గరుడపురాణమ్

ముముక్షావథ సంజాతే అన్తః కరణకేవలే । విలాపయేత్క్షేత్రజాతం తత్క్షేత్రం పరిశేషయేత్ ॥ ౧,౨౩౯.

మోక్షం కోరిక కలిగినప్పుడు, అంతఃకరణం మాత్రమే మిగిలినప్పుడు, క్షేత్రజాతాన్ని లయపరచి, క్షేత్రాన్ని మాత్రమే మిగిల్చాలి.

పఞ్చీకృతేభ్యో భూతేభ్యో భాణ్డాది వ్యతిరిక్తకమ్ । యథా మృదో ఘటో భిన్నో నాస్తి తత్కార్యతస్తథా ॥ ౧,౨౩౯.

ఐదు కలిసిన భూతాల నుండి పుట్టిన పాత్రలు మొదలైనవి వేరుగా ఉంటాయి. మట్టి గడ్డు పగిలిపోతే అది మట్టిగా మారిపోతుంది, అలాగే వాటి ఫలితమూ అంతే.

పఞ్చీకృతాని భూతాని అపఞ్చీకృతభూతతః । శంసంతి వ్యతిరేకేణ శిష్టాః సూక్ష్మశరీరకమ్ ॥ ౧,౨౩౯.

కలిసిన ఐదు భూతాలు, కలవని భూతాల నుండి పుట్టి, వేరుగా ఉన్న సూక్ష్మశరీరాన్ని సూచిస్తాయని మిగిలినవారు చెబుతారు.

అపఞ్చీకృతభూతేభ్యో న లిఙ్గం వ్యతిరిక్తకమ్ । పృథ్వ్యాధారం వినా నాస్తి వినా నాస్తి చ తేన సా ॥ ౧,౨౩౯.

కలవని భూతాల నుండి సూక్ష్మశరీరం వేరుగా ఉండదు. భూమి ఆధారం లేకుండా అది ఉండదు, అది లేకుండా అది ఉండదు.

తేజశ్చ వాయునా నాస్తి వాయుః ఖేన వినా న హి । యద్బ్రహ్మణా చ ఖం నాస్తి శుద్ధ బ్రహ్మ వినా చ ఖమ్ ॥ ౧,౨౩౯.

వాయువు లేకుండా అగ్ని ఉండదు, ఆకాశం లేకుండా వాయువు ఉండదు. బ్రహ్మ లేకుండా ఆకాశం ఉండదు, ఆకాశం లేకుండా శుద్ధ బ్రహ్మ ఉండదు.

శుద్ధభావస్తదా జాగ్రత్స్వప్నాదీనామసంభవః । జీవత్వవర్జితః ప్రాప్తాత్మచైతన్యానురూపతః ॥ ౧,౨౩౯.

శుద్ధ స్వభావం కలిగినప్పుడు మెలకువ, స్వప్నం మొదలైన స్థితులు కలుగవు. జీవత్వం లేకుండా, ఆత్మ చైతన్యానికి అనుగుణంగా పరమ స్థితిని పొందుతాడు.

నిత్యం శుద్ధం బుద్ధముక్తం సత్యం బ్రహ్మాద్వితీయకమ్ । తత్త్వంపదాన్తౌ శిష్టౌ చ తత్కారో బ్రహ్మవాచకః ॥ ౧,౨౩౯.

నిత్యమైనది, శుద్ధమైనది, బుద్ధమైనది, ముక్తమైనది, సత్యమైనది, ద్వితీయములేని బ్రహ్మ. 'తత్' మరియు 'త్వం' అనే పదాల చివర, కారణం బ్రహ్మను సూచిస్తుంది.

ఉకారశ్చ అకారశ్చ మకారోయమృగద్వయః । బ్రహ్మాహమస్మ్యహం బ్రహ్మజ్ఞానమజ్ఞానవర్ధనమ్ ॥ ౧,౨౩౯.

