గరుడపురాణమ్

బాలోఽపి భయసన్త్రస్తః పిపాసుర్వ్యసురాపతత్ । పుత్రశోకాన్మృతా మాతా కూపే ప్రాస్య నిజం వపుః ॥ ౨,౭.

ఆ బాలుడు భయంతో, దాహంతో ప్రాణం పోయి పడిపోయాడు. కుమారుని శోకంతో తల్లి కూడా బావిలోకి దూకి మరణించింది.

ఏతస్మాత్పాతకాద్విప్ర ప్రేతత్వం ప్రాప్తవానహమ్ । సూచ్యగ్రప్రాయవివరముఖః పర్వతదేహవాన్ ॥ ౨,౭.

ఈ పాపం వల్ల, బ్రాహ్మణా! నేను ప్రేతయోనిలో పుట్టి, పర్వతంలాంటి శరీరం, సూచి అంచు లాంటి చిన్న నోరు కలిగి ఉన్నాను.

యద్యపి ప్రాప్నుయాం భక్ష్యం భక్షితున్తు న శక్యతే । మయా క్షుధానలేనాపి జ్వలతాస్యం నికోచితమ్ ॥ ౨,౭.

భోజనం దొరికినా తినలేను. నా నోరు ఆకలి అగ్నితో మండిపోతున్నా, అది సూచి లాంటి చిన్నదిగా మూసుకుపోయింది.

అత ఆస్యే తు వివరం సూచ్యగ్రేణ సమం మమ । ఏతస్మాత్కారణాద్విప్ర నామ్నా సూచీముఖోఽస్మ్యహమ్ ॥ ౨,౭.

అందుకే నా నోరు సూచి అంచు లా చిన్నదిగా ఉంది. ఈ కారణంగా, బ్రాహ్మణా! నాకు సూచీముఖుడు అనే పేరు వచ్చింది.

శీఘ్రగ ఉవాచ । పురాహం వైశ్యజాతీయః సాకం సఖ్యా చ కేనచిత్ । వాణిజ్యం కర్తుమగమం దేశమన్యం మహాధనః ॥ ౨,౭.

శీఘ్రగుడు ఇలా చెప్పాడు: నేను ఒకప్పుడు వైశ్యుడిగా జన్మించి, ఒక స్నేహితుడితో కలిసి, వ్యాపారం కోసం మరొక దేశానికి వెళ్ళాను. అప్పటికి నాకు ఎంతో ధనం ఉండేది.

మిత్రం చ మే బహుధనం తస్య లోభో మహాంస్తతః । జాతోఽప్యదృష్టవైముఖ్యాన్మే నష్టం మూలమప్యుత ॥ ౨,౭.

నా స్నేహితుడికీ చాలా ధనం ఉండేది. కానీ నాకు పెద్దగా లోభం పుట్టింది. అదృష్టం కలిసిరాక, నేను నా మూలధనాన్ని కూడా కోల్పోయాను.

తతస్తస్మాత్తు నిష్క్రాన్తావావాం నావాథ నిమ్నగామ్ । మార్గగాం తర్తుమారబ్ధౌ లోహితాయతి భాస్కరే ॥ ౨,౭.

ఆ తరువాత మేమిద్దరం అక్కడినుంచి నదిలో పడవ ఎక్కి, సూర్యుడు ఎర్రగా మారుతున్నప్పుడు, నదిని దాటి వెళ్లడం ప్రారంభించాము.

సఖా స చ మదుత్సఙ్గే సుష్వాపాధ్వక్లమాకులః । అభూత్తదాతి పాపస్య క్రూరా మతిరతీవ మే ॥ ౨,౭.

నా స్నేహితుడు ప్రయాణం వల్ల అలసిపోయి నా ఒడిలో నిద్రపోయాడు. ఆ సమయంలో, నా మనసు పాపంతో చాలా క్రూరంగా మారింది.

తముత్సఙ్గగతం సూరే నష్టే పూరేఽక్షిపం తదా । తత్కృత్యం కుర్వతో నావి లోకైస్తు జ్ఞాతమేవ న ॥ ౨,౭.

సూర్యుడు అస్తమించాక చీకటి పడినప్పుడు, నా ఒడిలో ఉన్న అతన్ని నీళ్లలోకి తోసేశాను. నేను అలా చేసినప్పుడు పడవలో ఎవరికీ తెలియలేదు.

తస్య యద్వస్తు తత్సర్వం మణిముక్తాదికాఞ్చనమ్ । ఆదాయ శీఘ్రగస్తస్మాద్దేశాత్స్వగృహమాగతః ॥ ౨,౭.

అతని వద్ద ఉన్న మణులు, ముత్యాలు, బంగారం మొదలైనవన్నీ తీసుకుని, నేను శీఘ్రగుడిగా అక్కడినుంచి నా ఇంటికి వచ్చాను.

