గరుడపురాణమ్

ఏవం మయోక్తం పరమప్రభావమాద్యన్తహీనస్య పరస్య విష్ణోః । తస్మాద్విచిన్త్యః పరమేశ్వరోఽసౌ విముక్తికామేన నరేణ సమ్యక్ ॥ ౧,౨౩౪.

అదేవిధంగా, ఆద్యాంత రహితుడైన పరమ విష్ణువు యొక్క మహిమను నేను వివరించాను. అందువల్ల, ముక్తిని కోరే వాడు ఆయనను మనసారా ధ్యానించాలి.

బోధస్వరూపం పురుషం పురాణమాదిత్యవర్ణం విమలం విశుద్ధమ్ । సఞ్చిన్త్య విష్ణుం పరమద్వితీయం కస్తత్ర యోగీ న లంయ ప్రయాతి ॥ ౧,౨౩౪.

బోధ స్వరూపుడైన పురాణ పురుషుడిని, సూర్యవర్ణుడైన, పరమ పవిత్రుడైన, ద్వితీయులేనివాడైన విష్ణువును ధ్యానించిన యోగికి ముక్తి లభించదా?

ఇమం స్తవం యః సతతం మనుష్యః పఠేచ్చ తద్వత్ప్రయతః ప్రశాన్తః । స ధూతపాప్మా వితతప్రభావః ప్రయాతి లోకం వితతం మురారేః ॥ ౧,౨౩౪.

ఎవరైనా శాంతంగా, నియమంగా, ఎప్పుడూ ఈ స్తోత్రాన్ని చదువుతారో, వారు పాపాలనుండి విముక్తి పొంది, ప్రకాశవంతులై, మురారి లోకాన్ని చేరుతారు.

యః ప్రార్థయత్యర్థమశేషసౌఖ్యం ధర్మం చ కామం చ తథైవ మోక్షమ్ । స సర్వముత్సృజ్య పరం పురాణం ప్రయాతి విష్ణుం శరణం వరేణ్యమ్ ॥ ౧,౨౩౪.

ఎవరైతే ధనం, సంపూర్ణ సుఖం, ధర్మం, కామం, ముక్తి — ఇవన్నీ కోరుకుంటారో, వారు ఇవన్నిటినీ వదిలిపెట్టి, పరమ పురాతనమైన ఆశ్రయం అయిన ఉత్తమమైన విష్ణువును శరణు వెళ్తారు.

విభుం ప్రభుం విశ్వధరం విశుద్ధమశేషసంసారవినాశహేతుమ్ । యో వాసుదేవం విమలం ప్రపన్నః స మోక్షమాప్నోతి విముక్తసఙ్గః ॥ ౧,౨౩౪.

ఈ ప్రపంచాన్ని పోషించే, శుద్ధమైన, సమస్త సంసారాన్ని నశింపజేసే కారణమైన వాసుదేవుడిని ఎవరు శరణు వెళ్తారో, వారు బంధాలను విడిచిపెట్టి ముక్తిని పొందుతారు.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౨౩౫ సూత ఉవాచ వేదాన్తసాఙ్ఖ్యసిద్ధాన్తబ్రహ్మజ్ఞానం వదామ్యహమ్ । అహం బ్రహ్మ పరం జ్యోతిర్విష్ణురిత్యేవ చిన్తయన్ ॥ ౧,౨౩౫.

సూతుడు చెప్పాడు: వేదాంతం, సాంఖ్య సిద్ధాంతంలో స్థిరమైన బ్రహ్మజ్ఞానాన్ని నేను వివరించబోతున్నాను. 'నేనే బ్రహ్మ, పరమ జ్యోతి, విష్ణువు' అని ధ్యానం చేస్తూ—

సూర్యే హృద్వ్యోమ్ని వహ్నౌ చ జ్యోతిరేకం త్రిధా స్థితమ్ । యథా సర్పిః శీరస్థం గవాం న కురుతే బలమ్ ॥ ౧,౨౩౫.

ఒకే జ్యోతి సూర్యునిలో, హృదయాకాశంలో, అగ్నిలో మూడు రూపాల్లో ఉంది. అది ఎలా అంటే, పాలు లోపల ఉన్న నెయ్యి, ఆవులకు బలాన్ని ఇవ్వనట్టే.

నిర్గతం కర్మసంయుక్తం దత్తం తాసాం మహా బలమ్ । తథా విష్ణుః శరీరస్థో న కరోతి హితం నణామ్ ॥ ౧,౨౩౫.

అది బయటకు తీసి, కర్మతో కలిపితే, ఆవులకు గొప్ప బలం ఇస్తుంది. అలాగే, విష్ణువు శరీరంలో ఉన్నా, జనులకు మేలు చేయడు.

వినారాధనయా దేవః సర్వగః పరమేశ్వరః । ఆరురుక్షుమతీనాం తు కర్మజ్ఞానముదాహృతమ్ ॥ ౧,౨౩౫.

