గరుడపురాణమ్

అచిరాల్లభతే మోక్షం ఛిత్వా సంసారబన్ధనమ్ । అన్యోఽపి యో జపేద్భక్త్యా త్రిసన్ధ్యం నియతః శుచిః ॥ ౧,౨౩౪.

వారు త్వరగా సంసార బంధాలను తెంచుకొని మోక్షాన్ని పొందుతారు. మరొకరు కూడా, భక్తితో, నియమంగా, పవిత్రంగా, మూడు సార్లు ఈ స్తోత్రాన్ని జపిస్తే—

ఇదం స్తోత్రం మునే సోఽపి సర్వకామమవాప్నుయాత్ । పుత్రార్థో లభతే పుత్రాన్బద్ధో ముచ్యతే బన్ధనాత్ ॥ ౧,౨౩౪.

ఆ మునీశ్వరుడు కూడా ఈ స్తోత్రంతో అన్ని కోరికలను పొందుతాడు. కుమారులను కోరేవారు కుమారులను పొందుతారు; బంధనంలో ఉన్నవారు బంధనాల నుంచి విముక్తి పొందుతారు.

రోగాద్విముచ్యతే రాగీ లభతే నిర్ధనో ధనమ్ । విద్యార్థో లభతే విద్యాం భగ్యం కీర్తి చ విన్దతి ॥ ౧,౨౩౪.

రోగాలు ఉన్నవారు ఆరోగ్యాన్ని పొందుతారు; ధనాన్ని కోరేవారు ధనం సంపాదిస్తారు; విద్యను కోరేవారు విద్యను పొందుతారు; అదృష్టం, కీర్తి కూడా లభిస్తాయి.

జాతి స్మరత్వం మేధావీ యద్యదిచ్ఛతి చేతసా । స ధన్యః సర్వవిత్ప్రాజ్ఞఃస సాధుః సర్వకర్మకృత్ ॥ ౧,౨౩౪.

బుద్ధిమంతుడు మనసులో ఏది కోరినా, పూర్వజన్మ జ్ఞాపకం కావాలన్నా, జ్ఞానం కావాలన్నా, అతడు ధన్యుడు, సర్వజ్ఞుడు, ప్రాజ్ఞుడు, అన్ని పనుల్లో నిపుణుడు అవుతాడు.

స సత్యవాకూఛుచిర్దాతా యః స్తౌతి పురుషోత్తమమ్ । అసంభాష్యా హి తే సర్వే సర్వధర్మబహిష్కృతాః ॥ ౧,౨౩౪.

పురుషోత్తముడిని స్తుతించే వాడు నిజాయితీగలవాడు, పవిత్రుడు, దాత. మిగతావారు, ధర్మానికి దూరంగా ఉన్నవారు, వారితో కలవకూడదు.

యేషాం ప్రవర్తనే నాస్తి హరిముద్దిశ్య సత్క్రియా । న శుద్ధం విద్యతే తస్య మనో వాక్చ దురాత్మనః ॥ ౧,౨౩౪.

హరిని ఉద్దేశించి మంచి కార్యాలు చేయని వారి ప్రవర్తనలో పవిత్రత ఉండదు; వారి మనసు, మాటలు కూడా శుద్ధంగా ఉండవు; వారు దుష్టులు.

యస్య సర్వార్థదే విష్ణౌ భక్తిర్నావ్యభిచారిణీ । ఆరాధ్య విధివద్దేవం హరిం సర్వసుఖప్రదమ్ ॥ ౧,౨౩౪.

విష్ణువుకు, అన్ని కోరికలను తీరుస్తున్న హరికి, ఎవరికైనా అచంచలమైన భక్తి ఉంటే, సరిగా పూజిస్తే—

ప్రాప్నోతి పురుషః సమ్యగ్యద్యత్ప్రార్థయతే ఫలమ్ । కర్మ కామాదికం సర్వం శ్రద్ధధానః సురోత్తమః । అసురాదివపుః సిద్ధైర్దేయతే యస్య నాన్తరమ్ ॥ ౧,౨౩౪.

