గరుడపురాణమ్

ఉక్తాని వాచ్యాని మయా నరాణామతః శృణుష్వావహితోఽపి పక్షిన్ । స్త్రీణాం శరీరం ప్రతిలభ్య దేహీ బ్రవీతి కర్మాణి కృతాని పూర్వమ్ ॥ ౨,౧౫.

పురుషులు చెప్పిన మాటలు చెప్పబడ్డాయి. ఇప్పుడు, పక్షిరాజా, శ్రద్ధగా విను. స్త్రీ శరీరం పొందిన తర్వాత, ఆత్మ గత జన్మలో చేసిన పనులను గుర్తు చేసుకుంటుంది.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౧౬ శ్రీభగవానువాచ । ఏవం విలపతస్తస్య ప్రేతస్యైవం ఖగేశ్వర । క్రన్దమానస్య నితరాం పీడితస్య చ కిఙ్కరైః ॥ ౨,౧౬.

శ్రీహరి ఇలా అన్నాడు: పక్షిరాజా! ఆ ప్రేతాత్మ ఇలా విలపిస్తూ, యమదూతలు అతన్ని తీవ్రముగా బాధిస్తూ, అతను గట్టిగా ఏడుస్తూ ఉండగా—

సప్తదశ దినాన్యేకో వాయుమార్గే వికృష్యతే । అష్టాదశే త్వహోరాత్రే పూర్వం యామ్యపురం వ్రజేత్ ॥ ౨,౧౬.

పదిహేడు రోజులు వాయుమార్గంలో అతన్ని లాగుతూ తీసుకెళ్తారు. పదెనిమిదవ రోజు, రాత్రి కలిపి, మొదటగా యమపురిని చేరుకుంటాడు.

తస్మిన్పురవరే రమ్యే ప్రేతానాం చ గణో మహాన్ । పుష్పభద్రా నదీ తత్రన్యగ్రోధః ప్రియదర్శనః ॥ ౨,౧౬.

ఆ అందమైన యమపురిలో అనేక ప్రేతాత్మలు ఉంటారు. అక్కడ పుష్పభద్ర అనే నది ప్రవహిస్తుంది, ఒక అందమైన మర్రిచెట్టు కూడా ఉంది.

పురే స తత్ర విశ్రామం ప్రాప్యతే యమకిఙ్కరైః । జాయాపుత్రాదికం సౌఖ్యం స్మరేత్తత్ర సుదుః ఖితః ॥ ౨,౧౬.

ఆ పట్టణంలో యమదూతలు అతనికి కొంత విశ్రాంతిని ఇస్తారు. అయితే అతను భారంగా భార్య, పిల్లలు, ఇతరుల ఆనందాన్ని గుర్తు చేసుకుని బాధపడతాడు.

రుదతే కరుణైర్వాక్యై స్తృషార్తః శ్రమపీడితః । స్వధనం స్వకలత్రాణి గృహం పుత్రాః సుఖాని చ ॥ ౨,౧౬.

అతడు దాహంతో, అలసటతో బాధపడుతూ, హృదయాన్ని కలచివేసే మాటలతో ఏడుస్తూ, తన ధనం, భార్య, ఇల్లు, పిల్లలు, సుఖాలు అన్నింటికీ తాపత్రయపడతాడు.

భృత్యమిత్రాణి చాన్యచ్చ సర్వం శోచతి వై తదా । క్షుధార్తస్య పురే తస్మిన్కిఙ్కరైస్తస్య చోచ్యతే ॥ ౨,౧౬.

తన సేవకులు, స్నేహితులు, మిగతా అన్నింటినీ కూడా తలచి బాధపడతాడు. ఆ పట్టణంలో ఆకలితో బాధపడుతూ ఉండగా, యమదూతలు అతనితో ఇలా అంటారు.

కిఙ్కరా ఊచుః । క్వ ధనం క్వ సుతా జాయా క్వ గృహం క్వ త్వమీదృశః । స్వకర్మోపార్జితం భుఙ్క్ష్వ చిరం గచ్ఛ మహాపథే ॥ ౨,౧౬.

యమదూతలు ఇలా అన్నారు: నీ ధనం ఎక్కడ? నీ పిల్లలు, భార్య, ఇల్లు ఎక్కడ? నువ్వు ఇలా ఎందుకు ఉన్నావు? నీవు చేసిన పనుల ఫలితాన్ని అనుభవించు, దీర్ఘంగా ఈ మహాపథంలో సాగిపో.

జానాసి శంబలవశం బలమధ్వగానాం నో శంబలః ప్రయతతే పరలోకపాన్థ । గన్తవ్యమస్తి తవ నిశ్చితమేవ తేన మార్గేణ యత్ర భవతః క్రయవిక్రయౌ న ॥ ౨,౧౬.

నీవు యమదండం శక్తిని తెలుసా? పరలోక యాత్రికుడికి దండం పట్టేవాడు తోడుగా రాడు. నీవు తప్పనిసరిగా ఆ మార్గంలోనే వెళ్లాలి. అక్కడ నీకు కొనుగోలు, అమ్మకం ఏమీ ఉండవు.

