గరుడపురాణమ్

తత్ర దత్తేన పిణ్డేన శ్రాద్ధేనాప్యాయితః పురే । ముహూర్తార్ధం తు విశ్రమ్య కమ్పమానః సుదుః ఖితః ॥ ౨,౧౬.

అక్కడ పిండం, శ్రాద్ధం వల్ల బలపడిన ప్రేతాత్మ, ఆ నగరంలో కొంతసేపు విశ్రాంతి తీసుకుంటూ, భయంతో వణికిపోతూ చాలా బాధపడతాడు.

తత్పురం స వ్యతిక్రమ్య తర్జితో యమకిఙ్కరైః । ప్రయాతి చిత్రనగరం విచిత్రో యత్ర పార్థివః ॥ ౨,౧౬.

ఆ నగరాన్ని యమదూతలు బెదిరిస్తూ దాటి, అతడు చిత్రనగరానికి వెళ్తాడు. అక్కడ రాజు చాలా విశేషమైనవాడు.

యమస్యైవానుజః సౌరిర్యత్ర రాజ్యం ప్రశాస్తి హి । మాసైస్తు పఞ్చభిః సార్ధైరూపషాణ్మాసికం భవేత్ ॥ ౨,౧౬.

అక్కడ యముని తమ్ముడు సౌరి రాజ్యం పాలిస్తాడు. ఐదు నెలలు పూర్తయి, ఆరో నెల పిండం అక్కడ జరుగుతుంది.

ఊనషాణ్మాసికం తత్ర భుఙ్క్తే యామ్యసమాహతః । మార్గే పునః పునస్తస్య బుభుక్షా పీడయత్యలమ్ ॥ ౨,౧౬.

అక్కడ యమదూతలు బాధించగా, ప్రేతాత్మ పూర్తి కాకపోయిన ఆరో నెల పిండం తింటాడు. ప్రయాణంలో మళ్లీ మళ్లీ ఆకలి అతన్ని బాధిస్తుంది.

సన్తిష్ఠతే మృతే కోఽపి మదీయః సుతబాన్ధవః । సౌఖ్యం యో మే జనయతి పతతః శోకసాగరే ॥ ౨,౧౬.

నాకు మరణించిన తరువాత, నా కొడుకులు లేదా బంధువుల్లో ఎవరో ఒకరు ఉన్నారు అంటే, నేను శోకసాగరంలో మునిగిపోతున్నప్పుడు వారు నాకు ఆనందాన్ని ఇస్తారు.

ఏవం మార్గే విలపతి వార్యమాణశ్చ కిఙ్కరైః । ఆయాన్తి సంముఖాస్తత్ర కైవర్తాస్తు సహస్రశః ॥ ౨,౧౬.

అలా మార్గంలో విలపిస్తూ, యమదూతలు ఆపుతుండగా, వేలాది పడవవాళ్లు అతని ముందుకు వస్తారు.

వయం తే తర్తుకామాయ మహావైతరణీం నదీమ్ । శతయోజనవిస్తీర్ణాం పూయశోణితసంకులామ్ ॥ ౨,౧౬.

మేము నిన్ను మహా వైతరణి అనే నదిని దాటి తీసుకెళ్లాలని కోరుకుంటున్నాము. ఆ నది వంద యోజనాల వెడల్పుగా, మాసం, రక్తంతో నిండివుంటుంది.

నానాఝషసమాకీర్ణాం నానాపక్షిగణైర్వృతామ్ । వయం త్వాం తారయిష్యామః సుఖేనేతి వదన్తి తే ॥ ౨,౧౬.

అక్కడ ఎన్నో రకాల చేపలు, విభిన్నమైన పక్షుల గుంపులతో నిండిపోయిన ఈ నదిని, మేము నిన్ను సులభంగా దాటించగలమని వారు అంటారు.

