గరుడపురాణమ్

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౧౮ శ్రీకృష్ణ ఉవాచ । శ్రవణానాం వచః శ్రుత్వా క్షణం ధ్యాత్వా పునస్తతః । యత్కృతం తు మనుష్యైశ్చపుణ్యం పాపమహర్నిశమ్ ॥ ౨,౧౮.

శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు: శ్రవణల మాటలు విని, క్షణం ధ్యానం చేసి, మళ్లీ, మనుషులు రాత్రింబవళ్ళు చేసే పుణ్యమూ పాపమూ గురించి చెబుతాను.

తత్సర్వం చ పరిజ్ఞాయ చిత్రగుప్తో నివేదయేత్ । చిత్రగుప్తస్తతః సర్వం కర్మ తస్మై వదత్యథ ॥ ౨,౧౮.

అన్ని విషయాలు పూర్తిగా తెలుసుకొని, చిత్రగుప్తుడు వాటిని నివేదిస్తాడు. ఆ తరువాత, అతడు చేసిన అన్ని పనులను చిత్రగుప్తుడు చెప్పి వివరిస్తాడు.

వాచైవ యత్కృతం కర్మ కృతం చైవ తు కాయికమ్ । మానసం చ తథా కర్మ కృతం భుఙ్క్తే శుభాశుభమ్ ॥ ౨,౧౮.

మన మాటతో చేసిన పనులు, శరీరంతో చేసిన పనులు, అలాగే మనసుతో చేసిన పనులు — ఇవన్నీ ఫలితాన్ని అనుభవించాల్సిందే. అవి మేలైనవైనా, చెడ్డవైనా అనుభవించాలి.

ఏవం తే కథితస్తార్క్ష్య ప్రేతమార్గస్య నిర్ణయః । విశ్రాన్తి దాని సర్వాణి స్థానాని కథితాని తే ॥ ౨,౧౮.

తార్క్ష్యా! departed ఆత్మలు వెళ్ళే మార్గంలో జరిగే విషయాలన్నీ నీకు వివరించాను. ఆ మార్గంలో విశ్రాంతి తీసుకునే అన్ని చోట్లను కూడా నీకు చెప్పాను.

తముద్దిశ్య దదాత్యన్నం సుఖం యాతి మహాధ్వని । దివా రాత్రౌ తముద్దిశ్య స్థానే దీపప్రదో భవేత్ ॥ ౨,౧౮.

ఆత్మ కోసం అన్నం సమర్పిస్తే, అతడు ఆ మహా ప్రయాణంలో సుఖంగా వెళ్తాడు. పగలు అయినా, రాత్రి అయినా, ఆ స్థలంలో అతని పేరుతో దీపం వెలిగించాలి.

అన్ధకారే మహాఘోరే శ్వపూర్ణే లక్ష్యవర్జితే । దీప్తేఽధ్వని చ తే యాన్తి దీపో దత్తశ్చ యైర్నరైః ॥ ౨,౧౮.

భయంకరమైన చీకటిలో, కుక్కలతో నిండిన, గుర్తించదగిన గుర్తులు లేని చోట, అలాగే ప్రకాశవంతమైన మార్గంలో, దీపం సమర్పించినవారి వల్ల అతడు ముందుకు సాగుతాడు.

కార్తికే చ చతుర్దశ్యాం దీపదానం సుఖాయ వై । అథ వక్ష్యామి సంక్షేపాద్యమమార్గస్య నిష్కృతిమ్ ॥ ౨,౧౮.

కార్తీక మాసంలో పద్నాలుగవ రోజున దీపం సమర్పిస్తే నిజంగా సుఖం కలుగుతుంది. ఇప్పుడు యమపథంలో పాప పరిహారం గురించి సంక్షిప్తంగా చెబుతాను.

వృషోత్సర్గస్య పుణ్యేన పితృలోకం స గచ్ఛతి । ఏకాదశాహపిణ్డేన శుద్ధదేహో భవేత్తతః ॥ ౨,౧౮.

వృషభాన్ని విడిచిపెట్టిన పుణ్యంతో పితృలోకాన్ని చేరుతాడు. పదకొండవ రోజున పిండం సమర్పిస్తే, అతని దేహం పవిత్రమవుతుంది.

ఉదకుమ్భప్రదానేన కిఙ్కరాస్తృప్తిమాప్నుయుః ॥ ౨,౧౮.

నీటి కుండ సమర్పిస్తే, యముని సేవకులు తృప్తి పొందుతారు.

శయ్యాదానాద్బిమానస్థో యాతి స్వర్గేషు మానవః । తదహ్ని దీయతే సర్వం ద్వాదశాహే విశేషతః ॥ ౨,౧౮.

