గరుడపురాణమ్

తేషాం ప్రహారాన్విఫలాన్కృత్వా సంప్రతి తానథ । జీవం న తు శవం తేషాం జహ్రే ప్రాణమివాన్తకః ॥ ౨,౭.

వాళ్ల దెబ్బలు ఫలించకపోయినా, అతడు మరణదేవుడు లాగ, వాళ్లలో ఒకరి ప్రాణాన్ని పట్టుకున్నాడు, కానీ శవాన్ని మాత్రం వదిలిపెట్టాడు.

హృతమాత్రే శవే తే తు పారియాత్రే గిరౌ ద్విజమ్ । ముక్త్వాధావన్ ప్రముదితా ఏకం ప్రేతం సుదారుణాః ॥ ౨,౭.

శవాన్ని తీసుకున్న వెంటనే, ఆ భయంకరమైన ప్రేతలు ఆనందంతో, పరియాత్ర పర్వతంపై ఉన్న ద్విజుడిని వదిలేసి, ఆ ఒక్క ప్రేతను వెంబడించారు.

స వాయుగమనః ప్రేతః ప్రాప్తస్తైః క్షణమాత్రతః । అదృశ్యతాం యయౌ తేఽథ హతాశా విప్రమాగమన్ ॥ ౨,౭.

ఆ ప్రేత గాలి వేగంతో పారిపోతూ, వాళ్ల చేతిలో క్షణంలో పట్టుబడింది; వెంటనే అదృశ్యమైపోయింది. వాళ్లు ఆశలు కోల్పోయి మళ్లీ బ్రాహ్మణుడి దగ్గరకు వచ్చారు.

ప్రారబ్ధమాత్రే విప్రస్య పాటనే తత్ర పర్వతే । మమ స్థానస్య విప్రస్య మహిమ్నేవ చ తత్క్షణే ॥ ౨,౭.

ఆ పర్వతంపై బ్రాహ్మణుడు పారాయణం మొదలుపెట్టగానే, అదే క్షణంలో నా స్థల శక్తి, బ్రాహ్మణుని మహిమ వల్ల—

సద్యః స్మృతిః సముత్పన్నా తేషాం పూర్వస్య జన్మనః । విప్రం ప్రదక్షిణీకృత్య ద్విజర్షభమథాబ్రువన్ ॥ ౨,౭.

వెంటనే వాళ్లకు మునుపటి జన్మ జ్ఞాపకం వచ్చి, బ్రాహ్మణుడిని ప్రదక్షిణగా తిరిగి, ఆ గొప్ప ద్విజునితో మాట్లాడారు.

అద్య నః క్షన్తుమర్హోఽసీత్యుక్త్వా తే సురదామ్భికాః । గిరేరివ పరావర్తం సముద్రస్యేవ శోషణమ్ ॥ ౨,౭.

వాళ్లు, 'ఈ రోజు మమ్మల్ని క్షమించాలి' అని చెప్పి, పర్వతం వెనక్కు తిరిగినట్టు, సముద్రం ఎండిపోయినట్టు—

తేషాం తద్వచనం శ్రుత్వాపృచ్ఛత్కే యూయమిత్యథ । కిం మాయా కిము వా స్వప్న ఉతాహో చిత్తవిభ్రమః ॥ ౨,౭.

వాళ్ల మాటలు విని, 'మీరు ఎవరు? ఇది మాయా, కల, లేక మనస్సు భ్రమా?' అని అడిగాడు.

ప్రేతా ఊచుః । అవేహి తత్త్వమేవైతత్ప్రేతా వై కర్మజా వయమ్ । బ్రాహ్మణ ఉవాచ । కింనామానః కిమాచారాః కథఞ్చేమాం దశాం గతాః ॥ ౨,౭.

ప్రేతలు చెప్పారు: 'నిజంగా తెలుసుకో, మేము కర్మఫలంగా ప్రేతలమయ్యాం.' బ్రాహ్మణుడు అడిగాడు: 'మీ పేర్లు ఏమిటి, మీరు ఏ పనులు చేసారు, ఈ స్థితికి ఎలా వచ్చారు?'

అవినీతాః కథం పూర్వం వినీతాః సామ్ప్రతం కథమ్ । ప్రేతా ఊచుః । శృణు విప్రేన్ద్ర వక్ష్యామః ప్రశ్నానామనుపూర్వశః ॥ ౨,౭.

'మునుపు ఎలా అవినీతిగా ఉండి, ఇప్పుడు ఎలా వినీతులయ్యారు?' ప్రేతలు చెప్పారు: 'విప్రేంద్రా! మీరు అడిగిన ప్రశ్నలకు క్రమంగా సమాధానం చెబుతాం, వినండి.'