ఉకారము, అకారము, మకారము అనే ఈ రెండు మృగాల వలె ఉన్న అక్షరాలు. నేను బ్రహ్మను, నేను పరబ్రహ్మను, జ్ఞానమూ, అజ్ఞానాన్ని పెంచే శక్తినీ నేనే.

అయమాత్మా పరం జ్యోతిశ్చిన్నామానన్దరూపకః । సత్యం జ్ఞానమనతం హి త్వమసీతి శ్రుతీరితమ్ ॥ ౧,౨౩౯.

ఈ ఆత్మ పరమ జ్యోతి, అది చైతన్యానంద స్వరూపం. అది సత్యం, జ్ఞానం, అనంతం అని వేదాలు ప్రకటించాయి—'నీవే ఆ పరమాత్మ' అని.

అహం బ్రహ్మాస్మి నిర్లేపమహం బ్రహ్మాస్మి సర్వగమ్ । యోసావాదిత్యపురుషసోసావహమనాదిమత్ । గీతాసారోర్ఽజునాయోక్తో యేన బ్రహ్మణి వై లయః ॥ ౧,౨౩౯.

నేను బ్రహ్మను, నాకు మచ్చలు లేవు; నేను బ్రహ్మను, నేను అన్నిటిలోను వ్యాపించి ఉన్నవాడిని. ఆ ఆదిత్యునిలో ఉన్న పురుషుడు నేనే, ఆదియైనవాడిని. గీతా సారంలో అర్జునుడికి చెప్పినట్లుగా, ఎవరి ద్వారా బ్రహ్మలో లయం కలుగుతుందో వాడిని నేనే.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౨౪౦ హరిరువాచ । పురాణం గారుడం రుద్ర ప్రోక్తం సారం మయాతవ । బ్రహ్మాదీనాం శృణ్వతాం చ భుక్తిముక్తిప్రదాయకమ్ ॥ ౧,౨౪౦.

హరి ఇలా అన్నాడు: రుద్రా! నేను నీకు గారు‌డ పురాణ సారాన్ని వివరించాను. దీనిని వినే బ్రహ్మ మొదలైన వారికి భోగమూ, మోక్షమూ కలుగుతాయి.

విద్యాకీర్తిప్రభాలక్ష్మీజయారోగ్యాదికారకమ్ । యః పఠేచ్ఛృణుయాద్రుద్ర సర్వవిత్స దివం వ్రజేత్ ॥ ౧,౨౪౦.

ఇది విద్య, కీర్తి, తేజస్సు, ఐశ్వర్యం, విజయము, ఆరోగ్యం మొదలైన ఫలితాలను ఇస్తుంది. దీనిని చదువుతున్నా, వినినా, రుద్రా! అన్ని విషయాలు తెలిసినవాడు స్వర్గానికి వెళ్తాడు.

బ్రహ్మోవాచ । ఇతి వ్యాస మయా విష్ణోః పురాణం ముక్తిదం శ్రుతమ్ । వ్యాస ఉవాచ । శ్రుత్వైతద్గారుడం పుణ్యం బ్రహ్మాస్మానిత్యువాచ హ ॥ ౧,౨౪౦.

బ్రహ్మ ఇలా అన్నాడు: వ్యాసా! నేను నీ ద్వారా విష్ణువు పురాణాన్ని, మోక్షాన్ని ఇచ్చేదాన్ని విన్నాను. వ్యాసుడు ఇలా అన్నాడు: ఈ పవిత్రమైన గారు‌డ పురాణాన్ని విని, బ్రహ్మ మాకు ఇలా చెప్పాడు.

దక్షనారద ముఖ్యాదిన్ బ్రహ్మ ధ్యాన్హరిం గతః । మయాపి తుభ్యం సూతేన పురాణం కథితం పరమ్ ॥ ౧,౨౪౦.

దక్షుడు, నారదుడు, ఇతర ముఖ్య మునులు హరిని ధ్యానిస్తూ బ్రహ్మను ఆశ్రయించారు. నేనూ, సూతుడిగా, నీకు ఈ పరమ పురాణాన్ని వివరించాను.

