గరుడపురాణమ్

తత్ర తాలాస్తమాలాశ్చ ప్రియాలాః పనసాస్తథా । శ్రీపర్ణో శాలశాఖోటస్యన్దనాస్తిన్దుకాస్తథా ॥ ౨,౭.

ఆ అడవిలో తాళ, తమాల, ప్రియాల, పనస, శ్రీపర్ణ, శాల, ఖదిర, స్యందన, తిందుక వంటి చెట్లు ఉన్నాయి.

సర్జార్జునామ్రాతకాశ్చ శ్లేష్మా తకభిభీతకౌ । పిచుమర్దశ్చిఞ్చిణీ చ కర్కన్ధూకర్ణికారకాః ॥ ౨,౭.

అలాగే సర్జ, అర్జున, అమ్రాతక, శ్లేష్మాతక, భీతక, పిచుమర్ద, చించిణీ, కర్కంధు, కర్ణికార వంటి చెట్లు కూడా ఉన్నాయి.

ఏతే చాన్యే చ బహవో వృక్షాస్తేషు న దృశ్యతే । పక్షిణామపి వై పన్థా మనుష్యస్య కుతః పునః ॥ ౨,౭.

ఇవి కాకుండా మరెన్నో చెట్లు అక్కడ ఉన్నాయి. ఆ అడవిలో పక్షులకు కూడా దారి కనబడదు, మనుషులకైతే మరీ లేదు.

తస్మిన్ వనే మహాఘోరే సింహవ్యాఘ్రసమాకులే । తరక్షుగవయైరృక్షైర్మహిషైశ్చ నిషేవితే ॥ ౨,౭.

ఆ భయంకరమైన అడవిలో సింహాలు, పులులు, తక్కిన జంతువులు, గవయాలు, ఎలుగుబంట్లు, మహిషాలు తిరుగుతున్నాయి.

కుఞ్జ రైరురుభిర్నాగైర్మర్కటైశ్చ తథామృగైః । శ్వాపదైశ్చ తథా చాన్యైః పిశాచై రాక్షసైర్వృతే ॥ ౨,౭.

అలాగే పెద్ద ఏనుగులు, కోతులు, జింకలు, ఇతర అడవి జంతువులు, పిశాచులు, రాక్షసులు కూడా అక్కడ సంచరిస్తున్నారు.

సన్తప్తకో ద్విజః కిఞ్చిద్భయసన్త్రస్తమానసః । కాన్దిశీకః సమభవఢ్యద్భవిష్యో యయౌ పునః ॥ ౨,౭.

సంతప్తకుడు అనే బ్రాహ్మణుడు కొంత భయంతో మనసు కలవరపడి, దిక్కులు తెలియక మరింత లోపలికి పోయాడు.

ఝఙ్కారేషు చ ఝిల్లీనాం ఘూకానాం ఘూత్కృతేష్వపి । దత్తకర్ణః కునీలాఙ్గశ్చచాల పదపఞ్చకమ్ ॥ ౨,౭.

చిమ్మ చిమ్మగా జిల్లీలు మోగుతుండగా, గుడ్లగూళ్లు అరుస్తుండగా, అతను శ్రద్ధగా వింటూ, భయంతో ఒళ్లు వణికిస్తూ, కొంత దూరం నడిచాడు.

స తత్ర వటవృక్షాగ్రే స్నాయుబద్ధం శవం తథా । దదర్శ తద్భుజశ్చైవ పఞ్చ ప్రేతాన్ సుదారుణాన్ ॥ ౨,౭.

అక్కడ, ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు మీద, నరములతో కట్టబడిన ఒక మృతదేహాన్ని, దాని చేతులను పట్టుకుని ఉన్న అయిదు భయంకరమైన ప్రేతాలను అతడు చూశాడు.

శిరాస్థిచర్మశేషాఙ్గాన్ పృష్ఠలగ్నోదరాన్ ఖగ । త్యక్తాన్నాసికయా నేత్రకూపపాతభయాదివ ॥ ౨,౭.

వాళ్ల శరీరాలు నరాలు, ఎముకలు, చర్మం మాత్రమే మిగిలినవిగా ఉండి, వెన్నెముకలు పొట్టకు అతుక్కొని, ముక్కు లేకుండా, భయంతో కళ్లకుంటలు లోపలికి పడిపోయినట్లు కనిపించాయి.

సూచీక్రకకచకవ్రాతఘాతపాతితకీకసాన్ । వసాక్తనవమస్తిష్కస్వాదనిత్యమహోత్సవాన్ ॥ ౨,౭.

సూచులు, గొడ్డళ్ళు, రంపాలతో తగిలి పడిపోయిన వాళ్లు, కొత్త మజ్జ, మెదడు రుచి చూస్తూ ఎప్పుడూ దుర్మార్గమైన విందులో మునిగి ఉండేవారు.

