గరుడపురాణమ్

తత్సర్వం స్వగృహే ముక్త్వా తస్య పత్న్యై న్యవేదయమ్ । దస్యుభిర్మే హతో భ్రాతా ధనమాచ్ఛిద్య వై పథి ॥ ౨,౭.

ఆ ధనాన్ని ఇంట్లో ఉంచి, అతని భార్యకు ఇలా చెప్పాను: 'దొంగలు మార్గమధ్యంలో నా అన్నను చంపి, అతని ధనాన్ని అపహరించారు.'

ప్రజావతి ప్రద్రుతోఽహం మా రోదీత్యేవమబ్రవమ్ । శోకార్తా సాపి తత్కాలం మమత్వం గృహబన్ధుషు ॥ ౨,౭.

ప్రజాపతి చేత పట్టుబడిన నేను, 'ఏమి ఏడవకూ' అని చెప్పాను. ఆ సమయానికి, ఆవిడ దుఃఖంతో బాధపడుతూ, ఇంటి బంధువులపై ఉన్న మమకారాన్ని వదిలేసింది.

త్యక్త్వా చాతి ప్రియాన్ప్రాణాఞ్జుహావాగ్నౌ యథావిధి । తతో నిష్కణ్టకం తద్ధి వీక్ష్య హృష్టో గతో గృహమ్ ॥ ౨,౭.

తన ప్రాణాన్ని కూడా విడిచిపెట్టి, యథావిధిగా అగ్నిలో ఆత్మార్పణం చేసింది. ఆ స్థలం ఇక ఎలాంటి అడ్డంకులు లేకుండా పోయినదని చూసి, నేను ఆనందంగా ఇంటికి తిరిగి వెళ్లాను.

అభుఞ్జం సర్వమాగత్య యావజ్జీవం తు తద్ధనమ్ । మిత్రం పూరే హి నిఃక్షిప్య యదహం శీఘ్రమాగతః ॥ ౨,౭.

నేను తిరిగి వచ్చి, నా మిగతా జీవితమంతా ఆ సంపదను అనుభవించాను. పట్టణంలో ఉన్న స్నేహితుడి వద్ద నేను తెచ్చినదాన్ని ఉంచి, త్వరగా తిరిగి వచ్చాను.

ఏతస్మాత్కారణాత్ప్రేతః శీఘ్రగోఽహం తు నామతః । రోధక ఉవాచ । అహన్తు శూద్రజాతీయః పురాభూవం మునీశ్వర ॥ ౨,౭.

ఈ కారణంగా నన్ను 'తురగా పోయిన ప్రేతాత్మ' అని పిలుస్తారు. అప్పుడు రోధకుడు ఇలా అన్నాడు: 'మునీశ్వరా! నేను ఒకప్పుడు శూద్ర జాతిలో పుట్టాను.'

రాజప్రసాదాప్తమహాశతగ్రామాధికారవాన్ । వృద్ధౌ మే పితరావాస్తాం లఘురేకః సహోదరః ॥ ౨,౭.

రాజు అనుగ్రహంతో నేను వంద గొప్ప గ్రామాల అధికారాన్ని పొందాను. నా వృద్ధాప్యంలో తల్లిదండ్రులు ఉన్నారు, నాకు ఒక తమ్ముడు మాత్రమే ఉండేవాడు.

శీఘ్రం స చ మయా భ్రాతా లుబ్ధేనైకః పృథక్కృతః । ఆప్తవాన్పరమం దుఃఖం సోన్నవస్త్రవివర్జితః ॥ ౨,౭.

ఆ తమ్ముడిని నేను లోభంతో వేరుచేసి, అతడు త్వరగా పెద్ద కష్టాల్లో పడిపోయాడు. ఆహారం, దుస్తులు లేక ఇబ్బంది పడ్డాడు.

అదత్తాం పితరౌ చ్ఛన్నం కిఞ్చిత్కిఞ్చిత్తు తస్య చ । తస్మై పితృభ్యాం యద్దత్తమాప్తేభ్యస్తన్మయా శ్రుతమ్ ॥ ౨,౭.

తల్లిదండ్రులు అతనికి కొంత దాచిపెట్టి ఇచ్చారు. నేను విశ్వసనీయుల ద్వారా తల్లిదండ్రులు అతనికి ఏమిచ్చారో తెలుసుకున్నాను.

తత్సర్వం తత్త్వతో జ్ఞాత్వా పిత్రో రోధమకారయమ్ । శూన్యమన్దిర ఏకస్మిన్బద్ధ్వా తు నిగడైర్దృఢైః ॥ ౨,౭.

ఆ విషయం అంతా నిజంగా తెలుసుకొని, తల్లిదండ్రులను ఖాళీ ఇంట్లో బలమైన గొలుసులతో కట్టేసి బంధించాను.

తతస్తౌ జహతుః ప్రాణాన్దుఃఖితౌ విషపానతః । సోసౌ బాలోఽపి బభ్రామ పితృభ్యాం రహితో ద్విజ ॥ ౨,౭.