అతడు కోరిన ఫలితాన్ని పూర్తిగా పొందుతాడు; శ్రద్ధగల ఉత్తముడు అన్ని పనులు, కోరికలు నెరవేర్చుకుంటాడు. అసురులు, ఇతరులు, సిద్ధులు కూడా అతడికి ఎలాంటి అడ్డంకి చేయలేరు.

సకలమునిభిరాద్యశ్చిన్త్యతే యో హి శుద్ధో నిఖిలహృది నివిష్టో వేత్తి యః సర్వసాక్షీ । తమజమమృతమీశం వాసుదేవం నతోఽస్మి భయమరణవిహీనం నిత్యమానన్దరూపమ్ ॥ ౧,౨౩౪.

అఖిల మునులు ధ్యానించే, ప్రతి హృదయంలో స్థితిచేసిన, సాక్షిగా ఉన్న, భయమూ మరణమూ లేని, నిత్యానంద స్వరూపుడైన, జనన మరణ రహితుడైన వాసుదేవుడికి నేను నమస్కరిస్తున్నాను.

నిఖిలభువన నాథం శాశ్వతం సుప్రసన్నం త్వతివిమలవిశుద్ధం నిర్గుణం భవపుష్పైః । సుఖముదితసమస్తం పూజయామ్యాత్మభావం విశతు హృదయపద్మే సర్వసాక్షీ చిదాత్మా ॥ ౧,౨౩౪.

అన్ని లోకాల స్వామిని, శాశ్వతుడిని, పరమ కరుణామయుడిని, పరమ పవిత్రుడిని, నిగర్వాణుడిని, ఆనందంతో నిండిన వాడిని, జీవపుష్పాలతో పూజిస్తున్నాను. సర్వసాక్షి, చైతన్య స్వరూపుడు నా హృదయ పద్మంలో ప్రవేశించాలి.

ఏవం మయోక్తం పరమప్రభావమాద్యన్తహీనస్య పరస్య విష్ణోః । తస్మాద్విచిన్త్యః పరమేశ్వరోఽసౌ విముక్తికామేన నరేణ సమ్యక్ ॥ ౧,౨౩౪.

అదేవిధంగా, ఆద్యాంత రహితుడైన పరమ విష్ణువు యొక్క మహిమను నేను వివరించాను. అందువల్ల, ముక్తిని కోరే వాడు ఆయనను మనసారా ధ్యానించాలి.

బోధస్వరూపం పురుషం పురాణమాదిత్యవర్ణం విమలం విశుద్ధమ్ । సఞ్చిన్త్య విష్ణుం పరమద్వితీయం కస్తత్ర యోగీ న లంయ ప్రయాతి ॥ ౧,౨౩౪.

బోధ స్వరూపుడైన పురాణ పురుషుడిని, సూర్యవర్ణుడైన, పరమ పవిత్రుడైన, ద్వితీయులేనివాడైన విష్ణువును ధ్యానించిన యోగికి ముక్తి లభించదా?

ఇమం స్తవం యః సతతం మనుష్యః పఠేచ్చ తద్వత్ప్రయతః ప్రశాన్తః । స ధూతపాప్మా వితతప్రభావః ప్రయాతి లోకం వితతం మురారేః ॥ ౧,౨౩౪.

ఎవరైనా శాంతంగా, నియమంగా, ఎప్పుడూ ఈ స్తోత్రాన్ని చదువుతారో, వారు పాపాలనుండి విముక్తి పొంది, ప్రకాశవంతులై, మురారి లోకాన్ని చేరుతారు.

యః ప్రార్థయత్యర్థమశేషసౌఖ్యం ధర్మం చ కామం చ తథైవ మోక్షమ్ । స సర్వముత్సృజ్య పరం పురాణం ప్రయాతి విష్ణుం శరణం వరేణ్యమ్ ॥ ౧,౨౩౪.

