గరుడపురాణమ్

గృహీత్వా స్వం వినిర్యాతి జీవో గర్భ ఈవాశయాత్ । ఉత్క్రామన్తం స్థితం వాపి భుఞ్జానం వా గుణాన్వితమ్ ॥ ౨,౧౦.

జీవుడు తన స్వంత శరీరాన్ని తీసుకుని, గర్భంలో ఉన్న శిశువు బయటకు వచ్చేదిలా, బయటకు వెళ్తాడు; వెళ్లినా, ఉండినా, అనుభవించినా, గుణాలతో కూడి ఉంటాడు.

విమూఢా నానుపశ్యన్తి పశ్యన్తి జ్ఞానచక్షుషః । ఆతివాహికమిత్యేవం వాయవీయం వదన్తి హి ॥ ౨,౧౦.

మూఢులు దీన్ని చూడలేరు, జ్ఞానదృష్టి ఉన్నవారు మాత్రమే చూస్తారు; అందుకే దీనిని 'ఆతివాహిక' లేదా 'వాయువీయ' శరీరం అంటారు.

ఏవం తు యాతుధానానాం తమేవ చ వదన్తి హి । సుపర్ణ ఈదృశో దేహో నృణాం భవతి పిణ్డజః ॥ ౨,౧౦.

అలాగే యాతుధానులకు కూడా ఇదే విధంగా ఉంటుంది; సుపర్ణా, మనుషులకు కూడా ఇలాంటి శరీరం పిండం నుండి ఏర్పడుతుంది.

పుత్రాదిభిః కృతాశ్చేత్స్యుః పిణ్డా దశ దశాహికాః । పిణ్డజేన తు దేహేన వాయుజశ్చైకతాం వ్రజేత్ ॥ ౨,౧౦.

పిల్లలు మొదలైన వారు పది రోజులపాటు పిండాలు సమర్పిస్తే, పిండం ద్వారా ఏర్పడిన శరీరం వాయువీయ శరీరంతో కలుస్తుంది.

పిణ్డజో యది నైవ స్యాద్వాయుజోఽర్హతి యాతనామ్ । దేహినోఽస్మిన్యథా దేహే కౌమారం యౌవనం జరా । తథా దేహాన్తరప్రాప్తిః పక్షీన్ద్రేత్యవధారయ ॥ ౨,౧౦.

పిండజ శరీరం లేకపోతే, వాయువీయ శరీరం బాధలు అనుభవిస్తుంది; ఈ దేహంలో బాల్యం, యవ్వనం, వృద్ధాప్యం వస్తాయంటే, అలాగే జీవుడు మరో దేహాన్ని పొందుతాడని, పక్షీరాజా, తెలుసుకో.

వాసాంసి జీర్ణాని యథా విహాయ నవాని గృహ్ణాతి నరోపరాణి । తథా శరీరాణి విహాయ జీర్ణాన్యన్యాని సంయాతి నవాని దేహీ ॥ ౨,౧౦.

మనిషి పాత బట్టలు వదిలి కొత్తవి వేసుకున్నట్టు, జీవుడు పాత శరీరాలను వదిలి కొత్త శరీరాల్లోకి ప్రవేశిస్తాడు.

నైనం ఛిన్దన్తి శస్త్రాణి నైనం దహతి పావకః । న చైనం క్లేదయన్త్యాపో న శోషయతి మారుతః ॥ ౨,౧౦.

ఆత్మను ఆయుధాలు కోయలేవు, అగ్ని కాల్చలేడు, నీళ్లు తడిపించలేవు, గాలి ఎండబెట్టలేడు.

వాయవీయాం తనుం యాతి సద్య ఇత్యుక్తమేవ తే । ప్రాప్తిర్విలంబతో యస్య తం దేహం ఖలు మే శృణు ॥ ౨,౧౦.

వాడు వెంటనే వాయువీయ శరీరాన్ని పొందుతాడని నీకు చెప్పాను; కానీ ఆలస్యంగా శరీరం పొందితే, ఆ శరీరం గురించి విను.

క్వచిద్విలంబతో దేహం పిణ్డజం స సమాప్నుయాత్ । అథో గతో యామ్యలోకం స్వీయకర్మానుసారతః ॥ ౨,౧౦.

కొన్ని సార్లు ఆలస్యంగా పిండజ శరీరాన్ని పొందవచ్చు; తరువాత తన కర్మానుసారం యమలోకానికి వెళ్తాడు.

చిత్రగుప్తస్యవాక్యేన నిరయాణి భునక్తి సః । యాతనాఃసమవాప్యాథ పశుపక్ష్యాదికీం తనుమ్ ॥ ౨,౧౦.

చిత్రగుప్తుని ఆజ్ఞతో నరకాలను అనుభవిస్తాడు; ఆ బాధలు అనుభవించిన తరువాత, పశు, పక్షి మొదలైన శరీరాన్ని పొందుతాడు.

