గరుడపురాణమ్

జ్ఞానార్థో లభతే జ్ఞానం సర్వసంసారమర్దనమ్ । ఇదం స్వస్త్యయనం ధన్యం గారుడం గరుడేరితమ్ ॥ ౧,౨౪౦.

జ్ఞానం కోరేవారికి అన్ని బంధాలను తొలగించే జ్ఞానం లభిస్తుంది; గరుడుడు చెప్పిన ఈ గారుడ పురాణం శుభదాయకమైనది, ధన్యమైనది.

నాకాలే మరణం తస్య శ్లోకమేకం తు యః పఠేత్ । శ్లోకార్ధపఠనాదస్య దుష్టశత్రుక్షయో ధ్రువమ్ ॥ ౧,౨౪౦.

ఒక శ్లోకాన్ని చదివినవారికి అక్రమ మరణం సంభవించదు; అర్థ శ్లోకాన్ని చదివినా దుష్ట శత్రువులు నశిస్తారు.

సూతాచ్ఛ్రుత్వా శౌనకస్తునౌమిషే మునిభిః క్రతౌ । అహం బ్రహేతి సంధ్యాయన్ముక్తోభూద్గరుడధ్వజాత్ ॥ ౧,౨౪౦.

సూతుడు చెప్పిన మాటలు విని, శౌనకుడు ఇతర మునులతో కలిసి యజ్ఞంలో ఆయనను స్తుతించాడు; 'నేను బ్రహ్మనే' అని సంధ్యాయనుడు చెప్పి, గరుడధ్వజుని కృపతో మోక్షం పొందాడు.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ శ్రీగణేశాయ నమః । తత్రాదిమే ద్వితీయాంశే ప్రేతకాణ్డో ధర్మకాణ్డనామారభ్యతే । ఓం నమో భగవతే వాసుదేవాయ । నారాయణం నమస్కృత్య నరం చైవ నరోత్తమమ్ । దేవీం సరస్వతీం చైవ తతో జయముదీరయేత్ ॥ ౨,౧.మ ॥ ధర్మన్దృఢబద్ధమూలో వేదస్కన్ధః పురాణశాఖాఢ్యః । క్రతుకుసుమో మోక్షఫలో మధుసూదనపాదపో జయతి ॥ ౨,౧.

నైమిషేఽనిమిషక్షేత్రే శౌనకాద్యా మునీశ్వరాః । కర్మణామన్తరే సూతం స్వాసీనమిదమబ్రువన్ ॥ ౨,౧.

నైమిశారణ్యంలో, నిద్రలేని క్షేత్రంలో, శౌనకుడు మొదలైన మహర్షులు కర్మకాండ మధ్యలో కూర్చున్న సూతుని ఇలా అడిగారు.

సూత జానాసి సకలం వస్తు వ్యాసప్రసాదతః । తేన నః సన్దిహానానాం సన్దేహం ఛేత్తుమర్హసి ॥ ౨,౧.

సూతా! నీవు వ్యాసుని అనుగ్రహంతో అన్నీ విషయాలు తెలుసు; అందుకే మేము సందేహపడుతున్న మనసులకు నీ ద్వారా సందేహాలు తొలగిపోవాలి.

యథా తృణజలౌకేతి న్యాయమా శ్రిత్య కఞ్చన । దేహినోఽన్యతనుప్రాప్తిం కేచిత్త్వేవం వదన్తి హి ॥ ౨,౧.

పుల్ల, నీరు, పడవ ఉదాహరణను ఆధారంగా తీసుకుని, కొందరు జీవుడు మరొక శరీరం పొందుతాడని అంటారు.

కేచిత్పునర్యాతనానాం యామీనాముపభోగతః । పశ్చాద్దేహాన్తరప్రాప్తిం వదన్తి కిము తత్రసత్ ॥ ౨,౧.

ఇంకొంతమంది, యమలోకాల్లో శిక్షలు అనుభవించిన తరువాతనే జీవుడు మరొక శరీరం పొందుతాడని అంటారు; ఇందులో నిజం ఏది?

సూత ఉవాచ । సాధు పృష్టం మహాభాగాః శృణుధ్వం భవతాం పునః । సన్దేహో నోపపద్యేత లోకార్థం కిల పృచ్ఛతామ్ ॥ ౨,౧.

సూతుడు ఇలా అన్నాడు: మీరు అడిగింది చాలా మంచిది, మహాభాగులారా! మీరు మళ్లీ వినండి. లోకహితార్థంగా అడిగేవారికి సందేహం ఉండకూడదు.

తదహం కృష్ణగరుడసంవాదద్వారకం ద్విజాః । అపాకరిష్యే సన్దేహం భవతాం భావితాత్మనామ్ ॥ ౨,౧.