పూజ లేకుండా, సమస్తంలో విస్తరించిన పరమేశ్వరుడు మేలు చేయడు. పైకి ఎదగదలచినవారికి కర్మజ్ఞానం చెప్పబడింది.

ఆరూఢయోగవృక్షాణాం జ్ఞానం త్యాగం పరం మతమ్ । జ్ఞాతుమిచ్ఛతి శబ్దాదీన్రాగో ద్వేషోఽథ జాయతే ॥ ౧,౨౩౫.

యోగవృక్షాన్ని ఎక్కినవారికి జ్ఞానం, త్యాగమే అత్యుత్తమం అని భావిస్తారు. శబ్దాది విషయాలను తెలుసుకోవాలని ఆశిస్తే, రాగం, ద్వేషం కలుగుతాయి.

లోభో మోహః క్రోధ ఏతైర్యుక్తః పాపం నరశ్చరేత్ । హస్తావుపస్థముదరం వాక్చతుర్థో చతుష్టయమ్ ॥ ౧,౨౩౫.

లోభం, మోహం, కోపం — ఇవి కలిసినప్పుడు, మనిషి పాపం చేస్తాడు. చేతులు, ఉపస్థానం, కడుపు, మాట — ఈ నాలుగు భాగాలు—

ఏతత్సుసంయతం యస్య స విప్రః కథ్యతే బుధైః (ధః) । పరవిత్తం న గృహ్ణాతి న హింసాం కురుతే తథా ॥ ౧,౨౩౫.

వీటిని ఎవరు బాగా నియంత్రించుకుంటారో, వారిని పండితులు జ్ఞానవంతుడైన బ్రాహ్మణుడు అంటారు. వారు పరధనం తీసుకోరు, హింస చేయరు.

నాక్షక్రీడారతో యస్తు హస్తౌ తస్య సుసంయతౌ । పరస్త్రీవర్జనరతస్తస్యోపస్థం సుసంయతమ్ ॥ ౧,౨౩౫.

ఎవరు జూదంలో ఆనందించరో, వారి చేతులు బాగా నియంత్రితంగా ఉంటాయి. ఎవరు పరస్త్రీలను దూరంగా ఉంచడంలో ఆనందిస్తారో, వారి ఉపస్థానం నియంత్రితంగా ఉంటుంది.

అలోలుపమిదం భుఙ్క్తే జఠరం తస్య సంయతమ్ । సత్యం హితం మితం బ్రూతే యస్మాద్వాక్తస్య సంయతా ॥ ౧,౨౩౫.

ఎవరు ఆశ లేకుండా భోజనం చేస్తారో, వారి కడుపు నియంత్రితంగా ఉంటుంది. ఎవరు సత్యాన్ని, మేలైనదాన్ని, కొద్దిగా మాత్రమే మాట్లాడతారో, వారి మాట నియంత్రితంగా ఉంటుంది.

యస్య సంయతాన్యేతాని తస్య కిం తపసాధ్వరైః । ఐక్యం యద్బుద్ధిమనసోరిన్ద్రియాణాం చ సర్వదా ॥ ౧,౨౩౫.

వీటిని ఎవరు నియంత్రించుకుంటారో, వారికి తపస్సు, యజ్ఞాలు అవసరం లేదు. బుద్ధి, మనస్సు, ఇంద్రియాలు ఎప్పుడూ ఏకత్వంగా ఉండటం—

సబీజం వాపి నిర్బోజం ధ్యానమేతత్ప్రకీర్తితమ్ । భ్రువోర్మధ్యే స్థితాం బుద్ధిం విషయేషు యునక్తి యః ॥ ౧,౨౩౫.

బీజంతో అయినా, బీజం లేకుండా అయినా, ఇదే ధ్యానం అని అంటారు. ఎవరు బుద్ధిని కళ్ల మధ్య స్థిరపెట్టి విషయాలలో నిలిపిస్తారో—

హన్ద్రియాణాముపరమే మనసి హ్యవ్యవస్థితే ॥ ౧,౨౩౫.

ఇంద్రియాలు నిశ్చలంగా ఉండి, మనస్సు స్థిరంగా లేకపోతే—

స్వప్నాన్పశ్యత్యసౌ జీవో బాహ్యానాభ్యన్తరానథ । జీవో జాగ్రదవస్థాయామేవమాహుర్విపాశ్చితః ॥ ౧,౨౩౫.

అప్పుడు ఆ జీవుడు బయట, లోపల కలిగే స్వప్నాలను చూస్తాడు. మెలకువలో ఉన్నప్పుడు కూడా జీవుడు ఇలానే ఉంటాడని పండితులు చెబుతారు.

హృది స్థితః స తమసా మోహితో న స్మరత్యపి । యదా తస్య కుతో వేతి సుషుప్తిరితి కథ్యతే ॥ ౧,౨౩౫.

హృదయంలో ఉండి, అజ్ఞానంతో మాయలో పడిపోతే, ఏమీ గుర్తు పెట్టుకోడు. ఎక్కడి నుంచి వచ్చాడో తెలియకపోతే, దానిని సుషుప్తి అంటారు.