యా గృహ్ణాతి నరః సా స్యాన్మోహేన మమతాస్పదమ్ । శుభాశుభం కర్మఫలం భుక్త్వా ముచ్యతే మానవః ॥ ౨,౧౦.

మనిషి ఏ శరీరం పొందినా, అది మోహం, మమకారానికి స్థానం అవుతుంది; మంచి చెడు కర్మఫలాలను అనుభవించి, మానవుడు విముక్తి పొందుతాడు.

గరుడ ఉవాచ । తీర్త్వా దుః ఖభవామ్భోధిం భవన్తం కథమాప్నుయాత్ । బహుపాతకయుక్తోఽపి తద్వదస్వ దయానిధే ॥ ౨,౧౦.

గరుడుడు అడిగాడు: భయంకరమైన బాధల సముద్రాన్ని దాటి, ఎన్నో పాపాలు ఉన్నా, భగవంతుడా, నిన్ను ఎలా పొందగలుగుతారు? దయామయుడా, దయచేసి చెప్పు.

భూయో దుః ఖస్య సంసర్గో నరస్య న భవేద్యథా । బ్రూహి శుశ్రూషమాణస్య పృచ్ఛతో మే రమాపతే ॥ ౨,౧౦.

మళ్ళీ మనిషికి బాధలు కలగకుండా ఉండాలంటే, రమాపతీ, నేను అడుగుతున్నాను, శ్రద్ధగా వినిపించు, చెప్పు.

శ్రీకృష్ణ ఉవాచ । స్వేస్వే కర్మణ్యభిరతః సంసిద్ధిం లభతే నరః । స్వకర్మనిరతః సిద్ధిం యథా విన్దతి తచ్ఛృణు ॥ ౨,౧౦.

శ్రీకృష్ణుడు చెప్పాడు: ప్రతి ఒక్కరు తమ తమ కర్తవ్యాల్లో నిబద్ధంగా ఉంటే, వారు పరిపూర్ణతను పొందుతారు; తన పని చేయడంలో నిమగ్నుడైనవాడు ఎలా సిద్ధి పొందుతాడో విను.

కర్మవిభ్రష్టకాలుష్యో వాసుదేవానుచిన్తయా । బుద్ధ్యా విశుద్ధయా యుక్తో ధృత్యాత్మానం నియమ్య చ ॥ ౨,౧౦.

కర్మలు తప్పిపోయినవాడు, కలుషితమైనవాడు, వాసుదేవుని ధ్యానం చేస్తూ, శుద్ధమైన బుద్ధితో, ధైర్యంగా తనను నియంత్రిస్తూ,

శబ్దాదీన్విషయాంస్త్యక్త్వా రాగద్వేషౌ వ్యుదస్య చ । విరక్తసేవీ లబ్ధ్వాశీ యతవాక్కాయమానసః ॥ ౨,౧౦.

శబ్దాది విషయాలను వదిలి, మమకారం, ద్వేషాన్ని తొలగించి, విరక్తి మార్గాన్ని ఆశ్రయించి, దక్కినదానితో సంతృప్తిగా ఉండి, మాట, శరీరం, మనస్సును నియంత్రించేవాడు—

ధ్యానయోగపరో నిత్యం వైరగ్యం సముపాశ్రితః । అహఙ్కారం బలం దర్పం కామం క్రోధం పరిగ్రహమ్ ॥ ౨,౧౦.

ఎల్లప్పుడూ ధ్యానం, యోగంలో నిమగ్నుడై, విరక్తి బలంగా కలిగి, అహంకారం, బలాన్ని, గర్వాన్ని, కోరికను, కోపాన్ని, స్వార్థాన్ని వదిలినవాడు—

విముచ్య నిర్మమః శాన్తో బ్రహ్మభూయాయ కల్పతే । అతః పరం నృణాం కృత్యం నాస్తి కశ్యపనన్దన ॥ ౨,౧౦.

మమకారాన్ని పూర్తిగా వదిలి, మనస్సు ప్రశాంతంగా ఉండి, బ్రహ్మానందాన్ని పొందగలిగే స్థితికి చేరతాడు. కశ్యపునందన, దీనికంటే మానవులకు చేయవలసినది ఇంకేమీ లేదు.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౧౧ గరుడ ఉవాచ । మానుషత్వం లభేత్కస్మాన్మృత్యుమాప్నోతి తత్కథమ్ । మ్రియతే కః సురశ్రేష్ఠ దేహమాశ్రిత్య కుత్రచిత్ ॥ ౨,౧౧.

గరుడుడు ఇలా అడిగాడు: మానవ జన్మ ఎలా లభిస్తుంది? మరణం ఎలా సంభవిస్తుంది? శరీరాన్ని ధరించి ఎవరెక్కడ మరణిస్తారు, దేవతలలో శ్రేష్ఠుడా?

ఇన్ద్రియాణి కుతో యాన్తి హ్యస్పృశ్యః స కథం భవేత్ । క్వ కర్మాణి కృతానీహ కథం భుఙ్క్తే ప్రసర్పతి ॥ ౨,౧౧.

