీపదానేన మానవాః ॥ ౨,౩౧.

రూపం లేకుండా, గుర్తు లేకుండా, భయంకరమైన చీకటిలో, దీపం దానం చేసినవారు వెలుగుతో ముందుకు సాగుతారు.

ఆశ్వినే కర్తికే వాపి మాఘే మృతతిథావపి । చతుర్దశ్యాఞ్చ దీయేత దీపదానం సుఖాయ వై ॥ ౨,౩౧.

ఆశ్వయుజం, కార్తీకం, మాఘం నెలల్లో, మరణ దినాన, లేదా పద్నాలుగవ తేదీన దీపం దానం చేయాలి. అది సుఖానికి దారి తీస్తుంది.

ప్రత్యహఞ్చ ప్రదాతవ్యం మార్గే సువిషమే నరైః । యావత్సంవత్సరం వాపి ప్రేతస్య సుఖలిప్సయా ॥ ౨,౩౧.

ప్రతి రోజు, లేదా ఒక సంవత్సరం పాటు, కష్టమైన మార్గాల్లో, ప్రేతాత్మ సుఖం కోసం దీపం దానం చేయాలి.

కులే ద్యోతతి శుద్ధాత్మా ప్రకాశత్వం స గచ్ఛతి । జ్యోతిర్మయోఽసౌ పూజ్యోఽసౌ దీపదానప్రదో నరః ॥ ౨,౩౧.

తన కుటుంబంలో, శుద్ధమైన మనసున్నవాడు ప్రకాశిస్తాడు. అతడు వెలుగుతో మెరిసిపోతాడు. దీపం దానం చేసినవాడు అందరికీ పూజ్యుడు అవుతాడు.

ప్రాఙ్ముఖోదఙ్ముఖం దీపం దేవాగారే ద్విజాతయే । కుర్యాద్యామ్యముఖం పిత్రే అద్భిః సఙ్కల్ప్య సుస్థిరమ్ ॥ ౨,౩౧.

దేవాలయంలో బ్రాహ్మణునికి తూర్పు లేదా ఉత్తర దిశలో దీపం పెట్టాలి. తండ్రికైతే దక్షిణదిశలో, నీటితో, స్థిరంగా సంకల్పంతో దీపం పెట్టాలి.

సర్వోపహారయుక్తాని పదాన్యత్ర త్రయోదశ । యో దదాతి మృతస్యేహ జీవన్నప్యాత్మహేతవే । స గచ్ఛతి మహామార్గే మహాకష్టవివర్జితః ॥ ౨,౩౧.

మరణించినవారి కోసం లేదా తానే బ్రతికుండానే, అన్ని ఉపకరణాలతో కూడిన పదమూడు రకాల దానాలు ఇచ్చినవాడు, మహా మార్గంలో పెద్ద కష్టాలు లేకుండా సాగిపోతాడు.

ఆసనం భాజనం భోజ్యం దీయతే యద్ద్విజాయతే । సుఖే న భుఞ్జమానస్తు దేన గచ్ఛత్యలం పథి ॥ ౨,౩౧.

బ్రాహ్మణునికి ఇచ్చిన ఆసనం, పాత్ర, భోజనం—even అతడు సుఖంగా అనుభవించకపోయినా, ప్రేతాత్మ సులభంగా మార్గంలో సాగిపోతాడు.

కమణ్డలుప్రదానేన తృషితః పిబతే జలమ్ ॥ ౨,౩౧.

కమండలం దానం చేస్తే, దాహంతో ఉన్నవాడు నీళ్లు త్రాగగలడు.

భాజనం వస్త్రదానఞ్చ కుసుమఞ్చాఙ్గులీయకమ్ । ఏకాదశా హే దాతవ్యం ప్రేతోద్ధరణహేతవే ॥ ౨,౩౧.

పాత్ర, వస్త్రం, పువ్వు, ఉంగరం—ఈ పదకొండు దానాలు ప్రేతాత్మకు మోక్షం కోసం ఇవ్వాలి.

త్రయోదశ పదానీత్థం ప్రేతస్య శుభమిచ్ఛతా । దాతవ్యాని యథాశక్త్యా ప్రేతోఽసౌ ప్రీణితో భవేత్ ॥ ౨,౩౧.

ప్రేతాత్మకు మేలు కోరేవాడు, తన శక్తికి తగ్గట్టు పదమూడు రకాల దానాలు ఇవ్వాలి. అప్పుడు ఆ ప్రేతాత్మ సంతోషిస్తుంది.

భోజనా ని తిలాంశ్చైవ ఉదకుమ్భాంస్త్రయోదశ । ముద్రికాం వస్త్రయుగ్మఞ్చ తయా యాతి పరాం గతిమ్ ॥ ౨,౩౧.

ఆహారం, నువ్వులు, పదమూడు నీటి కుండలు, ఉంగరం, బట్టల జంటను దానం చేస్తే, అతడు పరమ గతి పొందుతాడు.

యోఽశ్వం నావం గజం వాపి బ్రాహ్మణే ప్రతిపాదయేత్ । స మహిమ్నోఽనుసారేణ తత్తత్సుఖముపాశ్నుతే ॥ ౨,౩౧.

ఏవైనా గుర్రం, పడవ, ఏనుగు బ్రాహ్మణునికి దానం చేసినవాడు, దానానికి తగినంత గొప్పదనాన్ని అనుసరించి సుఖాన్ని అనుభవిస్తాడు.

నానాలోకాన్ విచరతి మహిషీఞ్చ దదాతి యః । యమపుత్త్రస్య యా మాతా మహిషీ సుగతిప్రదా ॥ ౨,౩౧.

మహిషాలను దానం చేసినవాడు అనేక లోకాల్లో సంచరిస్తాడు; యముని కుమారుని తల్లి మహిషిగా దానం చేయబడితే, మంచి గమనం కలుగుతుంది.

తామ్బూలం కుసుమం దేయం యామ్యానాం హర్షవర్ధనమ్ । తేన సమ్ప్రీణితాః సర్వే తస్మిన్ క్లేశం న కుర్వతే ॥ ౨,౩౧.

తాంబూలం, పువ్వులు, ఇతర బహుమతులు యముని సేవకులకు ఆనందాన్ని పెంచేందుకు ఇవ్వాలి; వారు సంతోషపడితే, ఆ వ్యక్తికి బాధను కలిగించరు.