గరుడపురాణమ్

రాష్ట్రస్య శరణం రాజా పితరో బాలకస్య చ । ధర్మశ్చ సర్వమర్త్యానాం సర్వస్య శరణం హరిః ॥ ౧,౨౩౦.

రాష్ట్రానికి రాజు ఆశ్రయం, పిల్లలకు తండ్రులు ఆశ్రయం, మానవులకు ధర్మం ఆశ్రయం, అందరికీ హరి ఆశ్రయం.

యే నమన్తి జగద్యోనిం వాసుదేవం సనాతనమ్ । న యేభ్యో విద్యతే తీర్థమధికం మునిసత్తమ్ ॥ ౧,౨౩౦.

ఈ జగత్తుకు మూలమైన, శాశ్వతుడైన వాసుదేవునికి నమస్కరించే వారికి, ఓ మునిశ్రేష్ఠా, వారి కన్నా గొప్ప తీర్థం లేదు.

అనర్ఘరత్నపూజాఞ్చ కుర్యాత్స్వాధ్యాయమేవ చ । తమేవోద్దిశ్య గోవిన్దం ధ్యాయన్నిత్యమతన్ద్రితః ॥ ౧,౨౩౦.

అమూల్యమైన రత్నాలతో పూజ చేయాలి, స్వాధ్యాయం చేయాలి, ఆ గోవిందుని ధ్యానంలో ఎప్పుడూ అలసట లేకుండా ఉండాలి.

శూద్రం వా భగవద్భక్తం నిషాదం శ్వపచం తథా । ద్విజజాతి సమంమన్యో న యాతి నరకం నరః ॥ ౧,౨౩౦.

శూద్రుడైనా, భగవద్భక్తుడైనా, నిషాదుడైనా, శ్వపచుడైనా, వారిని ద్విజులతో సమానంగా భావించే మనిషి నరకానికి పోడు.

ఆదరేణ సదా స్తౌతి ధనవన్తం ధనేచ్ఛయా । తథా విశ్వస్య కర్తారం కో న ముచ్యేత బన్ధనాత్ ॥ ౧,౨౩౦.

ధనం కోసం ధనవంతుడిని గౌరవంగా ఎప్పుడూ స్తుతిస్తారు. అలాగే, సృష్టికర్తను స్తుతిస్తే ఎవరు బంధనాల నుండి విముక్తి పొందరు?

యథా ప్రాప్తవనో వహ్నిర్దహత్యార్ద్రమపీన్ధనమ్ । తథావిధః స్థితో విష్ణుర్యోగినాం సర్వకిల్విషమ్ ॥ ౧,౨౩౦.

ఎలా వానిపడిన కట్టెలను అగ్ని తగిలిన వెంటనే కాల్చేస్తుందో, అలాగే విష్ణువు యోగులకు ఉన్నపుడు వారి పాపాలన్నీ కాల్చేస్తాడు.

ఆదీప్తం పర్వతం యద్వన్నాశ్రయన్తి మృగాదయః । తద్వత్పాపని సర్వాణి యోగాభ్యాసరతం నరమ్ ॥ ౧,౨౩౦.

ఎలా అగ్నితో మండుతున్న కొండవద్దకు జంతువులు దగ్గరకి రారు, అలాగే యోగాభ్యాసంలో నిమగ్నుడైన మనిషిని పాపాలు దగ్గర పడవు.

యస్య యావాంశ్చ విశ్వాసస్తస్య సిద్ధిస్తు తావతీ । ఏతవానేవ కృష్ణస్య ప్రభావః పరిమీయతే ॥ ౧,౨౩౦.

ఎవరికి ఎంత విశ్వాసముంటుందో, వారికి అంత ఫలితం లభిస్తుంది. శ్రీకృష్ణుని మహిమను కూడా ఇంతవరకే అంచనా వేయాలి.

విద్వేషాదపి గోవిన్దం దమఘోషాత్మజః స్మరన్ । శిశుపాలో గతస్తత్త్వం కిం పునస్తత్పరాయణః ॥ ౧,౨౩౦.

ద్వేషంతో అయినా గోవిందుని స్మరించిన దమఘోషుని కుమారుడు శిశుపాలుడు పరమార్థాన్ని పొందాడు. మరి ఆయనను భక్తితో సేవించే వారికి ఎంత గొప్ప ఫలం దక్కుతుందో చెప్పనక్కర్లేదు.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౨౩౧ సూత ఉవాచ । నారసింహస్తుతిం వక్ష్యే శివోక్తం శౌనకాధునా । పూర్వం మాతృగణాః సర్వే శఙ్కరం వాక్యమబ్రువన్ ॥ ౧,౨౩౧.

సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: ఇప్పుడు నేను నరసింహుని స్తోత్రాన్ని చెబుతాను. ఇది శివుడు శౌనకునికి చెప్పినది. ముందుగా మాతృగణమంతా శంకరుని ఇలా అడిగారు.

భగవన్ భక్షయిష్యామః సదేవాసురమానుషమ్ । త్వత్ప్రసాదాజ్జగత్సర్వం తదనుజ్ఞాతుమర్హసి ॥ ౧,౨౩౧.

ప్రభూ! మీ అనుగ్రహంతో మేము దేవతలు, అసురులు, మనుష్యులు అందరినీ భక్షించాలనుకుంటున్నాం. ఈ లోకాన్ని మేము తినేందుకు మీరు అనుమతించాలి.

శఙ్కరౌవాచ । భవతీభిః ప్రజాః సర్వా రక్షణీయా న సంశయః । తస్మాడ్వోరతరప్రాయం మనః శీఘ్రం నివర్త్యతామ్ ॥ ౧,౨౩౧.