యచ్ఛ్రుత్వా సర్వవిత్ప్రాప్తకామో బ్రహ్మ ఫలం భవేత్ । విష్ణుః సారతమంప్రాహ గరుడం గారుడం తతః ॥ ౧,౨౪౦.

దీనిని విని, అన్నీ తెలిసినవాడు, కోరినవాడు బ్రహ్మ ఫలితాన్ని పొందుతాడు. విష్ణువు గారు‌డునికి అసలైన సారాన్ని వివరించాడు కనుక దీనికి గారు‌డ పురాణం అని పేరు.

మహాసారం ధర్మకామధనమోక్షాదిదాయకమ్ । సూత ఉవాచ । శౌనక ప్రవరం ప్రోక్తం పురాణం గారుడం తవ ॥ ౧,౨౪౦.

ఇది మహాసారం, ధర్మం, కామం, ధనం, మోక్షం మొదలైన ఫలితాలను ఇస్తుంది. సూతుడు ఇలా అన్నాడు: శౌనకా! ఈ గారు‌డ పురాణాన్ని నీకు వివరించాను.

యదబ్రవీత్పురా వ్యాసః సారం మాం గారుడేరితమ్ । వ్యాసః శ్రుత్వా బ్రహ్మణశ్చ పురాణం గారుడం శుభమ్ । దేవం ధ్యాయన్వేదమేకం చతుర్ధా వ్యభజద్ధరిః ॥ ౧,౨౪౦.

వ్యాసుడు గతంలో చెప్పిన సారాన్ని నేను గారు‌డ పురాణం ద్వారా వివరించాను. వ్యాసుడు బ్రహ్మవలన గారు‌డ పురాణాన్ని విని, దేవుణ్ణి ధ్యానిస్తూ, ఒక్క వేదాన్ని హరిచతుర్విధంగా విభజించాడు.

అష్టాదశపురాణాని తాని మాం ప్రాహ వై శుకః । ఇదం తు గారుడం శ్రేష్ఠం మయా తే శౌనకేరితమ్ ॥ ౧,౨౪౦.

పదహారూ పూరాణాలను శుకుడు నాకు వివరించాడు. కానీ, ఈ గారు‌డ పురాణమే అత్యుత్తమం, శౌనకా! నేను నీకు ఇదే వివరించాను.

మునీనాం శృణ్వతాం మధ్యే పృచ్ఛతః సర్వవాచకమ్ । యః పఠేచ్ఛణుయాద్వాపి శ్రావయేద్వా సమాహితః ॥ ౧,౨౪౦.

మునులు మధ్యలో విని, ప్రశ్నలు అడుగుతుంటారు. ఎవరు దీన్ని చదువుతారో, వినేవారో, లేదా ఇతరులకు శ్రద్ధతో వినిపిస్తారో—

సంలిఖేల్లేఖయేద్వాపి ధారయేత్పుస్తకే నను । ధర్మార్థో ప్రాప్నుయాద్ధర్మర్థార్థో చార్థమాప్నుయాత్ ॥ ౧,౨౪౦.

లేదా దీన్ని రాసినా, పుస్తకంలో ఉంచినా, వారు ధర్మమూ, ధనమూ పొందుతారు. ధర్మం, ధనం కోరేవారు ధనాన్ని కూడా పొందుతారు.

కామా నవాప్నుయాత్కామీ మోక్షార్థో మోక్షమాప్నుయాత్ । యద్యదిచ్ఛతి తత్సర్వం గారుడశ్రవణాల్లభేత్ ॥ ౧,౨౪౦.

కామాన్ని కోరేవారు కామాన్ని పొందుతారు; మోక్షాన్ని కోరేవారు మోక్షాన్ని పొందుతారు; ఏది కోరినా, అది అంతా గారు‌డ పురాణాన్ని వినడం వల్ల లభిస్తుంది.

