గరుడపురాణమ్

తిర్యక్త్వం తమసా జన్తుర్వాసనానుగతోఽబుధః । మాతుర్లబ్ధ్వా పునర్జన్మ మ్రియతే చ పునః పునః ॥ ౨,౬.

తమోగుణంతో, వాసనలకు లోబడి, జ్ఞానం లేని జీవి పశువుగా జన్మిస్తాడు. తల్లి ద్వారా జన్మించి, మళ్లీ మళ్లీ మరణిస్తుంటాడు.

ఏవం గత్వా హ్యసంఖ్యాతా యోనీస్తాః కర్మభూరపి । మానుష్యం దుర్లభం లబ్ధ్వా కదాచిద్దైవయోగతః ॥ ౨,౬.

ఇలా అనేక యోనులను, అనేక జన్మలను అనుభవించిన తరువాత, దైవానుగ్రహంతో అరుదుగా మానవ జన్మ లభిస్తుంది.

అనుగ్రహేణ మహతాం హరిం జ్ఞాత్వా విముచ్యతే । రోగగ్రాహం మోహజాలమపారం భవసాగరమ్ ॥ ౨,౬.

మహనీయుల అనుగ్రహంతో హరిని తెలుసుకుంటే, బాధ అనే వ్యాధి, మోహమయమైన జాలం, అంతులేని సంసారసాగరం నుండి విముక్తి కలుగుతుంది.

న పశ్యామి తితీర్షోరన్యద్రామస్మరణం వినా । నవనీయం యథా దధ్నో జ్యోతిః కాష్ఠాదపి క్వచిత్ ॥ ౨,౬.

సంసారాన్ని దాటి పోవాలనుకునే వారికి రాముని స్మరణ తప్ప మరొక మార్గం కనిపించదు. ఎలా అంటే, పెరుగు నుండి నెయ్యి, దుంప నుండి అగ్ని లభించునట్లు.

మన్థనైః సాధనైరేవం పరం జ్ఞాత్వా సుఖీ భవేత్ । ఆత్మా నిత్యోఽవ్యయః సత్యః సర్వగః సర్వభృన్మహాన్ ॥ ౨,౬.

ఇలాంటి సాధనలతో మనస్సును మథించి పరమార్థాన్ని తెలుసుకుంటే సుఖంగా ఉంటాడు. ఆత్మ శాశ్వతమైనది, నశించనిది, సత్యమైనది, అన్నిటిలోను వ్యాపించి, అన్నిటినీ పోషించేది.

అప్రమేయః స్వయఞ్జ్యోతిరగ్రాహ్యో మనసాపి యః । సచ్చిదానన్దరూపోఽసౌ సర్వప్రాణిహృది స్థితః ॥ ౨,౬.

ఆయన కొలవలేనివాడు, తనలోనే వెలిగే వెలుగు, మనసుతో కూడా అందుకోలేనివాడు. సచ్చిదానంద స్వరూపుడై, అన్ని ప్రాణుల హృదయంలో స్థితుడై ఉంటాడు.

వినశ్యత్స్వపి భావేషు న వినశ్యతి కర్హిచిత్ । ఆకాశః సర్వభూతేషు స్థితస్తేజోజలే తథా ॥ ౨,౬.

అన్ని స్థితులు నశించినా, ఆయన ఎప్పుడూ నశించడు. ఆకాశంలా, ఆయన అన్ని భూతాలలో, అగ్నిలో, నీటిలో కూడా ఉన్నాడు.

ఆత్మా సర్వత్ర నిర్లేపః పార్థివేషు యథానిలః । భక్తానుకమ్పీ భగవాన్ సాధూనాం రక్షణాయ చ ॥ ౨,౬.

ఆత్మ ఎక్కడైనా కలుషరహితంగా ఉంటుంది, భూమిపై గాలి లాగా. భగవంతుడు భక్తులకు కరుణ చూపి, సద్భక్తులను రక్షిస్తాడు.

ఆవిర్భవతి లోకేషుగుణీవాజ్ఞైః ప్రతీయతే । ఏవంవివేకత్వయా యో బుద్ధ్యా సంశీలయేద్ధృది ॥ ౨,౬.

ఆయన లోకాలలో కనిపిస్తాడు, తన లక్షణాలతో, ఆజ్ఞలతో గుర్తించబడతాడు. ఇలాంటి వివేకంతో మనస్సులో ఆయనను ధ్యానించాలి.

భక్తియోగేన సన్తుష్ట ఆత్మానం దర్శయేదజః । తతః కృతార్థో భవతి సదా సర్వత్ర నిః స్పృహః ॥ ౨,౬.

భక్తియోగంతో సంతృప్తుడై, జన్మలేని వాడు ఆత్మను దర్శింపజేస్తాడు. అప్పుడు వాడు సర్వత్రా తృప్తిగా, ఎప్పుడూ ఆసక్తి లేకుండా ఉంటాడు.