దుఃఖంతో వారు విషం తాగి ప్రాణాలు విడిచారు. తల్లిదండ్రులు లేని ఆ బాలుడు కూడా అల్లాడుతూ తిరిగాడు, ద్విజుడా!

పురః పత్తనఖర్వాటాన్ ఖేటానపి మృతః క్షుధా । ఏతస్మాత్పాతకాద్విప్ర మృతః ప్రేతత్వమాగతః ॥ ౨,౭.

పట్టణాలు, నగరాలు, గ్రామాలు, చిన్నపల్లెల్లో ఆకలితో అతడు చనిపోయాడు. ఈ పాపం వల్ల, బ్రాహ్మణా, నేను చనిపోయి ప్రేతాత్మగా మారాను.

రుద్ధౌ తు పితరౌ యస్మాన్నామ్నాహం రోధకస్తతః । లేఖక ఉవాచ । అహం విప్ర పురాభూవమవన్త్యాం ద్విజసత్తమః ॥ ౨,౭.

తల్లిదండ్రులను బంధించాను కాబట్టి నన్ను 'రోధకుడు' అని పిలుస్తారు. లేఖకుడు ఇలా అన్నాడు: 'ద్విజశ్రేష్ఠా! నేను ఒకప్పుడు అవంతిలో బ్రాహ్మణుడిని.'

భద్రస్య రాజ్ఞో దేవానాం పూజనేఽధికృతో హ్యహమ్ । బహ్వ్యస్తు ప్రతిమాస్తత్ర బభూవుర్బహునామికాః ॥ ౨,౭.

ధర్మాత్ముడైన రాజు దేవతల పూజ కోసం నన్ను నియమించాడు. అక్కడ అనేక పేర్లతో అనేక విగ్రహాలు ఉండేవి.

హేమ్నస్తదఙ్గేషు బహు రత్నజాతం బభూవ హ । తాసాం మే కుర్వతః పూజాం పాపా మతిరజాయత ॥ ౨,౭.

ఆ విగ్రహాలపై బంగారం, రత్నాలు ఎక్కువగా ఉండేవి. వాటికి పూజ చేస్తుండగా, నాలో పాపమైన ఆలోచన కలిగింది.

అఖిలం తీక్ష్ణలోహేన తాసామఙ్గం విశీర్య చ । ఉల్లేఖనఞ్చ రత్నానాం నేత్రాదిభ్యః కృతం మయా ॥ ౨,౭.

పదునైన ఇనుపపరికరంతో ఆ విగ్రహాల అవయవాలను విరగ్గొట్టి, కళ్ళు మొదలైన భాగాల నుంచి రత్నాలను తీసేశాను.

తథాకృతాన్యథాఙ్గాని ప్రతిమానాం నిరీక్ష్య చ । నేత్రాణి చ విరత్నాని నృపశ్చుక్రోధ వహ్నివత్ ॥ ౨,౭.

అలా విగ్రహాల అవయవాలు మారిపోయినవిగా, కళ్ళలో రత్నాలు లేకుండా చూసిన రాజు, అగ్నిలా కోపంతో మండిపోయాడు.

ప్రతిజజ్ఞే నృపః పశ్చాదేష బ్రాహ్మణపుఙ్గవః । ఆభ్యో రత్నం సువర్ణఞ్చ హృతం యేన భవిష్యతి ॥ ౨,౭.

తర్వాత రాజు ప్రమాణం చేశాడు: 'ఈ విగ్రహాల నుంచి ఎవరు బంగారం, రత్నాలు దోచారో — ఆ బ్రాహ్మణుడే —'

జ్ఞాతశ్చ స హి మే వధ్యో భవిష్యతి న సంశయః । అహం తత్సకలం జ్ఞాత్వా రాత్రావసిధరో గృహమ్ ॥ ౨,౭.

'అతడు తెలిసిన వెంటనే ఖచ్చితంగా శిక్షించబడతాడు, ఇందులో సందేహం లేదు.' ఈ సంగతంతా తెలిసి, నేను రాత్రిపూట కత్తితో ఇంట్లో ఉండిపోయాను.

రాజ్ఞః ప్రవిశ్య రాజానం పశుమారమమారయమ్ । గృహీత్వాథ మణీన్ స్వర్ణం నిశీథేఽహం గతోఽన్యతః ॥ ౨,౭.

రాజప్రాసాదంలోకి వెళ్లి, రాజు కోసం ఉన్న పశువును చంపాను. ఆ తరువాత రత్నాలు, బంగారం తీసుకుని, అర్ధరాత్రి సమయంలో అక్కడినుంచి వెళ్లిపోయాను.

వ్యాఘ్రేణ మహాతారణ్యే నఖటఙ్కైర్విటఙ్కితః । లేఖనాత్ప్రతిమాయా యన్మయా లోహేన కర్తితమ్ ॥ ౨,౭.

