గరుడపురాణమ్

రణత్కోటిమహాదంష్ట్రానస్థిగ్రన్థ్యవఘట్టితాన్ । తాన్దృష్ట్వా త్రస్తహృదయో గతిమాకుఞ్చ్య సంస్థితః ॥ ౨,౭.

వాళ్లకు గంటలు మోగినట్టు గర్జించే పెద్ద దంతాలు, ఎముకలు ముడిపడి ఉన్న శరీరాలు. వారిని చూసి అతని హృదయం భయంతో వణికిపోయింది. అడుగులు వెనక్కి తీసుకుని అక్కడే నిలిచిపోయాడు.

తే విలోక్యాగతం విప్రమటవీం జనవర్జితామ్ । అహం పూర్వమహం పూర్వం యామీత్యాక్త్వా ప్రదుద్రువుః ॥ ౨,౭.

ఆ ప్రేతాలు, జనములేని అడవిలో బ్రాహ్మణుడు వచ్చాడని చూసి, 'నేనే ముందు పోతాను! నేనే ముందు పోతాను!' అని అరుస్తూ పరుగెత్తారు.

తేషు ద్వౌద్వావగృహ్ణీతామస్య హస్తావథాపరే । ద్వౌద్వౌ పాదావగృహ్ణీతాం మూర్ధానం పఞ్చమోఽగ్రహీత్ ॥ ౨,౭.

వారిలో ఇద్దరు అతని చేతులను, ఇంకొద్దరు రెండు పాదాలను పట్టుకున్నారు. ఐదవవాడు అతని తలని పట్టుకున్నాడు.

స్వజాత్యుచితవాక్యేన స్ఫుటవర్ణవతాబ్రువన్ । అహం జక్షామ్యహం భక్షామీతి కర్షణతత్పరాః ॥ ౨,౭.

వారు తమ జాతికి తగిన మాటల్లో, స్పష్టంగా, 'నేనే తింటాను! నేనే భక్షిస్తాను!' అని చెబుతూ, అతడిని లాగడం మొదలుపెట్టారు.

సహసైవ సహైవాముం గృహీత్వా వ్యగమన్వియత్ । కియత్స్థితం వటౌ మాంసం క్రియన్నేతి న్యభాలయన్ ॥ ౨,౭.

అందరూ కలసి ఒక్కసారిగా అతడిని పట్టుకుని, ఆకాశంలోకి ఎగిరారు. మర్రిచెట్టు మీద ఇంకా మాంసం మిగిలి ఉందేమో అని వెనక్కి తిరిగి చూశారు.

తేఽపశ్యన్నిజదంష్ట్రాయః పాటితాన్త్రమిమం శవమ్ । అవతీర్య తతో వ్యోమ్నో గృహీత్వా చరణైః శవమ్ ॥ ౨,౭.

వారు తమ దంతాలతో ఆ మృతదేహపు అంతర్యాలను చీల్చేశారని చూసారు. వెంటనే ఆకాశం నుండి దిగిపడి, తమ కాళ్లతో మృతదేహాన్ని పట్టుకున్నారు.

స్వఖణ్డితశరీరన్తు పునర్వ్యోమైవ చక్రముః । స నీయమానమాత్మానం విలోక్య వియతి ద్విజః ॥ ౨,౭.

తమ శరీరాలు తామే చీల్చుకున్నా, మళ్లీ ఆకాశంలోకి ఎగిరారు. తాను ఇలా లాక్కుపోతున్నట్టు చూసి ఆ ద్విజుడు అయోమయంగా ఉండిపోయాడు.

జగామ మనసా మాం స శరణం భయవిహ్వలః । నమశ్చక్రే చక్రధరం చేతసా చిన్మయం సమమ్ ॥ ౨,౭.

భయంతో వణికిపోయిన అతడు మనసులో నన్ను శరణు కోరాడు. ఆ చైతన్యస్వరూపుడైన చక్రధారిని మనసారా నమస్కరించాడు.

వక్రం నక్రం చక్రపాతేన దూరే కృత్వా హృత్వా తస్య దుఃఖం ముకున్దః । మాతఙ్గం యోఽమూముచన్నక్రవక్త్రాత్పాశం సోఽసౌ కర్మణాం మే లునాతు ॥ ౨,౭.

చక్రాన్ని వేసి వంకర మొసలిని దూరం చేసి, దాని బాధను తొలగించి, ఆ మొసలి నోటిలో నుంచి ఏనుగును విడిపించిన ముకుందుడు, నా కర్మబంధాలను కూడా తెంచిపారేయాలని ఆశిస్తున్నాను.

రుద్ధాఞ్శుద్ధాన్ భూపతీన్మాగధేన భీమేనైనం ఘాతయిత్వా మురారిః । నిర్బద్ధాన్యో భర్గయజ్ఞాయ ముక్తశ్చక్రో మేఽసౌ కర్మపాశం లునాతు ॥ ౨,౭.