జాగ్రతో యస్య నో తన్ద్రా న మోహో న భ్రమస్తథా । ఉత్పద్యతే న జానాతి శబ్దార్థవిషయాన్వశీ ॥ ౧,౨౩౫.

ఎవరికైనా మెలకువలో నిద్ర, మోహం, భ్రమ ఉండవు; శబ్దార్థ విషయాలు కలుగవు, తెలియవు; వారు స్వాధీనంగా ఉంటారు—

ఇన్ద్రియాణి సమాహృత్య విషయేభ్యో మనస్తథా । బుద్ధ్యాహఙ్కారమపి చ ప్రకృత్యా బుద్ధిమేవ చ ॥ ౧,౨౩౫.

ఇంద్రియాలను విషయాల నుంచి, అలాగే మనస్సును కూడా, బుద్ధి, అహంకారాన్ని, బుద్ధిని కూడా స్వభావంతో వెనక్కి తీసుకుంటూ—

సంయమ్య ప్రకృతిం చాపి చిచ్ఛక్త్యా కేవలే స్థితః । పశ్యత్యాత్మాని చాత్మానమాత్మనాత్మప్రకాశకమ్ ॥ ౧,౨౩౫.

స్వభావాన్ని చైతన్యశక్తితో నియంత్రించి, ఆ స్థితిలో స్థిరంగా ఉండే ఆత్మ, తనలో తానే ప్రకాశించే ఆత్మను తనలో తానే దర్శిస్తుంది.

చిద్రూపమమృతం శుద్ధం నిష్క్రియం వ్యాపకం శివమ్ । తురీయాయామవస్థాయామాస్థితోఽసౌ న సంశయః ॥ ౧,౨౩౫.

నలుగురవ స్థితిలో, అతడు నిస్సందేహంగా, అమృత స్వరూపమైన, పవిత్రమైన, క్రియారహితమైన, అన్నిచోట్ల వ్యాపించిన, మంగళకరమైన చైతన్యంగా స్థిరంగా ఉంటాడు.

శబ్దాదయో గుణాః పఞ్చ సత్త్వాద్యాశ్చ గుణాస్త్రయః । పుర్యష్టకస్య పద్మస్య పత్రాణ్యష్టౌ చ తాని హి ॥ ౧,౨౩౫.

శబ్దం మొదలైన ఐదు లక్షణాలు, సత్త్వాది మూడు గుణాలు కలిపి, సూక్ష్మశరీర పద్మానికి ఎనిమిది దళాలుగా ఉంటాయి.

సామ్యావస్థా గుణకృతా ప్రకృతిస్తత్ర కర్ణికా । కర్ణికాయాం స్థితో దేవో దేహీ చిద్రూప ఏవ హి ॥ ౧,౨౩౫.

ఆ పద్మానికి మధ్యభాగం గుణాల సమత్వ స్థితి. ఆ మధ్యలో, చైతన్య స్వరూపుడైన దేవుడు, శరీరధారి స్థితి చెందుతాడు.

పుర్యష్టకం పరిత్యజ్య ప్రకృతిఞ్చ గుణాత్మికామ్ । యదా యాతి తదా జీవో యాతి ముక్తిం న సంశయః ॥ ౧,౨౩౫.

ఎవరైనా సూక్ష్మశరీరాన్ని, గుణమయమైన ప్రకృతిని విడిచిపెట్టినప్పుడు, ఆ జీవుడు తప్పకుండా మోక్షాన్ని పొందుతాడు.

ప్రాణాయామో జపశ్చైవ ప్రత్యాహారోఽథ ధారణా । ధ్యానం సమాధిరిత్యేతే షడ్యోగస్య ప్రసాధకాః ॥ ౧,౨౩౫.

శ్వాస నియంత్రణ, జపం, ఇంద్రియనిగ్రహం, ఏకాగ్రత, ధ్యానం, సమాధి — ఇవే యోగానికి ఆరు సాధనాలు.

పాపక్షయే దేవతానాం ప్రీతిరిన్ద్రియసంయమః । జపధ్యానయుతో గర్భో విపరీతస్త్వగర్భకః ॥ ౧,౨౩౫.

పాపాలు తొలగినప్పుడు దేవతల అనుగ్రహం, ఇంద్రియ నియమనం కలుగుతాయి; జపం, ధ్యానం కలిసినదే గర్భ స్థితి, దానికి విరుద్ధమైనది అగర్భ స్థితి.

షట్త్రింశన్మాత్రకః శ్రేష్ఠశ్చతుర్వింశతిమాత్రకః । మధ్యో ద్వాదశమాత్రస్తు ఓఙ్కారం సతతం జపేత్ ॥ ౧,౨౩౫.

ఒకరు ఎప్పుడూ ఓంకారాన్ని ముప్పై ఆరు, ఇరవై నాలుగు, లేదా పన్నెండు మాపులతో జపించాలి. మొదటిది ఉత్తమం, రెండవది మధ్యమం, మూడవది కనిష్ఠం.