గరుడపురాణమ్

లోకప్రసిద్ధం స్థూలాఖ్యం శరీరం చరణాదిమత్ । పఞ్చీకృతాని భూతాని తత్కార్యం తత్స్థమేవ చ ॥ ౧,౨౩౯.

ప్రపంచంలో అందరికీ తెలిసిన స్థూల శరీరం — అంటే కాళ్లు మొదలైన అవయవాలతో కూడినదీ — ఐదు కలిసిన భూతాల ఫలితమే. అదే వాటిలో స్థిరంగా ఉంటుంది.

సర్వం శరీరజాతం చ ప్రాణినాం స్థూలమీరితమ్ । త్రిధాహ్రి పరమాత్మస్థం శరీరం ప్రోచ్యతే బుధైః ॥ ౧,౨౩౯.

ప్రాణులందరి శరీరాలు స్థూల శరీరాలుగా పిలవబడతాయి. జ్ఞానులు, పరమాత్మలో ఉండే శరీరాన్ని మూడు విధాలుగా చెప్పారు.

దేహద్వయాభిగామీ చ త్వమథో జీవ ఏకతః । స్వభేదవాక్యాద్బ్రహ్మైవ ప్రవిష్టం దేహయోర్ద్వయోః ॥ ౧,౨౩౯.

ఓ జీవా! నువ్వు రెండు రకాల శరీరాల్లోనూ ప్రవేశిస్తావు. స్వభేద భావన ప్రకారం, ఆ రెండు శరీరాల్లోనూ ప్రవేశించినది పరబ్రహ్మనే.

జలార్క్వవద్వదరవజ్జీవః ప్రాణాదిధారణః । జాగ్రత్స్వప్నసుషుప్తీనాం సాక్షీ జీవః స చ స్మృతః ॥ ౧,౨౩౯.

నీరు, సూర్యుడు, గాలి జీవులను ఎలా పోషిస్తాయో, జీవుడు కూడా ప్రాణాదులను నిలబెడతాడు. మెలకువ, స్వప్నం, సుషుప్తి స్థితులకు జీవుడు సాక్షిగా ఉంటాడని గుర్తించబడతాడు.

జాగ్రత్స్వప్నసుషుప్త్యాఖ్యైర్వ్యాతిరిక్తశ్చ నిర్గుణః । నిర్గాతావయవోసంగో నిత్యశుద్ధస్వభావకః ॥ ౧,౨౩౯.

మెలకువ, స్వప్నం, సుషుప్తి అనే స్థితులన్నింటి నుండి వేరుగా, గుణరహితంగా, అవయవాలకు, బంధాలకు అతీతంగా, నిత్యశుద్ధ స్వభావంతో ఉన్నది.

పరమాత్మైవ యజ్జాగ్రత్స్వప్నాద్యైర్యస్త్రిధా మతః । అన్తః కరణరాశేశ్చైవాన్తః కరణఃస్థితః ॥ ౧,౨౩౯.

మెలకువ, స్వప్నం మొదలైన మూడు స్థితులుగా భావించబడేది పరమాత్మనే. అంతఃకరణ సమూహంలో, అంతఃకరణంలోనే స్థిరంగా ఉన్నది.

జాగ్రత్స్వప్నసుషుప్తీశ్చ పశ్యతో వికృతిః సదా । ఫలక్రియాకారకయోర్జాగ్రదాదీన్వదామ్యహమ్ ॥ ౧,౨౩౯.

మెలకువ, స్వప్నం, సుషుప్తి స్థితుల మార్పులను ఎప్పుడూ గమనిస్తూ, ఫలితమైన కార్యాలు, కర్తృత్వాన్ని కూడా మెలకువ మొదలైన వాటిలా నేను చెబుతున్నాను.

ఇన్ద్రియైరథ విజ్ఞానం జాగ్రత్స్థానముదీరితమ్ । జాగ్రత్సంస్కారసంభూతప్రత్యయో విషయార్థినః ॥ ౧,౨౩౯.