యమదూతోదితం వాక్యం పక్షిన్నైవం త్వయా శ్రుతమ్ । ఏవముక్తస్తతః సర్వైర్హన్యమానః స ముద్గరైః ॥ ౨,౧౬.

ఓ పక్షిరాజా, యమదూతులు చెప్పిన మాటలు నీవు వినావు. అలా చెప్పిన తరువాత, అందరూ అతనిని గొడ్డళ్లతో కొడతారు.

అత్ర దత్తం సుతైః పాత్రే (త్రైః) స్నేహాద్వా కృపయాథ వా । మాసికం పిణ్డమశ్రాతి తతః సౌరిపురం వ్రజేత్ ॥ ౨,౧౬.

ఇక్కడ కుమారులు ప్రేమతో లేదా దయతో యోగ్యుడైనవారికి నెల నెలకు పిండం ఇస్తే, ఆ ప్రేతాత్మ సౌరిపురానికి వెళ్తుంది.

తత్ర నామ్నా తు రాజా వై జఙ్గమః కాలరూపధృక్ । తం దృష్ట్వా భయభీతస్తు విశ్రామే కురుతే మతిమ్ ॥ ౨,౧౬.

అక్కడ 'జంగమ' అనే రాజు, కాలరూపంలో కనిపిస్తాడు. అతన్ని చూసిన ప్రేతాత్మ భయంతో మనసు కలవరపడి విశ్రాంతి కోసం ప్రయత్నిస్తుంది.

ఉదకం చాన్నసంయుక్తం భుఙ్క్తే తస్మిన్పురే గతః । త్రైపక్షికే తు యద్దత్తం తత్పురం స వ్యతిక్రమేత్ ॥ ౨,౧౬.

ఆ నగరంలోకి వెళ్లిన ప్రేతాత్మ, అన్నంతో కలిపిన నీళ్లు తింటుంది. మూడు పక్షాలకోసారి ఇచ్చిన దానంతో, ఆ నగరాన్ని దాటి వెళ్తాడు.

నగేన్ద్రనగరే రమ్యే ప్రేతో యాతి దివానిశమ్ । గచ్ఛన్వనాని రౌద్రాణి దృష్ట్వా క్రన్దతి తత్ర సః ॥ ౨,౧౬.

నగేంద్రనగరంలో అందమైన వాతావరణంలో ప్రేతాత్మ రాత్రింబవళ్ళు తిరుగుతూ, భయంకరమైన అడవులను చూసి అక్కడ ఏడుస్తూ ఉంటాడు.

భీషణైః క్లిశ్యమానస్తు రుదతే చ పునః పునః । మాసద్వయావసానే తు తత్పురం సోఽతిగచ్ఛతి ॥ ౨,౧౬.

భయంకరమైన ప్రాణుల వల్ల బాధపడుతూ, మళ్లీ మళ్లీ ఏడుస్తూ ఉంటాడు. రెండు నెలలు పూర్తయ్యాక, ఆ నగరాన్ని దాటి వెళ్తాడు.

భుక్త్వా చాన్నం జలం పీత్వా యద్దత్తం వాన్ధవైరిహ । క్లిశ్యమానస్తతః పాశైర్నోయతే యమకిఙ్కరైః ॥ ౨,౧౬.

ఇక్కడ బంధువులు ఇచ్చిన అన్నం తిని, నీళ్లు తాగిన తరువాత, యమదూతలు పాశాలతో కట్టేసి అతన్ని తీసుకెళ్తారు.

తృతీయే మాసి సమ్ప్రాప్తే గన్ధర్వనగరం శుభమ్ । తృతీయం మాసికం భుక్త్వా తత్ర గచ్ఛత్యసౌ పురః ॥ ౨,౧౬.

మూడవ నెల వచ్చినప్పుడు, ప్రేతాత్మ గంధర్వనగరానికి చేరుకుంటాడు. అక్కడ మూడవ నెల పిండం తిని, ఆ నగరాన్ని దాటి వెళ్తాడు.

శైలాగమం చతుర్థే స మాసే ప్రాప్నోతి వై పురమ్ । పాషాణాస్తత్ర వర్షన్తి ప్రేతస్యోపరి సంస్థితాః ॥ ౨,౧౬.

నాల్గవ నెలలో, శైలాగమ అనే నగరానికి చేరుకుంటాడు. అక్కడ ఆ ప్రేతాత్మ మీద రాళ్లు వర్షంలా పడతాయి.

చతుర్థమాసికే శ్రాద్ధం భుక్తే తత్ర సుఖీ భవేత్ ॥ ౨,౧౬.

నాల్గవ నెల శ్రాద్ధం అక్కడ తిన్న తరువాత, అతడు సంతోషంగా ఉంటాడు.

తతో యాతి పురం ప్రేతః క్రూరం మాసే తు పఞ్చమే । ఇహ దత్తం సుతైర్భుఙ్క్తే ప్రేతో వై తత్పురే స్థితః । షష్ఠే మాసి తతః ప్రేతో యాతి క్రౌఞ్చాబిధం పురమ్ ॥ ౨,౧౬.