అతోఽహఙ్కారముత్సృజ్య సానుబన్ధే కలేవరే । చరేదసంగో లోకేషు స్వప్నప్రాయేషు నిర్మమః ॥ ౨,౬.

అందువల్ల, అహంకారాన్ని వదిలి, శరీరం ఉన్నప్పటికీ, ఈ లోకాల్లో అనాసక్తిగా, కలవరం లేకుండా, కలలోలాగానే జీవించాలి.

క్వ స్వప్నే నియతం ధైర్యమిన్ద్రజాలే క్వ సత్యతా । క్వ నిత్యతా శరన్మేఘే క్వ వా సత్యం కలేవరే ॥ ౨,౬.

కలలో స్థిరమైన ధైర్యం ఎక్కడుంది? మాయలో నిజం ఎక్కడుంది? వానమేఘంలో శాశ్వతత్వం ఎక్కడుంది? శరీరంలో సత్యం ఎక్కడుంది?

అవిద్యాకర్మజనితం దృశ్యమానం చరా చరమ్ । జ్ఞాత్వాచారవశీ యోగీ తతః సిద్ధిమవాప్స్యసి ॥ ౨,౬.

అజ్ఞానం, కర్మ వల్ల ఏర్పడిన, కదిలే, కదలని ఈ జగత్తును తెలుసుకుని, ఆచారాన్ని నియంత్రించగల యోగి, అనంతరం సిద్ధిని పొందుతాడు.

ఇత్యుక్త్వా తే గతాః సర్వే సాధవో దీనవత్సలాః । సోఽహం తదుక్తమార్గేణ తథైవాచరమన్వహమ్ ॥ ౨,౬.

అలా చెప్పిన తర్వాత, ఆ దయతో ఉన్న సద్గుణులు అందరూ వెళ్లిపోయారు. నేను వాళ్లు చెప్పిన మార్గాన్ని ప్రతి రోజు నమ్మకంగా అనుసరించాను.

తతోఽచిరేణాత్మనీదం దృష్టవానహమద్భుతమ్ । జ్యోతిర్మయం సదానన్దం శరచ్ఛీతాంశునిర్మలమ్ ॥ ౨,౬.

ఆ తర్వాత, ఎక్కువ కాలం కాకుండానే, నా లోపల ఒక అద్భుతమైన దృశ్యం కనిపించింది — అది ఎప్పుడూ ఆనందంగా, శరదృతువులోని చందమామ వెలుగు లా నిర్మలంగా మెరిసింది.

నిషిచ్య సుఖసన్దోహైర్మాం కృత్వాధికసస్పృహమ్ । అన్తర్హితం మహతేజో యథా సౌదామినీ దివి ॥ ౨,౬.

ఆ ప్రకాశం నన్ను ఆనంద తరంగాలతో నింపింది, ఇంకా కావాలని ఆశ కలిగించింది. ఆ గొప్ప వెలుగు ఆకాశంలో మెరుపు మాయమయ్యేలా అంతలోనే కనబడకుండా పోయింది.

భక్త్యా తదేవ మనసి భావయన్నహమద్భుతమ్ । కాలే కలేవరం త్యక్త్వా గతవాన్ హరిమవ్యయమ్ ॥ ౨,౬.

ఆ అద్భుతాన్ని నా మనసులో భక్తితో ధ్యానిస్తూ, కాలక్రమంలో శరీరాన్ని వదిలి, నేను అవినాశి హరిని చేరుకున్నాను.

తస్యేచ్ఛయా పునర్బ్రహ్మన్ బ్రహ్మణో మేఽభవజ్జనిః । అనుగ్రహాద్భగవతస్త్రిషు లోకేషు నిః స్పృహః ॥ ౨,౬.

ఆయన సంకల్పంతో, బ్రహ్మా ద్వారా నాకు మళ్లీ జననం కలిగింది. భగవంతుని అనుగ్రహంతో మూడు లోకాలలో నాకు ఎలాంటి ఆశ కూడా లేకుండా పోయింది.

ఆపీడయన్ముహుర్వోణాం గాయమానశ్చరామ్యహమ్ । ఇత్యుక్త్వా మే స్వానుభవం యయౌ యాదృచ్ఛికో మునిః ॥ ౨,౬.

పలుకులు కలిపి పాడుతూ, మళ్లీ మళ్లీ పెదవులు కలిపి సంచరిస్తున్నాను. ఇలా నా అనుభవాన్ని చెప్పి, ఆ ముని వచ్చినట్టు వెళ్లిపోయాడు.

మమాపి పరమాశ్చర్యం సన్తోషశ్చ మహానభూత్ । అతస్తే సాధుసఙ్గత్యా భక్త్యా చ పరమాత్మనః ॥ ౨,౬.

