గరుడపురాణమ్

భగవన్ భక్షయిష్యామః సదేవాసురమానుషమ్ । త్వత్ప్రసాదాజ్జగత్సర్వం తదనుజ్ఞాతుమర్హసి ॥ ౧,౨౩౧.

ప్రభూ! మీ అనుగ్రహంతో మేము దేవతలు, అసురులు, మనుష్యులు అందరినీ భక్షించాలనుకుంటున్నాం. ఈ లోకాన్ని మేము తినేందుకు మీరు అనుమతించాలి.

శఙ్కరౌవాచ । భవతీభిః ప్రజాః సర్వా రక్షణీయా న సంశయః । తస్మాడ్వోరతరప్రాయం మనః శీఘ్రం నివర్త్యతామ్ ॥ ౧,౨౩౧.

శంకరుడు ఇలా అన్నాడు: మీరు అందరూ ప్రాణులను రక్షించాలి, ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు. అందుకే ఈ అధిక ఆశను వెంటనే మనసులోనుండి తొలగించండి.

ఇత్యేవం శఙ్కరేణోక్తమనాదృత్య తు తద్వచః । భక్షయామాసురవ్యగ్రాస్త్రైలోక్యం సచరాచరమ్ ॥ ౧,౨౩౧.

శంకరుడు చెప్పిన మాటలను పట్టించుకోకుండా, ఆ మాతృగణం ఎంతో ఉత్సాహంగా త్రిలೋಕాన్ని—చలించేవాటినీ, నిలిచేవాటినీ—భక్షించసాగారు.

త్రైలోక్యే భక్ష్యమాణే తు తదా మాతృగణేన వై । నృసింహరూపిణం దేవం ప్రదధ్యౌ భగవాఞ్ఛివః ॥ ౧,౨౩౧.

అప్పుడు మాతృగణం త్రిలೋಕాన్ని భక్షిస్తున్నప్పుడు, భగవంతుడు శివుడు నరసింహుని రూపాన్ని ధ్యానించాడు.

అనాదినిధనం దేవం సర్వభూతభవోద్భవమ్ । విద్యుజ్జిహ్వం మహాదంష్ట్రం స్ఫురత్కేసరమాలినమ్ ॥ ౧,౨౩౧.

ఆయన ఆదియంతములేని దేవుడు, సమస్త భూతాల ఉద్భవానికి కారణుడు. ఆయనకు మెరుపులాంటి నాలుక, పెద్ద దంతాలు, మెరిసే గడ్డ ఉంటుంది.

రత్నాఙ్గదం సముకుటం హేమకేసరభూషితమ్ । ఖోణిసూత్రేణ మహతా కాఞ్చనేన విరాజితమ్ ॥ ౧,౨౩౧.

రత్నాలతో అలంకరించిన కంకణాలు, మణిమయ మకుటం, బంగారు గడ్డతో అలంకారం, గొప్ప బంగారు దారంతో నడుము మెరిసిపోతుంది.

నీలోత్పలదలశ్యామం రత్ననూపురభూషితమ్ । తేజసాక్రాన్తసకలబ్రహ్మాణ్డోదరమణ్డపమ్ ॥ ౧,౨౩౧.

నీలోత్పలదళంలా నలుపు వర్ణం, రత్నాల తోరణాలతో అలంకరించిన పాదాలు, ఆయన తేజస్సు బ్రహ్మాండమంతా ప్రకాశింపజేస్తుంది.

ఆవర్తసదృశాకారైః సంయుక్తం దేహరోమభిః । సర్వపుష్పైర్యోజితాఞ్చ ధారయంశ్చ మహాస్త్రజమ్ ॥ ౧,౨౩౧.

ఆయన శరీరంపై వలయాల్లా ఉన్న రోమాలు, అన్ని పువ్వులతో అలంకారం, గొప్ప హారాన్ని ధరించి ఉన్నాడు.

స ధ్యాతమాత్రో భగవాన్ప్రదదౌ తస్య దర్శనమ్ । యాదృశేన రూపేణ ధ్యాతో రుద్రైస్తు భక్తితః ॥ ౧,౨౩౧.

ఆ భగవంతుడు ధ్యానం చేసిన వెంటనే, రుద్రులు భక్తితో ధ్యానించిన ఆ రూపంలోనే దర్శనం ఇచ్చాడు.

తాదృశేనైవ రూపేణ దుర్నిరీక్ష్యేణ దైవతైః । ప్రణిపత్య తు దేవేశం తదా తుష్టావ శఙ్కరః ॥ ౧,౨౩౧.

దేవతలకు కూడా చూడలేని ఆ మహారూపంలోనే, శంకరుడు దేవతాధిపతికి నమస్కరించి స్తుతించాడు.

శఙ్కర ఉవాచ । నమస్తేఽస్త జగన్నాథ నరసింహవపుర్ధర । దైత్యేశ్వరేన్ద్రసంహారినఖశుక్తివిరాజిత ॥ ౧,౨౩౧.

శంకరుడు ఇలా అన్నాడు: జగన్నాథా! నరసింహవపుధారకా! దైత్యేశ్వరులను సంహరించే వాడా! ముత్యాల్లా మెరిసే గోరు కలవాడా! నీకు నమస్కారం.

