గరుడపురాణమ్

మాసి వై దశమే ప్రాప్తే రౌద్రం స్థానం స గచ్ఛతి । దశమే మాసి యద్దత్తం తద్భుక్త్వా చ ప్రయాతి సః ॥ ౨,౧౬.

పదవ నెల వచ్చినప్పుడు, అతడు భయంకరమైన స్థలానికి వెళ్తాడు. పదవ నెలలో ఇచ్చినదాన్ని భుజించి, అక్కడి నుంచి ముందుకు సాగిపోతాడు.

దశైకమాసికం భుక్త్వా పయోవర్షణమృచ్ఛతి । మేఘాస్తత్ర ప్రవర్షన్తి ప్రేతానాం దుః ఖదాయకాః ॥ ౨,౧౬.

పదకొండవ నెల శ్రాద్ధాన్ని భుజించిన తర్వాత, పాల వర్షం కురిసే చోటుకు చేరుకుంటాడు. అక్కడ మేఘాలు ప్రేతాత్మలకు బాధ కలిగించేలా వర్షం కురిపిస్తాయి.

(తతః ప్రచలితో పోతో బహుర్ఘమతృషార్దితః) । ద్వాదశే మాసి యచ్ఛ్రాద్ధం తత్ర భుఙ్క్తే సుదుః శితః ॥ ౨,౧౬.

అప్పుడప్పుడు, నౌక ముందుకు సాగుతుంటుంది. అతడు తీవ్రమైన దాహంతో బాధపడుతూ, పన్నెండవ నెలలో అక్కడ చేసిన శ్రాద్ధాన్ని, ఎంతో కష్టంగా భుజిస్తాడు.

కిఞ్చిన్న్యూనే తతో వర్షే సార్ధే చైకాదశేఽథ వా । యాతి శీతపురం తత్ర శీతం యత్రాతిదుః ఖదమ్ ॥ ౨,౧౬.

సంవత్సరం కొద్దిగా తక్కువగా ఉన్నప్పుడు లేదా పదకొండున్నర నెల వచ్చినప్పుడు, అతడు చలితో బాధించే నగరానికి వెళ్తాడు. అక్కడ తీవ్రమైన చలి బాధ కలిగిస్తుంది.

శీతార్తః క్షుధితః సోఽథ వీక్షతే హి దిశో దశ । తిష్ఠేత్తు బాన్ధవః కోఽపి యో మే దుఃఖం వ్యపోహతి ॥ ౨,౧౬.

చలితో, ఆకలితో బాధపడుతూ, అతడు పది దిశల్లో చూస్తూ, 'నా బాధను తీరుస్తూ, నాకు తోడుగా ఎవైనా బంధువు ఉంటాడా?' అని ఆశగా చూస్తాడు.

కిఙ్కరాస్తం వదన్త్యేవం క్వ తే పుణ్యం హి తాదృశమ్ । శ్రుత్వా తేషాం తు తద్వాక్యం హా దైవ ఇతి భాషతే ॥ ౨,౧౬.

ఆ సేవకులు అతనిని ఇలా అడుగుతారు: 'నీకు ఉన్న ఆ పుణ్యం ఎక్కడుంది?' వాళ్ల మాటలు విని, అతడు బాధతో, 'అయ్యో, ఇదంతా విధి వల్లే!' అని విలపిస్తాడు.

దైవం హి పూర్వసుకృతం తన్మయా నైవ సఞ్చితమ్ । ఏవం సఞ్చిన్త్య బహుశో ధైర్యమాలమ్బతే పునః ॥ ౨,౧౬.

విధి అంటే మన పూర్వజన్మలో చేసిన మంచి పనులే. నేను అలాంటి పుణ్యాలు కూడబెట్టలేదు అని అతడు మళ్లీ మళ్లీ ఆలోచించి, కొంత ధైర్యాన్ని తెచ్చుకుంటాడు.

చత్వారింశద్యోజనాని చతుర్యుక్తాని వై తతః । ధర్మరాజపురం రమ్యం గన్ధర్వాప్సరాకులమ్ ॥ ౨,౧౬.

ఆ తరువాత నలభై యోజనాల పొడవున ఉన్న ధర్మరాజుని నగరం కనబడుతుంది. ఆ నగరం గంధర్వులు, అప్సరసలు తోడుగా ఎంతో అందంగా ఉంటుంది.

చతురశీతిలక్షైశ్చ మూర్తామూర్తైరధిష్ఠితమ్ । త్రయోదశ ప్రతీహారా ధర్మరాజపురే స్థితాః ॥ ౨,౧౬.

ఆ నగరంలో ఎనభై నాలుగు లక్షల మూర్తిమంతులు, అమూర్తులు నివసిస్తున్నారు. అలాగే, ఆ ధర్మరాజుని నగరంలో పదమూడు గుమ్మాల వద్ద కాపలా దారులు ఉంటారు.

శుభాశుభం తు యత్కర్మ తే విచార్య పునః పునః । శ్రవణా బ్రహ్మణః పుత్రా మనుష్యాణాం చ చేష్టితమ్ । కథయన్తి తదా లోకే పూజితాః పూజితాః స్వయమ్ ॥ ౨,౧౬.

