గరుడపురాణమ్

స్వస్థావస్థే శరీరేఽత్ర వైతరణ్యా వ్రతం చరేత్ । దేయా చ విదుషే ధేనుస్తాం నదీం తర్తుమిచ్ఛతా ॥ ౨,౧౬.

ఈ లోకంలో శరీరం ఆరోగ్యంగా ఉన్నప్పుడే వైతరణి వ్రతం ఆచరించాలి. ఆ నదిని దాటాలనుకునేవాడు జ్ఞానిగారికి ఆవును దానం చేయాలి.

అవదన్మజ్జమానస్తు నిన్దత్యాత్మానమాత్మనా । పాథేయార్థం మయా కిఞ్చిన్న ప్రదత్తం ద్విజాయచ ॥ ౨,౧౬.

కాని మునిగిపోతున్నప్పుడు, తాను తానే నిందించుకుంటూ, 'ప్రయాణానికి ఏమీ దానం చేయలేదు, బ్రాహ్మణునికీ ఏమీ ఇవ్వలేదు' అని బాధపడతాడు.

న దత్తం న హుతం జప్తం న స్నాతం న కృతం స్తుతమ్ । యాదృశం కర్మ చరితం మూఢ భుఙ్క్ష్వేతి తాదృశమ్ ॥ ౨,౧౬.

'నేను దానం చేయలేదు, హోమం చేయలేదు, జపం చేయలేదు, స్నానం చేయలేదు, స్తోత్రం చేయలేదు. ఏ కార్యాలు చేసానో, అవే ఫలితాలు ఇప్పుడు అనుభవించాలి, ఓ మూర్ఖా!' అని తాను తానే అంటాడు.

తదైవ హృది సంమూఢస్తాడితో భాషతే భటైః । వైతరణ్యాః పరతటే భుఙ్క్తే దత్తం ఘటాదికమ్ ॥ ౨,౧౬.

అప్పుడు, హృదయంలో అయోమయంగా, యమదూతలు కొట్టినప్పుడు, అతడు మాట్లాడతాడు. వైతరణి నదికి అటు తీరంలో, ఏదైనా చిన్నదైనా, గడా లాంటిదైనా దానం చేసినదాన్ని అనుభవిస్తాడు.

ఊనషాణ్మాసికశ్రాద్ధం భుక్త్వా గచ్ఛతి చాగ్రతః । తార్క్ష్య తత్ర విశేషేణ భోజయీత ద్విజాఞ్ఛుభాన్ ॥ ౨,౧౬.

ఆరు నెలల శ్రాద్ధం పూర్తిగా చేయకపోయినా, ఆ భోజనం చేసి ముందుకు సాగుతాడు. ఓ తార్క్ష్యా! అక్కడ ముఖ్యంగా, శుభ్రమైన బ్రాహ్మణులను భోజనం పెట్టాలి.

చత్వారింశత్తథా సప్త యోజనాని శతద్వయమ్ । ప్రయాతి ప్రత్యహం తార్క్ష్య అహోరాత్రేణ కర్శితః ॥ ౨,౧౬.

ఓ తార్క్ష్యా! ప్రతి రోజు నలభై ఏడు మరియు రెండువందల యోజనాలు ప్రయాణిస్తాడు. పగలు, రాత్రి అలసిపోయి సాగిపోతాడు.

సప్తమే మాసి సమ్ప్రాప్తే పురం బహ్వాపదం వ్రజేత్ । తత్ర భుక్త్వ ప్రదత్తం యచ్ఛ్రాద్ధం సప్తమమాసికమ్ ॥ ౨,౧౬.

ఏడవ నెల వచ్చినప్పుడు, అనేక ప్రమాదాలతో కూడిన నగరానికి చేరుకుంటాడు. అక్కడ ఏడవ నెల శ్రాద్ధం చేసినదాన్ని భుజించి, ముందుకు సాగుతాడు.