ఇంద్రియాల ద్వారా కలిగే జ్ఞానమే మెలకువ స్థితిగా చెప్పబడుతుంది. మెలకువలో ఏర్పడిన సంస్కారాల వల్ల, మనస్సు విషయాలవైపు ఆకర్షితమవుతుంది.

స్వప్నం సుషుప్తిః కరణోపసంఘాతే ధియః (ప) స్థిత (తి) । బ్రహ్మణః కారణావస్థాయాం స్థితిః కాలకాత్మనా ॥ ౧,౨౩౯.

కరణాలు లయమై, బుద్ధి నిశ్చలంగా ఉన్నప్పుడు స్వప్నం, సుషుప్తి వస్తాయి. బ్రహ్మ యొక్క కారణ స్థితిలో, కాలరూపంగా ఉండటం జరుగుతుంది.

క్రమతోక్రమతో జీవో జాగ్రదాది స పశ్యతి । సమాధ్యారంభకాలే తు పూర్వమేవావధారయేత్ ॥ ౧,౨౩౯.

జీవుడు క్రమంగా మెలకువ మొదలైన స్థితులను అనుభవిస్తాడు. ధ్యానం ప్రారంభంలో ముందుగా దీనిని బాగా తెలుసుకోవాలి.

ముముక్షావథ సంజాతే అన్తః కరణకేవలే । విలాపయేత్క్షేత్రజాతం తత్క్షేత్రం పరిశేషయేత్ ॥ ౧,౨౩౯.

మోక్షం కోరిక కలిగినప్పుడు, అంతఃకరణం మాత్రమే మిగిలినప్పుడు, క్షేత్రజాతాన్ని లయపరచి, క్షేత్రాన్ని మాత్రమే మిగిల్చాలి.

పఞ్చీకృతేభ్యో భూతేభ్యో భాణ్డాది వ్యతిరిక్తకమ్ । యథా మృదో ఘటో భిన్నో నాస్తి తత్కార్యతస్తథా ॥ ౧,౨౩౯.

ఐదు కలిసిన భూతాల నుండి పుట్టిన పాత్రలు మొదలైనవి వేరుగా ఉంటాయి. మట్టి గడ్డు పగిలిపోతే అది మట్టిగా మారిపోతుంది, అలాగే వాటి ఫలితమూ అంతే.

పఞ్చీకృతాని భూతాని అపఞ్చీకృతభూతతః । శంసంతి వ్యతిరేకేణ శిష్టాః సూక్ష్మశరీరకమ్ ॥ ౧,౨౩౯.

కలిసిన ఐదు భూతాలు, కలవని భూతాల నుండి పుట్టి, వేరుగా ఉన్న సూక్ష్మశరీరాన్ని సూచిస్తాయని మిగిలినవారు చెబుతారు.

అపఞ్చీకృతభూతేభ్యో న లిఙ్గం వ్యతిరిక్తకమ్ । పృథ్వ్యాధారం వినా నాస్తి వినా నాస్తి చ తేన సా ॥ ౧,౨౩౯.

కలవని భూతాల నుండి సూక్ష్మశరీరం వేరుగా ఉండదు. భూమి ఆధారం లేకుండా అది ఉండదు, అది లేకుండా అది ఉండదు.

తేజశ్చ వాయునా నాస్తి వాయుః ఖేన వినా న హి । యద్బ్రహ్మణా చ ఖం నాస్తి శుద్ధ బ్రహ్మ వినా చ ఖమ్ ॥ ౧,౨౩౯.

వాయువు లేకుండా అగ్ని ఉండదు, ఆకాశం లేకుండా వాయువు ఉండదు. బ్రహ్మ లేకుండా ఆకాశం ఉండదు, ఆకాశం లేకుండా శుద్ధ బ్రహ్మ ఉండదు.

శుద్ధభావస్తదా జాగ్రత్స్వప్నాదీనామసంభవః । జీవత్వవర్జితః ప్రాప్తాత్మచైతన్యానురూపతః ॥ ౧,౨౩౯.