కాబట్టి, ద్విజులారా! కృష్ణుడు, గరుడునితో చేసిన సంభాషణ ద్వారా, మీ భక్తిమయమైన హృదయాల్లోని సందేహాలను తొలగిస్తాను.

నమః కృష్ణాయ మునయే య ఏనం సముపాశ్రితాః । అఞ్జస్తరన్తి సంసారసాగరం కునదీమివ ॥ ౨,౧.

కృష్ణమునికి నమస్కారం. ఆయనను ఆశ్రయించినవారు, ఈ సంసారసాగరాన్ని చిన్న నదిలా సులభంగా దాటి వెళ్తారు.

ఏకదా వైనతేయస్య లోకానాం లోకనస్పృహా । బభూవ సోఽథ బభ్రామ తేషు నామ హరేర్గృణన్ ॥ ౨,౧.

ఒకసారి, వైనతేయుడు అందరికీ ఆశించిన లోకాలను చూడాలని కోరుకొని, ఆ లోకాలన్నింటిలో తిరుగుతూ హరిదేవుని నామాలను జపిస్తూ ప్రయాణించాడు.

స పాతాలం భువం స్వర్గం భ్రాన్త్వాలబ్ధశమాశయః । లోకదుః ఖేనాతిదుః ఖీ పునర్వైకుణ్ఠమాగమత్ ॥ ౨,౧.

ఆయన పాతాళం, భూమి, స్వర్గం అన్నీ తిరిగి, ఎక్కడా తృప్తి పొందలేక, లోకాల బాధలతో అలసిపోయి మళ్లీ వైకుంఠానికి తిరిగి వచ్చాడు.

న రజో న తమశ్చైవ సత్త్వం తాభ్యాం చ మిశ్రితమ్ । యత్ర ప్రవర్తతే నైవ సత్త్వమేవ ప్రవర్తతే ॥ ౨,౧.

అక్కడ రజోగుణం, తమోగుణం కూడా లేవు; వాటి మిశ్రమం కూడా లేదు. కేవలం సత్త్వగుణమే అక్కడ పనిచేస్తుంది, ఇంకొకటి కాదు.

న యత్ర మాయా నాశశ్చ న చై రాగాదయో మలాః । శ్యామావదాతాః సురుచః శతపత్రవిలోచనాః ॥ ౨,౧.

అక్కడ మాయా లేదు, నాశనం లేదు, రాగాది మలాలు కూడా లేవు. అక్కడి జీవులు నలుపు, తెలుపు రంగులతో, ప్రకాశవంతంగా, శతదళ కమలపు కన్నులతో ఉంటారు.

సురాసురార్చితా యత్ర గణా విష్ణోః సుపేశసః । పిశఙ్గవస్త్రాభారణా మణియుఙ్నిష్కభూషితాః ॥ ౨,౧.

అక్కడ విష్ణుదేవుని అందమైన సేవకులు, దేవతలు, దానవులందరినీ ఆకర్షిస్తూ, పసుపు వస్త్రాలు, ఆభరణాలు ధరించి, మణిమాలలతో అలంకరించబడి ఉంటారు.

చతుర్భుజాః కుణ్డలినో మౌలినో మాలినస్తథా । భ్రాజిష్ణుభిర్విమానానాం పఙ్కిభిర్యే మహాత్మనామ్ ॥ ౨,౧.

వారు నలుగురు చేతులతో, కుండలాలు, కిరీటాలు, హారాలు ధరించి, మహాత్ముల విమానాలలో వరుసగా ప్రకాశిస్తూ కనిపిస్తారు.

ద్యోతన్తే ద్యోతమానానాం ప్రమదానాం చ పఙ్క్తిభిః । శ్రీర్యత్ర నానావిభవైర్హరేః పాదౌ ముదార్చతి ॥ ౨,౧.

వారు ప్రకాశించే స్త్రీల సమూహంలో మెరిసిపోతారు. అక్కడ శ్రీదేవి అనేక ఐశ్వర్యాలతో హరిదేవుని పాదాలను ఆనందంగా పూజిస్తుంది.

హరిం గాయతి దోలాస్థం గీయమానాలిభిః స్వయమ్ । దదర్శ శ్రీహరిం తత్ర శ్రీపతిం సాత్వతాం పతిమ్ ॥ ౨,౧.

అక్కడ హరిదేవుడు ఊయలలో కూర్చొని, తానే పాడుతూ, పరిచారికలు పాడుతుండగా, శ్రీహరి, శ్రీపతి, సాత్వతుల అధిపతిని వైనతేయుడు దర్శించాడు.