నాకు కూడా గొప్ప ఆశ్చర్యం, అపారమైన సంతృప్తి కలిగింది. అందువల్ల, సద్గుణుల సాంగత్యం వల్ల, పరమాత్మపై భక్తి వల్ల—

విశుద్ధం నిర్మలం శాన్తం మనో నిర్వృతిమేష్యతి । అనేకజన్మజనితం పాతకం సాధుసంగమే ॥ ౨,౬.

మనసు పాపరహితంగా, నిర్మలంగా, ప్రశాంతంగా మారి ఆనందాన్ని పొందుతుంది. ఎన్నో జన్మల్లో చేసిన పాపం సద్గుణుల సాంగత్యంలో నశిస్తుంది.

క్షిప్రం నశ్యతి ధర్మజ్ఞ జలానాం శరదో యథా । వైశ్య ఉవాచ । పీత్వా తే వాక్యపీయూషం స్వాన్తం మే శాన్తిమాగమత్ ॥ ౨,౬.

ధర్మాన్ని తెలిసినవాడా, అది autumn కాలంలో నీరు ఎండిపోవడం లాగ త్వరగా నశిస్తుంది. వైశ్యుడు అన్నాడు: నీ మాటల అమృతాన్ని ఆస్వాదించాక నా హృదయం ప్రశాంతతను పొందింది.

సర్వతీర్థఫలం మేఽధ్య సఞ్జాతం తవ దర్శనాత్ । ఇతి శ్రుత్వా వచస్తస్య ప్రోవాచ ఋపిసత్తమః ॥ ౨,౬.

నీ దర్శనంతో నాకు అన్ని తీర్థాల ఫలితం లభించింది. అతని మాటలు విన్న ఋషిశ్రేష్ఠుడు ఇలా అన్నాడు—

లోమశ ఉవాచ । హితాయ తవ రాజేన్ద్ర త్రివర్గఫలమిచ్ఛతః । యత్త్వయా సుకృతం భూరివృషోత్సర్గం వినా కృతమ్ ॥ ౨,౬.

లోమశుడు అన్నాడు: రాజేంద్రా! నీవు త్రివర్గఫలాన్ని కోరుకుంటూ నీకు మేలు కలగాలని, నీవు చేసిన అన్ని పుణ్యకార్యాలలో గొప్ప ఎద్దు దానం తప్ప ఇంకేమీ లేదు.

మన్యేఽకిఞ్చత్కరం సర్వం నీహారసలిలం యథా । వృషోత్సర్గసమం కిఞ్చిత్సాధనం న మహీతలే ॥ ౨,౬.

అవి అన్నీ పొగతో నీరు లాంటివే, చాలా తక్కువ విలువైనవిగా నేను భావిస్తున్నాను. ఈ భూమిపై ఎద్దు దానానికి సమానం అయిన పుణ్య కార్యం మరొకటి లేదు.

అనాయాసేన గచ్ఛన్తి గతిం తే పుణ్యకర్మణామ్ । వృషోత్సర్గః కృతో యేన అశ్వమేధస్య యాజకః ॥ ౨,౬.

పుణ్యకార్యాలు చేసినవారు సులభంగా గమ్యాన్ని చేరుతారు. ఎవరైతే ఎద్దు దానం చేస్తారో వారు అశ్వమేధ యాగాన్ని నిర్వహించిన యాజకుల్లా అవుతారు.

ఉభౌ సమౌ మయా దృష్టౌ దివ్యౌ తౌ శక్రసన్నిధౌ । అతస్త్వం పుష్కరం గత్వా వృషోత్సర్గం విధాయ చ ॥ ౨,౬.

వారిద్దరినీ నేను ఇంద్రుని సమక్షంలో దివ్యంగా చూసాను. అందుకే నీవు పుష్కరానికి వెళ్లి ఎద్దు దానం చేయు.

తతో యాహి గృహం సాధో యేన సర్వం కృతం భవేత్ । విపశ్చిదువాచ । తతః స పునరాగత్య కార్తిక్యాం పుష్కరే వరే ॥ ౨,౬.

ఆ తర్వాత, సద్గుణుడా, నీవు ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళు. అలా చేస్తే అన్నీ పూర్తవుతాయి. జ్ఞానవంతుడు అన్నాడు: ఆ తరువాత అతడు కార్తీక మాసంలో మళ్లీ పుష్కరానికి వెళ్లాడు.

వరాహరూపీ భగవాన్ యత్రాస్తే యజ్ఞపూరకః । చకార విధివత్సర్వం యుద్కమృషిసత్తమైః ॥ ౨,౬.

అక్కడ, యజ్ఞాలను పూర్తిచేసే వరాహరూపంలో భగవంతుడు ఉన్నాడు. అతడు మునిశ్రేష్ఠులతో కలిసి అన్ని కర్మలను విధిగా నిర్వహించాడు.