నఖమణ్డలసభిన్నహేమపిఙ్గలవిగ్రహ । నమోఽస్తు పద్మనాభాయ శోభనాయ జగద్గురో । కల్పాన్తామ్భోదనిర్ఘోష సూర్యకోటిసమప్రభ ॥ ౧,౨౩౧.

నీ గోరులతో విభజించబడిన బంగారు వర్ణమయ శరీరమున్న వాడా! పద్మనాభా! జగద్గురువా! యుగాంతంలో సముద్రపు గర్జనలా నీ గర్జన, కోట్ల సూర్యుల తేజస్సుతో మెరిసే వాడా! నీకు నమస్కారం.

సహస్రయమసంత్రాస సహస్రేన్ద్రపరాక్రమ । హసస్త్రధనదస్ఫీత సహస్రచరణాత్మక ॥ ౧,౨౩౧.

వెయ్యి యమధర్మరాజులకూ భయంకరుడవు, వెయ్యి ఇంద్రుల శౌర్యం నీలో ఉంది, వెయ్యి కుబేరుల సంపద నీదే, వెయ్యి కాళ్లు కలవాడవు.

సహస్రచన్దప్రతిమ ! సహస్రాంశుహరిక్రమ । సహస్రరుద్రతేజస్క సహస్రబ్రహ్మసంస్తుత ॥ ౧,౨౩౧.

వెయ్యి చంద్రుల్లా ప్రకాశించే వాడవు! వెయ్యి సూర్యుల కాంతిని మించిపోయే అడుగులు వేస్తావు! వెయ్యి రుద్రుల తేజస్సు నీలో ఉంది! వెయ్యి బ్రహ్మలచే స్తుతింపబడే వాడవు.

సహస్రరుద్రసంజప్త సహస్రాక్షనిరీక్షణ । సహస్రజన్మమథన సహస్రబన్ధనమోచన ॥ ౧,౨౩౧.

వెయ్యి రుద్రులు జపించే వాడవు, వెయ్యి కళ్ళతో దర్శించబడేవాడవు, వెయ్యి జన్మలను సంహరించేవాడవు, వెయ్యి బంధనాల నుంచి విమోచించేవాడవు.

సహస్రవాయువేగాక్ష సహస్రాజ్ఞకృపాకర । స్తుత్వైవం దేవదేవేశం నృసింహవపుషం హరిమ్ । విజ్ఞాపయామాస పునర్వినయావనతః శివః ॥ ౧,౨౩౧.

వెయ్యి గాలుల వేగంతో కళ్ళు మెరిపించే, వెయ్యి రాజులకు దయ చూపే పరమేశ్వరుడైన నరసింహ రూపంలో ఉన్న హరిని ఇలా స్తుతించి, వినయంగా తలవంచి, శివుడు మళ్లీ తన కోరికను వినిపించాడు.

అన్ధకస్య వినాశాయ యా సృష్టా మాతరో మయా । అనాదృత్య తు మద్వాక్యం భక్ష్యన్త్వద్భుతాః ప్రజాః ॥ ౧,౨౩౧.

అంధకుడిని నాశనం చేయడానికి నేను ఆ మాతృకలను సృష్టించాను. కానీ నా మాటను పట్టించుకోకుండా, వారు ఆ అద్భుతమైన ప్రజలను తినేస్తున్నారు.

సృష్ట్వా తాశ్చ న శక్తోఽహం సంహర్తుమపరాజితః । పూర్వం కృత్వా కథం తాసాం వినాశమభిరోచయే ॥ ౧,౨౩౧.

వారిని నేను సృష్టించిన తర్వాత, వారిని అదుపు చేయడం నాకు సాధ్యపడటం లేదు, ఓ అపరాజితా! ముందు నేనే సృష్టించాను కదా, ఇప్పుడు వారిని ఎలా నాశనం చేయగలను?

ఏవముక్తః స రుద్రేణ నరసిహవపుర్హరిః । సహస్రహేవీర్జిహ్వాగ్రాత్తదా వాగీశ్వరో హరిః ॥ ౧,౨౩౧.

ఇలా రుద్రుడు అడిగినప్పుడు, నరసింహ రూపంలో ఉన్న హరి, వెయ్యి అగ్నిజ్వాలల వంటి నాలుక చివర నుంచి, వాగ్దేవతల అధిపతి అయిన హరి మాటలు పలికాడు.

తథా సురగణాన్సర్వాన్రౌద్రాన్మాతృగణాన్విభుః । సంహృత్య జగతః శర్మ కృత్వా చాన్తర్దధే హరిః ॥ ౧,౨౩౧.

అలా, సమస్త దేవతలతో పాటు ఆ ఉగ్ర మాతృగణాలను హరి వెనక్కు తీసుకుని, జగత్తుకు శాంతిని కలిగించి, అనంతరం అంతర్ధానమయ్యాడు.

నారసింహమిదం స్తోత్రం యః పఠేన్నియతేన్ద్రియః । మనోరథప్రదస్తస్య రుద్రస్యేవ న సంశయః ॥ ౧,౨౩౧.