జగత్పతిం యజ్ఞపతిం పార్షదైః పరిషేవితమ్ । సునన్దనన్దప్రబలార్హణముఖ్యైర్నిరన్తరమ్ ॥ ౨,౧.

విశ్వాధిపతి, యజ్ఞాధిపతి అయిన ఆయనను, సునంద, నంద, ప్రభల, అర్హణ మొదలైన సేవకులు ఎల్లప్పుడూ సేవిస్తూ ఉన్నారు.

భృత్యప్రసాదసుముఖమాయతారుణలోచనమ్ । కిరీటినం కుణ్డలినం శ్రియా వక్షసి లక్షితమ్ ॥ ౨,౧.

ఆయన భక్తులకు దయతో, మృదువైన ముఖంతో, పొడవైన అరుణ నేత్రాలతో, కిరీటంతో, కుండలాలతో, ఛాతీపై శ్రీదేవి చిహ్నంతో కనిపించాడు.

పీతాంశుకం చతుర్బాహుం ప్రసన్నహసితాననమ్ । అభ్యర్హణాసనాసీనం తాభిః శక్తిభిరావృతమ్ ॥ ౨,౧.

పసుపు వస్త్రాలు ధరించి, నలుగురు చేతులతో, ప్రసన్నమైన చిరునవ్వుతో, పూజా ఆసనంపై కూర్చొని, ఆ శక్తులతో చుట్టుముట్టబడి ఉన్నాడు.

ప్రధానపురుషాభ్యాం చ మహతా చాహమా తథా । ఏకాదశోన్ద్రియైశ్చైవ పఞ్చభూతైస్తథైవ చ ॥ ౨,౧.

ప్రధాన పురుషులు, మహత్తత్త్వం, నేనూ, పదకొండు ఇంద్రియాలు, ఐదు భూతాలు కూడా ఆయనతో ఉన్నారు.

స్వరూపేరమమాణం తమీశ్వరం వినతాసుతః । తద్దర్శనాహ్లాదయుతస్వాన్తో హృష్యత్తనూరుహః ॥ ౨,౧.

వైనతేయుడు ఆ పరమేశ్వరుని నిజరూపంలో దర్శించాడు. ఆ దర్శనంతో హృదయం ఆనందంతో నిండిపోయి, శరీరం పులకరించిపోయింది.

లోచనాభ్యామశ్రు ముఞ్చన్ప్రేమమగ్నో ననామ హ । నమాగతం నతం స్వీయ వాహనం విష్ణురబ్రవీత్ । భూమిః కా లఙ్ఘితా పక్షింస్త్వయేయన్తమనేహసమ్ ॥ ౨,౧.

కళ్లలో ఆనందబాష్పాలు పొర్లిస్తూ, ప్రేమతో మునిగిపోయి నమస్కరించాడు. అప్పుడు విష్ణుదేవుడు తన వాహనుడైన పక్షికి ఇలా అడిగాడు: "పక్షీ! నీవు నిర్బంధంగా ప్రయాణిస్తూ ఏ లోకాన్ని దాటి వచ్చావు?"

గరుడ ఉవాచ । తవ ప్రసాదాద్వైకుణ్ఠ త్రైలోక్యం సచరాచరమ్ ॥ ౨,౧.

గరుత్మంతుడు ఇలా అన్నాడు: "నీ కృపతో, ఓ వైకుంఠా! నేను చరాచరులతో కూడిన మూడు లోకాలన్నింటినీ చూశాను."

మయా విలోకితం సర్వం జగత్స్థావరజఙ్గమమ్ । భూర్లోకాత్సత్యపర్యన్తం పురం యామ్యం వినా ప్రభో ॥ ౨,౧.

"ప్రభూ! భూర్లోకంనుంచి సత్యలోకము వరకు, యమధర్మరాజు నగరం తప్ప, స్థావరజంగమాలతో కూడిన జగత్తు అంతా నేను చూశాను."

భూర్లోకః సర్వలోకానాం ప్రచురః సర్వజన్తుషు । మానుష్యం సర్వభూతానాం భుక్తిముక్త్యాలయం శుభమ్ ॥ ౨,౧.

"భూర్లోకం అన్నీ లోకాలకంటే ఎక్కువగా జంతువులతో నిండినది. అందులో మానవ జన్మ అనుభవానికి, మోక్షానికి శుభమైన స్థానం."

అతః సుకృతినాం లోకో న భూతో న భవిష్యతి ॥ ౨,౧.

"కావున, సత్కర్మలు చేసినవారికి ఇలాంటి లోకం గతంలో లేదు, భవిష్యత్తులో ఉండదు కూడా."