రణత్కోటిమహాదంష్ట్రానస్థిగ్రన్థ్యవఘట్టితాన్ । తాన్దృష్ట్వా త్రస్తహృదయో గతిమాకుఞ్చ్య సంస్థితః ॥ ౨,౭.

వాళ్లకు గంటలు మోగినట్టు గర్జించే పెద్ద దంతాలు, ఎముకలు ముడిపడి ఉన్న శరీరాలు. వారిని చూసి అతని హృదయం భయంతో వణికిపోయింది. అడుగులు వెనక్కి తీసుకుని అక్కడే నిలిచిపోయాడు.

తే విలోక్యాగతం విప్రమటవీం జనవర్జితామ్ । అహం పూర్వమహం పూర్వం యామీత్యాక్త్వా ప్రదుద్రువుః ॥ ౨,౭.

ఆ ప్రేతాలు, జనములేని అడవిలో బ్రాహ్మణుడు వచ్చాడని చూసి, 'నేనే ముందు పోతాను! నేనే ముందు పోతాను!' అని అరుస్తూ పరుగెత్తారు.

తేషు ద్వౌద్వావగృహ్ణీతామస్య హస్తావథాపరే । ద్వౌద్వౌ పాదావగృహ్ణీతాం మూర్ధానం పఞ్చమోఽగ్రహీత్ ॥ ౨,౭.

వారిలో ఇద్దరు అతని చేతులను, ఇంకొద్దరు రెండు పాదాలను పట్టుకున్నారు. ఐదవవాడు అతని తలని పట్టుకున్నాడు.

స్వజాత్యుచితవాక్యేన స్ఫుటవర్ణవతాబ్రువన్ । అహం జక్షామ్యహం భక్షామీతి కర్షణతత్పరాః ॥ ౨,౭.

వారు తమ జాతికి తగిన మాటల్లో, స్పష్టంగా, 'నేనే తింటాను! నేనే భక్షిస్తాను!' అని చెబుతూ, అతడిని లాగడం మొదలుపెట్టారు.

సహసైవ సహైవాముం గృహీత్వా వ్యగమన్వియత్ । కియత్స్థితం వటౌ మాంసం క్రియన్నేతి న్యభాలయన్ ॥ ౨,౭.

అందరూ కలసి ఒక్కసారిగా అతడిని పట్టుకుని, ఆకాశంలోకి ఎగిరారు. మర్రిచెట్టు మీద ఇంకా మాంసం మిగిలి ఉందేమో అని వెనక్కి తిరిగి చూశారు.

తేఽపశ్యన్నిజదంష్ట్రాయః పాటితాన్త్రమిమం శవమ్ । అవతీర్య తతో వ్యోమ్నో గృహీత్వా చరణైః శవమ్ ॥ ౨,౭.

వారు తమ దంతాలతో ఆ మృతదేహపు అంతర్యాలను చీల్చేశారని చూసారు. వెంటనే ఆకాశం నుండి దిగిపడి, తమ కాళ్లతో మృతదేహాన్ని పట్టుకున్నారు.

స్వఖణ్డితశరీరన్తు పునర్వ్యోమైవ చక్రముః । స నీయమానమాత్మానం విలోక్య వియతి ద్విజః ॥ ౨,౭.

తమ శరీరాలు తామే చీల్చుకున్నా, మళ్లీ ఆకాశంలోకి ఎగిరారు. తాను ఇలా లాక్కుపోతున్నట్టు చూసి ఆ ద్విజుడు అయోమయంగా ఉండిపోయాడు.

జగామ మనసా మాం స శరణం భయవిహ్వలః । నమశ్చక్రే చక్రధరం చేతసా చిన్మయం సమమ్ ॥ ౨,౭.

భయంతో వణికిపోయిన అతడు మనసులో నన్ను శరణు కోరాడు. ఆ చైతన్యస్వరూపుడైన చక్రధారిని మనసారా నమస్కరించాడు.

వక్రం నక్రం చక్రపాతేన దూరే కృత్వా హృత్వా తస్య దుఃఖం ముకున్దః । మాతఙ్గం యోఽమూముచన్నక్రవక్త్రాత్పాశం సోఽసౌ కర్మణాం మే లునాతు ॥ ౨,౭.

చక్రాన్ని వేసి వంకర మొసలిని దూరం చేసి, దాని బాధను తొలగించి, ఆ మొసలి నోటిలో నుంచి ఏనుగును విడిపించిన ముకుందుడు, నా కర్మబంధాలను కూడా తెంచిపారేయాలని ఆశిస్తున్నాను.

రుద్ధాఞ్శుద్ధాన్ భూపతీన్మాగధేన భీమేనైనం ఘాతయిత్వా మురారిః । నిర్బద్ధాన్యో భర్గయజ్ఞాయ ముక్తశ్చక్రో మేఽసౌ కర్మపాశం లునాతు ॥ ౨,౭.

