గరుడపురాణమ్

అరక్షితారం రాజానం నిత్యం ధర్మవివర్జితమ్ । క్రూరం వ్యసనినం మూర్ఖం వేదవాదబహిష్కృతమ్ । ప్రజాపీడనకర్తారం రాజానం యమశాసనమ్ ॥ ౨,౨౪.

ప్రజలను కాపాడని, ఎప్పుడూ ధర్మాన్ని వదిలిన, క్రూరమైన, దురాచారానికి అలవాటుపడిన, మూర్ఖుడు, వేదపఠనానికి దూరమైన, ప్రజలను బాధించే రాజు — అలాంటి రాజు యమధర్మరాజు అధికారంలో ఉంటాడు.

ప్రాపయన్తి వశం మృత్యోస్తతో యాతి చ యాతనామ్ । స్వకర్మాణి పరిత్యజ్య ముఖ్యవృత్తాని యాని చ ॥ ౨,౨౪.

ఇలా వారు మరణానికి లోనై, బాధలు అనుభవిస్తారు. తమ కర్తవ్యాలను, ముఖ్యమైన వృత్తులను వదిలేసినవారు ఇలా అవుతారు.

పరకర్మరతో నిత్యం యమలోకం స గచ్ఛతి । శూద్రః కరోతిః యత్కిఞ్చిద్విజశుశ్రూషణం వినా ॥ ౨,౨౪.

ఎవరైనా ఎప్పుడూ పరాయివారి పనుల్లో నిమగ్నమై ఉంటే వారు యమలోకానికి వెళ్తారు. శూద్రుడు ద్విజులకు సేవ చేయకుండా ఏదైనా చేస్తే —

ఉత్తమాధమమధ్యే వా యమలోకే స పచ్యతే । స్నానం దానం జపో హోమో స్వాధ్యాయో దవర్తాచ్చనమ్ ॥ ౨,౨౪.

యమలోకంలో ఉన్నవారికి, వారు ఎంత గొప్పవారైనా, మధ్యస్థులైనా, లేక తక్కువవారైనా, అక్కడ నరకయాతన తప్పదు. అక్కడ స్నానం, దానం, జపం, హోమం, స్వాధ్యాయం వంటి పుణ్యకార్యాలు ఏవీ చేయలేవు.

యస్మిన్దినే న సేవ్యన్తే స వృథా దివసో నృణామ్ । అనిత్యమధ్రువం దేహమనాధారం రసోద్భవమ్ ॥ ౨,౨౪.

ఈ పుణ్యకార్యాలు చేయని రోజు మనుషులకు వృథా అవుతుంది. మన శరీరం శాశ్వతమైనది కాదు, నిలకడ కూడా లేదు, ఆధారం లేని దానిది, రసంతో పుట్టింది.

అన్నోదకమయే దేహే గుణానేతాన్వదామ్యహమ్ । యత్ప్రాతః సంస్కృతం సాయం నూనమన్నం వినశ్యతి ॥ ౨,౨౪.

ఈ అన్నం, నీటితో ఏర్పడిన శరీరంలో ఉన్న లక్షణాలు నేను చెబుతున్నాను. ఉదయాన్నే తయారైన అన్నం, సాయంత్రానికి తప్పకుండా పాడవుతుంది.

తదీయరససమ్పుష్టకాయే కా బత నిత్యతా । గతం జ్ఞాత్వా తు పక్షీన్ద్ర వపురర్ధం స్వకర్మభిః ॥ ౨,౨౪.

శరీరాన్ని పోషించే రసంతో పెరిగిన ఈ దేహానికి శాశ్వతత్వం ఎలా ఉంటుంది? ఈ విషయాన్ని తెలుసుకున్నవాడు, పక్షీరాజా, తన కర్మల వల్ల శరీరం అర్థం పోయినదిగా భావిస్తాడు.

నరః పాపవినాశాయ కుర్వీత పరమౌషధమ్ । దేహః కిమన్నదాతుః స్విన్నిషేక్తుర్మాతురేవ వా ॥ ౨,౨౪.

పాపాలను నాశనం చేయడానికి మనిషి గొప్ప ఔషధాన్ని ప్రయత్నించాలి. అన్నం ఇచ్చేవారి, బీజం వేసేవారి, లేదా తల్లిదేవి శరీరానికి ఏమి విలువ?

ఉభయోర్వా ప్రభోర్వాపి బాలనోగ్నేః శునోఽపి వా । కస్తత్ర పరమో యజ్ఞః కృమివిడ్భస్మసంజ్ఞకే ॥ ౨,౨౪.

రెండు తల్లిదండ్రులదైనా, ఏదైనా ప్రభువు అయినా, చిన్న అగ్నికి అయినా, కుక్కకైనా, పురుగు, మలము, బూడిద అనే పేర్లతో ఉన్న వాటిలో, అక్కడ గొప్ప యజ్ఞం ఏమిటి?

కర్తవ్యః పరమో యత్నః పాతకస్య వినాశనే । అనేకభవసమ్భూతం పాతకం తు త్రిధా కృతమ్ ॥ ౨,౨౪.