అష్టమే మాసి సమ్ప్రాప్తే నానాక్రన్దపురం వ్రజేత్ । నానాక్రన్దగణాన్దృష్ట్వా క్రన్దమానాన్సుదారుణమ్ ॥ ౨,౧౬.

ఎనిమిదవ నెల వచ్చినప్పుడు, ఎన్నో అరుపులతో నిండిన నగరానికి చేరుకుంటాడు. అక్కడ భయంకరంగా ఏడుస్తున్న అనేక జీవులను చూస్తాడు.

స్వయం చ శూన్యహృదయః సమాక్రన్దతి దుః ఖితః । తన్మాసికం చ యచ్ఛ్రాద్ధం భుక్త్వా తత్ర సుఖీ భవేత్ ॥ ౨,౧౬.

తానూ మనసు ఖాళీగా, బాధతో ఏడుస్తాడు. కానీ అక్కడ నెలవారీ శ్రాద్ధం చేసినదాన్ని భుజించిన తర్వాత సంతోషంగా మారిపోతాడు.

విహాయ తత్పురం ప్రేతో యాతి తప్తపురం ప్రతి । సుతప్తనగరం ప్రాప్య నవమే మాసి సోఽశ్నుతే । ద్విజభోజ్యం పిణ్డదానం కృతం శ్రాద్ధం సుతేన యత్ ॥ ౨,౧౬.

ఆ నగరాన్ని వదిలి, ప్రేతాత్మ వేడిమి నగరానికి వెళ్తాడు. తొమ్మిదవ నెలలో బాగా వేడి నగరానికి చేరుకుని, తన కుమారుడు బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టిన పిండదానం, శ్రాద్ధాన్ని అనుభవిస్తాడు.

మాసి వై దశమే ప్రాప్తే రౌద్రం స్థానం స గచ్ఛతి । దశమే మాసి యద్దత్తం తద్భుక్త్వా చ ప్రయాతి సః ॥ ౨,౧౬.

పదవ నెల వచ్చినప్పుడు, అతడు భయంకరమైన స్థలానికి వెళ్తాడు. పదవ నెలలో ఇచ్చినదాన్ని భుజించి, అక్కడి నుంచి ముందుకు సాగిపోతాడు.

దశైకమాసికం భుక్త్వా పయోవర్షణమృచ్ఛతి । మేఘాస్తత్ర ప్రవర్షన్తి ప్రేతానాం దుః ఖదాయకాః ॥ ౨,౧౬.

పదకొండవ నెల శ్రాద్ధాన్ని భుజించిన తర్వాత, పాల వర్షం కురిసే చోటుకు చేరుకుంటాడు. అక్కడ మేఘాలు ప్రేతాత్మలకు బాధ కలిగించేలా వర్షం కురిపిస్తాయి.

(తతః ప్రచలితో పోతో బహుర్ఘమతృషార్దితః) । ద్వాదశే మాసి యచ్ఛ్రాద్ధం తత్ర భుఙ్క్తే సుదుః శితః ॥ ౨,౧౬.

అప్పుడప్పుడు, నౌక ముందుకు సాగుతుంటుంది. అతడు తీవ్రమైన దాహంతో బాధపడుతూ, పన్నెండవ నెలలో అక్కడ చేసిన శ్రాద్ధాన్ని, ఎంతో కష్టంగా భుజిస్తాడు.

కిఞ్చిన్న్యూనే తతో వర్షే సార్ధే చైకాదశేఽథ వా । యాతి శీతపురం తత్ర శీతం యత్రాతిదుః ఖదమ్ ॥ ౨,౧౬.

సంవత్సరం కొద్దిగా తక్కువగా ఉన్నప్పుడు లేదా పదకొండున్నర నెల వచ్చినప్పుడు, అతడు చలితో బాధించే నగరానికి వెళ్తాడు. అక్కడ తీవ్రమైన చలి బాధ కలిగిస్తుంది.