పట్టు సమర్పిస్తే, departed ఆత్మ విమానంలో కూర్చొని స్వర్గానికి వెళ్తాడు. ఆ రోజున, ముఖ్యంగా పన్నెండవ రోజున, అన్నీ సమర్పించాలి.

పదాని సర్వవస్తూని వరిష్ఠాని త్రయోదశే । యో దదాతి మృతస్యేహ జీవన్నప్యాత్మహేతవే ॥ ౨,౧౮.

మృతుని కోసం, లేదా తానే బ్రతికుండానే తన కోసం, ఎవరు పదమూడు ముఖ్యమైన వస్తువులు సమర్పిస్తారో, వారు ఇక్కడే ఆ పుణ్యాన్ని పొందుతారు.

తదాశ్రితో మహామార్గే వైనతేయ స గచ్ఛతి । ఏక ఏవాస్తి సర్వత్రే వ్యవహారః ఖగాధిప ॥ ౨,౧౮.

వినతా కుమారా! ఆ మహా మార్గంలో దానిని ఆధారంగా తీసుకుని అతడు ముందుకు సాగుతాడు. పక్షిరాజా! అన్ని చోట్లా ఒకే నియమం ఉంది.

ఉత్తమాధమమధ్యానాం తత్తదావర్జనం భవేత్ । యావద్భాగ్యం భవేద్యస్య తావన్మార్గేఽతిరిచ్యతే ॥ ౨,౧౮.

ఎవరైనా ఉన్నతులు, మధ్యస్థులు, తక్కువవారు అయినా, వారికి తగినదే లభిస్తుంది. ఎవరి అదృష్టం ఎంత ఉంటే, ఆ మార్గంలో అంతవరకు వారికి కలుగుతుంది.

స్వయం స్వస్యేన యద్దత్తం తత్తత్రాధికరోతి తమ్ । మృతే యద్బాన్ధవైర్దత్తం తదాశ్రిత్య సుఖీ భవేత్ ॥ ౨,౧౮.

తానే స్వయంగా తన సంపదతో ఏదైనా సమర్పిస్తే, అది అక్కడ అతనికే లభిస్తుంది. మరణించిన తరువాత బంధువులు సమర్పించినదాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని సుఖంగా ఉంటాడు.

గరుడ ఉవాచ । కస్మాత్పదాని దేయాని కింవిధాని త్రయోదశ । దీయతే కస్య దేవేశ తద్వదస్వ యథాతథమ్ ॥ ౨,౧౮.

గరుడుడు అడిగాడు: పదాలు ఎందుకు సమర్పించాలి? ఆ పదమూడు ఎలా ఉంటాయి? అవి ఎవరికీ సమర్పించాలి, దేవదేవా! దయచేసి నిజంగా చెప్పు.

శ్రీభగవానువాచ । ఛత్త్రోపానహవస్త్రాణి ముద్రికా చ కమణ్డలుః । ఆసనం భాజనం చైవ పదం సప్తవిధం స్మృతమ్ ॥ ౨,౧౮.

శ్రీభగవంతుడు పలికాడు: గొడుగు, పాదరక్షలు, వస్త్రాలు, ఉంగరం, కమండలు, ఆసనం, పాత్ర — ఇవే ఏడుప్రకారాల పదాలుగా గుర్తించబడ్డాయి.

ఆతపస్తత్ర యో రౌద్రో దహ్యతే యేన మానవః । ఛత్రదానేన సుచ్ఛాయా జాయతే ప్రేతతుష్టిదా ॥ ౨,౧౮.

అక్కడ భయంకరమైన ఎండలో మనిషి కాలిపోతాడు. గొడుగు సమర్పిస్తే చల్లని నీడ లభించి, departed ఆత్మకు సంతృప్తి కలుగుతుంది.

అసిపత్రవనం ఘోరం సోఽతిక్రామతి వై ధ్రువమ్ । అశ్వారూఢాశ్చ గచ్ఛన్తి దదతే య ఉపానహౌ ॥ ౨,౧౮.

అసిపత్రవనం అనే భయంకరమైన అడవిని అతడు తప్పక దాటి వెళ్తాడు. పాదరక్షలు సమర్పించినవారు గుర్రంపై ఎక్కినట్టు సులభంగా ముందుకు సాగుతారు.

ఆసనే స్వాగతే (భోజనే) చైవ దత్తం తస్మై ద్విజాయతే । సుఖేన భుఙ్క్తే స ప్రేతః పథి గచ్ఛఞ్ఛనైః శనైః ॥ ౨,౧౮.

కూర్చోవడానికి లేదా భోజనానికి ఆసనం బ్రాహ్మణునికి సమర్పిస్తే, అది అతనికే లభిస్తుంది. ఆ departed ఆత్మ మార్గంలో నెమ్మదిగా, సుఖంగా ప్రయాణిస్తూ ఆనందంగా ఉంటుంది.