పెద్ద అడవిలో పులి గోరు గాట్లు వేసినప్పుడు, నేను ఒక విగ్రహాన్ని ఇనుపంతో చెక్కినట్లు గుర్తు పెట్టుకున్నాను.

ఏతస్మాత్పాతకాత్ప్రేతో లేఖకో నామతోఽస్మ్యహమ్ । ఆసీన్నరకభోగాన్తే నః ప్రేతత్వమిదం ద్విజ ॥ ౨,౭.

ఈ పాపం వల్లనే నేను మృతులలో 'లేఖకుడు' అని పిలవబడుతున్నాను. నరకంలో అనుభవం పూర్తయ్యాక నాకు ఈ ప్రేతత్వం కలిగింది, ద్విజుడా.

బ్రాహ్మణ ఉవాచ । సంజ్ఞాస్తాదృశ్య ఆఖ్యాతా యథైతా భవతా దశాః । వదన్త్వాచారమాత్రం మే ప్రేతా ఆహారమప్యుత ॥ ౨,౭.

బ్రాహ్మణుడు అన్నాడు: మీరు చెప్పిన పేర్లు, స్థితులు అన్నీ మీ ప్రవర్తనను మాత్రమే తెలియజేస్తున్నాయి. ప్రేతలారా, మీ ఆహారం కూడా చెప్పండి.

ప్రేతా ఊచుః । వేదమార్గానుసరణం లజ్జా ధర్మో దమః క్షమా । ధృతిర్జ్ఞానం నైవ యత్ర వయం తత్ర వసామహే ॥ ౨,౭.

ప్రేతలు చెప్పారు: వేదమార్గాన్ని అనుసరించని చోట, లజ్జ, ధర్మం, మనస్సు నియంత్రణ, సహనం, స్థైర్యం, జ్ఞానం లేని చోటే మేము నివసిస్తాము.

తస్య పీడాం వపం కుర్మో నైవ శ్రాద్ధం న తర్పణమ్ । యస్య గేహే తదఙ్గాత్తు మాంసఞ్చ రుధిరం క్రమాత్ ॥ ౨,౭.

అలాంటి వారి శరీరానికి మేము బాధ కలిగిస్తాము. వారి ఇంట్లో శ్రాద్ధం, తర్పణం జరగదు. అక్కడి అవయవాల నుండి మాంసం, రక్తం క్రమంగా పోతుంటాయి.

జక్షామశ్చ పిబామశ్చ ఉక్త ఆచార ఏష నః । శృణు చాహారమస్మాకం సర్వలోకవిగర్హితమ్ ॥ ౨,౭.

మేము ఇలా తింటూ, తాగుతూ ఉంటాము. ఇదే మా ప్రవర్తన. మా ఆహారం గురించి విను, అది అన్ని లోకాలవారు అసహ్యించుకునేది.

దృష్టస్త్వయా చ కిఞ్చిద్వై బ్రూమోజ్ఞాతం త్వయానఘ । వమనం విడూ దూషికా చ శ్లేష్మా మూత్రాశ్రుణీ తథా ॥ ౨,౭.

నీవు కొంత చూశావు, మేము నీకు తెలిసినదే చెబుతున్నాము, పాపరహితుడా: వాంతి, మలము, మలినాలు, శ్లేష్మం, మూత్రం, కన్నీరు ఇవన్నీ.

ఏతద్భక్ష్యఞ్చ పానఞ్చ మా పృచ్ఛాతః పరం ద్విజ । లజ్జా నో జాయతే స్వామిన్నాహారం వదతాం స్వకమ్ ॥ ౨,౭.

ఇదే మా తిండి, పానీయం. ఇకపై అడగవద్దు, ద్విజుడా. మా ఆహారం గురించి చెప్పేటప్పుడు మాకు సిగ్గు కలుగుతుంది, ప్రభూ.

అజ్ఞానాస్తామసా మన్దా కాన్దిశీకా వయం విభో । అకస్మాజ్జన్మనాం విప్ర స్మృతిః ప్రాప్తా తు పౌర్వికీ ॥ ౨,౭.

మేము అజ్ఞానులు, మాంద్యమైనవారు, తామస స్వభావం కలవారు, ప్రభూ. యాదృచ్ఛికంగా, బ్రాహ్మణుడా, మాకు పూర్వజన్మల జ్ఞాపకం వచ్చింది.

వినీతత్వావినీతత్వే జానీమో నైవ నః ప్రభో । శ్రీకృష్ణ ఉవాచ । ఏవం వదత్సు ప్రేతేషు తథా శ్రుతవతి ద్విజే ॥ ౨,౭.

వినయమూ, అవినయమూ ఏంటో మాకు తెలియదు, ప్రభూ. శ్రీకృష్ణుడు అన్నాడు: ప్రేతలు ఇలా మాట్లాడుతుండగా, ద్విజుడు వినిపించాడు.