గరుడపురాణమ్

సర్వమేతద్ధి కథితం మయా తవ ఖగేశ్వర । విశేషం కథయిష్యామి మృతస్యైవ సుఖప్రదమ్ ॥ ౨,౨౬.

ఓ పక్షీరాజా! ఇవన్నీ నీకు నేను చెప్పాను. ఇక ఇప్పుడు, మరణించినవారికి సుఖాన్ని కలిగించేది వివరంగా చెబుతాను.

ద్వాదశాహే కృతం సర్వం వర్షం యావత్సపిణ్డనమ్ । పునః కుర్యాత్సదా నిత్యం ఘటాన్నం ప్రతిమాసికమ్ ॥ ౨,౨౬.

పన్నెండు రోజున జరిగే కార్యాలు, సంవత్సరాంతం వరకు చేసే శ్రాద్ధం — ఇవన్నీ ప్రతి నెలా, అన్నం, నీళ్ళతో మళ్లీ చేయాలి.

కృతస్య కరణం నాస్తి ప్రేతకార్యాదృతే ఖగ । యః కరోతి నరః కశ్చిత్కృత్పూర్వం వినశ్యతి ॥ ౨,౨౬.

ఓ పక్షీశ్వరా! మృతులకు చేసే కార్యాలు తప్ప, ఇప్పటికే చేసిన పనులను మళ్లీ చేయడంలో ప్రయోజనం లేదు. ఎవరు మళ్లీ చేస్తే, వారు నష్టపోతారు.

మృతస్యైవ పునః కుర్యాత్ప్రేతోఽక్షయ్యమవాప్నుయాత్ । ప్రతిమాసం ఘటా దేయా సోదనా జలపూరితాః ॥ ౨,౨౬.

మరణించినవారికే మళ్లీ కార్యాలు చేయాలి. అలా చేస్తే, వారికి అక్షయమైన ఫలం లభిస్తుంది. ప్రతి నెలా, నీళ్ళతో నిండిన గడలను సమర్పించాలి.

అర్వాక్చ వృద్ధేః కరణాచ్చ తార్క్ష్య సపిణ్డనం యః కురుతే హి పుత్రః । తథాపి మాసం ప్రతిపిణ్డమేకమన్నం చ కుమ్భం సజలం చ దద్యాత్ ॥ ౨,౨౬.

తండ్రి వృద్ధాప్యానంతరం లేదా నిర్ణీత కాలం తరువాత సపిండకర్మ చేసినా, ప్రతి నెలా ఒక పిండం అన్నం, ఒక నీళ్ళతో నిండిన గడను ఇవ్వాలి.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౨౭ తార్క్ష్య ఉవాచ । కథం ప్రేతా వసన్త్యత్ర కీదృగ్రూపా భవన్తి తే । మహాప్రేతాః పిశాచాశ్చ కైఃకైః కర్మఫలైర్విభో । సర్వేషామనుకమ్పార్థం బ్రూహి మే మధుసూదన ॥ ౨,౨౭.

తార్క్ష్యుడు అడిగాడు: ఇక్కడ ప్రేతాత్మలు ఎలా ఉంటారు? అవి ఏ రూపాల్లో కనిపిస్తాయి? మహాప్రేతాలు, పిశాచులు ఎలాంటి కర్మఫలాలతో అవుతారు? అందరికీ దయతో చెప్పండి, ఓ మధుసూదనా!

ప్రేతత్వాన్ముచ్యతే యేన దానేన చ శుభే న చ । తన్మే కథయ దేవేశ మమ చేదిచ్ఛసి ప్రియమ్ ॥ ౨,౨౭.

ప్రేతత్వం నుండి ఏ దానంతో, ఏ శుభకార్యంతో విముక్తి కలుగుతుంది? అది నాకు చెప్పండి, ఓ దేవేశ్వరా! నాకు దయచేయాలనుకుంటే.

శ్రీకృష్ణ ఉవాచ । సాధు పృష్టం త్వయా తార్క్ష్య మానుషాణాం హితాయ వై । శృణుచావహితో భూత్వా యద్వచ్మి ప్రేతలక్షణమ్ ॥ ౨,౨౭.

శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు: తార్క్ష్యా, నువ్వు మనుషుల మేలుకోసం మంచి ప్రశ్న అడిగావు. ఇప్పుడు నేను ప్రేతల లక్షణాల గురించి చెప్పబోతున్నాను, నీవు శ్రద్ధగా విను.

గుహ్యద్గుహ్యతరం హ్యేతన్నాఖ్యేయం యస్య కస్యచిత్ । భక్తస్త్వం హి మహాబాహో తేన తే కథయామ్యహమ్ ॥ ౨,౨౭.

ఇది చాలా రహస్యమైన విషయం, ఎవరికైనా చెప్పదగినది కాదు. కానీ నువ్వు భక్తుడివి, బలవంతుడివి కాబట్టి నీకు నేను చెప్పుతున్నాను.