ఎవరైనా నియమంగా, ఇంద్రియాలను నియంత్రిస్తూ ఈ నరసింహ స్తోత్రాన్ని పఠిస్తే, రుద్రునికి జరిగినట్లే, వారి కోరికలు నెరవేరడం నిస్సందేహం.

ధ్యాయేన్నృసింహం తరుణార్కనేత్రం సిదామ్బుజాతం జ్వలితాగ్నివత్క్రమ్ । అనాదిమధ్యాన్తమజ పురాణం పరాపరేశం జగతాం నిధానమ్ ॥ ౧,౨౩౧.

నరసింహుడిని ఉదయించే సూర్యుడి కన్నులతో, పరిపూర్ణ పద్మంపై కూర్చున్నవాడిగా, అగ్నిలా ప్రకాశించేవాడిగా, ఆదిమధ్యాంతరహితుడిగా, జన్మలేని పురాతనుడిగా, పరాపరాధిపతిగా, జగత్తుకు ఆధారంగా ధ్యానం చేయాలి.

జపేదిదం సన్తతదుః ఖజాలం జహాతి నీహారమివాంశుమాలీ । సమాతృవర్గస్య కరోతి మూర్తిం యదా తదా తిష్ఠతి తత్సమీపే ॥ ౧,౨౩౧.

ఈ స్తోత్రాన్ని ఎవరైనా నిరంతరం జపిస్తే, వారి దుఃఖాల వలయాన్ని సూర్యకిరణాలు మబ్బును తరిమివేసినట్లు తొలగిస్తుంది. మాతృగణాల రూపాన్ని ధ్యానించినప్పుడు, వారు దగ్గరే ఉంటారు.

దేవేశ్వరస్యాపి నృసింహమూర్తేః పూజాం విధాతుం త్రిపురాన్తకారీ । ప్రసాద్య తం దేవవరం స లబ్ధ్వా అవ్యాజ్జగన్మాతృగణేభ్య ఏవ చ ॥ ౧,౨౩౧.

దేవతాధిపతియైన త్రిపురాసురుని సంహారకుడు కూడా, నరసింహమూర్తిని సంతుష్టిపరిచి, ఆయన అనుగ్రహాన్ని పొంది, జగన్మాతృగణాలను కాపాడాడు.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౨౩౨ సూత ఉవాచ । కులామృతం ప్రవక్ష్యామి స్తోత్రం యత్తు హరోఽబ్రవీత్ । పృష్టః శ్రీనారదేనైవ నారదాయ తథా శృణు ॥ ౧,౨౩౨.

సూతుడు చెప్పాడు: ఇప్పుడు నేను వంశామృతమైన స్తోత్రాన్ని చెప్పబోతున్నాను. హరుడు, నారదుడు అడిగినప్పుడు చెప్పినదాన్ని, నారదునికి చెప్పిన విధంగా విను.

నారద ఉవాచ । యః సంకారే సదా ద్వన్ద్వైః కామక్రోధైః శుభాశుభైః । శబ్దాదివిషయైర్బద్ధః పీడ్యమానః స దుర్మతిః ॥ ౧,౨౩౨.

నారదుడు చెప్పాడు: ఎవరు సృష్టిలోని కలవరంలో, ఎప్పుడూ ద్వంద్వాలతో, కామక్రోధాలతో, శుభాశుభాలతో, ఇంద్రియవిషయాలతో బంధించబడి, బాధపడుతూ, మూర్ఖుడిగా ఉంటారో, వారు నిజంగా దుఃఖిస్తారు.

క్షణం విముచ్యతే జన్తుర్మృత్యుసంసారసాగరాత్ । భగవఞ్ఛ్రోతుమిచ్ఛామి త్వత్తో హి త్రిపురాన్తక ॥ ౧,౨౩౨.

ఒక ప్రాణి కొంతసేపు మరణ సంసార సముద్రం నుంచి విముక్తి పొందుతుంది. ఓ త్రిపురాంతకా! దీనిని మీ నుండి వినాలని నేను కోరుతున్నాను.

తస్య తద్వచనం శ్రుత్వా నారదస్య త్రిలోచనః । ఉవాచ తమృషిం శమ్భుః ప్రసన్నవదనో హరః ॥ ౧,౨౩౨.

నారదుని మాటలు విని, త్రినేత్రుడైన శివుడు, సంతోషంగా ముఖంతో ఆ ఋషిని ఇలా ఉద్దేశించి అన్నాడు.

మహేశ్వర ఉవాచ । జ్ఞానామృతం పరం గుహ్యం రహస్యమృషిసత్తమ । వక్ష్యామి శృణు దుః ఖఘ్నం భవబన్ధభయామహమ్ ॥ ౧,౨౩౨.

మహేశ్వరుడు అన్నాడు: ఓ మునిశ్రేష్ఠా! నేను నీకు పరమ గుప్తమైన జ్ఞానామృతాన్ని, రహస్యాన్ని చెబుతాను. విను, ఇది దుఃఖాన్ని, బంధభయాన్ని తొలగిస్తుంది.