ఎవరైతే ధనం, సంపూర్ణ సుఖం, ధర్మం, కామం, ముక్తి — ఇవన్నీ కోరుకుంటారో, వారు ఇవన్నిటినీ వదిలిపెట్టి, పరమ పురాతనమైన ఆశ్రయం అయిన ఉత్తమమైన విష్ణువును శరణు వెళ్తారు.

విభుం ప్రభుం విశ్వధరం విశుద్ధమశేషసంసారవినాశహేతుమ్ । యో వాసుదేవం విమలం ప్రపన్నః స మోక్షమాప్నోతి విముక్తసఙ్గః ॥ ౧,౨౩౪.

ఈ ప్రపంచాన్ని పోషించే, శుద్ధమైన, సమస్త సంసారాన్ని నశింపజేసే కారణమైన వాసుదేవుడిని ఎవరు శరణు వెళ్తారో, వారు బంధాలను విడిచిపెట్టి ముక్తిని పొందుతారు.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౨౩౫ సూత ఉవాచ వేదాన్తసాఙ్ఖ్యసిద్ధాన్తబ్రహ్మజ్ఞానం వదామ్యహమ్ । అహం బ్రహ్మ పరం జ్యోతిర్విష్ణురిత్యేవ చిన్తయన్ ॥ ౧,౨౩౫.

సూతుడు చెప్పాడు: వేదాంతం, సాంఖ్య సిద్ధాంతంలో స్థిరమైన బ్రహ్మజ్ఞానాన్ని నేను వివరించబోతున్నాను. 'నేనే బ్రహ్మ, పరమ జ్యోతి, విష్ణువు' అని ధ్యానం చేస్తూ—

సూర్యే హృద్వ్యోమ్ని వహ్నౌ చ జ్యోతిరేకం త్రిధా స్థితమ్ । యథా సర్పిః శీరస్థం గవాం న కురుతే బలమ్ ॥ ౧,౨౩౫.

ఒకే జ్యోతి సూర్యునిలో, హృదయాకాశంలో, అగ్నిలో మూడు రూపాల్లో ఉంది. అది ఎలా అంటే, పాలు లోపల ఉన్న నెయ్యి, ఆవులకు బలాన్ని ఇవ్వనట్టే.

నిర్గతం కర్మసంయుక్తం దత్తం తాసాం మహా బలమ్ । తథా విష్ణుః శరీరస్థో న కరోతి హితం నణామ్ ॥ ౧,౨౩౫.

అది బయటకు తీసి, కర్మతో కలిపితే, ఆవులకు గొప్ప బలం ఇస్తుంది. అలాగే, విష్ణువు శరీరంలో ఉన్నా, జనులకు మేలు చేయడు.

వినారాధనయా దేవః సర్వగః పరమేశ్వరః । ఆరురుక్షుమతీనాం తు కర్మజ్ఞానముదాహృతమ్ ॥ ౧,౨౩౫.

పూజ లేకుండా, సమస్తంలో విస్తరించిన పరమేశ్వరుడు మేలు చేయడు. పైకి ఎదగదలచినవారికి కర్మజ్ఞానం చెప్పబడింది.

ఆరూఢయోగవృక్షాణాం జ్ఞానం త్యాగం పరం మతమ్ । జ్ఞాతుమిచ్ఛతి శబ్దాదీన్రాగో ద్వేషోఽథ జాయతే ॥ ౧,౨౩౫.

యోగవృక్షాన్ని ఎక్కినవారికి జ్ఞానం, త్యాగమే అత్యుత్తమం అని భావిస్తారు. శబ్దాది విషయాలను తెలుసుకోవాలని ఆశిస్తే, రాగం, ద్వేషం కలుగుతాయి.

లోభో మోహః క్రోధ ఏతైర్యుక్తః పాపం నరశ్చరేత్ । హస్తావుపస్థముదరం వాక్చతుర్థో చతుష్టయమ్ ॥ ౧,౨౩౫.