తత్సర్వం స్వగృహే ముక్త్వా తస్య పత్న్యై న్యవేదయమ్ । దస్యుభిర్మే హతో భ్రాతా ధనమాచ్ఛిద్య వై పథి ॥ ౨,౭.

ఆ ధనాన్ని ఇంట్లో ఉంచి, అతని భార్యకు ఇలా చెప్పాను: 'దొంగలు మార్గమధ్యంలో నా అన్నను చంపి, అతని ధనాన్ని అపహరించారు.'

ప్రజావతి ప్రద్రుతోఽహం మా రోదీత్యేవమబ్రవమ్ । శోకార్తా సాపి తత్కాలం మమత్వం గృహబన్ధుషు ॥ ౨,౭.

ప్రజాపతి చేత పట్టుబడిన నేను, 'ఏమి ఏడవకూ' అని చెప్పాను. ఆ సమయానికి, ఆవిడ దుఃఖంతో బాధపడుతూ, ఇంటి బంధువులపై ఉన్న మమకారాన్ని వదిలేసింది.

త్యక్త్వా చాతి ప్రియాన్ప్రాణాఞ్జుహావాగ్నౌ యథావిధి । తతో నిష్కణ్టకం తద్ధి వీక్ష్య హృష్టో గతో గృహమ్ ॥ ౨,౭.

తన ప్రాణాన్ని కూడా విడిచిపెట్టి, యథావిధిగా అగ్నిలో ఆత్మార్పణం చేసింది. ఆ స్థలం ఇక ఎలాంటి అడ్డంకులు లేకుండా పోయినదని చూసి, నేను ఆనందంగా ఇంటికి తిరిగి వెళ్లాను.

అభుఞ్జం సర్వమాగత్య యావజ్జీవం తు తద్ధనమ్ । మిత్రం పూరే హి నిఃక్షిప్య యదహం శీఘ్రమాగతః ॥ ౨,౭.

నేను తిరిగి వచ్చి, నా మిగతా జీవితమంతా ఆ సంపదను అనుభవించాను. పట్టణంలో ఉన్న స్నేహితుడి వద్ద నేను తెచ్చినదాన్ని ఉంచి, త్వరగా తిరిగి వచ్చాను.

ఏతస్మాత్కారణాత్ప్రేతః శీఘ్రగోఽహం తు నామతః । రోధక ఉవాచ । అహన్తు శూద్రజాతీయః పురాభూవం మునీశ్వర ॥ ౨,౭.

ఈ కారణంగా నన్ను 'తురగా పోయిన ప్రేతాత్మ' అని పిలుస్తారు. అప్పుడు రోధకుడు ఇలా అన్నాడు: 'మునీశ్వరా! నేను ఒకప్పుడు శూద్ర జాతిలో పుట్టాను.'

రాజప్రసాదాప్తమహాశతగ్రామాధికారవాన్ । వృద్ధౌ మే పితరావాస్తాం లఘురేకః సహోదరః ॥ ౨,౭.

రాజు అనుగ్రహంతో నేను వంద గొప్ప గ్రామాల అధికారాన్ని పొందాను. నా వృద్ధాప్యంలో తల్లిదండ్రులు ఉన్నారు, నాకు ఒక తమ్ముడు మాత్రమే ఉండేవాడు.

శీఘ్రం స చ మయా భ్రాతా లుబ్ధేనైకః పృథక్కృతః । ఆప్తవాన్పరమం దుఃఖం సోన్నవస్త్రవివర్జితః ॥ ౨,౭.

ఆ తమ్ముడిని నేను లోభంతో వేరుచేసి, అతడు త్వరగా పెద్ద కష్టాల్లో పడిపోయాడు. ఆహారం, దుస్తులు లేక ఇబ్బంది పడ్డాడు.

అదత్తాం పితరౌ చ్ఛన్నం కిఞ్చిత్కిఞ్చిత్తు తస్య చ । తస్మై పితృభ్యాం యద్దత్తమాప్తేభ్యస్తన్మయా శ్రుతమ్ ॥ ౨,౭.

తల్లిదండ్రులు అతనికి కొంత దాచిపెట్టి ఇచ్చారు. నేను విశ్వసనీయుల ద్వారా తల్లిదండ్రులు అతనికి ఏమిచ్చారో తెలుసుకున్నాను.

తత్సర్వం తత్త్వతో జ్ఞాత్వా పిత్రో రోధమకారయమ్ । శూన్యమన్దిర ఏకస్మిన్బద్ధ్వా తు నిగడైర్దృఢైః ॥ ౨,౭.

ఆ విషయం అంతా నిజంగా తెలుసుకొని, తల్లిదండ్రులను ఖాళీ ఇంట్లో బలమైన గొలుసులతో కట్టేసి బంధించాను.

