గరుడపురాణమ్

ధర్మాత్మా స ను పుత్రో వైదేవైరపి సుపూజ్యతే । దాపయేద్యస్తు దానాని హ్యాతురం పితరం భువి ॥ ౨,౩౦.

భూమిపై అనారోగ్యంతో ఉన్న తండ్రికోసం దానాలు చేయించే కుమారుడు నిజమైన ధర్మాత్ముడు. అతన్ని వేదాలు కూడా గొప్పగా గౌరవిస్తాయి.

లోహదానఞ్చ దాతవ్యం భూమియుక్తేన పాణినా । యమం భీమఞ్చ నాప్నోతి న గచ్ఛేత్తస్య వేశ్మని ॥ ౨,౩౦.

ఇనుము దానం భూమిని తాకే చేతితో ఇవ్వాలి. అప్పుడు భయంకరమైన యముని ఎదుర్కొనాల్సిన అవసరం ఉండదు, అతని లోకానికి వెళ్లాల్సిన అవసరం కూడా ఉండదు.

కుఠారో ముసలో దణ్డః ఖడ్గశ్చ చ్ఛురికా తథా । ఏతాని యమహస్తేషు దృశ్యాని పాపకర్మిణామ్ ॥ ౨,౩౦.

కర్ర, ముసలం, దండం, ఖడ్గం, కత్తి—ఇవి పాపకారులు యముని చేతుల్లో కనిపిస్తాయి.

తస్మాల్లోహస్య దానన్తు బ్రాహ్మణాయాతురో దదేత్ । యమాయుధానాం సన్తుష్ట్యై దానమేతదుదాహృతమ్ ॥ ౨,౩౦.

కాబట్టి, అనారోగ్యంతో ఉన్నవాడు బ్రాహ్మణునికి ఇనుము ఇవ్వాలి. యముని ఆయుధాలు సంతోషించేందుకు ఈ దానం చెప్పబడింది.

గర్భస్థాః శిశవో యే చ యువానః స్థవిరాస్తథా । ఏభిర్దానవిశేషైస్తు నిర్దహేయుః స్వపాతకమ్ ॥ ౨,౩౦.

గర్భంలో ఉన్నవారు, యువకులు, వృద్ధులు—వారు ఈ ప్రత్యేకమైన దానాల వల్ల తమ పాపాలను తగలబెట్టవచ్చు.

ఛురిణః శ్యామశబలౌ షణ్డామర్కా ఉదుమ్బరాః । శబలా శ్యామదూతా యే లోహదానేన ప్రీణితాః ॥ ౨,౩౦.

నల్లగా ఉన్నవారు, మచ్చలున్నవారు, శక్తిలేని వారు, సూర్యరహితులు, ఉదుంబర వృక్షాలు, అలాగే నల్లగా, మచ్చలుగా ఉన్న దూతలు—ఇవన్నీ ఇనుము దానంతో సంతోషిస్తాయి.

పుత్రాః పౌత్రాస్తథా బన్ధుః సగోత్రాః సుహహృదస్తథా । దదతే నాతురే దానం బ్రహ్మఘ్నైస్తు సమా హి తే ॥ ౨,౩౦.

కుమారులు, మనవులు, బంధువులు, ఒకే వంశానికి చెందినవారు, స్నేహితులు—వారు అనారోగ్యంతో ఉన్నవారి కోసం దానం చేయకపోతే, బ్రహ్మహత్య చేసినవారితో సమానంగా పరిగణించబడతారు.

పఞ్చత్వే భూమియుక్తస్య శృణు తస్య చ యా గతిః । అతివాహః పునః ప్రేతోవర్షోర్ధ్వం సుకృతం లభేత్ ॥ ౨,౩౦.

భూమిని తాకుతూ మరణించినవాడి గతి ఏమిటో విను. అతడు ఒక సంవత్సరం ప్రేతరూపంలో భారాన్ని మోయాలి, తర్వాత సత్కార్యఫలం పొందుతాడు.

అగ్నిత్రయం త్రయో లోకాస్త్రయో వేదాస్త్రయోఽమరాః । కాలత్రయం త్రిసన్ధ్యం చ త్రయో వర్ణాస్త్రిశక్తయః ॥ ౨,౩౦.

మూడు అగ్నులు, మూడు లోకాలు, మూడు వేదాలు, మూడు అమరులు, మూడు కాలాలు, మూడు సంధ్యలు, మూడు వర్ణాలు, మూడు శక్తులు ఉన్నాయి.

పాదాదూర్ధ్వం కటిం యావత్తావద్బ్రహ్యాధితిష్ఠతి । గ్రీవాం యావద్ధరిర్నాభేః శరీరే మనుజస్య చ ॥ ౨,౩౦.

పాదాల నుండి నడుము వరకు బ్రహ్మ దేవుడు నివసిస్తాడు; నాభి నుండి మెడ వరకు హరి మనిషి శరీరంలో ఉంటాడు.