ఉత్తరాణి మహాయోగింస్త్వద్దర్శనగతాంహసః । అహం పర్యుషితో నామ్నా ఏష సూచీముఖః స్మృతః ॥ ౨,౭.

'మహాయోగీ! మీ దర్శనంతో మా పాపాలు పోయాయి. నా పేరు పర్యూషిత, ఇతడు సూచీముఖుడు.'

తృతీయః శీఘ్రగస్తుర్యో రోధకో లేఖకః పరః । బ్రాహ్మణ ఉవాచ । ప్రేతానాం కర్మజాతానాం కుతో నామ నిరర్థకమ్ ॥ ౨,౭.

'మూడవవాడు శీఘ్రగుడు, నాలుగవవాడు రోధకుడు, ఐదవవాడు లేఖకుడు.' బ్రాహ్మణుడు అడిగాడు: 'కర్మఫలంగా ప్రేతలైనవాళ్ల పేర్లకు అర్థం లేకుండా ఎలా ఉంటుంది?'

నిరుక్తిమేషాం నామ్నాం వై ప్రేతా వదత మా చిరమ్ । శ్రీకృష్ణ ఉవాచ । ఏవముక్తాస్తు విప్రేణ పృథగుత్తరమబ్రువన్ ॥ ౨,౭.

'వాళ్ల పేర్లకు అర్థం చెప్పండి, ఆలస్యం చేయకండి.' శ్రీకృష్ణుడు చెప్పాడు: అలా బ్రాహ్మణుడు అడిగినప్పుడు, వాళ్లు ఒక్కొక్కరు వేర్వేరుగా సమాధానం చెప్పారు.

పర్యుషిత ఉవాచ । కదాచిచ్ఛ్రాద్ధకాలే వై మయా విప్రో నిమన్త్రితః ॥ ౨,౭.

పర్యుషితుడు చెప్పాడు: 'ఒకసారి శ్రాద్ధ సమయంలో నేను ఒక బ్రాహ్మణుడిని ఆహ్వానించాను...'

స చ కృత్వా విలమ్బేన వృద్ధో మద్గృహమాగతః । అకృతశ్రాద్ధకర్మాహం తం పాకం భుక్తవాన్ క్షుధా ॥ ౨,౭.

ఆ వృద్ధుడు ఆలస్యంగా నా ఇంటికి వచ్చాడు. నేను శ్రాద్ధకర్మ చేయకుండానే, ఆకలితో ఆ భోజనం తిన్నాను.

అదదామన్నమాకృష్య విప్రే పర్యుషితం కియత్ । తస్మాత్పాపాన్మృతః పాపో యోనిం వై కుత్సితాం గతః ॥ ౨,౭.

ఆ బ్రాహ్మణుడికి కొంత పాత అన్నం తీసివ్వగా, ఆ పాపం వల్ల నేను పాపిగా మరణించి, నీచమైన జన్మను పొందాను.

యతః పర్యుషితం దత్తం తతః పర్యుషితః స్మృతః । సూచీముఖ ఉవాచ । కదాచిద్బ్రాహ్మణీ కాచిత్తీర్థం భద్రవటం యయౌ ॥ ౨,౭.

పాతది ఇచ్చినందువల్ల దానిని పాతదని అంటారు. సూచీముఖుడు ఇలా చెప్పాడు: ఒకసారి ఒక బ్రాహ్మణి భద్రవట తీర్థానికి వెళ్లింది.

పఞ్చవర్షసుతా వృద్ధా పుత్రమాత్రైకజీవితా । అహం క్షత్త్రియదాయాదస్తస్యా రోధమకారిషమ్ ॥ ౨,౭.

ఆమెకు ఐదు సంవత్సరాల కుమారుడు ఉండగా, తన ప్రాణం మొత్తం అతనిపైనే ఆధారపడింది. నేను క్షత్రియ వంశస్థుడిగా, ఆమెను ఏడిపించాను.

వనే తు విజనే తత్ర పాపాధ్వగగతిం గతః । తస్యాః సవస్త్రం పాథేయం తత్సూనోర్వసనాని చ ॥ ౨,౭.

ఆ అరణ్యంలో, పాపపు మార్గంలో నడుచుకుంటూ, ఆమె వస్త్రాలు, తినుబండారాలు, కుమారుని దుస్తులు కూడా తీసుకున్నాను.

గృహీతాని మయా విప్ర శిరస్యాపీడ్య ముష్టినా । తృషార్తస్తత్క్షణం బాలః పాత్రసంస్థం జలం పిబన్ ॥ ౨,౭.

బ్రాహ్మణా! వాటిని పట్టుకుని, ఆమె తలపై ముష్టితో కొట్టాను. అదే సమయంలో, ఆమె కుమారుడు దాహంతో పాత్రలోని నీటిని తాగుతున్నాడు.

