గరుడపురాణమ్

అత్ర దత్తం సుతైః పాత్రే (త్రైః) స్నేహాద్వా కృపయాథ వా । మాసికం పిణ్డమశ్రాతి తతః సౌరిపురం వ్రజేత్ ॥ ౨,౧౬.

ఇక్కడ కుమారులు ప్రేమతో లేదా దయతో యోగ్యుడైనవారికి నెల నెలకు పిండం ఇస్తే, ఆ ప్రేతాత్మ సౌరిపురానికి వెళ్తుంది.

తత్ర నామ్నా తు రాజా వై జఙ్గమః కాలరూపధృక్ । తం దృష్ట్వా భయభీతస్తు విశ్రామే కురుతే మతిమ్ ॥ ౨,౧౬.

అక్కడ 'జంగమ' అనే రాజు, కాలరూపంలో కనిపిస్తాడు. అతన్ని చూసిన ప్రేతాత్మ భయంతో మనసు కలవరపడి విశ్రాంతి కోసం ప్రయత్నిస్తుంది.

ఉదకం చాన్నసంయుక్తం భుఙ్క్తే తస్మిన్పురే గతః । త్రైపక్షికే తు యద్దత్తం తత్పురం స వ్యతిక్రమేత్ ॥ ౨,౧౬.

ఆ నగరంలోకి వెళ్లిన ప్రేతాత్మ, అన్నంతో కలిపిన నీళ్లు తింటుంది. మూడు పక్షాలకోసారి ఇచ్చిన దానంతో, ఆ నగరాన్ని దాటి వెళ్తాడు.

నగేన్ద్రనగరే రమ్యే ప్రేతో యాతి దివానిశమ్ । గచ్ఛన్వనాని రౌద్రాణి దృష్ట్వా క్రన్దతి తత్ర సః ॥ ౨,౧౬.

నగేంద్రనగరంలో అందమైన వాతావరణంలో ప్రేతాత్మ రాత్రింబవళ్ళు తిరుగుతూ, భయంకరమైన అడవులను చూసి అక్కడ ఏడుస్తూ ఉంటాడు.

భీషణైః క్లిశ్యమానస్తు రుదతే చ పునః పునః । మాసద్వయావసానే తు తత్పురం సోఽతిగచ్ఛతి ॥ ౨,౧౬.

భయంకరమైన ప్రాణుల వల్ల బాధపడుతూ, మళ్లీ మళ్లీ ఏడుస్తూ ఉంటాడు. రెండు నెలలు పూర్తయ్యాక, ఆ నగరాన్ని దాటి వెళ్తాడు.

భుక్త్వా చాన్నం జలం పీత్వా యద్దత్తం వాన్ధవైరిహ । క్లిశ్యమానస్తతః పాశైర్నోయతే యమకిఙ్కరైః ॥ ౨,౧౬.

ఇక్కడ బంధువులు ఇచ్చిన అన్నం తిని, నీళ్లు తాగిన తరువాత, యమదూతలు పాశాలతో కట్టేసి అతన్ని తీసుకెళ్తారు.

తృతీయే మాసి సమ్ప్రాప్తే గన్ధర్వనగరం శుభమ్ । తృతీయం మాసికం భుక్త్వా తత్ర గచ్ఛత్యసౌ పురః ॥ ౨,౧౬.

మూడవ నెల వచ్చినప్పుడు, ప్రేతాత్మ గంధర్వనగరానికి చేరుకుంటాడు. అక్కడ మూడవ నెల పిండం తిని, ఆ నగరాన్ని దాటి వెళ్తాడు.

శైలాగమం చతుర్థే స మాసే ప్రాప్నోతి వై పురమ్ । పాషాణాస్తత్ర వర్షన్తి ప్రేతస్యోపరి సంస్థితాః ॥ ౨,౧౬.

నాల్గవ నెలలో, శైలాగమ అనే నగరానికి చేరుకుంటాడు. అక్కడ ఆ ప్రేతాత్మ మీద రాళ్లు వర్షంలా పడతాయి.

చతుర్థమాసికే శ్రాద్ధం భుక్తే తత్ర సుఖీ భవేత్ ॥ ౨,౧౬.

నాల్గవ నెల శ్రాద్ధం అక్కడ తిన్న తరువాత, అతడు సంతోషంగా ఉంటాడు.

తతో యాతి పురం ప్రేతః క్రూరం మాసే తు పఞ్చమే । ఇహ దత్తం సుతైర్భుఙ్క్తే ప్రేతో వై తత్పురే స్థితః । షష్ఠే మాసి తతః ప్రేతో యాతి క్రౌఞ్చాబిధం పురమ్ ॥ ౨,౧౬.

అంతటితో అయిపోకుండా, ఐదవ నెలలో ప్రేతాత్మ ఒక క్రూరమైన నగరానికి వెళ్తాడు. అక్కడ కుమారులు ఇచ్చిన దానాన్ని తింటూ ఆ నగరంలో ఉంటాడు. ఆ తరువాత, ఆరో నెలలో కౌంచ అనే నగరానికి వెళ్తాడు.