బ్రాహ్మణో వేదపారస్య గన్తా స్యాన్నాత్ర సంశయః । క్షత్త్రియో క్షత్త్రియస్యాపి రక్షితా భవతీహ చ ॥ ౧,౨౪౦.

వేదాలు తెలిసిన బ్రాహ్మణుడు తప్పకుండా పరమ గమ్యాన్ని చేరుతాడు. క్షత్రియుడు, క్షత్రియులలోనూ రక్షకుడవుతాడు.

నాన్యస్య శ్రవణం హి స్యాత్పురాణం వేదసంమితమ్ । వదేద్యది స మూఢాత్మా కీర్తిహానిమవాప్నుయాత్ ॥ ౧,౨౪౦.

ఇంకెవ్వరూ వేద సమానమైన ఈ పురాణాన్ని వినకూడదు. ఎవడైనా మూర్ఖుడు చెప్పితే, అతడికి కీర్తి నష్టం కలుగుతుంది.

అన్యస్మై చ వదేద్విద్వాన్ బ్రాహ్మణోన్తరితో య ది । బ్రాహ్మణాన్తరితై సర్వైః శ్రోతవ్యం గారుడం త్విదమ ॥ ౧,౨౪౦.

ఒక బ్రాహ్మణుడు మరొక బ్రాహ్మణునికి చెప్పినప్పుడు, బ్రాహ్మణులే వినాలి. ఈ గారు‌డ పురాణాన్ని అన్ని బ్రాహ్మణులు వినాలి.

యథా విష్ణుస్తథా తార్క్ష్యస్తార్క్ష్యస్తోత్రాద్ధరిః స్తుతః । గారుడం వసురాజశ్చ శ్రుత్వా సర్వమవాప హ ॥ ౧,౨౪౦.

విష్ణువు ఎలా గారు‌డుని, గారు‌డ స్తోత్రాలతో స్తుతించబడతాడో, అలాగే వసురాజు గారు‌డ పురాణాన్ని విని అన్నీ పొందాడు.

వరురువాచ । నమస్యామి మహాబాహుం ఖగేద్ర హరివాహనమ్ । విష్ణోర్ధ్వసంస్థానం విత్రాసితమహాసురమ్ ॥ ౧,౨౪౦.

వరురు ఇలా అన్నాడు: మహాబాహువైన పక్షిరాజు, హరివాహనుడైన ఖగేంద్రుడా, విష్ణువు కన్నా పైగా స్థితుడవు, మహాసురులను భయపెట్టినవాడవు, నీకు నమస్కరిస్తున్నాను.

నమస్తే నాగదర్పఘ్న వినతానన్దవర్ధన । సుపక్షపాత నిద్దభ దీనదైత్యనిరీక్షిత ॥ ౧,౨౪౦.

నాగుల గర్వాన్ని నాశనం చేసినవాడా, వినతకు ఆనందాన్ని పెంచినవాడా, నీ రెక్కల నీడతో కప్పినవాడా, గంభీరమైన గర్జనతో భయపెట్టినవాడా, బాధపడుతున్న దానవులు నిన్ను చూస్తూ ఉన్నారు. నీకు నమస్కారం.

పరస్పరస్య శాపేన సుప్రతీకవిభావసూ । గజకచ్ఛపతాం ప్రాప్తౌ భ్రాతరౌచైవ సంయుతౌ ॥ ౧,౨౪౦.

సుప్రతీకుడు, విభావసువు అనే ఇద్దరు అన్నదమ్ములు పరస్పర శాపంతో ఏనుగు, తాబేలు రూపాలు పొందారు. వారు కలసి ఉన్నారు.

యదుచ్ఛ్రితౌ యోజనాని జస్తద్ద్విగుణాయతః । కూర్మస్త్రియోజనోత్సోధా శతయోజనవమడలః ॥ ౧,౨౪౦.

వారు పైకి లేచినప్పుడు వారి పొడవు రెండు యోజనాలు, తాబేలు మూడు యోజనాల లోతు, వంద యోజనాల చుట్టుకొలత కలిగి ఉంది.