తావన్మాత్రోదకే దేశే మయా హుఙ్కృత్య వారితః । మయాథ సకలం పీతం జలం పాత్రాత్తృషావతా ॥ ౨,౭.

అప్పుడు ఆ బాలుడు నీటివద్ద ఉన్నప్పుడు, నేను అరవడంతో అతన్ని అక్కడినుంచి తరిమేశాను. ఆ తరువాత, నేను దాహంతో పాత్రలోని మొత్తం నీటిని తాగేశాను.

బాలోఽపి భయసన్త్రస్తః పిపాసుర్వ్యసురాపతత్ । పుత్రశోకాన్మృతా మాతా కూపే ప్రాస్య నిజం వపుః ॥ ౨,౭.

ఆ బాలుడు భయంతో, దాహంతో ప్రాణం పోయి పడిపోయాడు. కుమారుని శోకంతో తల్లి కూడా బావిలోకి దూకి మరణించింది.

ఏతస్మాత్పాతకాద్విప్ర ప్రేతత్వం ప్రాప్తవానహమ్ । సూచ్యగ్రప్రాయవివరముఖః పర్వతదేహవాన్ ॥ ౨,౭.

ఈ పాపం వల్ల, బ్రాహ్మణా! నేను ప్రేతయోనిలో పుట్టి, పర్వతంలాంటి శరీరం, సూచి అంచు లాంటి చిన్న నోరు కలిగి ఉన్నాను.

యద్యపి ప్రాప్నుయాం భక్ష్యం భక్షితున్తు న శక్యతే । మయా క్షుధానలేనాపి జ్వలతాస్యం నికోచితమ్ ॥ ౨,౭.

భోజనం దొరికినా తినలేను. నా నోరు ఆకలి అగ్నితో మండిపోతున్నా, అది సూచి లాంటి చిన్నదిగా మూసుకుపోయింది.

అత ఆస్యే తు వివరం సూచ్యగ్రేణ సమం మమ । ఏతస్మాత్కారణాద్విప్ర నామ్నా సూచీముఖోఽస్మ్యహమ్ ॥ ౨,౭.

అందుకే నా నోరు సూచి అంచు లా చిన్నదిగా ఉంది. ఈ కారణంగా, బ్రాహ్మణా! నాకు సూచీముఖుడు అనే పేరు వచ్చింది.

శీఘ్రగ ఉవాచ । పురాహం వైశ్యజాతీయః సాకం సఖ్యా చ కేనచిత్ । వాణిజ్యం కర్తుమగమం దేశమన్యం మహాధనః ॥ ౨,౭.

శీఘ్రగుడు ఇలా చెప్పాడు: నేను ఒకప్పుడు వైశ్యుడిగా జన్మించి, ఒక స్నేహితుడితో కలిసి, వ్యాపారం కోసం మరొక దేశానికి వెళ్ళాను. అప్పటికి నాకు ఎంతో ధనం ఉండేది.

మిత్రం చ మే బహుధనం తస్య లోభో మహాంస్తతః । జాతోఽప్యదృష్టవైముఖ్యాన్మే నష్టం మూలమప్యుత ॥ ౨,౭.

నా స్నేహితుడికీ చాలా ధనం ఉండేది. కానీ నాకు పెద్దగా లోభం పుట్టింది. అదృష్టం కలిసిరాక, నేను నా మూలధనాన్ని కూడా కోల్పోయాను.

తతస్తస్మాత్తు నిష్క్రాన్తావావాం నావాథ నిమ్నగామ్ । మార్గగాం తర్తుమారబ్ధౌ లోహితాయతి భాస్కరే ॥ ౨,౭.

ఆ తరువాత మేమిద్దరం అక్కడినుంచి నదిలో పడవ ఎక్కి, సూర్యుడు ఎర్రగా మారుతున్నప్పుడు, నదిని దాటి వెళ్లడం ప్రారంభించాము.

సఖా స చ మదుత్సఙ్గే సుష్వాపాధ్వక్లమాకులః । అభూత్తదాతి పాపస్య క్రూరా మతిరతీవ మే ॥ ౨,౭.

నా స్నేహితుడు ప్రయాణం వల్ల అలసిపోయి నా ఒడిలో నిద్రపోయాడు. ఆ సమయంలో, నా మనసు పాపంతో చాలా క్రూరంగా మారింది.

తముత్సఙ్గగతం సూరే నష్టే పూరేఽక్షిపం తదా । తత్కృత్యం కుర్వతో నావి లోకైస్తు జ్ఞాతమేవ న ॥ ౨,౭.

సూర్యుడు అస్తమించాక చీకటి పడినప్పుడు, నా ఒడిలో ఉన్న అతన్ని నీళ్లలోకి తోసేశాను. నేను అలా చేసినప్పుడు పడవలో ఎవరికీ తెలియలేదు.