పాపాన్ని నాశనం చేయడంలో పరమమైన శ్రమ చేయాలి. అనేక జన్మల్లో పుట్టిన పాపం మూడు విధాలుగా జరుగుతుంది.

యదా ప్రాప్నోతి మానుష్యం తదా సర్వం తపత్యపి । సర్వజన్మాని సంస్మృత్య విషాదీ కృతచేతనః ॥ ౨,౨౪.

మనిషి జన్మ పొందినప్పుడు అన్ని బాధలు అనుభవిస్తాడు. అన్ని జన్మలను గుర్తు చేసుకుని, మనస్సు విషాదంతో నిండిపోతుంది.

అవేక్ష్య గర్భవాసాంశ్చ కర్మజా గతయస్తథా । మానుషోదరవాసీ చేత్తదా భవతి పాతకీ ॥ ౨,౨౪.

గర్భంలో ఉన్న స్థితులను, కర్మఫలితంగా వచ్చిన యాతనలను చూసి, మానవ గర్భంలో నివసిస్తే, అప్పుడే పాపి అవుతాడు.

అణ్డజాదిషు భూతేషు యత్రయత్ర ప్రసర్పతి । ఆధయో వ్యాధయః క్లేశా జరారూపవిపర్యయః ॥ ౨,౨౪.

అండజాదులు మొదలైన అన్ని జీవుల్లో ఎక్కడ తిరిగినా, అక్కడ బాధలు, వ్యాధులు, కష్టాలు, ముదుసలి, రూపంలో మార్పులు తప్పవు.

గర్భవాసాద్వినిర్ముక్తస్త్వజ్ఞానతిమిరావృతః । న జానాతిః ఖగశ్రేష్ఠ బాలభావం సమాశ్రితః ॥ ౨,౨౪.

గర్భవాసం నుంచి బయటపడినప్పటికీ, అజ్ఞానాంధకారంతో కప్పబడి, పక్షీరాజా, బాల్యస్థితిలో ఉన్నవాడు ఏమీ తెలియదు.

యౌవనే తిమిరాన్ధశ్చ యః పశ్యతి స ముక్తిభాక్ । ఆధానాన్మృత్యుమాప్నోతి బాలో వా స్థవిరో యువా ॥ ౨,౨౪.

యౌవనంలో అజ్ఞానాంధకారంతో ఉండినా, ఎవడు నిజాన్ని గ్రహిస్తాడో వాడు మోక్షాన్ని పొందుతాడు. బాధల వల్ల, చిన్నవాడైనా, ముసలివాడైనా, యువకుడైనా, మరణాన్ని పొందుతారు.

సధనో నిర్ధనశ్చైవ సుకుమారః కురూపవాన్ । అవిద్వాంశ్చైవ విద్వాంశ్చ బ్రాహ్మణాస్త్వితరో జనః ॥ ౨,౨౪.

ధనవంతుడైనా, పేదవాడైనా, సున్నితమైనవాడైనా, కురూపుడైనా, అజ్ఞాని అయినా, పండితుడైనా, బ్రాహ్మణుడైనా, ఇతరులైనా —

తపోరతో యోగశీలో మహాజ్ఞానీ చ యో నరః । మహాదానరతః శ్రీమాన్ధర్మాత్మాతులవిక్రమః । వినా మానుపదేహం తు సుఖం దుః ఖం న విన్దతి ॥ ౨,౨౪.

తపస్సులో నిమగ్నుడైనా, యోగంలో నిపుణుడైనా, మహాజ్ఞాని అయినా, గొప్ప దానధర్మంలో నిమగ్నుడైనా, శ్రీమంతుడైనా, ధర్మాత్ముడైనా, అపారవీరుడైనా, మానవ దేహం లేకుండా సుఖం లేదా దుఃఖం అనుభవించలేడు.

ప్రాకృతైః కర్మపాశైస్తు మృత్యుమాప్నోతి మానవః । ఆధానాత్పఞ్చ వర్షాణి స్వల్పపాపైర్విపచ్యతే ॥ ౨,౨౪.

సాధారణ కర్మల బంధంతో మనిషి మరణాన్ని పొందుతాడు. చిన్నపాటి పాపాల వల్ల ఐదు సంవత్సరాలు బాధపడతాడు.

పఞ్చవర్షాధికో భూత్వా మహాపాపైర్విపచ్యతే । యోనిం పూరయతే యస్మాన్మృతోఽప్యాయాతి యాతి చ ॥ ౨,౨౪.

ఐదు సంవత్సరాలు దాటి ఉంటే, అతడు గొప్ప పాపాల వల్ల బాధపడతాడు. ఆత్మ మరో గర్భాన్ని పొందుతుంది. అందువల్ల, మరణించిన తర్వాత కూడా తిరిగి వస్తూ పోతూ ఉంటాడు.

మృతో దానప్రభావేణ జీవన్మర్త్యశ్చిరం భువి । సూత ఉవాచ । ఇతి కృష్ణవచః శ్రుత్వా గరుడో వాక్యమబ్రవీత్ ॥ ౨,౨౪.