తత్ర దత్తేన పిణ్డేన శ్రాద్ధేనాప్యాయితః పురే । ముహూర్తార్ధం తు విశ్రమ్య కమ్పమానః సుదుః ఖితః ॥ ౨,౧౬.

అక్కడ పిండం, శ్రాద్ధం వల్ల బలపడిన ప్రేతాత్మ, ఆ నగరంలో కొంతసేపు విశ్రాంతి తీసుకుంటూ, భయంతో వణికిపోతూ చాలా బాధపడతాడు.

తత్పురం స వ్యతిక్రమ్య తర్జితో యమకిఙ్కరైః । ప్రయాతి చిత్రనగరం విచిత్రో యత్ర పార్థివః ॥ ౨,౧౬.

ఆ నగరాన్ని యమదూతలు బెదిరిస్తూ దాటి, అతడు చిత్రనగరానికి వెళ్తాడు. అక్కడ రాజు చాలా విశేషమైనవాడు.

యమస్యైవానుజః సౌరిర్యత్ర రాజ్యం ప్రశాస్తి హి । మాసైస్తు పఞ్చభిః సార్ధైరూపషాణ్మాసికం భవేత్ ॥ ౨,౧౬.

అక్కడ యముని తమ్ముడు సౌరి రాజ్యం పాలిస్తాడు. ఐదు నెలలు పూర్తయి, ఆరో నెల పిండం అక్కడ జరుగుతుంది.

ఊనషాణ్మాసికం తత్ర భుఙ్క్తే యామ్యసమాహతః । మార్గే పునః పునస్తస్య బుభుక్షా పీడయత్యలమ్ ॥ ౨,౧౬.

అక్కడ యమదూతలు బాధించగా, ప్రేతాత్మ పూర్తి కాకపోయిన ఆరో నెల పిండం తింటాడు. ప్రయాణంలో మళ్లీ మళ్లీ ఆకలి అతన్ని బాధిస్తుంది.

సన్తిష్ఠతే మృతే కోఽపి మదీయః సుతబాన్ధవః । సౌఖ్యం యో మే జనయతి పతతః శోకసాగరే ॥ ౨,౧౬.

నాకు మరణించిన తరువాత, నా కొడుకులు లేదా బంధువుల్లో ఎవరో ఒకరు ఉన్నారు అంటే, నేను శోకసాగరంలో మునిగిపోతున్నప్పుడు వారు నాకు ఆనందాన్ని ఇస్తారు.

ఏవం మార్గే విలపతి వార్యమాణశ్చ కిఙ్కరైః । ఆయాన్తి సంముఖాస్తత్ర కైవర్తాస్తు సహస్రశః ॥ ౨,౧౬.

అలా మార్గంలో విలపిస్తూ, యమదూతలు ఆపుతుండగా, వేలాది పడవవాళ్లు అతని ముందుకు వస్తారు.

వయం తే తర్తుకామాయ మహావైతరణీం నదీమ్ । శతయోజనవిస్తీర్ణాం పూయశోణితసంకులామ్ ॥ ౨,౧౬.

మేము నిన్ను మహా వైతరణి అనే నదిని దాటి తీసుకెళ్లాలని కోరుకుంటున్నాము. ఆ నది వంద యోజనాల వెడల్పుగా, మాసం, రక్తంతో నిండివుంటుంది.

నానాఝషసమాకీర్ణాం నానాపక్షిగణైర్వృతామ్ । వయం త్వాం తారయిష్యామః సుఖేనేతి వదన్తి తే ॥ ౨,౧౬.

అక్కడ ఎన్నో రకాల చేపలు, విభిన్నమైన పక్షుల గుంపులతో నిండిపోయిన ఈ నదిని, మేము నిన్ను సులభంగా దాటించగలమని వారు అంటారు.

అన్తరం దేహి భో పాన్థ బహులా చేద్రుచిస్తవ । తేన తత్ర ప్రదత్తా గౌస్తయా నావా ప్రసర్పతి । మనుజానాం హితం దానమన్తే వైతరణీ స్మృతా ॥ ౨,౧౬.

ఓ ప్రయాణికా! నీ పాపాలు ఎక్కువైతే, మాకు దారి ఇవ్వు. అందుకే అక్కడ ఆవును దానం చేస్తారు. ఆ ఆవుతో నౌక ముందుకు సాగుతుంది. మనుషులకు మేలు కోసం ఇచ్చే ఆ దానమే చివరికి వైతరణి అని గుర్తుంచుకుంటారు.

పరాపాపం దహేత్సర్వం విష్ణులోకం చ సా నయేత్ । న దత్తా చేత్ఖగశ్రేష్ఠ తాం సమేత్య సమజ్జతి ॥ ౨,౧౬.

ఆ దానం ఇతరుల పాపాలన్నీ పోగొట్టి విష్ణు లోకానికి తీసుకెళ్తుంది. కానీ దానం చేయకపోతే, ఓ పక్షిరాజా, ఆ ఆవును ఎదుర్కొన్నప్పుడు అక్కడే మునిగిపోతాడు.