అంతటితో అయిపోకుండా, ఐదవ నెలలో ప్రేతాత్మ ఒక క్రూరమైన నగరానికి వెళ్తాడు. అక్కడ కుమారులు ఇచ్చిన దానాన్ని తింటూ ఆ నగరంలో ఉంటాడు. ఆ తరువాత, ఆరో నెలలో కౌంచ అనే నగరానికి వెళ్తాడు.

తత్ర దత్తేన పిణ్డేన శ్రాద్ధేనాప్యాయితః పురే । ముహూర్తార్ధం తు విశ్రమ్య కమ్పమానః సుదుః ఖితః ॥ ౨,౧౬.

అక్కడ పిండం, శ్రాద్ధం వల్ల బలపడిన ప్రేతాత్మ, ఆ నగరంలో కొంతసేపు విశ్రాంతి తీసుకుంటూ, భయంతో వణికిపోతూ చాలా బాధపడతాడు.

తత్పురం స వ్యతిక్రమ్య తర్జితో యమకిఙ్కరైః । ప్రయాతి చిత్రనగరం విచిత్రో యత్ర పార్థివః ॥ ౨,౧౬.

ఆ నగరాన్ని యమదూతలు బెదిరిస్తూ దాటి, అతడు చిత్రనగరానికి వెళ్తాడు. అక్కడ రాజు చాలా విశేషమైనవాడు.

యమస్యైవానుజః సౌరిర్యత్ర రాజ్యం ప్రశాస్తి హి । మాసైస్తు పఞ్చభిః సార్ధైరూపషాణ్మాసికం భవేత్ ॥ ౨,౧౬.

అక్కడ యముని తమ్ముడు సౌరి రాజ్యం పాలిస్తాడు. ఐదు నెలలు పూర్తయి, ఆరో నెల పిండం అక్కడ జరుగుతుంది.

ఊనషాణ్మాసికం తత్ర భుఙ్క్తే యామ్యసమాహతః । మార్గే పునః పునస్తస్య బుభుక్షా పీడయత్యలమ్ ॥ ౨,౧౬.

అక్కడ యమదూతలు బాధించగా, ప్రేతాత్మ పూర్తి కాకపోయిన ఆరో నెల పిండం తింటాడు. ప్రయాణంలో మళ్లీ మళ్లీ ఆకలి అతన్ని బాధిస్తుంది.

సన్తిష్ఠతే మృతే కోఽపి మదీయః సుతబాన్ధవః । సౌఖ్యం యో మే జనయతి పతతః శోకసాగరే ॥ ౨,౧౬.

నాకు మరణించిన తరువాత, నా కొడుకులు లేదా బంధువుల్లో ఎవరో ఒకరు ఉన్నారు అంటే, నేను శోకసాగరంలో మునిగిపోతున్నప్పుడు వారు నాకు ఆనందాన్ని ఇస్తారు.

ఏవం మార్గే విలపతి వార్యమాణశ్చ కిఙ్కరైః । ఆయాన్తి సంముఖాస్తత్ర కైవర్తాస్తు సహస్రశః ॥ ౨,౧౬.

అలా మార్గంలో విలపిస్తూ, యమదూతలు ఆపుతుండగా, వేలాది పడవవాళ్లు అతని ముందుకు వస్తారు.

వయం తే తర్తుకామాయ మహావైతరణీం నదీమ్ । శతయోజనవిస్తీర్ణాం పూయశోణితసంకులామ్ ॥ ౨,౧౬.

మేము నిన్ను మహా వైతరణి అనే నదిని దాటి తీసుకెళ్లాలని కోరుకుంటున్నాము. ఆ నది వంద యోజనాల వెడల్పుగా, మాసం, రక్తంతో నిండివుంటుంది.

నానాఝషసమాకీర్ణాం నానాపక్షిగణైర్వృతామ్ । వయం త్వాం తారయిష్యామః సుఖేనేతి వదన్తి తే ॥ ౨,౧౬.

అక్కడ ఎన్నో రకాల చేపలు, విభిన్నమైన పక్షుల గుంపులతో నిండిపోయిన ఈ నదిని, మేము నిన్ను సులభంగా దాటించగలమని వారు అంటారు.

అన్తరం దేహి భో పాన్థ బహులా చేద్రుచిస్తవ । తేన తత్ర ప్రదత్తా గౌస్తయా నావా ప్రసర్పతి । మనుజానాం హితం దానమన్తే వైతరణీ స్మృతా ॥ ౨,౧౬.

ఓ ప్రయాణికా! నీ పాపాలు ఎక్కువైతే, మాకు దారి ఇవ్వు. అందుకే అక్కడ ఆవును దానం చేస్తారు. ఆ ఆవుతో నౌక ముందుకు సాగుతుంది. మనుషులకు మేలు కోసం ఇచ్చే ఆ దానమే చివరికి వైతరణి అని గుర్తుంచుకుంటారు.