బ్రహ్మ కుమారులు అయిన శ్రవణులు, మనుషుల మంచి చెడు పనులను మళ్లీ మళ్లీ పరిశీలించి, ఈ లోకంలో జరిగిన వాటిని చెబుతారు. వీరిని అందరూ గౌరవిస్తారు, వీరే గౌరవప్రదులు.

నరైస్తుష్టైశ్చ పుష్టైశ్చ యత్ప్రోక్తం చ కృతం చ యత్ । సర్వమావేదయన్తి స్మ చిత్రగుప్తే యమే చ తత్ ॥ ౨,౧౬.

సంతోషంగా, ఆరోగ్యంగా ఉన్న మనుషులు చెప్పినది లేదా చేసినది ఏదైనా, ఆ సంగతులన్నిటిని శ్రవణులు చిత్రగుప్తునికి, యమునికి తెలియజేస్తారు.

దూరాచ్ఛ్రవణవిజ్ఞానా దూరాద్దర్శనగోచరాః । ఏవఞ్చేష్టాస్తు తే హ్యష్టౌ స్వర్భూపాతాలచారిణః ॥ ౨,౧౬.

వారు దూరంలో ఉన్నా వినగలరు, దూరంలో ఉన్నా కనిపించగలరు. ఆ ఎనిమిది మంది స్వర్గం, భూమి, పాతాళం అంతటా సంచరిస్తూ ఇలానే కార్యాలు చేస్తారు.

తేషాం పత్న్యస్తథై వోగ్రా శ్రవణ్యః పృథగాహ్వయాః । ఏవం తేషాం శక్తిరస్తి యర్త్యే మర్త్యాధికారిణః ॥ ౨,౧౬.

వారికి భార్యలు కూడా ఉన్నారు. అవి ఉగ్ర స్వభావం కలవారు, శ్రవణీలు అనే పేరుతో వేరుగా పిలవబడతారు. వీరికి మానవులపై ఇంతటి శక్తి ఉంది.

వ్రతైర్దానైస్తవైర్యశ్చ పూజయేదిహ మానవః । జాయన్తే తస్య తే సౌమ్యాః సుఖమృత్యుప్రదాయినః ॥ ౨,౧౬.

వ్రతాలు, దానాలు, పూజలతో మనిషి వాటిని సత్కరించితే, అవి అతనికి దయతో వ్యవహరించి, సులభంగా మరణించేందుకు అనుగ్రహిస్తాయి.

శ్రీగరుడమాహాపురాణమ్ ౧౭ గరుడ ఉవాచ । ఏకో మే సంశయో దేవ హృదయే సమ్ప్రబాధతే । శ్రమణాః కస్య పుత్రాశ్చ కథం యమపురే స్థితాః ॥ ౨,౧౭.

గరుడుడు ఇలా అడిగాడు: ప్రభూ, నా మనసులో ఒక సందేహం కలుగుతోంది. శ్రమణులు ఎవరి కుమారులు? వారు యమపురిలో ఎలా ఉంటారు?

మానుషైశ్చ కృతం కర్మ కస్మాజ్జానన్తి తే ప్రభో । కథం శృణ్వన్తి తే సర్వే కస్మాజ్జ్ఞానం సమాగతమ్ ॥ ౨,౧౭.

ప్రభూ, మానవులు చేసే పనులను వారు ఎలా తెలుసుకుంటారు? వారు అందరూ ఎలా వింటారు? ఆ జ్ఞానం వారికి ఎలా వస్తుంది?

కుత్ర భుఞ్జన్తి దేవేశ క్రథయస్వ ప్రసాదతః । పక్షిరాజవచః శ్రుత్వా భగవాన్వాక్యమబ్రవీత్ ॥ ౨,౧౭.

దేవతల అధిపతీ, వారు ఎక్కడ నివసిస్తారు? దయచేసి వివరించండి. పక్షిరాజు మాటలు విన్న భగవంతుడు ఇలా చెప్పాడు.

శ్రీకృష్ణ ఉవాచ । శృణుష్వ వచనం సత్యం సర్వేషాం సౌఖ్యదాయకమ్ । తదహం కథయిష్యామి శ్రవణానాం విచేష్టితమ్ ॥ ౨,౧౭.

శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు: నా మాటలు నిజమైనవి, అందరికీ ఆనందాన్ని ఇస్తాయి. నీవు విను, ఇప్పుడు నేను శ్రవణుల గురించి జరిగిందంతా చెబుతాను.

ఏకీభూతం యదా సర్వం జగత్స్థావరజఙ్గమమ్ । క్షీరోదసాగరే పూర్వం మయి సుప్తే జగత్పతౌ ॥ ౨,౧౭.

ఒకప్పుడు, సమస్త జడజంగమ జాతులు అన్నీ కలిసిపోయి, పూర్వం క్షీరసాగరంలో నేను జగత్పతిగా నిద్రిస్తున్నప్పుడు, అంతా ఒక్కటైపోయింది.

