గరుడపురాణమ్

పదాని సర్వవస్తూని వరిష్ఠాని త్రయోదశే । యో దదాతి మృతస్యేహ జీవన్నప్యాత్మహేతవే ॥ ౨,౧౮.

మృతుని కోసం, లేదా తానే బ్రతికుండానే తన కోసం, ఎవరు పదమూడు ముఖ్యమైన వస్తువులు సమర్పిస్తారో, వారు ఇక్కడే ఆ పుణ్యాన్ని పొందుతారు.

తదాశ్రితో మహామార్గే వైనతేయ స గచ్ఛతి । ఏక ఏవాస్తి సర్వత్రే వ్యవహారః ఖగాధిప ॥ ౨,౧౮.

వినతా కుమారా! ఆ మహా మార్గంలో దానిని ఆధారంగా తీసుకుని అతడు ముందుకు సాగుతాడు. పక్షిరాజా! అన్ని చోట్లా ఒకే నియమం ఉంది.

ఉత్తమాధమమధ్యానాం తత్తదావర్జనం భవేత్ । యావద్భాగ్యం భవేద్యస్య తావన్మార్గేఽతిరిచ్యతే ॥ ౨,౧౮.

ఎవరైనా ఉన్నతులు, మధ్యస్థులు, తక్కువవారు అయినా, వారికి తగినదే లభిస్తుంది. ఎవరి అదృష్టం ఎంత ఉంటే, ఆ మార్గంలో అంతవరకు వారికి కలుగుతుంది.

స్వయం స్వస్యేన యద్దత్తం తత్తత్రాధికరోతి తమ్ । మృతే యద్బాన్ధవైర్దత్తం తదాశ్రిత్య సుఖీ భవేత్ ॥ ౨,౧౮.

తానే స్వయంగా తన సంపదతో ఏదైనా సమర్పిస్తే, అది అక్కడ అతనికే లభిస్తుంది. మరణించిన తరువాత బంధువులు సమర్పించినదాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని సుఖంగా ఉంటాడు.

గరుడ ఉవాచ । కస్మాత్పదాని దేయాని కింవిధాని త్రయోదశ । దీయతే కస్య దేవేశ తద్వదస్వ యథాతథమ్ ॥ ౨,౧౮.

గరుడుడు అడిగాడు: పదాలు ఎందుకు సమర్పించాలి? ఆ పదమూడు ఎలా ఉంటాయి? అవి ఎవరికీ సమర్పించాలి, దేవదేవా! దయచేసి నిజంగా చెప్పు.

శ్రీభగవానువాచ । ఛత్త్రోపానహవస్త్రాణి ముద్రికా చ కమణ్డలుః । ఆసనం భాజనం చైవ పదం సప్తవిధం స్మృతమ్ ॥ ౨,౧౮.

శ్రీభగవంతుడు పలికాడు: గొడుగు, పాదరక్షలు, వస్త్రాలు, ఉంగరం, కమండలు, ఆసనం, పాత్ర — ఇవే ఏడుప్రకారాల పదాలుగా గుర్తించబడ్డాయి.

ఆతపస్తత్ర యో రౌద్రో దహ్యతే యేన మానవః । ఛత్రదానేన సుచ్ఛాయా జాయతే ప్రేతతుష్టిదా ॥ ౨,౧౮.

అక్కడ భయంకరమైన ఎండలో మనిషి కాలిపోతాడు. గొడుగు సమర్పిస్తే చల్లని నీడ లభించి, departed ఆత్మకు సంతృప్తి కలుగుతుంది.

అసిపత్రవనం ఘోరం సోఽతిక్రామతి వై ధ్రువమ్ । అశ్వారూఢాశ్చ గచ్ఛన్తి దదతే య ఉపానహౌ ॥ ౨,౧౮.

అసిపత్రవనం అనే భయంకరమైన అడవిని అతడు తప్పక దాటి వెళ్తాడు. పాదరక్షలు సమర్పించినవారు గుర్రంపై ఎక్కినట్టు సులభంగా ముందుకు సాగుతారు.

ఆసనే స్వాగతే (భోజనే) చైవ దత్తం తస్మై ద్విజాయతే । సుఖేన భుఙ్క్తే స ప్రేతః పథి గచ్ఛఞ్ఛనైః శనైః ॥ ౨,౧౮.

కూర్చోవడానికి లేదా భోజనానికి ఆసనం బ్రాహ్మణునికి సమర్పిస్తే, అది అతనికే లభిస్తుంది. ఆ departed ఆత్మ మార్గంలో నెమ్మదిగా, సుఖంగా ప్రయాణిస్తూ ఆనందంగా ఉంటుంది.