పురా త్రేతాయుగే తాత రాజాసీద్బభ్రువాహనః । మహోదయపురే రమ్యే ధర్మనిష్ఠో మహాబలః ॥ ౨,౨౭.

పూర్వం త్రేతాయుగంలో, ప్రియమైనవాడా, మహోదయ అనే అందమైన నగరంలో బభ్రువాహనుడు అనే రాజు ఉండేవాడు. అతడు ధర్మంలో స్థిరంగా, గొప్ప బలంతో పాలించేవాడు.

యజ్వా దానపతిః శ్రీమాన్బ్రహ్మణ్యః సాధుసంమతః । శీలాచారగుణోపేతో దయాదాక్షిణ్యసంయుతః ॥ ౨,౨౭.

ఆ రాజు యజ్ఞాలు చేసేవాడు, దానంలో ముందుండేవాడు, ఐశ్వర్యవంతుడు, బ్రాహ్మణులను గౌరవించేవాడు, సద్బుద్ధిగలవారందరికీ ప్రీతిపాత్రుడు, మంచి స్వభావం, మంచి ఆచారం కలవాడు, దయతో, దాతృత్వంతో ఉండేవాడు.

ప్రజాః పాలయతే నిత్యం పుత్రానివ మహాబలః । క్షత్త్రధర్మరతో నిత్యం స దణ్డ్యాన్దణ్డయన్నృపః ॥ ౨,౨౭.

ఆ మహాబలుడు తన ప్రజలను ఎప్పుడూ తన పిల్లలలా కాపాడేవాడు. క్షత్రియ ధర్మాన్ని నిత్యం పాటించేవాడు, తప్పు చేసినవారికి తగిన శిక్ష విధించేవాడు.

స కదాచిన్మహాబాహుః ససైన్యోమృగయాం గతః । వనం వివేశ గహనం నానావృక్షసమన్వితమ్ ॥ ౨,౨౭.

ఒకసారి ఆ మహాబాహువు తన సైన్యంతో కలిసి వేటకు వెళ్లాడు. అనేక రకాల చెట్లు ఉన్న దట్టమైన అడవిలోకి ప్రవేశించాడు.

శార్దూలశతసంజుష్టం నానాపక్షినినాదితమ్ । వనమధ్యే తదా రాజా మృగం దూరాదపశ్యత ॥ ౨,౨౭.

ఆ అడవిలో వందలాది పులులు ఉండేవి,色色 పక్షుల కేకలతో మారుమోగేది. ఆ అడవి మధ్యలో రాజు దూరంగా ఒక జింకను చూశాడు.

తేన విద్ధో మృగోఽతీవ బాణేన సుదృఢేన చ । బాణమాదాయ తం తస్య స వనేఽదర్శనం యయౌ ॥ ౨,౨౭.

బలమైన బాణంతో కొట్టబడిన ఆ జింక, ఆ బాణాన్ని తీసుకుని అడవిలో కనిపించకుండా పోయింది.

కక్షే తచ్ఛోణితస్త్రావాత్స రాజానుజగామ తమ్ । తతో మృగప్రసఙ్గేన వనమన్యద్వివేశ సః ॥ ౨,౨౭.

ఆ జింక రక్తపు ముద్రను అనుసరిస్తూ రాజు వెళ్ళాడు. అలా వెంబడిస్తూ మరో అడవి భాగంలోకి ప్రవేశించాడు.

క్షుత్క్షామకణ్ఠో నృపతిః శ్రమసన్తాపమూర్ఛితః । జలస్థానం సమాసాద్య సాశ్వ ఏవావగాహత ॥ ౨,౨౭.

ఆ రాజు ఆకలితో, దప్పితో గొంతు ఎండిపోయి, అలసటతో, వేడితో మూర్చిపోయి, నీరు ఉన్న చోటికి చేరి, గుర్రం మీదే నీటిలోకి దిగాడు.

పీత్వా తదు దకం శీతం పద్మగన్ధాధివాసితమ్ । తత ఉత్తీర్య సలిలాద్విమలాద్బభ్రువాహనః ॥ ౨,౨౭.

అతడు ఆ చల్లని, తామర పరిమళంతో పరిమళించిన నీటిని తాగి, ఆ స్వచ్ఛమైన నీటిలోంచి బయటకు వచ్చాడు.

న్యగ్రోధవృక్షమాసాద్య శీతచ్ఛాయం మనోహరమ్ । మహావిటపినం హృద్యం పక్షిసఙ్ఘాతనాదితమ్ ॥ ౨,౨౭.

తర్వాత అతడు చల్లని నీడనిచ్చే, విస్తారమైన కొమ్మలతో, పక్షుల కిలకిలలతో మారుమోగే, అందమైన ఒక మర్రిచెట్టు వద్దకు వచ్చాడు.

వనస్య తస్య సర్వస్య కేతుభూతమివోచ్ఛ్రితమ్ । తం మహాతరుమాసాద్య నిషసాద మహీపతిః ॥ ౨,౨౭.

