గరుడపురాణమ్

మహతా పుణ్యయోగేన మానుష్యం లబ్ధవానహమ్ । తృతీయే మాసి సమ్ప్రాప్తే గన్ధర్వనగరే శుభమ్ ॥ ౨,౫.

పెద్ద పుణ్యఫలంతో నేను మానవ జన్మ పొందాను. మూడవ నెల వచ్చినప్పుడు, గంధర్వనగరాన్ని చేరుకుంటాను.

తృతీయమాసికం పిణ్డం తత్ర భుక్త్వా బ్రజత్యసౌ । వ్రజన్నేవం విలపతే తదగ్రేణాహతః పథి ॥ ౨,౫.

అక్కడ మూడవ మాసిక పిండం తిని, అతడు ముందుకు సాగుతాడు. మార్గమధ్యంలో ఎదురుగా కొట్టించబడుతూ ఇలా విలపిస్తాడు:

మయా న దత్తం న హుతం హుతాశనే తపో న తప్తం హిమశైలగహ్వరే । న సేవితం గాఙ్గమహో మహాజలం శరీర హే నిస్తర యత్త్వయా కృతమ్ ॥ ౨,౫.

నేను దానం చేయలేదు, అగ్నికి హోమం చేయలేదు, మంచు కొండల గుహల్లో తపస్సు చేయలేదు. గంగానదిని లేదా పెద్ద జలాశయాలను సేవించలేదు. ఓ శరీరమా, నువ్వు చేసినట్లు ఇప్పుడు దాటి వెళ్లు.

తుర్యే శైలాగమం మాసి ప్రాప్నుయాత్తత్ర వర్షణమ్ । తస్యోపరి భవేత్పక్షిన్పాషాణానాం నిరన్తరమ్ ॥ ౨,౫.

నాలుగవ నెలలో, అతడు కొండ ప్రాంతానికి చేరుకుంటాడు. అక్కడ పక్షులు, రాళ్ళ వర్షం ఎప్పుడూ పై నుండి పడుతూనే ఉంటుంది.

చతుర్థమాసికం శ్రాద్ధం భుక్త్వా తత్ర ప్రసర్పతి । స పతన్నేవ విలపన్పాషాణాద్యతిపీడితః ॥ ౨,౫.

అక్కడ నాలుగవ మాసిక శ్రాద్ధం తిని, అతడు ముందుకు సాగుతాడు. రాళ్లతో బాగా బాధపడుతూ పడిపోతూ ఇలా విలపిస్తాడు.

న జ్ఞానమార్గో న చ యోగమార్గో న కర్మమార్గో న చ భక్తిమార్గః । న సాధుసఙ్గాత్కిమపి శ్రుతం మయా శరీర హే నిస్తర యత్త్వయా కృతమ్ ॥ ౨,౫.

జ్ఞానమార్గం, యోగమార్గం, కర్మమార్గం, భక్తిమార్గం ఏదీ అనుసరించలేదు. సద్గురువుల సాంగత్యంలో ఏమీ వినలేదు. ఓ శరీరమా, నువ్వు చేసినట్లు ఇప్పుడు దాటి వెళ్లు.

తతః క్రూరపుర మాసి పఞ్చమే యాతి కాశ్యప । భువి దత్తం పిణ్డజలం భుక్త్వా క్రూరపురం వ్రజేత్ ॥ ౨,౫.

అంతటితో, ఐదవ నెలలో, కాశ్యపా, అతడు క్రూరపురానికి వెళ్తాడు. భూమిపై ఇచ్చిన పిండం, నీరు తిని, క్రూరపురానికి చేరుకుంటాడు.

వ్రజన్నేవం విలపతే పట్టిశైః పాతితః పథి । హా మాతర్హాపితర్భ్రాతః సుతా హా హా మమ స్త్రియః ॥ ౨,౫.

వెళ్తున్నప్పుడు, పటిషాలతో పడగొట్టబడుతూ ఇలా విలపిస్తాడు: 'హాయ్ తల్లి! హాయ్ తండ్రి! అన్నా! కుమారుడా! హాయ్, హాయ్ నా భార్యలారా!'

యుష్మాభిర్నోపదిష్టోఽహమవస్థాం ప్రాప్త ఈదృశీమ్ । ఏవం లాలప్యమానం తే యమదూతా వదన్తిహి ॥ ౨,౫.

మీరు నన్ను ఉపదేశించలేదు. అందుకే నేను ఇలాంటి స్థితికి వచ్చాను. ఇలా విలపిస్తూ ఉండగా, యమదూతలు అతనితో ఇలా అంటారు:

క్వ మాతా క్వ పితా మూఢ క్వ జాయా క్వ సుతః సుహృత్ । స్వకర్మోపార్జితే భుఙ్క్ష్వం మూర్ఖ యాతాశ్చిరం పథి ॥ ౨,౫.