బహుధర్మసమాకీర్ణే నిర్వాతే తోయవర్జితే । కమణ్డలుప్రదానేన సుఖీ భవతి నిశ్చితమ్ ॥ ౨,౧౮.

అనేక విధమైన కర్తవ్యాలు ఉన్న చోట, గాలి నిలిచిపోయి, నీరు లేకపోతే, అక్కడ ఒక కమండలు ఇచ్చినవాడు తప్పకుండా సంతోషంగా ఉంటాడు.

మృతోద్దేశేన యో దద్యాదుదపాత్రం తు తామ్రజమ్ । ప్రపాదానసహస్రస్య తత్ఫలం సోఽశ్నుతే ధ్రువమ్ ॥ ౨,౧౮.

యవనికుడు కోసం ఎవడు తామ్రపు నీళ్లు పెట్టే పాత్రను ఇస్తాడో, వాడు వెయ్యి పాదపీఠాలు ఇచ్చిన ఫలితాన్ని తప్పకుండా పొందుతాడు.

యమదూతా మహారౌద్రాః కరాలాః కృష్ణపిఙ్గలాః । న పీడయన్తి దాక్షిణ్యాద్వస్త్రాభరణదానతః ॥ ౨,౧౮.

యమదూతలు భయంకరంగా, ఉగ్రంగా, నల్లగా, పింగళంగా ఉన్నా, దయతో వస్త్రాలు, ఆభరణాలు ఇచ్చినవారిని వారు బాధించరు.

సాయుధా ధావమానాశ్చ న మార్గే దృష్టిగోచరాః । ప్రయాన్తి యమదూతాస్తే ముద్రికాయాః ప్రదానతః ॥ ౨,౧౮.

ముద్రిక ఇవ్వబడినవాడు మార్గంలో వెళ్తున్నప్పుడు, ఆయుధాలతో పరుగెత్తే యమదూతలు అతనికి కనబడరు.

భాజనాసనదానేన ఆమాన్నభోజనేన చ । ఆజ్యయజ్ఞోపవీతాభ్యాం పదం సమ్పూర్ణతాం వ్రజేత్ ॥ ౨,౧౮.

పాత్రలు, ఆసనాలు ఇచ్చి, వంట భోజనం, నెయ్యి, యజ్ఞోపవీతం సమర్పించినవాడు సంపూర్ణ స్థితిని పొందుతాడు.

ఏవం మార్గే గచ్ఛమానస్తృషార్తః శ్రమపీడితః । మహిషీరథ (దుగ్ధ) దానాచ్చ సుఖీ భవతి నిశ్చితమ్ ॥ ౨,౧౮.

ఇలా మార్గంలో ప్రయాణిస్తూ దాహంతో, అలసటతో బాధపడుతున్నవాడు, ఆవు, రథం లేదా పాలు ఇచ్చినవాడైతే తప్పకుండా సుఖంగా ఉంటాడు.

గరుడ ఉవాచ । మృతోద్దేశేన యత్కిఞ్చిద్దీయతే స్వగృహే విభో । స గచ్ఛతి మహామార్గే తద్దత్తం కేన గృహ్యతే ॥ ౨,౧౮.

గరుడుడు అడిగాడు: ప్రభూ! మృతుని కోసం ఇంట్లో ఇచ్చిన దానం, ఆ మహా మార్గంలో ఎవరు స్వీకరిస్తారు?

శ్రీభగవానువాచ । గృహ్ణాతి వరుణో దానం మమ హస్తే ప్రయచ్ఛతి । అహం చ భాస్కరే దేవే భాస్కరాత్సోఽశ్నుతే సుఖమ్ ॥ ౨,౧౮.

శ్రీభగవంతుడు పలికాడు: వరుణుడు ఆ దానాన్ని తీసుకుని నా చేతిలో పెడతాడు. నేను అది సూర్యునికి ఇస్తాను. సూర్యుని ద్వారా వాడు సుఖాన్ని అనుభవిస్తాడు.

వికర్మణః ప్రభావేణ వంశచ్ఛేదే క్షితావిహ । సర్వే తే నరకం యాన్తి యావత్పాపస్య సంక్షయః ॥ ౨,౧౮.

పాపకర్మల ప్రభావంతో, భూమిపై వంశం నశించినప్పుడు, అందరూ తమ పాపం తీరే వరకు నరకానికి వెళ్తారు.

కస్మింశ్చిత్సమయే పూర్ణే మహిషాసనసంస్థితః । నరకాన్వీక్ష్య ధర్మాత్మా నానాక్రన్దసమాకులాన్ ॥ ౨,౧౮.

ఒక నిర్దిష్ట సమయంలో, మహిషాసనంపై కూర్చున్న ధర్మాత్ముడు, నరకాల్లో ఎన్నో రకాల అరుపులతో నిండినవాటిని చూసి ఆలోచిస్తాడు.