మరణించిన తర్వాత దానం వల్ల, మానవుడు భూమిపై ఎక్కువ కాలం జీవించగలడు. సూతుడు చెప్పాడు: ఈ విధంగా కృష్ణుడు చెప్పిన మాటలు విని, గరుడుడు ఇలా అడిగాడు.

గరుడ ఉవాచ । మృతే బాలే కథం కుర్యాత్పిణ్డదానాదికాః క్రియాః । గర్భేషు చ విపన్నానామాచూడాకరణాచ్ఛిశోః ॥ ౨,౨౪.

గరుడుడు అడిగాడు: చిన్నవాడు మరణిస్తే, పిండప్రదానం వంటి కర్మలు ఎలా చేయాలి? అలాగే గర్భంలోనే చనిపోయినవారికైనా, లేదా శిశువు మొదటి ముండన చేయకముందే మరణించినవారికైనా ఎలా చేయాలి?

కథం కిం కేన దాతవ్యం మృతాన్తే కో విధిః స్మృతః । గరుడోక్తమితి శ్రుత్వా విష్ణుర్వాక్యమథాబ్రవీత్ ॥ ౨,౨౪.

మరణ సమయంలో ఏమి, ఎట్లా, ఎవరు దానం చేయాలి? ఏ విధానం పాటించాలి? గరుడుని మాటలు విని, విష్ణువు ఇలా పలికాడు.

శ్రీవిష్ణురువాచ । యది గర్భో విపద్యతే స్త్రవతే వాపి యోషితః । యావన్మాసం స్థితో గర్భస్తావద్దినమశౌచకమ్ ॥ ౨,౨౪.

శ్రీమహావిష్ణువు పలికెను — ఒకవేళ గర్భం పోయినా, లేదా స్త్రీకు గర్భస్రావం జరిగినా, ఆ గర్భం ఎంత నెలలు ఉన్నదో, అంత రోజులు అపవిత్రత పాటించాలి.

తస్య కిఞ్చిన్న కర్తవ్యమాత్మనః శ్రేయ ఇచ్ఛతా । తతో జాతే విపన్నే తు ఆ చూడాకరణాచ్ఛిశోః ॥ ౨,౨౪.

తనకు మేలు కోరుకునే వాడు, అలాంటి సమయంలో ఏ కార్యమూ చేయకూడదు. కాని, బిడ్డ పుట్టి మరణిస్తే, ఆ బిడ్డకు జటాకర్మ వరకు సంస్కారాలు చేయాలి.

దుగ్ధం భోజ్యం తాశక్తి బాలానాం చ ప్రదీయతే । ఆ చూడాత్పఞ్చవర్షే తు దేహదాహో విధీయతే ॥ ౨,౨౪.

బాలులకు తమ శక్తికి తగినట్లు పాలూ, భోజనమూ ఇవ్వాలి. జటాకర్మ వరకు, లేదా ఐదు సంవత్సరాల వయస్సు వరకు, శరీరదహనం చేయాలి.

దుగ్ధం తస్య ప్రదేయం స్యాద్బాలానాం భోజనం శుభమ్ । పఞ్చవర్షాధికే ప్రేతే స్వజాతివిహితాని చ ॥ ౨,౨౪.

వారు చిన్నవారైతే పాలూ, మంచి భోజనమూ ఇవ్వాలి. ఐదు సంవత్సరాలు దాటి మరణిస్తే, తమ వర్గానికి అనుగుణంగా విధులు చేయాలి.

కుర్యాత్కర్మాణి సర్వాణి చోదకుమ్భాది పాయసమ్ । దాతవ్యం తు ఖగశ్రేష్ఠ ఋణసమ్బన్ధకస్తు సః ॥ ౨,౨౪.

అన్ని కర్మలు, నీళ్ళు పోసే కుండ, పాయసం మొదలైనవి చేయాలి. ఓ పక్షిరాజా! జన్మ ఋణం ఉన్నవాడికి ఇవన్నీ ఇవ్వాలి.

జాతస్య హి ధ్రువో మృత్యుర్ధ్రువం జన్మ మృతస్య చ । కర్తవ్యం పక్షిశార్దూల పునర్దేహక్షయాయ వై ॥ ౨,౨౪.

పుట్టినవాడికి మరణం తప్పదు, మరణించినవాడికి మళ్లీ జననం తప్పదు. అందుకే, ఓ పక్షిశార్దూలా! శరీర నాశనానికి సంస్కారాలు తప్పక చేయాలి.

తస్మై యద్రోచతే దేయమదత్త్వా నిర్ధనే కులే । స్వల్పాయుర్నిర్ధనో భూత్వా రతిభక్తివివర్జితః ॥ ౨,౨౪.

తనకు నచ్చినదాన్ని ఇవ్వాలి. దానం చేయకపోతే, ఆ కుటుంబంలో వాడి ఆయుష్షు తక్కువై, దరిద్రుడై, ఆనందం, భక్తి లేకుండా పోతాడు.