ఓ మూర్ఖా! నా తల్లి ఎక్కడ, నాన్న ఎక్కడ, భార్య ఎక్కడ, కుమారుడు ఎక్కడ, స్నేహితుడు ఎక్కడ? ఎవ్వరూ నీతో లేరు. నువ్వు నీ చేతి కర్మ ఫలితాన్ని అనుభవించాల్సిందే. నీతో వచ్చినవాళ్లు ఎప్పుడో తమ దారిలో పోయారు.

జానాసి శమ్బలమలం బలమధ్వగానాం నోఽశమ్బలః ప్రయతతే పరలోకగత్యై । గన్తవ్యమస్తి తవ నిశ్చితమేవ తేన మార్గేణ యేన న భవేత్క్రయవిక్రయోఽపి ॥ ౨,౫.

ప్రయాణికులకు దండం అవసరమని నీకు తెలుసు. కానీ దండం లేకుండా పరలోక ప్రయాణానికి ప్రయత్నించడు. నువ్వు తప్పనిసరిగా ఆ మార్గంలోనే వెళ్లాల్సి ఉంటుంది. అక్కడ కొనుగోలు, అమ్మకం ఏదీ ఉండదు.

ఊనషాణ్మాసికే క్రౌఞ్చే భుక్త్వా పిణ్డన్తు సోదకమ్ । ఘటీమాత్రన్తు విశ్రమ్య విచిత్రనగరం వ్రజేత్ ॥ ౨,౫.

ఆరు నెలలు పూర్తయ్యాక నీ కోసం ఇచ్చిన పిండాన్ని నీళ్ళతో తిని, కొంతసేపు విశ్రాంతి తీసుకుని, ఆ ఆశ్చర్య నగరానికి చేరుకుంటాడు.

వ్రజన్నేవం విలపతే శూలాగ్రేణ విదారితః ॥ ౨,౫.

అలా వెళ్లుతూ, కడుపునొప్పితో, శూలం ముల్లుతో చీలిపోయి, బాధతో విలపిస్తాడు.

కుత్ర యామి న హి గామి జీవితం హా మృతస్య మరణం పునర్న వై । ఇత్థమేవ విలపన్ ప్రయాత్యసౌ యాతనార్హధృతవిగ్రహః పతి ॥ ౨,౫.

ఎక్కడికి పోవాలి? నేను పోగలనూ కాదు. ప్రాణం పోయింది—అయ్యో! చనిపోయినవాడికి మరలా మరణం లేదు. ఇలా విలపిస్తూ, బాధలకు తగిన శరీరంతో ముందుకు సాగుతాడు.

విచిత్రనగరే తత్ర విచిత్రో నామ పారిథివః । తత్ర షణ్మాసపిణ్డేన తృప్తః సన్ వ్రజతే పురః ॥ ౨,౫.

ఆ ఆశ్చర్య నగరంలో, 'విచిత్ర' అనే రాజు ఉంటాడు. అక్కడ ఆరు నెలల పిండంతో తృప్తి చెందినవాడు ముందుకు సాగుతాడు.

వ్రజన్నేవం విలపతే ప్రాసాగ్రేణ ప్రపీడితః ॥ ౨,౫.

అలా ముందుకు వెళ్తూ, ప్రాసా మూలంతో బాధపడి, ఇదే విధంగా విలపిస్తాడు.

మాతా భ్రాతా పితా పుత్రః కోఽపి మే వర్తతే న వా । యో మాముద్ధరతే పాపం పతన్తం దుః ఖసాగరే ॥ ౨,౫.

తల్లి, అన్న, నాన్న, కుమారుడు—ఇవ్వాళ్లలో ఎవ్వరూ నాతో లేరు, లేదా ఎవరో ఒకరు ఉండొచ్చు. నేను పాపంతో బాధపడుతూ, దుఃఖ సముద్రంలో పడిపోతుంటే, నన్నెవరు పైకి లేపుతారు?

వ్రజతస్తత్ర మార్గే తు తత్ర వైతరణీ శుభా । శతయోజనవిస్తీర్ణా పూయశోణితసంకులా ॥ ౨,౫.

ఆ మార్గంలో ప్రయాణిస్తూ, అక్కడ 'వైతరణి' అనే పవిత్ర నది కనిపిస్తుంది. అది వంద యోజనాల వెడల్పుగా, పుయము, రక్తంతో నిండివుంటుంది.

ఆయాతి తత్ర దృశ్యన్తే నావికా ధీవరాదయః । తే వదన్తి ప్రదత్తా గౌర్యది వైతరణీ త్వయా । నావమేనాం సమారోహ సుకేనోత్తర వై నదీమ్ ॥ ౨,౫.

అక్కడ పడవాళ్లు, మత్స్యకారులు కనిపిస్తారు. వారు ఇలా అంటారు: 'నువ్వు వైతరణి కోసం ఆవును దానం చేస్తే, ఈ పడవ ఎక్కి సుఖంగా నదిని దాటి పోవచ్చు.'