రాజులను మాగధుడైన భీముడు బంధించి శుద్ధి చేసినప్పుడు, మురారి అతన్ని సంహరించి, భర్గుని యజ్ఞానికి అశ్వాన్ని విడిపించినవాడు. ఆ చక్రం నా కర్మబంధాలను తెంచాలని కోరుతున్నాను.

మనసైవైహ మామస్తౌత్స్తూయమానోఽహముత్థితః । అగచ్ఛం సహసా తత్ర యత్ర ప్రేతైః స నీయతే ॥ ౨,౭.

అతడు మనసులో నన్ను స్తుతించగా, ఆ స్తుతిని స్వీకరించి, నేను వెంటనే లేచి, ప్రేతాలు అతడిని లాక్కెళ్తున్న చోటికి వెళ్ళాను.

దృష్ట్వా తైర్నీయమానన్తు కౌతుకం మేఽభవత్ఖగ । పప్రచ్ఛ న కియన్తం వై కాలం తాన్పృష్ఠతోఽన్వగామ్ ॥ ౨,౭.

వాళ్లు అతడిని లాక్కెళ్తున్నదాన్ని చూసి, ఓ పక్షిరాజా, నాకు ఆశ్చర్యం కలిగింది. వాళ్ల వెనక వెళ్ళుతూ, ఎంతకాలం ఇలా లాక్కెళ్తారు అని అడిగాను.

మమ సన్నిధిమాత్రేణ ద్విజాతిం తఞ్చ సర్పహన్ । తత్కాలం శివికాసుప్తభూపాలసుఖమావిశత్ ॥ ౨,౭.

నా సన్నిధి వల్ల, ఓ సర్పహంతా, ఆ ద్విజుడు ఆ క్షణంలో శివికలో నిద్రపోతున్న రాజు అనుభవించే సుఖాన్ని పొందాడు.

మణిభద్రస్తతో మేరుం గచ్ఛన్దృష్టో మయా పథి । నికోచ్యాక్షి స్వపార్శ్వం స నీతో వై యక్షరాణ్మయా ॥ ౨,౭.

ఆ తరువాత నేను ప్రయాణంలో ఉండగా, మణిభద్రుడు మెరుపర్వతానికి వెళ్తున్నాడని చూశాను. పిలిచి, నా పక్కన తీసుకొచ్చాను. ఆ యక్షరాజును నేను నడిపించాను.

తమవోచం మహాయక్షం త్వం హి ప్రతిభటో భవ । ప్రేతాన్నాశయ తద్భూయః శవఞ్చ హర తద్గతమ్ ॥ ౨,౭.

ఆ మహాయక్షునికి నేను ఇలా చెప్పాను: 'నీవు కాపలాదారుడిగా ఉండాలి. ప్రేతాలను అక్కడి నుండి తరిమేయి. అక్కడికి వెళ్లిన మృతదేహాన్ని కూడా తీసివేయి.'

ఇత్యుక్తః స మహాఘోరం కృత్వా రోషం సుదుఃసహమ్ । జగ్రాహ ప్రేతరూపం తత్ప్రేతానామపి దుఃఖదమ్ ॥ ౨,౭.

అలా అన్న వెంటనే అతడు భయంకరమైన, తట్టుకోలేని కోపంతో ఊగిపోయి, ఇతర ప్రేతలకు కూడా బాధను కలిగించే ప్రేత రూపాన్ని ధరించాడు.

స వివృత్య స్వకౌ బాహూ సృక్కిణీ పరిలేలిహన్ । భేదయన్నురువాతేన ప్రేతాంస్తాన్సంముఖో యయౌ ॥ ౨,౭.

అతడు తన రెండు చేతులను విస్తరించి, పెదవులను నాకుతూ, గాలి వేగంతో ముందుకు దూసుకెళ్లి, ఎదురుగా ఉన్న ప్రేతలను చెదరగొట్టాడు.

బాహుభ్యాం ద్వౌ ద్వౌ చ పద్భ్యాం మూర్ధ్నైకం చ సమాహరత్ । ప్రేతానథాపి సహసా జఘాన దృఢముష్టినా ॥ ౨,౭.

రెండు చేతులతో ఇద్దరిని, రెండు కాళ్లతో మరొద్దరిని, తలతో ఒకరిని పట్టుకుని, వెంటనే గట్టిగా ముష్టితో ఆ ప్రేతలను కొట్టాడు.

తే వివర్ణముఖాః సర్వే తం ద్విజఞ్చ శవం తథా । ఏకైకం హస్తపాదైశ్చ గృహీత్వా యుద్ధమారభన్ ॥ ౨,౭.

వాళ్లందరి ముఖాలు వాడిపోయి, ఆ శవాన్ని, ద్విజుడిని కలిపి, ఒక్కొక్కరు చేతులు కాళ్లతో పట్టుకుని యుద్ధం మొదలుపెట్టారు.

తే నఖైస్తలఘాతైశ్చ పాదఘాతైస్తథైవ చ । దంష్ట్రాఘాతైశ్చ సర్వే తమేకం ప్రేతం వ్యదారయన్ ॥ ౨,౭.