బహుధర్మసమాకీర్ణే నిర్వాతే తోయవర్జితే । కమణ్డలుప్రదానేన సుఖీ భవతి నిశ్చితమ్ ॥ ౨,౧౮.

అనేక విధమైన కర్తవ్యాలు ఉన్న చోట, గాలి నిలిచిపోయి, నీరు లేకపోతే, అక్కడ ఒక కమండలు ఇచ్చినవాడు తప్పకుండా సంతోషంగా ఉంటాడు.

మృతోద్దేశేన యో దద్యాదుదపాత్రం తు తామ్రజమ్ । ప్రపాదానసహస్రస్య తత్ఫలం సోఽశ్నుతే ధ్రువమ్ ॥ ౨,౧౮.

యవనికుడు కోసం ఎవడు తామ్రపు నీళ్లు పెట్టే పాత్రను ఇస్తాడో, వాడు వెయ్యి పాదపీఠాలు ఇచ్చిన ఫలితాన్ని తప్పకుండా పొందుతాడు.

యమదూతా మహారౌద్రాః కరాలాః కృష్ణపిఙ్గలాః । న పీడయన్తి దాక్షిణ్యాద్వస్త్రాభరణదానతః ॥ ౨,౧౮.

యమదూతలు భయంకరంగా, ఉగ్రంగా, నల్లగా, పింగళంగా ఉన్నా, దయతో వస్త్రాలు, ఆభరణాలు ఇచ్చినవారిని వారు బాధించరు.

సాయుధా ధావమానాశ్చ న మార్గే దృష్టిగోచరాః । ప్రయాన్తి యమదూతాస్తే ముద్రికాయాః ప్రదానతః ॥ ౨,౧౮.

ముద్రిక ఇవ్వబడినవాడు మార్గంలో వెళ్తున్నప్పుడు, ఆయుధాలతో పరుగెత్తే యమదూతలు అతనికి కనబడరు.

భాజనాసనదానేన ఆమాన్నభోజనేన చ । ఆజ్యయజ్ఞోపవీతాభ్యాం పదం సమ్పూర్ణతాం వ్రజేత్ ॥ ౨,౧౮.

పాత్రలు, ఆసనాలు ఇచ్చి, వంట భోజనం, నెయ్యి, యజ్ఞోపవీతం సమర్పించినవాడు సంపూర్ణ స్థితిని పొందుతాడు.

ఏవం మార్గే గచ్ఛమానస్తృషార్తః శ్రమపీడితః । మహిషీరథ (దుగ్ధ) దానాచ్చ సుఖీ భవతి నిశ్చితమ్ ॥ ౨,౧౮.

ఇలా మార్గంలో ప్రయాణిస్తూ దాహంతో, అలసటతో బాధపడుతున్నవాడు, ఆవు, రథం లేదా పాలు ఇచ్చినవాడైతే తప్పకుండా సుఖంగా ఉంటాడు.

గరుడ ఉవాచ । మృతోద్దేశేన యత్కిఞ్చిద్దీయతే స్వగృహే విభో । స గచ్ఛతి మహామార్గే తద్దత్తం కేన గృహ్యతే ॥ ౨,౧౮.

గరుడుడు అడిగాడు: ప్రభూ! మృతుని కోసం ఇంట్లో ఇచ్చిన దానం, ఆ మహా మార్గంలో ఎవరు స్వీకరిస్తారు?

శ్రీభగవానువాచ । గృహ్ణాతి వరుణో దానం మమ హస్తే ప్రయచ్ఛతి । అహం చ భాస్కరే దేవే భాస్కరాత్సోఽశ్నుతే సుఖమ్ ॥ ౨,౧౮.

శ్రీభగవంతుడు పలికాడు: వరుణుడు ఆ దానాన్ని తీసుకుని నా చేతిలో పెడతాడు. నేను అది సూర్యునికి ఇస్తాను. సూర్యుని ద్వారా వాడు సుఖాన్ని అనుభవిస్తాడు.

వికర్మణః ప్రభావేణ వంశచ్ఛేదే క్షితావిహ । సర్వే తే నరకం యాన్తి యావత్పాపస్య సంక్షయః ॥ ౨,౧౮.

పాపకర్మల ప్రభావంతో, భూమిపై వంశం నశించినప్పుడు, అందరూ తమ పాపం తీరే వరకు నరకానికి వెళ్తారు.

కస్మింశ్చిత్సమయే పూర్ణే మహిషాసనసంస్థితః । నరకాన్వీక్ష్య ధర్మాత్మా నానాక్రన్దసమాకులాన్ ॥ ౨,౧౮.