మస్తకే తిష్ఠతీశానో వ్యక్తావ్యక్తో మహేశ్వరః । ఏకమూర్తేస్త్రయో భాగా బ్రహ్మా విష్ణుహేశ్వరాః ॥ ౨,౩౦.

తలలో ఈశానుడు, స్పష్టమైనవాడిగా మరియు అస్పష్టమైనవాడిగా, మహేశ్వరుడు నివసిస్తాడు. ఒకే రూపంలో మూడు భాగాలు బ్రహ్మ, విష్ణు, ఈశ్వరులు.

అహం ప్రాణః శరీరస్థో భూతగ్రామచతుష్టయే । ధర్మాధర్మే మతిం దద్యాత్సుఖదుఃఖే కృతాకృతే ॥ ౨,౩౦.

నేనే ప్రాణంగా శరీరంలో ఉన్నాను, నాలుగు రకాల జీవుల్లో. ధర్మం, అధర్మం, సుఖం, దుఃఖం, చేసినవి, చేయనివి అన్నిటిలోను బుద్ధిని నేను ఇస్తాను.

జన్తోర్వుద్ధిం సమాస్థాయ పూర్వమర్మాధివాసితామ్ । అహమేవ తథా జీవాన్ప్రేరయామి చ కర్మసు । స్వర్గం చ నరకం మోక్షం ప్రయాన్తి ప్రాణినో ధ్రువమ్ ॥ ౨,౩౦.

జీవికి ముందుగా స్థిరమైన బుద్ధిని స్వీకరించి, నేనే జీవులను కర్మలకు ప్రేరేపిస్తాను. వారు తప్పకుండా స్వర్గానికి, నరకానికి లేదా మోక్షానికి వెళ్తారు.

స్వర్గస్థం నరకస్థం వా శ్రాద్ధే వాప్యాయనం భవేత్ । తస్మాచ్ఛ్రాద్ధాని కుర్వీత త్రివిధాని విచక్షణః ॥ ౨,౩౦.

జీవుడు స్వర్గంలోనైనా, నరకంలోనైనా, శ్రాద్ధంలోనైనా, అన్నదానం ద్వారా పోషణ పొందుతాడు. అందుకే జ్ఞానులు మూడు విధాలుగా శ్రాద్ధాలు చేయాలి.

మత్స్యం కర్మం చ వారాహం నారసింహఞ్చ వామనమ్ । రామం రామం చ కృష్ణం చ బుద్ధం చైవ సకల్కినమ్ । ఏతాని దశ నామాని స్మర్తవ్యాని సదా బుధైః ॥ ౨,౩౦.

మత్స్య, కూర్మ, వరాహ, నరసింహ, వామన, రామ, రామ, కృష్ణ, బుద్ధ, కల్కి — ఈ పదిహేను నామాలను జ్ఞానులు ఎప్పుడూ స్మరించాలి.

స్వర్గం జీవాః సుఖం యాన్తి చ్యుతాః స్వర్గాచ్చ మానవాః । లబ్ధ్వా సుఖం చ విత్తం చ దయాదాక్షిణ్యసంయుతాః । పుత్రపౌత్రైర్ధనైరాఢ్యా జీవేయుః శరదాం శతమ్ ॥ ౨,౩౦.

స్వర్గానికి వెళ్లిన జీవులు సుఖాన్ని పొందుతారు; స్వర్గం నుండి మానవులుగా పుట్టినవారు సుఖం, ధనం, దయ, దానం కలిగి, కుమారులు, మనవళ్ళు, సంపదతో వంద సంవత్సరాలు జీవిస్తారు.

ఆతురే చ దదేద్దానం విష్ణుపూజాఞ్చ కారయేత్ । అష్టాక్షరం తథా మన్త్రం జపేద్వా ద్వాదశాక్షరమ్ ॥ ౨,౩౦.

అనారోగ్యంతో ఉన్నవారికి దానం చేయాలి, విష్ణువు పూజ చేయాలి; ఎనిమిది అక్షరాల మంత్రాన్ని లేదా పన్నెండు అక్షరాల మంత్రాన్ని జపించాలి.

పూజయేచ్ఛుక్లపుష్పైశ్చ నైవేద్యైర్ఘృతపాచితైః । తథా గన్ధైశ్చ ధూపైశ్చ శ్రుతిస్మృతిమనూదితైః ॥ ౨,౩౦.

వెన్నెల పువ్వులతో, నెయ్యితో వండిన నైవేద్యాలతో, పరిమళాలతో, ధూపంతో, వేదాలు, స్మృతులు చెప్పిన విధంగా పూజ చేయాలి.

విష్ణుర్మాతా పితా విష్ణుర్విష్ణుః స్వజనబాన్ధవాః । యత్ర విష్ణుం న పశ్యామి తేన వాసేన కిం మమ ॥ ౨,౩౦.