శుద్ధ స్వభావం కలిగినప్పుడు మెలకువ, స్వప్నం మొదలైన స్థితులు కలుగవు. జీవత్వం లేకుండా, ఆత్మ చైతన్యానికి అనుగుణంగా పరమ స్థితిని పొందుతాడు.

నిత్యం శుద్ధం బుద్ధముక్తం సత్యం బ్రహ్మాద్వితీయకమ్ । తత్త్వంపదాన్తౌ శిష్టౌ చ తత్కారో బ్రహ్మవాచకః ॥ ౧,౨౩౯.

నిత్యమైనది, శుద్ధమైనది, బుద్ధమైనది, ముక్తమైనది, సత్యమైనది, ద్వితీయములేని బ్రహ్మ. 'తత్' మరియు 'త్వం' అనే పదాల చివర, కారణం బ్రహ్మను సూచిస్తుంది.

ఉకారశ్చ అకారశ్చ మకారోయమృగద్వయః । బ్రహ్మాహమస్మ్యహం బ్రహ్మజ్ఞానమజ్ఞానవర్ధనమ్ ॥ ౧,౨౩౯.

ఉకారము, అకారము, మకారము అనే ఈ రెండు మృగాల వలె ఉన్న అక్షరాలు. నేను బ్రహ్మను, నేను పరబ్రహ్మను, జ్ఞానమూ, అజ్ఞానాన్ని పెంచే శక్తినీ నేనే.

అయమాత్మా పరం జ్యోతిశ్చిన్నామానన్దరూపకః । సత్యం జ్ఞానమనతం హి త్వమసీతి శ్రుతీరితమ్ ॥ ౧,౨౩౯.

ఈ ఆత్మ పరమ జ్యోతి, అది చైతన్యానంద స్వరూపం. అది సత్యం, జ్ఞానం, అనంతం అని వేదాలు ప్రకటించాయి—'నీవే ఆ పరమాత్మ' అని.

అహం బ్రహ్మాస్మి నిర్లేపమహం బ్రహ్మాస్మి సర్వగమ్ । యోసావాదిత్యపురుషసోసావహమనాదిమత్ । గీతాసారోర్ఽజునాయోక్తో యేన బ్రహ్మణి వై లయః ॥ ౧,౨౩౯.

నేను బ్రహ్మను, నాకు మచ్చలు లేవు; నేను బ్రహ్మను, నేను అన్నిటిలోను వ్యాపించి ఉన్నవాడిని. ఆ ఆదిత్యునిలో ఉన్న పురుషుడు నేనే, ఆదియైనవాడిని. గీతా సారంలో అర్జునుడికి చెప్పినట్లుగా, ఎవరి ద్వారా బ్రహ్మలో లయం కలుగుతుందో వాడిని నేనే.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౨౪౦ హరిరువాచ । పురాణం గారుడం రుద్ర ప్రోక్తం సారం మయాతవ । బ్రహ్మాదీనాం శృణ్వతాం చ భుక్తిముక్తిప్రదాయకమ్ ॥ ౧,౨౪౦.

హరి ఇలా అన్నాడు: రుద్రా! నేను నీకు గారు‌డ పురాణ సారాన్ని వివరించాను. దీనిని వినే బ్రహ్మ మొదలైన వారికి భోగమూ, మోక్షమూ కలుగుతాయి.

విద్యాకీర్తిప్రభాలక్ష్మీజయారోగ్యాదికారకమ్ । యః పఠేచ్ఛృణుయాద్రుద్ర సర్వవిత్స దివం వ్రజేత్ ॥ ౧,౨౪౦.

ఇది విద్య, కీర్తి, తేజస్సు, ఐశ్వర్యం, విజయము, ఆరోగ్యం మొదలైన ఫలితాలను ఇస్తుంది. దీనిని చదువుతున్నా, వినినా, రుద్రా! అన్ని విషయాలు తెలిసినవాడు స్వర్గానికి వెళ్తాడు.