ఆ గొప్ప చెట్టు ఆ అడవిలో అందరికీ గుర్తుగా ఎత్తుగా నిలిచింది. ఆ చెట్టు దగ్గరకు వచ్చి రాజు కింద కూర్చున్నాడు.

అథ ప్రేతం దదర్శాసౌ క్షుత్తృష్ణావ్యాకులేన్ద్రియమ్ । ఉత్కచం మలినం కుబ్జం (రూక్షం) నిర్మాంసం భీమదర్శనమ్ ॥ ౨,౨౭.

అక్కడ అతడు ఒక ప్రేతాన్ని చూశాడు. అది ఆకలి, దప్పితో ఇంద్రియాలు కలవరపడి, జుట్టు గజిబిజిగా, మురికిగా, వంకరగా, ఎముకలు బయటపడేలా, భయంకరంగా కనిపించింది.

స్నాయుబద్ధాస్థిచరణం ధావమానమితస్తతః । అన్యైశ్చ బహుభిః ప్రేతైః సమన్తాత్పరివారితమ్ ॥ ౨,౨౭.

దాని కాళ్లు స్నాయులతో ఎముకలతో కూడి, అది ఇక్కడ అక్కడ పరుగెడుతూ, చుట్టూ ఇంకా చాలా ప్రేతలతో ముట్టడి చేయబడింది.

తం దృష్ట్వా వికృతం ఘోరం విస్మితో బభ్రువాహనః । ప్రేతోఽపి దృష్ట్వా తాం ఘోరామటవీమాగతం నృపమ్ ॥ ౨,౨౭.

ఆ భయంకరమైన, వికారమైన ప్రేతాన్ని చూసి బభ్రువాహనుడు ఆశ్చర్యపోయాడు. ఆ ప్రేతం కూడా ఆ భయానక అడవిలోకి వచ్చిన రాజును చూసింది.

తదా హృష్టమనా భూత్వా తస్యాన్తికముపాగతః । అబ్రవీత్స తదా తార్క్ష్య ప్రేతరాజో నృపం వచః ॥ ౨,౨౭.

అప్పుడు ప్రేతరాజు ఆనందంతో రాజు దగ్గరకు వచ్చి, తార్క్ష్యా, అతనితో ఇలా అన్నాడు.

ప్రేతభావో మయా త్యక్తః ప్రాప్తోఽస్మి పరమాం గతిమ్ । త్వత్సంయోగాన్మహాబాహో నాస్తిధన్యతరో మమ ॥ ౨,౨౭.

ప్రేత స్థితిని నేను వదిలేశాను, పరమమైన స్థితిని పొందాను. నీను కలవడం వల్ల, మహాబాహువా, నాకంటే అదృష్టవంతుడు మరొకడు లేడు.

నృపతిరువాచ । కృష్ణవర్ణః కరాలాస్యస్త్వం ప్రేత ఇవ లక్ష్యసే । కథయస్వ మమ ప్రీత్యా యథైవం చాసి తత్త్వతః ॥ ౨,౨౭.

రాజు ఇలా అడిగాడు: "నీ చర్మం నలుపుగా ఉంది, ముఖం భయంకరంగా ఉంది, నీవు ప్రేతంలా కనిపిస్తున్నావు. నాకు Dayతో నిజంగా నీవెవరో, ఇలా ఎందుకు ఉన్నావో చెప్పు."

తథా పృష్టః స వై రాజ్ఞా ప్రోవాచ సకలం స్వకమ్ ॥ ౨,౨౭.

రాజు ఇలా అడిగినప్పుడు, అతడు తన సంగతి మొత్తం చెప్పాడు.

ప్రేత ఉవాచ । కథయామి నృపశ్రేష్ఠ సర్వమేవాదితస్తవ । ప్రేతత్వే కారణం శ్రుత్వా దయాం కర్తుం మమార్హసి ॥ ౨,౨౭.

ప్రేతుడు ఇలా అన్నాడు: "రాజులలో శ్రేష్ఠుడా, నీకు మొదటి నుంచే నా సంగతి మొత్తం చెబుతాను. నేను ప్రేతుడిగా మారడానికి కారణం వినిపించిన తరువాత, నాపై దయ చూపాలి."

వైదిశం నామ నగరం సర్వసమ్పత్సమన్వితమ్ । నానాజనపదాకీర్ణం నానారత్నసమాకులమ్ । నానాపుణ్యసమాయుక్తం నానావృక్షసమాకులమ్ ॥ ౨,౨౭.

వైదిశం అనే నగరం ఉంది. అక్కడ అన్ని సంపదలు ఉన్నాయి, అనేక ప్రాంతాల ప్రజలు అక్కడ నివసిస్తున్నారు, రకరకాల రత్నాలు, పుణ్యాలు, చెట్లు అక్కడ సమృద్ధిగా ఉన్నాయి.