ఇంద్రియాలు ఎక్కడికి వెళ్తాయి? మనిషి ఎలా అందరికీ అందని రూపంలో మారతాడు? ఇక్కడ చేసిన కర్మలు ఎక్కడికి పోతాయి? అవి ఎలా అనుభవించబడతాయి?

ప్రసాదం కురు మే మోహం ఛేత్తుమర్హస్యశేషతః । కాశ్యపోఽహం సురశ్రేష్ఠ వినతాగర్భ సంభవః । యమలోకం కథం యాన్తి విష్ణులోకం చ మానవాః ॥ ౨,౧౧.

నా మోహాన్ని పూర్తిగా తొలగించమని దయచేసి అనుగ్రహించు. నేను కాశ్యపునందనుడిని, వినతా గర్భంలో పుట్టినవాడిని. మానవులు యమలోకానికి, విష్ణులోకానికి ఎలా వెళ్తారు?

శ్రీకృష్ణ ఉవాచ । పరస్య యోషితం హృత్వా బ్రహ్మస్వమపహృత్య చ ॥ ౨,౧౧.

శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు: పరస్త్రీని అపహరించినవాడు, బ్రాహ్మణుని ధనాన్ని దోచుకున్నవాడు—

అరణ్యే నిర్జనే దేశే జాయతే బ్రహ్మరాక్షసః । హీనజాతౌ ప్రజాయేత రత్నానామపహారకః ॥ ౨,౧౧.

అటువంటి వాడు అడవి ఒంటరిగా ఉన్న ప్రదేశంలో బ్రహ్మరాక్షసుడిగా జన్మిస్తాడు. రత్నాలను దోచేవాడు, తక్కువ కులంలో జన్మిస్తాడు.

యంయం కామమభిధ్యాయేత్స తల్లిఙ్గోఽభిజాయతే । నైనం ఛిన్దన్తి శస్త్రాణి నైనం దహతి పావకః ॥ ౨,౧౧.

మనిషి ఏ కోరికను మనసులో ఉంచుకుంటాడో, ఆ లక్షణంతోనే జన్మిస్తాడు. ఆయన్ని ఆయుధాలు కోయవు, అగ్ని కాల్చదు.

న చైనం క్లేదయన్త్యాపో న శోషయతి మారుతః । వాక్చక్షుర్నాసికా కర్ణౌ గుదం మూత్రస్య సఞ్చరః ॥ ౨,౧౧.

నీరు ఆయన్ని తడిపించదు, గాలి ఎండబెట్టదు. నోరు, కళ్ళు, ముక్కు, చెవులు, గుదం, మూత్ర మార్గం—

అణ్డజాదికజన్తూనాం ఛిద్రాణ్యేతాని సర్వశః । ఆనాభేర్మూర్ధపర్యన్తమూర్ధ్వచ్ఛిద్రాణి చాష్ట వై ॥ ౨,౧౧.

అండజాదులు మొదలైన అన్ని జంతువులకు ఇవే రంధ్రాలు. నాభి నుండి తల వరకు ఎనిమిది పైకి ఉన్న రంధ్రాలు ఉంటాయి.

సన్తః సుకృతినో మర్త్యా ఊర్ధ్వచ్ఛిద్రేణ యాన్తి వై । మృతాహే వార్షికం యావద్యథోక్తవిధినా ఖగ ॥ ౨,౧౧.

ధర్మబద్ధమైన మానవులు పై రంధ్రం ద్వారా బయలుదేరుతారు. మరణదినం లేదా వార్షిక శ్రద్ధ వరకు, చెప్పిన విధిగా, ఓ పక్షిరాజా—

కుర్యాత్సర్వాణి కర్మాణి నిర్ధనోఽపి హి మానవః । దేహే యత్ర వసేజ్జన్తుస్తత్ర భుఙ్క్తే శుభాశుభమ్ ॥ ౨,౧౧.

ఒకడు ఎంత దరిద్రుడైనా, అన్ని కర్మలు చేయాలి. శరీరంలో జీవుడు ఎక్కడ ఉంటాడో, అక్కడే సుభాషుభ ఫలితాలను అనుభవిస్తాడు.

మనోవాక్కాయజాన్దోషాంస్తథాం భుఙ్క్తే ఖగేశ్వర । మృతః స సుఖమాప్నోతి మాయాపాశైర్న బధ్యతే । పాశబద్ధో నరో యస్తు వికర్మనిరతో భవేత్ ॥ ౨,౧౧.

ఓ పక్షిరాజా, మనస్సు, వాక్కు, శరీరం ద్వారా కలిగే దోషాలను అలా అనుభవిస్తాడు. మరణించినవాడు సుఖాన్ని పొందుతాడు, మాయ పాశాలకు బంధించడు. కానీ పాపకర్మల్లో నిమగ్నుడై పాశాలకు బంధించబడినవాడు—