బ్రహ్మోవాచ । ఇతి వ్యాస మయా విష్ణోః పురాణం ముక్తిదం శ్రుతమ్ । వ్యాస ఉవాచ । శ్రుత్వైతద్గారుడం పుణ్యం బ్రహ్మాస్మానిత్యువాచ హ ॥ ౧,౨౪౦.

బ్రహ్మ ఇలా అన్నాడు: వ్యాసా! నేను నీ ద్వారా విష్ణువు పురాణాన్ని, మోక్షాన్ని ఇచ్చేదాన్ని విన్నాను. వ్యాసుడు ఇలా అన్నాడు: ఈ పవిత్రమైన గారు‌డ పురాణాన్ని విని, బ్రహ్మ మాకు ఇలా చెప్పాడు.

దక్షనారద ముఖ్యాదిన్ బ్రహ్మ ధ్యాన్హరిం గతః । మయాపి తుభ్యం సూతేన పురాణం కథితం పరమ్ ॥ ౧,౨౪౦.

దక్షుడు, నారదుడు, ఇతర ముఖ్య మునులు హరిని ధ్యానిస్తూ బ్రహ్మను ఆశ్రయించారు. నేనూ, సూతుడిగా, నీకు ఈ పరమ పురాణాన్ని వివరించాను.

యచ్ఛ్రుత్వా సర్వవిత్ప్రాప్తకామో బ్రహ్మ ఫలం భవేత్ । విష్ణుః సారతమంప్రాహ గరుడం గారుడం తతః ॥ ౧,౨౪౦.

దీనిని విని, అన్నీ తెలిసినవాడు, కోరినవాడు బ్రహ్మ ఫలితాన్ని పొందుతాడు. విష్ణువు గారు‌డునికి అసలైన సారాన్ని వివరించాడు కనుక దీనికి గారు‌డ పురాణం అని పేరు.

మహాసారం ధర్మకామధనమోక్షాదిదాయకమ్ । సూత ఉవాచ । శౌనక ప్రవరం ప్రోక్తం పురాణం గారుడం తవ ॥ ౧,౨౪౦.

ఇది మహాసారం, ధర్మం, కామం, ధనం, మోక్షం మొదలైన ఫలితాలను ఇస్తుంది. సూతుడు ఇలా అన్నాడు: శౌనకా! ఈ గారు‌డ పురాణాన్ని నీకు వివరించాను.

యదబ్రవీత్పురా వ్యాసః సారం మాం గారుడేరితమ్ । వ్యాసః శ్రుత్వా బ్రహ్మణశ్చ పురాణం గారుడం శుభమ్ । దేవం ధ్యాయన్వేదమేకం చతుర్ధా వ్యభజద్ధరిః ॥ ౧,౨౪౦.

వ్యాసుడు గతంలో చెప్పిన సారాన్ని నేను గారు‌డ పురాణం ద్వారా వివరించాను. వ్యాసుడు బ్రహ్మవలన గారు‌డ పురాణాన్ని విని, దేవుణ్ణి ధ్యానిస్తూ, ఒక్క వేదాన్ని హరిచతుర్విధంగా విభజించాడు.

అష్టాదశపురాణాని తాని మాం ప్రాహ వై శుకః । ఇదం తు గారుడం శ్రేష్ఠం మయా తే శౌనకేరితమ్ ॥ ౧,౨౪౦.

పదహారూ పూరాణాలను శుకుడు నాకు వివరించాడు. కానీ, ఈ గారు‌డ పురాణమే అత్యుత్తమం, శౌనకా! నేను నీకు ఇదే వివరించాను.

మునీనాం శృణ్వతాం మధ్యే పృచ్ఛతః సర్వవాచకమ్ । యః పఠేచ్ఛణుయాద్వాపి శ్రావయేద్వా సమాహితః ॥ ౧,౨౪౦.

మునులు మధ్యలో విని, ప్రశ్నలు అడుగుతుంటారు. ఎవరు దీన్ని చదువుతారో, వినేవారో, లేదా ఇతరులకు శ్రద్ధతో వినిపిస్తారో—