ఒక నిర్దిష్ట సమయంలో, మహిషాసనంపై కూర్చున్న ధర్మాత్ముడు, నరకాల్లో ఎన్నో రకాల అరుపులతో నిండినవాటిని చూసి ఆలోచిస్తాడు.

చతురశీతిలక్షాణాం నరకాణాం స ఈశ్వరః । తేషాం మధ్యే శ్రేష్ఠతమా ఘోరా యా ఏకవింశతిః ॥ ౨,౧౮.

ఎనభై నాలుగు లక్షల నరకాలకు ఆయన అధిపతి. వాటిలో అత్యంత భయంకరమైనవి ఈ ఇరవై ఒకటి.

తామిస్త్రం లోహశఙ్కుశ్చ మహారౌరవశాల్మలీ । రౌరవం కుడ్వలం కాలసూత్రకం పూతిమృతికా ॥ ౨,౧౮.

తామిస్రం, లోహశంకు, మహారౌరవ, శాల్మలి, రౌరవ, కుడ్వల, కాలసూత్రం, పూతిమృతికా,

సఙ్ఘాతం లోహతోదం చ సవిషం సమ్ప్రతాపనమ్ । మహానరకకాలోలః సజీవనమహాపథః ॥ ౨,౧౮.

సంఘాట, లోహతోడ, సవిషం, సంప్రతాపనం, మహానరక, కాలోలక, సజీవన, మహాపథ,

అవీచిరన్ధతా మిస్త్రః కుమ్భోపాకస్తథైవ చ । అసిపత్రవనం చైవ పతనశ్చైకవింశతిః ॥ ౨,౧౮.

అవీచి, అంధతామిస్ర, కుంభోపాక, అసిపత్రవనం, పతనం — ఇవే ఆ ఇరవై ఒకటి.

యేషాం తు నరకే ఘోరే బహ్వబ్దాని గతాని వై । సన్తాతర్నైవ విద్యతే దూతత్వం తే తు (ప్రేత్య) యాన్తి హి ॥ ౨,౧౮.

ఈ భయంకర నరకాల్లో ఎన్నో సంవత్సరాలు గడిపినవారికి విమోచనం ఉండదు; వారు మరణించిన తర్వాత దూతలవుతారు.

యమేన ప్రేషితాస్తే వై మానుషస్య మృతస్య తు । దినేదినే ప్రగృహ్ణన్తి దత్తమన్నాద్యపానకమ్ ॥ ౨,౧౮.

యముడు పంపిన వారు, మృతునికి ప్రతిరోజూ సమర్పించిన అన్నం, పానీయాన్ని తీసుకుంటారు.

ప్రేతస్యైవ విలుణ్ఠన్తి మధ్యే మార్గే బుభుక్షితాః । మాసాన్తే భోజనం పిణ్డమేకే యచ్ఛన్తి తత్ర వై ॥ ౨,౧౮.

బాధపడుతూ, మార్గమధ్యంలో ప్రేతుని కోసం సమర్పించిన నైవేద్యాన్ని వారు దోచుకుంటారు; నెల చివర్లో కొందరు అక్కడ పిండం ఇస్తారు.

తృప్తిం ప్రయాన్తి తే సర్వే ప్రత్యహం చైవ వత్సరమ్ । ఏవమాదికృతైః పుణ్యైః క్రమాత్సౌరిపురం వ్రజేత్ ॥ ౨,౧౮.

వారు అందరూ ప్రతి రోజు, ఏడాది పాటు తృప్తి పొందుతారు. ఇలాంటి పుణ్యకార్యాల వల్ల క్రమంగా సూర్యుని నగరానికి చేరుకుంటారు.

తతః సంవత్సరస్యాన్తే ప్రత్యాసన్నే యమాలయే । బహుభీతకరే ప్రేతో హస్తమాత్రం సముత్సృజేత్ ॥ ౨,౧౮.

ఒక సంవత్సరం పూర్తయ్యే సరికి, యమలోకం దగ్గరగా వచ్చినప్పుడు, ఆ ప్రేతాత్మ భయంతో, చేతి పొడవు అంత శరీరాన్ని వదిలిపెడుతుంది.

దివసైర్దశభిర్జాతం తం దేహం దశపిణ్డజమ్ । జామదగ్న్యస్యేవ రామం దృష్ట్వా తేజః ప్రసర్పతి ॥ ౨,౧౮.

పది రోజుల్లో, పది పిండాల వల్ల ఏర్పడిన ఆ కొత్త శరీరం కలుగుతుంది. దాన్ని చూసిన వెంటనే, జామదగ్న్యుని కుమారుడు రామునిలా, అతని తేజస్సు విస్తరిస్తుంది.