నాభిస్థోజస్తపస్తేపే వర్షాణి సుబహూన్యపి । ఏకీభూతం జగత్సృష్టం భూతగ్రామచతుర్విధమ్ ॥ ౨,౧౭.

నా నాభిలోని పద్మంలో బ్రహ్మదేవుడు ఎన్నో సంవత్సరాలు తపస్సు చేశాడు. అప్పుడు నాలుగు రకాల ప్రాణులు కలిగిన జగత్తు సృష్టించబడింది.

బ్రహ్మణా నిర్మితం పూర్వం విష్ణునా పాలితం తదా । రుద్రః సంహారమూర్తిశ్చ నిర్మితో బ్రహ్మణా తతః ॥ ౨,౧౭.

ముందుగా బ్రహ్మదేవుడు సృష్టించాడు, ఆ తరువాత విష్ణువు సంరక్షించాడు. తర్వాత, సంహారరూపుడైన రుద్రుడు కూడా బ్రహ్మదేవుని చేతనే సృష్టించబడ్డాడు.

వాయుః సర్వగతః సృష్టః సూర్యస్తేజోభివృద్ధిమాన్ । ధర్మరాజస్తతః సృష్టశ్చిత్రగుప్తేన సంయుత) ॥ ౨,౧౭.

వాయువు అన్నిచోట్ల వ్యాపించి ఉండేలా సృష్టించబడాడు. సూర్యుడు గొప్ప తేజస్సుతో ఉద్భవించాడు. ఆ తరువాత ధర్మరాజును, అతనితో పాటు చిత్రగుప్తుని కూడా సృష్టించారు.

సృష్ట్వైతదాదికం సర్వం తపస్తేపే తు పద్మజః । గతాని బహువర్షాణి బ్రహ్మణో నాభిపఙ్కజే ॥ ౨,౧౭.

ఈ సృష్టి అంతటినీ ఆది కాలంలో సృష్టించిన తరువాత పద్మజుడు తపస్సు చేశాడు. బ్రహ్మదేవుని నాభిలోని పద్మంలో అనేక సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి.

యోయో హి నిర్మితః పూర్వం తత్తత్కర్మ సమాచరేత్ । కస్మింశ్చిత్సమయే తత్ర బ్రహ్మా లోకసమన్వితః ॥ ౨,౧౭.

ప్రతి జీవి ఏ పని చేయడానికి పూర్వం సృష్టించబడిందో, ఆ పనిని ఒక సమయానికి బ్రహ్మ, లోకాలతో కలిసి, అక్కడికి పంపిస్తాడు.

రుద్రో విష్ణుస్తథా ధర్మః శాసయన్తి వసున్ధరామ్ । న జానీమో వయం కిఞ్చిల్లోకకృత్యమిహోచ్యతామ్ ॥ ౨,౧౭.

రుద్రుడు, విష్ణువు, ధర్ముడు ఈ భూమిని పాలిస్తున్నారు. మనకు ఏమీ తెలియదు—ఇక్కడ లోకాల కర్తవ్యాలను వివరించండి.

ఇతి చిన్తాపరాః సర్వే దేవా విమమృశుస్తదా । సంచిన్త్య బ్రహ్మణో మన్త్రం విబుధైః ప్రేరితస్తదా ॥ ౨,౧౭.

అంతా దేవతలు ఆలోచనలో మునిగి, ఆ సమయంలో చర్చించారు. బ్రహ్మ యొక్క మంత్రాన్ని జ్ఞానులు సూచించగా, వారు ఆలోచించారు.

గృహీత్వా పుష్పపత్రాణి సోసృజద్ద్వాదశాత్మజాన్ । తేజోరాశీన్విశాలాక్షాన్బ్రహ్మణో వచనాత్తు తే ॥ ౨,౧౭.

పువ్వుల రెప్పలు తీసుకొని, బ్రహ్మ ఆజ్ఞతో, ప్రకాశవంతమైన, విశాలమైన కళ్ళు కలిగిన పన్నెండు కుమారులను సృష్టించాడు.

యోయం వదతి లోకేస్మిఞ్ఛుభం వా యది వాశుభమ్ । ప్రాపయన్తి తతః శీఘ్రం బ్రహ్మణః కర్ణగోచరమ్ ॥ ౨,౧౭.

ఈ లోకంలో ఎవరు శుభమో, అశుభమో ఏమి చెప్పినా, వారు వెంటనే బ్రహ్మ చెవికి తీసుకెళ్తారు.

దూరాచ్ఛ్రవణవిజ్ఞానం దూరాద్దర్శనగోచరమ్ । సర్వే శృణ్వన్తి యత్పక్షింస్తేనైవ శ్రవణా మతాః ॥ ౨,౧౭.

దూరం నుండీ వినగలిగే శక్తి, దూరం నుండీ చూడగలిగే శక్తి—ఏ పక్షి చెప్పినదైనా వారు వింటారు. అందుకే వారిని శ్రవణా అంటారు.