స్వస్థావస్థే శరీరేఽత్ర వైతరణ్యా వ్రతం చరేత్ । దేయా చ విదుషే ధేనుస్తాం నదీం తర్తుమిచ్ఛతా ॥ ౨,౧౬.

ఈ లోకంలో శరీరం ఆరోగ్యంగా ఉన్నప్పుడే వైతరణి వ్రతం ఆచరించాలి. ఆ నదిని దాటాలనుకునేవాడు జ్ఞానిగారికి ఆవును దానం చేయాలి.

అవదన్మజ్జమానస్తు నిన్దత్యాత్మానమాత్మనా । పాథేయార్థం మయా కిఞ్చిన్న ప్రదత్తం ద్విజాయచ ॥ ౨,౧౬.

కాని మునిగిపోతున్నప్పుడు, తాను తానే నిందించుకుంటూ, 'ప్రయాణానికి ఏమీ దానం చేయలేదు, బ్రాహ్మణునికీ ఏమీ ఇవ్వలేదు' అని బాధపడతాడు.

న దత్తం న హుతం జప్తం న స్నాతం న కృతం స్తుతమ్ । యాదృశం కర్మ చరితం మూఢ భుఙ్క్ష్వేతి తాదృశమ్ ॥ ౨,౧౬.

'నేను దానం చేయలేదు, హోమం చేయలేదు, జపం చేయలేదు, స్నానం చేయలేదు, స్తోత్రం చేయలేదు. ఏ కార్యాలు చేసానో, అవే ఫలితాలు ఇప్పుడు అనుభవించాలి, ఓ మూర్ఖా!' అని తాను తానే అంటాడు.

తదైవ హృది సంమూఢస్తాడితో భాషతే భటైః । వైతరణ్యాః పరతటే భుఙ్క్తే దత్తం ఘటాదికమ్ ॥ ౨,౧౬.

అప్పుడు, హృదయంలో అయోమయంగా, యమదూతలు కొట్టినప్పుడు, అతడు మాట్లాడతాడు. వైతరణి నదికి అటు తీరంలో, ఏదైనా చిన్నదైనా, గడా లాంటిదైనా దానం చేసినదాన్ని అనుభవిస్తాడు.

ఊనషాణ్మాసికశ్రాద్ధం భుక్త్వా గచ్ఛతి చాగ్రతః । తార్క్ష్య తత్ర విశేషేణ భోజయీత ద్విజాఞ్ఛుభాన్ ॥ ౨,౧౬.

ఆరు నెలల శ్రాద్ధం పూర్తిగా చేయకపోయినా, ఆ భోజనం చేసి ముందుకు సాగుతాడు. ఓ తార్క్ష్యా! అక్కడ ముఖ్యంగా, శుభ్రమైన బ్రాహ్మణులను భోజనం పెట్టాలి.

చత్వారింశత్తథా సప్త యోజనాని శతద్వయమ్ । ప్రయాతి ప్రత్యహం తార్క్ష్య అహోరాత్రేణ కర్శితః ॥ ౨,౧౬.

ఓ తార్క్ష్యా! ప్రతి రోజు నలభై ఏడు మరియు రెండువందల యోజనాలు ప్రయాణిస్తాడు. పగలు, రాత్రి అలసిపోయి సాగిపోతాడు.

సప్తమే మాసి సమ్ప్రాప్తే పురం బహ్వాపదం వ్రజేత్ । తత్ర భుక్త్వ ప్రదత్తం యచ్ఛ్రాద్ధం సప్తమమాసికమ్ ॥ ౨,౧౬.

ఏడవ నెల వచ్చినప్పుడు, అనేక ప్రమాదాలతో కూడిన నగరానికి చేరుకుంటాడు. అక్కడ ఏడవ నెల శ్రాద్ధం చేసినదాన్ని భుజించి, ముందుకు సాగుతాడు.

అష్టమే మాసి సమ్ప్రాప్తే నానాక్రన్దపురం వ్రజేత్ । నానాక్రన్దగణాన్దృష్ట్వా క్రన్దమానాన్సుదారుణమ్ ॥ ౨,౧౬.

ఎనిమిదవ నెల వచ్చినప్పుడు, ఎన్నో అరుపులతో నిండిన నగరానికి చేరుకుంటాడు. అక్కడ భయంకరంగా ఏడుస్తున్న అనేక జీవులను చూస్తాడు.

స్వయం చ శూన్యహృదయః సమాక్రన్దతి దుః ఖితః । తన్మాసికం చ యచ్ఛ్రాద్ధం భుక్త్వా తత్ర సుఖీ భవేత్ ॥ ౨,౧౬.

తానూ మనసు ఖాళీగా, బాధతో ఏడుస్తాడు. కానీ అక్కడ నెలవారీ శ్రాద్ధం చేసినదాన్ని భుజించిన తర్వాత సంతోషంగా మారిపోతాడు.