రాజులను మాగధుడైన భీముడు బంధించి శుద్ధి చేసినప్పుడు, మురారి అతన్ని సంహరించి, భర్గుని యజ్ఞానికి అశ్వాన్ని విడిపించినవాడు. ఆ చక్రం నా కర్మబంధాలను తెంచాలని కోరుతున్నాను.

మనసైవైహ మామస్తౌత్స్తూయమానోఽహముత్థితః । అగచ్ఛం సహసా తత్ర యత్ర ప్రేతైః స నీయతే ॥ ౨,౭.

అతడు మనసులో నన్ను స్తుతించగా, ఆ స్తుతిని స్వీకరించి, నేను వెంటనే లేచి, ప్రేతాలు అతడిని లాక్కెళ్తున్న చోటికి వెళ్ళాను.

దృష్ట్వా తైర్నీయమానన్తు కౌతుకం మేఽభవత్ఖగ । పప్రచ్ఛ న కియన్తం వై కాలం తాన్పృష్ఠతోఽన్వగామ్ ॥ ౨,౭.

వాళ్లు అతడిని లాక్కెళ్తున్నదాన్ని చూసి, ఓ పక్షిరాజా, నాకు ఆశ్చర్యం కలిగింది. వాళ్ల వెనక వెళ్ళుతూ, ఎంతకాలం ఇలా లాక్కెళ్తారు అని అడిగాను.

మమ సన్నిధిమాత్రేణ ద్విజాతిం తఞ్చ సర్పహన్ । తత్కాలం శివికాసుప్తభూపాలసుఖమావిశత్ ॥ ౨,౭.

నా సన్నిధి వల్ల, ఓ సర్పహంతా, ఆ ద్విజుడు ఆ క్షణంలో శివికలో నిద్రపోతున్న రాజు అనుభవించే సుఖాన్ని పొందాడు.

మణిభద్రస్తతో మేరుం గచ్ఛన్దృష్టో మయా పథి । నికోచ్యాక్షి స్వపార్శ్వం స నీతో వై యక్షరాణ్మయా ॥ ౨,౭.

ఆ తరువాత నేను ప్రయాణంలో ఉండగా, మణిభద్రుడు మెరుపర్వతానికి వెళ్తున్నాడని చూశాను. పిలిచి, నా పక్కన తీసుకొచ్చాను. ఆ యక్షరాజును నేను నడిపించాను.

తమవోచం మహాయక్షం త్వం హి ప్రతిభటో భవ । ప్రేతాన్నాశయ తద్భూయః శవఞ్చ హర తద్గతమ్ ॥ ౨,౭.

ఆ మహాయక్షునికి నేను ఇలా చెప్పాను: 'నీవు కాపలాదారుడిగా ఉండాలి. ప్రేతాలను అక్కడి నుండి తరిమేయి. అక్కడికి వెళ్లిన మృతదేహాన్ని కూడా తీసివేయి.'

ఇత్యుక్తః స మహాఘోరం కృత్వా రోషం సుదుఃసహమ్ । జగ్రాహ ప్రేతరూపం తత్ప్రేతానామపి దుఃఖదమ్ ॥ ౨,౭.

అలా అన్న వెంటనే అతడు భయంకరమైన, తట్టుకోలేని కోపంతో ఊగిపోయి, ఇతర ప్రేతలకు కూడా బాధను కలిగించే ప్రేత రూపాన్ని ధరించాడు.

స వివృత్య స్వకౌ బాహూ సృక్కిణీ పరిలేలిహన్ । భేదయన్నురువాతేన ప్రేతాంస్తాన్సంముఖో యయౌ ॥ ౨,౭.

అతడు తన రెండు చేతులను విస్తరించి, పెదవులను నాకుతూ, గాలి వేగంతో ముందుకు దూసుకెళ్లి, ఎదురుగా ఉన్న ప్రేతలను చెదరగొట్టాడు.

బాహుభ్యాం ద్వౌ ద్వౌ చ పద్భ్యాం మూర్ధ్నైకం చ సమాహరత్ । ప్రేతానథాపి సహసా జఘాన దృఢముష్టినా ॥ ౨,౭.

రెండు చేతులతో ఇద్దరిని, రెండు కాళ్లతో మరొద్దరిని, తలతో ఒకరిని పట్టుకుని, వెంటనే గట్టిగా ముష్టితో ఆ ప్రేతలను కొట్టాడు.

తే వివర్ణముఖాః సర్వే తం ద్విజఞ్చ శవం తథా । ఏకైకం హస్తపాదైశ్చ గృహీత్వా యుద్ధమారభన్ ॥ ౨,౭.

వాళ్లందరి ముఖాలు వాడిపోయి, ఆ శవాన్ని, ద్విజుడిని కలిపి, ఒక్కొక్కరు చేతులు కాళ్లతో పట్టుకుని యుద్ధం మొదలుపెట్టారు.