అన్తరం దేహి భో పాన్థ బహులా చేద్రుచిస్తవ । తేన తత్ర ప్రదత్తా గౌస్తయా నావా ప్రసర్పతి । మనుజానాం హితం దానమన్తే వైతరణీ స్మృతా ॥ ౨,౧౬.

ఓ ప్రయాణికా! నీ పాపాలు ఎక్కువైతే, మాకు దారి ఇవ్వు. అందుకే అక్కడ ఆవును దానం చేస్తారు. ఆ ఆవుతో నౌక ముందుకు సాగుతుంది. మనుషులకు మేలు కోసం ఇచ్చే ఆ దానమే చివరికి వైతరణి అని గుర్తుంచుకుంటారు.

పరాపాపం దహేత్సర్వం విష్ణులోకం చ సా నయేత్ । న దత్తా చేత్ఖగశ్రేష్ఠ తాం సమేత్య సమజ్జతి ॥ ౨,౧౬.

ఆ దానం ఇతరుల పాపాలన్నీ పోగొట్టి విష్ణు లోకానికి తీసుకెళ్తుంది. కానీ దానం చేయకపోతే, ఓ పక్షిరాజా, ఆ ఆవును ఎదుర్కొన్నప్పుడు అక్కడే మునిగిపోతాడు.

స్వస్థావస్థే శరీరేఽత్ర వైతరణ్యా వ్రతం చరేత్ । దేయా చ విదుషే ధేనుస్తాం నదీం తర్తుమిచ్ఛతా ॥ ౨,౧౬.

ఈ లోకంలో శరీరం ఆరోగ్యంగా ఉన్నప్పుడే వైతరణి వ్రతం ఆచరించాలి. ఆ నదిని దాటాలనుకునేవాడు జ్ఞానిగారికి ఆవును దానం చేయాలి.

అవదన్మజ్జమానస్తు నిన్దత్యాత్మానమాత్మనా । పాథేయార్థం మయా కిఞ్చిన్న ప్రదత్తం ద్విజాయచ ॥ ౨,౧౬.

కాని మునిగిపోతున్నప్పుడు, తాను తానే నిందించుకుంటూ, 'ప్రయాణానికి ఏమీ దానం చేయలేదు, బ్రాహ్మణునికీ ఏమీ ఇవ్వలేదు' అని బాధపడతాడు.

న దత్తం న హుతం జప్తం న స్నాతం న కృతం స్తుతమ్ । యాదృశం కర్మ చరితం మూఢ భుఙ్క్ష్వేతి తాదృశమ్ ॥ ౨,౧౬.

'నేను దానం చేయలేదు, హోమం చేయలేదు, జపం చేయలేదు, స్నానం చేయలేదు, స్తోత్రం చేయలేదు. ఏ కార్యాలు చేసానో, అవే ఫలితాలు ఇప్పుడు అనుభవించాలి, ఓ మూర్ఖా!' అని తాను తానే అంటాడు.

తదైవ హృది సంమూఢస్తాడితో భాషతే భటైః । వైతరణ్యాః పరతటే భుఙ్క్తే దత్తం ఘటాదికమ్ ॥ ౨,౧౬.

అప్పుడు, హృదయంలో అయోమయంగా, యమదూతలు కొట్టినప్పుడు, అతడు మాట్లాడతాడు. వైతరణి నదికి అటు తీరంలో, ఏదైనా చిన్నదైనా, గడా లాంటిదైనా దానం చేసినదాన్ని అనుభవిస్తాడు.

ఊనషాణ్మాసికశ్రాద్ధం భుక్త్వా గచ్ఛతి చాగ్రతః । తార్క్ష్య తత్ర విశేషేణ భోజయీత ద్విజాఞ్ఛుభాన్ ॥ ౨,౧౬.

ఆరు నెలల శ్రాద్ధం పూర్తిగా చేయకపోయినా, ఆ భోజనం చేసి ముందుకు సాగుతాడు. ఓ తార్క్ష్యా! అక్కడ ముఖ్యంగా, శుభ్రమైన బ్రాహ్మణులను భోజనం పెట్టాలి.