తతస్తౌ జహతుః ప్రాణాన్దుఃఖితౌ విషపానతః । సోసౌ బాలోఽపి బభ్రామ పితృభ్యాం రహితో ద్విజ ॥ ౨,౭.

దుఃఖంతో వారు విషం తాగి ప్రాణాలు విడిచారు. తల్లిదండ్రులు లేని ఆ బాలుడు కూడా అల్లాడుతూ తిరిగాడు, ద్విజుడా!

పురః పత్తనఖర్వాటాన్ ఖేటానపి మృతః క్షుధా । ఏతస్మాత్పాతకాద్విప్ర మృతః ప్రేతత్వమాగతః ॥ ౨,౭.

పట్టణాలు, నగరాలు, గ్రామాలు, చిన్నపల్లెల్లో ఆకలితో అతడు చనిపోయాడు. ఈ పాపం వల్ల, బ్రాహ్మణా, నేను చనిపోయి ప్రేతాత్మగా మారాను.

రుద్ధౌ తు పితరౌ యస్మాన్నామ్నాహం రోధకస్తతః । లేఖక ఉవాచ । అహం విప్ర పురాభూవమవన్త్యాం ద్విజసత్తమః ॥ ౨,౭.

తల్లిదండ్రులను బంధించాను కాబట్టి నన్ను 'రోధకుడు' అని పిలుస్తారు. లేఖకుడు ఇలా అన్నాడు: 'ద్విజశ్రేష్ఠా! నేను ఒకప్పుడు అవంతిలో బ్రాహ్మణుడిని.'

భద్రస్య రాజ్ఞో దేవానాం పూజనేఽధికృతో హ్యహమ్ । బహ్వ్యస్తు ప్రతిమాస్తత్ర బభూవుర్బహునామికాః ॥ ౨,౭.

ధర్మాత్ముడైన రాజు దేవతల పూజ కోసం నన్ను నియమించాడు. అక్కడ అనేక పేర్లతో అనేక విగ్రహాలు ఉండేవి.

హేమ్నస్తదఙ్గేషు బహు రత్నజాతం బభూవ హ । తాసాం మే కుర్వతః పూజాం పాపా మతిరజాయత ॥ ౨,౭.

ఆ విగ్రహాలపై బంగారం, రత్నాలు ఎక్కువగా ఉండేవి. వాటికి పూజ చేస్తుండగా, నాలో పాపమైన ఆలోచన కలిగింది.

అఖిలం తీక్ష్ణలోహేన తాసామఙ్గం విశీర్య చ । ఉల్లేఖనఞ్చ రత్నానాం నేత్రాదిభ్యః కృతం మయా ॥ ౨,౭.

పదునైన ఇనుపపరికరంతో ఆ విగ్రహాల అవయవాలను విరగ్గొట్టి, కళ్ళు మొదలైన భాగాల నుంచి రత్నాలను తీసేశాను.

తథాకృతాన్యథాఙ్గాని ప్రతిమానాం నిరీక్ష్య చ । నేత్రాణి చ విరత్నాని నృపశ్చుక్రోధ వహ్నివత్ ॥ ౨,౭.

అలా విగ్రహాల అవయవాలు మారిపోయినవిగా, కళ్ళలో రత్నాలు లేకుండా చూసిన రాజు, అగ్నిలా కోపంతో మండిపోయాడు.

ప్రతిజజ్ఞే నృపః పశ్చాదేష బ్రాహ్మణపుఙ్గవః । ఆభ్యో రత్నం సువర్ణఞ్చ హృతం యేన భవిష్యతి ॥ ౨,౭.

తర్వాత రాజు ప్రమాణం చేశాడు: 'ఈ విగ్రహాల నుంచి ఎవరు బంగారం, రత్నాలు దోచారో — ఆ బ్రాహ్మణుడే —'

జ్ఞాతశ్చ స హి మే వధ్యో భవిష్యతి న సంశయః । అహం తత్సకలం జ్ఞాత్వా రాత్రావసిధరో గృహమ్ ॥ ౨,౭.

'అతడు తెలిసిన వెంటనే ఖచ్చితంగా శిక్షించబడతాడు, ఇందులో సందేహం లేదు.' ఈ సంగతంతా తెలిసి, నేను రాత్రిపూట కత్తితో ఇంట్లో ఉండిపోయాను.

రాజ్ఞః ప్రవిశ్య రాజానం పశుమారమమారయమ్ । గృహీత్వాథ మణీన్ స్వర్ణం నిశీథేఽహం గతోఽన్యతః ॥ ౨,౭.

రాజప్రాసాదంలోకి వెళ్లి, రాజు కోసం ఉన్న పశువును చంపాను. ఆ తరువాత రత్నాలు, బంగారం తీసుకుని, అర్ధరాత్రి సమయంలో అక్కడినుంచి వెళ్లిపోయాను.