తత్ర యేన ప్రదత్తా గౌః స సుఖేనైవ తాం తరేత్ । అదాయీ తత్ర ఘృష్యేత కరగ్రాహన్తు నావికైః ॥ ౨,౫.

ఎవడు ఆవును దానం చేశాడో వాడు సులభంగా దాటి పోతాడు. కానీ ఎవడు దానం చేయకపోతే, పడవాళ్లు అతన్ని చేతితో పట్టుకుని లాగుతారు.

ఉఖైః కాకైర్బకోలూకైస్తీక్ష్ణతుణ్డైర్వితుద్యతే । మనుజానాం హితం దానమన్తే వైతరణీ ఖగ ॥ ౨,౫.

కాకులు, నెమళ్లు, గుడ్లగూబలు — ఇవి పదునైన ముక్కులతో అతన్ని చింపుతుంటాయి. చివరలో మనుషులు చేసిన దానం వైతరణి దాటడంలో ఎంతో ఉపయోగపడుతుంది, ఓ పక్షీ!

దత్తా పాపం దహేత్సర్వం మమ లోకన్తు సా నయేత్ । మప్తమే మాసి సమ్ప్రాప్తే పురం బహ్వాపదం మృతః ॥ ౨,౫.

దానం చేసినవాడు పాపాలన్నీ కాలిపోతాయి, పరలోకానికి చేరతాడు. నెల పూర్తయినప్పుడు, చనిపోయినవాడు అనేక కష్టాల నగరానికి చేరుతాడు.

వ్రజేత్తు సోదకం భుక్త్వా పిణ్డం వై సప్తమాసికమ్ । వ్రజన్నేవం విలపతే పరిఘాహతిపీడితః ॥ ౨,౫.

ఏడవ నెలలో నీళ్ళతో ఇచ్చిన పిండాన్ని తిని, ముందుకు సాగుతాడు. అప్పుడు ఇనుప దండలతో కొట్టించుకుంటూ, బాధతో విలపిస్తాడు.

న దత్తం న హుతం తప్తం న స్నాతం న కృతం హితమ్ । యాదృశం చరితం కర్మ మూఢాత్మన్ భుఙ్క్ష్వ తాదృశమ్ ॥ ౨,౫.

దానం చేయలేదు, హోమం చేయలేదు, తపస్సు చేయలేదు, స్నానం చేయలేదు, మంచిపని చేయలేదు. ఏ విధంగా నువ్వు చేసిన కర్మ ఉందో, ఓ మూర్ఖాత్మా! దాని ఫలితాన్ని అనుభవించాల్సిందే.

మాస్యష్టమే దుః ఖదే తు పరే భుక్త్వాథ సోదకమ్ । పిణ్డం ప్రయాత్సయౌ తార్క్ష్య నానాక్రన్దపురం తతః ॥ ౨,౫.

ఎనిమిదవ నెలలో బాధలు అనుభవించి, నీళ్ళతో ఇచ్చిన పిండాన్ని తిని, ఓ తార్క్ష్యా! 'నానాక్రందపురం' అనే నగరానికి చేరుతాడు.

ప్రయాణే చ ప్రవదతే ముసలాఘాతపీడితః । క్వ జాయాచటులైశ్చాటుపటుభిర్వచనైర్మమ ॥ ౨,౫.

ప్రయాణంలో, ముసలాలతో కొట్టించుకుంటూ, ఇలా అంటాడు: 'నా భార్య తియ్యని మాటలు, చతురతతో మాట్లాడిన మాటలు ఎక్కడ?'

భోజనం భల్లభల్లీభిర్ముసలైశ్చ క్వ మారణమ్ । నవమే మాసి దత్తం వై నానాక్రన్దపురే తతః ॥ ౨,౫.

'భోజనం ఎక్కడ? బల్లలతో, ముసలాలతో చావు ఎక్కడ?' తొమ్మిదవ నెలలో పిండం సమర్పించి, ఆ తరువాత నానాక్రందపురానికి చేరుతాడు.

పిణ్డమశ్రాతి కరుణం నానాక్రన్దాన్ కరోత్యపి । దశమే మాసి దత్తం వై సుతప్తభవనం తతః ॥ ౨,౫.

ఆత్మకు తిండి కావాలని దయతో ఎన్నో విధాలుగా ఏడుస్తూ, పదవ నెలలో ఇచ్చిన పిండం అతనికి బాగా వేడి గదిలా మారుతుంది.

సరన్నేవం విలపతే హలాహతిహతః పథి । క్వ సూనుపేశలకరైః పాదసంవాహనం మమ ॥ ౨,౫.

మరణాయుధంతో దెబ్బతిని, ఆ మార్గంలో వెళ్తూ, 'నా కుమారుడు తన మృదువైన చేతులతో నా కాళ్లను మర్దించేది ఎక్కడ?' అని బాధపడుతూ ఏడుస్తాడు.