చత్వారింశత్తథా సప్త యోజనాని శతద్వయమ్ । ప్రయాతి ప్రత్యహం తార్క్ష్య అహోరాత్రేణ కర్శితః ॥ ౨,౧౬.

ఓ తార్క్ష్యా! ప్రతి రోజు నలభై ఏడు మరియు రెండువందల యోజనాలు ప్రయాణిస్తాడు. పగలు, రాత్రి అలసిపోయి సాగిపోతాడు.

సప్తమే మాసి సమ్ప్రాప్తే పురం బహ్వాపదం వ్రజేత్ । తత్ర భుక్త్వ ప్రదత్తం యచ్ఛ్రాద్ధం సప్తమమాసికమ్ ॥ ౨,౧౬.

ఏడవ నెల వచ్చినప్పుడు, అనేక ప్రమాదాలతో కూడిన నగరానికి చేరుకుంటాడు. అక్కడ ఏడవ నెల శ్రాద్ధం చేసినదాన్ని భుజించి, ముందుకు సాగుతాడు.

అష్టమే మాసి సమ్ప్రాప్తే నానాక్రన్దపురం వ్రజేత్ । నానాక్రన్దగణాన్దృష్ట్వా క్రన్దమానాన్సుదారుణమ్ ॥ ౨,౧౬.

ఎనిమిదవ నెల వచ్చినప్పుడు, ఎన్నో అరుపులతో నిండిన నగరానికి చేరుకుంటాడు. అక్కడ భయంకరంగా ఏడుస్తున్న అనేక జీవులను చూస్తాడు.

స్వయం చ శూన్యహృదయః సమాక్రన్దతి దుః ఖితః । తన్మాసికం చ యచ్ఛ్రాద్ధం భుక్త్వా తత్ర సుఖీ భవేత్ ॥ ౨,౧౬.

తానూ మనసు ఖాళీగా, బాధతో ఏడుస్తాడు. కానీ అక్కడ నెలవారీ శ్రాద్ధం చేసినదాన్ని భుజించిన తర్వాత సంతోషంగా మారిపోతాడు.

విహాయ తత్పురం ప్రేతో యాతి తప్తపురం ప్రతి । సుతప్తనగరం ప్రాప్య నవమే మాసి సోఽశ్నుతే । ద్విజభోజ్యం పిణ్డదానం కృతం శ్రాద్ధం సుతేన యత్ ॥ ౨,౧౬.

ఆ నగరాన్ని వదిలి, ప్రేతాత్మ వేడిమి నగరానికి వెళ్తాడు. తొమ్మిదవ నెలలో బాగా వేడి నగరానికి చేరుకుని, తన కుమారుడు బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టిన పిండదానం, శ్రాద్ధాన్ని అనుభవిస్తాడు.

మాసి వై దశమే ప్రాప్తే రౌద్రం స్థానం స గచ్ఛతి । దశమే మాసి యద్దత్తం తద్భుక్త్వా చ ప్రయాతి సః ॥ ౨,౧౬.

పదవ నెల వచ్చినప్పుడు, అతడు భయంకరమైన స్థలానికి వెళ్తాడు. పదవ నెలలో ఇచ్చినదాన్ని భుజించి, అక్కడి నుంచి ముందుకు సాగిపోతాడు.

దశైకమాసికం భుక్త్వా పయోవర్షణమృచ్ఛతి । మేఘాస్తత్ర ప్రవర్షన్తి ప్రేతానాం దుః ఖదాయకాః ॥ ౨,౧౬.

పదకొండవ నెల శ్రాద్ధాన్ని భుజించిన తర్వాత, పాల వర్షం కురిసే చోటుకు చేరుకుంటాడు. అక్కడ మేఘాలు ప్రేతాత్మలకు బాధ కలిగించేలా వర్షం కురిపిస్తాయి.