లోభం, మోహం, కోపం — ఇవి కలిసినప్పుడు, మనిషి పాపం చేస్తాడు. చేతులు, ఉపస్థానం, కడుపు, మాట — ఈ నాలుగు భాగాలు—

ఏతత్సుసంయతం యస్య స విప్రః కథ్యతే బుధైః (ధః) । పరవిత్తం న గృహ్ణాతి న హింసాం కురుతే తథా ॥ ౧,౨౩౫.

వీటిని ఎవరు బాగా నియంత్రించుకుంటారో, వారిని పండితులు జ్ఞానవంతుడైన బ్రాహ్మణుడు అంటారు. వారు పరధనం తీసుకోరు, హింస చేయరు.

నాక్షక్రీడారతో యస్తు హస్తౌ తస్య సుసంయతౌ । పరస్త్రీవర్జనరతస్తస్యోపస్థం సుసంయతమ్ ॥ ౧,౨౩౫.

ఎవరు జూదంలో ఆనందించరో, వారి చేతులు బాగా నియంత్రితంగా ఉంటాయి. ఎవరు పరస్త్రీలను దూరంగా ఉంచడంలో ఆనందిస్తారో, వారి ఉపస్థానం నియంత్రితంగా ఉంటుంది.

అలోలుపమిదం భుఙ్క్తే జఠరం తస్య సంయతమ్ । సత్యం హితం మితం బ్రూతే యస్మాద్వాక్తస్య సంయతా ॥ ౧,౨౩౫.

ఎవరు ఆశ లేకుండా భోజనం చేస్తారో, వారి కడుపు నియంత్రితంగా ఉంటుంది. ఎవరు సత్యాన్ని, మేలైనదాన్ని, కొద్దిగా మాత్రమే మాట్లాడతారో, వారి మాట నియంత్రితంగా ఉంటుంది.

యస్య సంయతాన్యేతాని తస్య కిం తపసాధ్వరైః । ఐక్యం యద్బుద్ధిమనసోరిన్ద్రియాణాం చ సర్వదా ॥ ౧,౨౩౫.

వీటిని ఎవరు నియంత్రించుకుంటారో, వారికి తపస్సు, యజ్ఞాలు అవసరం లేదు. బుద్ధి, మనస్సు, ఇంద్రియాలు ఎప్పుడూ ఏకత్వంగా ఉండటం—

సబీజం వాపి నిర్బోజం ధ్యానమేతత్ప్రకీర్తితమ్ । భ్రువోర్మధ్యే స్థితాం బుద్ధిం విషయేషు యునక్తి యః ॥ ౧,౨౩౫.

బీజంతో అయినా, బీజం లేకుండా అయినా, ఇదే ధ్యానం అని అంటారు. ఎవరు బుద్ధిని కళ్ల మధ్య స్థిరపెట్టి విషయాలలో నిలిపిస్తారో—

హన్ద్రియాణాముపరమే మనసి హ్యవ్యవస్థితే ॥ ౧,౨౩౫.

ఇంద్రియాలు నిశ్చలంగా ఉండి, మనస్సు స్థిరంగా లేకపోతే—

స్వప్నాన్పశ్యత్యసౌ జీవో బాహ్యానాభ్యన్తరానథ । జీవో జాగ్రదవస్థాయామేవమాహుర్విపాశ్చితః ॥ ౧,౨౩౫.

అప్పుడు ఆ జీవుడు బయట, లోపల కలిగే స్వప్నాలను చూస్తాడు. మెలకువలో ఉన్నప్పుడు కూడా జీవుడు ఇలానే ఉంటాడని పండితులు చెబుతారు.

హృది స్థితః స తమసా మోహితో న స్మరత్యపి । యదా తస్య కుతో వేతి సుషుప్తిరితి కథ్యతే ॥ ౧,౨౩౫.

హృదయంలో ఉండి, అజ్ఞానంతో మాయలో పడిపోతే, ఏమీ గుర్తు పెట్టుకోడు. ఎక్కడి నుంచి వచ్చాడో తెలియకపోతే, దానిని సుషుప్తి అంటారు.