వాళ్లు అందరూ తమ నఖాలతో, చెయ్యి దెబ్బలతో, కాళ్లతో తన్నుతూ, పళ్లతో కొరికి, ఆ ఒక్క ప్రేతను చీల్చిపారేశారు.

తేషాం ప్రహారాన్విఫలాన్కృత్వా సంప్రతి తానథ । జీవం న తు శవం తేషాం జహ్రే ప్రాణమివాన్తకః ॥ ౨,౭.

వాళ్ల దెబ్బలు ఫలించకపోయినా, అతడు మరణదేవుడు లాగ, వాళ్లలో ఒకరి ప్రాణాన్ని పట్టుకున్నాడు, కానీ శవాన్ని మాత్రం వదిలిపెట్టాడు.

హృతమాత్రే శవే తే తు పారియాత్రే గిరౌ ద్విజమ్ । ముక్త్వాధావన్ ప్రముదితా ఏకం ప్రేతం సుదారుణాః ॥ ౨,౭.

శవాన్ని తీసుకున్న వెంటనే, ఆ భయంకరమైన ప్రేతలు ఆనందంతో, పరియాత్ర పర్వతంపై ఉన్న ద్విజుడిని వదిలేసి, ఆ ఒక్క ప్రేతను వెంబడించారు.

స వాయుగమనః ప్రేతః ప్రాప్తస్తైః క్షణమాత్రతః । అదృశ్యతాం యయౌ తేఽథ హతాశా విప్రమాగమన్ ॥ ౨,౭.

ఆ ప్రేత గాలి వేగంతో పారిపోతూ, వాళ్ల చేతిలో క్షణంలో పట్టుబడింది; వెంటనే అదృశ్యమైపోయింది. వాళ్లు ఆశలు కోల్పోయి మళ్లీ బ్రాహ్మణుడి దగ్గరకు వచ్చారు.

ప్రారబ్ధమాత్రే విప్రస్య పాటనే తత్ర పర్వతే । మమ స్థానస్య విప్రస్య మహిమ్నేవ చ తత్క్షణే ॥ ౨,౭.

ఆ పర్వతంపై బ్రాహ్మణుడు పారాయణం మొదలుపెట్టగానే, అదే క్షణంలో నా స్థల శక్తి, బ్రాహ్మణుని మహిమ వల్ల—

సద్యః స్మృతిః సముత్పన్నా తేషాం పూర్వస్య జన్మనః । విప్రం ప్రదక్షిణీకృత్య ద్విజర్షభమథాబ్రువన్ ॥ ౨,౭.

వెంటనే వాళ్లకు మునుపటి జన్మ జ్ఞాపకం వచ్చి, బ్రాహ్మణుడిని ప్రదక్షిణగా తిరిగి, ఆ గొప్ప ద్విజునితో మాట్లాడారు.

అద్య నః క్షన్తుమర్హోఽసీత్యుక్త్వా తే సురదామ్భికాః । గిరేరివ పరావర్తం సముద్రస్యేవ శోషణమ్ ॥ ౨,౭.

వాళ్లు, 'ఈ రోజు మమ్మల్ని క్షమించాలి' అని చెప్పి, పర్వతం వెనక్కు తిరిగినట్టు, సముద్రం ఎండిపోయినట్టు—

తేషాం తద్వచనం శ్రుత్వాపృచ్ఛత్కే యూయమిత్యథ । కిం మాయా కిము వా స్వప్న ఉతాహో చిత్తవిభ్రమః ॥ ౨,౭.

వాళ్ల మాటలు విని, 'మీరు ఎవరు? ఇది మాయా, కల, లేక మనస్సు భ్రమా?' అని అడిగాడు.

ప్రేతా ఊచుః । అవేహి తత్త్వమేవైతత్ప్రేతా వై కర్మజా వయమ్ । బ్రాహ్మణ ఉవాచ । కింనామానః కిమాచారాః కథఞ్చేమాం దశాం గతాః ॥ ౨,౭.

ప్రేతలు చెప్పారు: 'నిజంగా తెలుసుకో, మేము కర్మఫలంగా ప్రేతలమయ్యాం.' బ్రాహ్మణుడు అడిగాడు: 'మీ పేర్లు ఏమిటి, మీరు ఏ పనులు చేసారు, ఈ స్థితికి ఎలా వచ్చారు?'

అవినీతాః కథం పూర్వం వినీతాః సామ్ప్రతం కథమ్ । ప్రేతా ఊచుః । శృణు విప్రేన్ద్ర వక్ష్యామః ప్రశ్నానామనుపూర్వశః ॥ ౨,౭.

'మునుపు ఎలా అవినీతిగా ఉండి, ఇప్పుడు ఎలా వినీతులయ్యారు?' ప్రేతలు చెప్పారు: 'విప్రేంద్రా! మీరు అడిగిన ప్రశ్నలకు క్రమంగా సమాధానం చెబుతాం, వినండి.'