(తతః ప్రచలితో పోతో బహుర్ఘమతృషార్దితః) । ద్వాదశే మాసి యచ్ఛ్రాద్ధం తత్ర భుఙ్క్తే సుదుః శితః ॥ ౨,౧౬.

అప్పుడప్పుడు, నౌక ముందుకు సాగుతుంటుంది. అతడు తీవ్రమైన దాహంతో బాధపడుతూ, పన్నెండవ నెలలో అక్కడ చేసిన శ్రాద్ధాన్ని, ఎంతో కష్టంగా భుజిస్తాడు.

కిఞ్చిన్న్యూనే తతో వర్షే సార్ధే చైకాదశేఽథ వా । యాతి శీతపురం తత్ర శీతం యత్రాతిదుః ఖదమ్ ॥ ౨,౧౬.

సంవత్సరం కొద్దిగా తక్కువగా ఉన్నప్పుడు లేదా పదకొండున్నర నెల వచ్చినప్పుడు, అతడు చలితో బాధించే నగరానికి వెళ్తాడు. అక్కడ తీవ్రమైన చలి బాధ కలిగిస్తుంది.

శీతార్తః క్షుధితః సోఽథ వీక్షతే హి దిశో దశ । తిష్ఠేత్తు బాన్ధవః కోఽపి యో మే దుఃఖం వ్యపోహతి ॥ ౨,౧౬.

చలితో, ఆకలితో బాధపడుతూ, అతడు పది దిశల్లో చూస్తూ, 'నా బాధను తీరుస్తూ, నాకు తోడుగా ఎవైనా బంధువు ఉంటాడా?' అని ఆశగా చూస్తాడు.

కిఙ్కరాస్తం వదన్త్యేవం క్వ తే పుణ్యం హి తాదృశమ్ । శ్రుత్వా తేషాం తు తద్వాక్యం హా దైవ ఇతి భాషతే ॥ ౨,౧౬.

ఆ సేవకులు అతనిని ఇలా అడుగుతారు: 'నీకు ఉన్న ఆ పుణ్యం ఎక్కడుంది?' వాళ్ల మాటలు విని, అతడు బాధతో, 'అయ్యో, ఇదంతా విధి వల్లే!' అని విలపిస్తాడు.

దైవం హి పూర్వసుకృతం తన్మయా నైవ సఞ్చితమ్ । ఏవం సఞ్చిన్త్య బహుశో ధైర్యమాలమ్బతే పునః ॥ ౨,౧౬.

విధి అంటే మన పూర్వజన్మలో చేసిన మంచి పనులే. నేను అలాంటి పుణ్యాలు కూడబెట్టలేదు అని అతడు మళ్లీ మళ్లీ ఆలోచించి, కొంత ధైర్యాన్ని తెచ్చుకుంటాడు.

చత్వారింశద్యోజనాని చతుర్యుక్తాని వై తతః । ధర్మరాజపురం రమ్యం గన్ధర్వాప్సరాకులమ్ ॥ ౨,౧౬.

ఆ తరువాత నలభై యోజనాల పొడవున ఉన్న ధర్మరాజుని నగరం కనబడుతుంది. ఆ నగరం గంధర్వులు, అప్సరసలు తోడుగా ఎంతో అందంగా ఉంటుంది.

చతురశీతిలక్షైశ్చ మూర్తామూర్తైరధిష్ఠితమ్ । త్రయోదశ ప్రతీహారా ధర్మరాజపురే స్థితాః ॥ ౨,౧౬.

ఆ నగరంలో ఎనభై నాలుగు లక్షల మూర్తిమంతులు, అమూర్తులు నివసిస్తున్నారు. అలాగే, ఆ ధర్మరాజుని నగరంలో పదమూడు గుమ్మాల వద్ద కాపలా దారులు ఉంటారు.