విష్ణువు నా తల్లి, విష్ణువు నా తండ్రి, విష్ణువు నా బంధువులు. నేను విష్ణువును చూడని చోటు నాకు ఎందుకు అవసరం?

జలే విష్ణుః స్థలే విష్ణుర్విష్ణుః పర్వతమస్తకే । జ్వాలామాలాకులే విష్ణుః సర్వం విష్ణుమయం జగత్ ॥ ౨,౩౦.

నీటిలో విష్ణువు, భూమిపై విష్ణువు, పర్వతశిఖరంపై విష్ణువు, అగ్నిజ్వాలల్లో విష్ణువు; ఈ లోకం అంతా విష్ణుమయం.

వయమాపో వయం పృథ్వీ వయం దర్భా వయం తిలాః । వయం గావో వయం రాజా వయం వాయుర్వయం ప్రజాః ॥ ౨,౩౦.

మేమే జలాలు, మేమే భూమి, మేమే దర్భ, మేమే నువ్వులు; మేమే ఆవులు, మేమే రాజు, మేమే గాలి, మేమే ప్రజలు.

వయం హేమ వయం ధాన్యం వయం మధు వయం ఘృతమ్ । వయం విప్రా వయం దేవా వయం శమ్భుశ్చ భూర్భువః ॥ ౨,౩౦.

మేమే బంగారం, మేమే ధాన్యం, మేమే తేనె, మేమే నెయ్యి; మేమే బ్రాహ్మణులు, మేమే దేవతలు, మేమే శంభు, మేమే భూ, భువః.

అహం దాతా అహం గ్రాహీ అహం యజ్వా అహం క్రతుః । అహం హర్తా అహం ధర్మో అహం పృథ్వీ హ్యహం జలమ్ ॥ ౨,౩౦.

నేనే దాత, నేనే గ్రహీత, నేనే యజ్ఞకర్త, నేనే కర్మ; నేనే హర్త, నేనే ధర్మం, నేనే భూమి, నేనే నీరు.

ధర్మాధర్మే మతిం దద్యాం కర్మభిస్తు శుభాశుభైః । యత్కర్మ క్రియతే క్వాపి పూర్వజన్మార్జితం ఖగ ॥ ౨,౩౦.

ధర్మం, అధర్మంలో బుద్ధిని నేనే ఇస్తాను, శుభాశుభ క్రియల ద్వారా. ఎక్కడ చేసిన కర్మ అయినా, అది గతజన్మ ఫలితమే, ఓ పక్షిరాజా.

ధర్మే మతిమహం దద్యామధర్మేఽప్యహమేవ చ । యాతనాం కురుతే సోఽపి ధర్మే ముక్తిం దదామ్యహమ్ ॥ ౨,౩౦.

ధర్మంలో బుద్ధిని నేనే ఇస్తాను, అధర్మంలో కూడా నేనే ఇస్తాను. అతడు బాధను పొందినా, ధర్మంలో నేను మోక్షాన్ని ఇస్తాను.

మనుజానాం హితా తార్క్ష్య అన్తే వైతరణీ స్మృతా । తయావమత్య పాపౌఘం విష్ణులోకం స గచ్ఛతి ॥ ౨,౩౦.

మనుషుల మేలుకోసం, ఓ తార్క్ష్యా, చివరిలో వైతరణి నది గుర్తు చేసుకోవాలి. దాన్ని దాటి, పాపాలను వదిలి, విష్ణు లోకాన్ని చేరుతాడు.

బాలత్వే యచ్చ కౌమారే యచ్చ పరిణతౌ చ యత్ । సర్వావమ్థాకృతం పాపం యచ్చ జన్మాన్తరేష్వపి ॥ ౨,౩౦.

పిల్లవయసులో, యవ్వనంలో, వృద్ధాప్యంలో చేసిన పాపాలు, అలాగే ఇతర జన్మల్లో చేసిన పాపాలు అన్నీ.

యన్నిశాయాం తథా ప్రాతర్యన్మధ్యాహ్నాపరాహ్నయోః । సన్ధ్యయోర్యత్కృతం కర్మ కర్మణా మనసా గిరా ॥ ౨,౩౦.

రాత్రి, ఉదయం, మధ్యాహ్నం, అపరాహ్నం, రెండు సంధ్యాకాలాల్లో, మన చేతులతో, మనసుతో, మాటతో చేసిన యే కార్యమైనా,

దత్త్వా వరాం సకృదపి కపిలాం సర్వకామికామ్ । ఉద్ధరేదన్తకాలే స ఆత్మానం పాపసఞ్చయాత్ ॥ ౨,౩౦.

ఒకసారి అయినా, అన్ని కోరికలు తీరే కపిలా ఆవును దానం చేస్తే, మరణ సమయానికి ఆ మనిషి తన పాపాల బంధనాల నుండి విడిపోతాడు.