శీతార్తః క్షుధితః సోఽథ వీక్షతే హి దిశో దశ । తిష్ఠేత్తు బాన్ధవః కోఽపి యో మే దుఃఖం వ్యపోహతి ॥ ౨,౧౬.

చలితో, ఆకలితో బాధపడుతూ, అతడు పది దిశల్లో చూస్తూ, 'నా బాధను తీరుస్తూ, నాకు తోడుగా ఎవైనా బంధువు ఉంటాడా?' అని ఆశగా చూస్తాడు.

కిఙ్కరాస్తం వదన్త్యేవం క్వ తే పుణ్యం హి తాదృశమ్ । శ్రుత్వా తేషాం తు తద్వాక్యం హా దైవ ఇతి భాషతే ॥ ౨,౧౬.

ఆ సేవకులు అతనిని ఇలా అడుగుతారు: 'నీకు ఉన్న ఆ పుణ్యం ఎక్కడుంది?' వాళ్ల మాటలు విని, అతడు బాధతో, 'అయ్యో, ఇదంతా విధి వల్లే!' అని విలపిస్తాడు.

దైవం హి పూర్వసుకృతం తన్మయా నైవ సఞ్చితమ్ । ఏవం సఞ్చిన్త్య బహుశో ధైర్యమాలమ్బతే పునః ॥ ౨,౧౬.

విధి అంటే మన పూర్వజన్మలో చేసిన మంచి పనులే. నేను అలాంటి పుణ్యాలు కూడబెట్టలేదు అని అతడు మళ్లీ మళ్లీ ఆలోచించి, కొంత ధైర్యాన్ని తెచ్చుకుంటాడు.

చత్వారింశద్యోజనాని చతుర్యుక్తాని వై తతః । ధర్మరాజపురం రమ్యం గన్ధర్వాప్సరాకులమ్ ॥ ౨,౧౬.

ఆ తరువాత నలభై యోజనాల పొడవున ఉన్న ధర్మరాజుని నగరం కనబడుతుంది. ఆ నగరం గంధర్వులు, అప్సరసలు తోడుగా ఎంతో అందంగా ఉంటుంది.

చతురశీతిలక్షైశ్చ మూర్తామూర్తైరధిష్ఠితమ్ । త్రయోదశ ప్రతీహారా ధర్మరాజపురే స్థితాః ॥ ౨,౧౬.

ఆ నగరంలో ఎనభై నాలుగు లక్షల మూర్తిమంతులు, అమూర్తులు నివసిస్తున్నారు. అలాగే, ఆ ధర్మరాజుని నగరంలో పదమూడు గుమ్మాల వద్ద కాపలా దారులు ఉంటారు.

శుభాశుభం తు యత్కర్మ తే విచార్య పునః పునః । శ్రవణా బ్రహ్మణః పుత్రా మనుష్యాణాం చ చేష్టితమ్ । కథయన్తి తదా లోకే పూజితాః పూజితాః స్వయమ్ ॥ ౨,౧౬.

బ్రహ్మ కుమారులు అయిన శ్రవణులు, మనుషుల మంచి చెడు పనులను మళ్లీ మళ్లీ పరిశీలించి, ఈ లోకంలో జరిగిన వాటిని చెబుతారు. వీరిని అందరూ గౌరవిస్తారు, వీరే గౌరవప్రదులు.

నరైస్తుష్టైశ్చ పుష్టైశ్చ యత్ప్రోక్తం చ కృతం చ యత్ । సర్వమావేదయన్తి స్మ చిత్రగుప్తే యమే చ తత్ ॥ ౨,౧౬.

సంతోషంగా, ఆరోగ్యంగా ఉన్న మనుషులు చెప్పినది లేదా చేసినది ఏదైనా, ఆ సంగతులన్నిటిని శ్రవణులు చిత్రగుప్తునికి, యమునికి తెలియజేస్తారు.

దూరాచ్ఛ్రవణవిజ్ఞానా దూరాద్దర్శనగోచరాః । ఏవఞ్చేష్టాస్తు తే హ్యష్టౌ స్వర్భూపాతాలచారిణః ॥ ౨,౧౬.

వారు దూరంలో ఉన్నా వినగలరు, దూరంలో ఉన్నా కనిపించగలరు. ఆ ఎనిమిది మంది స్వర్గం, భూమి, పాతాళం అంతటా సంచరిస్తూ ఇలానే కార్యాలు చేస్తారు.

తేషాం పత్న్యస్తథై వోగ్రా శ్రవణ్యః పృథగాహ్వయాః । ఏవం తేషాం శక్తిరస్తి యర్త్యే మర్త్యాధికారిణః ॥ ౨,౧౬.

వారికి భార్యలు కూడా ఉన్నారు. అవి ఉగ్ర స్వభావం కలవారు, శ్రవణీలు అనే పేరుతో వేరుగా పిలవబడతారు. వీరికి మానవులపై ఇంతటి శక్తి ఉంది.

వ్రతైర్దానైస్తవైర్యశ్చ పూజయేదిహ మానవః । జాయన్తే తస్య తే సౌమ్యాః సుఖమృత్యుప్రదాయినః ॥ ౨,౧౬.

వ్రతాలు, దానాలు, పూజలతో మనిషి వాటిని సత్కరించితే, అవి అతనికి దయతో వ్యవహరించి, సులభంగా మరణించేందుకు అనుగ్రహిస్తాయి.

శ్రీగరుడమాహాపురాణమ్ ౧౭ గరుడ ఉవాచ । ఏకో మే సంశయో దేవ హృదయే సమ్ప్రబాధతే । శ్రమణాః కస్య పుత్రాశ్చ కథం యమపురే స్థితాః ॥ ౨,౧౭.

గరుడుడు ఇలా అడిగాడు: ప్రభూ, నా మనసులో ఒక సందేహం కలుగుతోంది. శ్రమణులు ఎవరి కుమారులు? వారు యమపురిలో ఎలా ఉంటారు?

మానుషైశ్చ కృతం కర్మ కస్మాజ్జానన్తి తే ప్రభో । కథం శృణ్వన్తి తే సర్వే కస్మాజ్జ్ఞానం సమాగతమ్ ॥ ౨,౧౭.

ప్రభూ, మానవులు చేసే పనులను వారు ఎలా తెలుసుకుంటారు? వారు అందరూ ఎలా వింటారు? ఆ జ్ఞానం వారికి ఎలా వస్తుంది?

కుత్ర భుఞ్జన్తి దేవేశ క్రథయస్వ ప్రసాదతః । పక్షిరాజవచః శ్రుత్వా భగవాన్వాక్యమబ్రవీత్ ॥ ౨,౧౭.

దేవతల అధిపతీ, వారు ఎక్కడ నివసిస్తారు? దయచేసి వివరించండి. పక్షిరాజు మాటలు విన్న భగవంతుడు ఇలా చెప్పాడు.

శ్రీకృష్ణ ఉవాచ । శృణుష్వ వచనం సత్యం సర్వేషాం సౌఖ్యదాయకమ్ । తదహం కథయిష్యామి శ్రవణానాం విచేష్టితమ్ ॥ ౨,౧౭.

శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు: నా మాటలు నిజమైనవి, అందరికీ ఆనందాన్ని ఇస్తాయి. నీవు విను, ఇప్పుడు నేను శ్రవణుల గురించి జరిగిందంతా చెబుతాను.

ఏకీభూతం యదా సర్వం జగత్స్థావరజఙ్గమమ్ । క్షీరోదసాగరే పూర్వం మయి సుప్తే జగత్పతౌ ॥ ౨,౧౭.

ఒకప్పుడు, సమస్త జడజంగమ జాతులు అన్నీ కలిసిపోయి, పూర్వం క్షీరసాగరంలో నేను జగత్పతిగా నిద్రిస్తున్నప్పుడు, అంతా ఒక్కటైపోయింది.