శంకరుడు ఇలా అన్నాడు: మీరు అందరూ ప్రాణులను రక్షించాలి, ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు. అందుకే ఈ అధిక ఆశను వెంటనే మనసులోనుండి తొలగించండి.

ఇత్యేవం శఙ్కరేణోక్తమనాదృత్య తు తద్వచః । భక్షయామాసురవ్యగ్రాస్త్రైలోక్యం సచరాచరమ్ ॥ ౧,౨౩౧.

శంకరుడు చెప్పిన మాటలను పట్టించుకోకుండా, ఆ మాతృగణం ఎంతో ఉత్సాహంగా త్రిలೋಕాన్ని—చలించేవాటినీ, నిలిచేవాటినీ—భక్షించసాగారు.

త్రైలోక్యే భక్ష్యమాణే తు తదా మాతృగణేన వై । నృసింహరూపిణం దేవం ప్రదధ్యౌ భగవాఞ్ఛివః ॥ ౧,౨౩౧.

అప్పుడు మాతృగణం త్రిలೋಕాన్ని భక్షిస్తున్నప్పుడు, భగవంతుడు శివుడు నరసింహుని రూపాన్ని ధ్యానించాడు.

అనాదినిధనం దేవం సర్వభూతభవోద్భవమ్ । విద్యుజ్జిహ్వం మహాదంష్ట్రం స్ఫురత్కేసరమాలినమ్ ॥ ౧,౨౩౧.

ఆయన ఆదియంతములేని దేవుడు, సమస్త భూతాల ఉద్భవానికి కారణుడు. ఆయనకు మెరుపులాంటి నాలుక, పెద్ద దంతాలు, మెరిసే గడ్డ ఉంటుంది.

రత్నాఙ్గదం సముకుటం హేమకేసరభూషితమ్ । ఖోణిసూత్రేణ మహతా కాఞ్చనేన విరాజితమ్ ॥ ౧,౨౩౧.

రత్నాలతో అలంకరించిన కంకణాలు, మణిమయ మకుటం, బంగారు గడ్డతో అలంకారం, గొప్ప బంగారు దారంతో నడుము మెరిసిపోతుంది.

నీలోత్పలదలశ్యామం రత్ననూపురభూషితమ్ । తేజసాక్రాన్తసకలబ్రహ్మాణ్డోదరమణ్డపమ్ ॥ ౧,౨౩౧.

నీలోత్పలదళంలా నలుపు వర్ణం, రత్నాల తోరణాలతో అలంకరించిన పాదాలు, ఆయన తేజస్సు బ్రహ్మాండమంతా ప్రకాశింపజేస్తుంది.

ఆవర్తసదృశాకారైః సంయుక్తం దేహరోమభిః । సర్వపుష్పైర్యోజితాఞ్చ ధారయంశ్చ మహాస్త్రజమ్ ॥ ౧,౨౩౧.

ఆయన శరీరంపై వలయాల్లా ఉన్న రోమాలు, అన్ని పువ్వులతో అలంకారం, గొప్ప హారాన్ని ధరించి ఉన్నాడు.

స ధ్యాతమాత్రో భగవాన్ప్రదదౌ తస్య దర్శనమ్ । యాదృశేన రూపేణ ధ్యాతో రుద్రైస్తు భక్తితః ॥ ౧,౨౩౧.

ఆ భగవంతుడు ధ్యానం చేసిన వెంటనే, రుద్రులు భక్తితో ధ్యానించిన ఆ రూపంలోనే దర్శనం ఇచ్చాడు.

తాదృశేనైవ రూపేణ దుర్నిరీక్ష్యేణ దైవతైః । ప్రణిపత్య తు దేవేశం తదా తుష్టావ శఙ్కరః ॥ ౧,౨౩౧.

దేవతలకు కూడా చూడలేని ఆ మహారూపంలోనే, శంకరుడు దేవతాధిపతికి నమస్కరించి స్తుతించాడు.

శఙ్కర ఉవాచ । నమస్తేఽస్త జగన్నాథ నరసింహవపుర్ధర । దైత్యేశ్వరేన్ద్రసంహారినఖశుక్తివిరాజిత ॥ ౧,౨౩౧.

శంకరుడు ఇలా అన్నాడు: జగన్నాథా! నరసింహవపుధారకా! దైత్యేశ్వరులను సంహరించే వాడా! ముత్యాల్లా మెరిసే గోరు కలవాడా! నీకు నమస్కారం.

నఖమణ్డలసభిన్నహేమపిఙ్గలవిగ్రహ । నమోఽస్తు పద్మనాభాయ శోభనాయ జగద్గురో । కల్పాన్తామ్భోదనిర్ఘోష సూర్యకోటిసమప్రభ ॥ ౧,౨౩౧.

నీ గోరులతో విభజించబడిన బంగారు వర్ణమయ శరీరమున్న వాడా! పద్మనాభా! జగద్గురువా! యుగాంతంలో సముద్రపు గర్జనలా నీ గర్జన, కోట్ల సూర్యుల తేజస్సుతో మెరిసే వాడా! నీకు నమస్కారం.

సహస్రయమసంత్రాస సహస్రేన్ద్రపరాక్రమ । హసస్త్రధనదస్ఫీత సహస్రచరణాత్మక ॥ ౧,౨౩౧.

వెయ్యి యమధర్మరాజులకూ భయంకరుడవు, వెయ్యి ఇంద్రుల శౌర్యం నీలో ఉంది, వెయ్యి కుబేరుల సంపద నీదే, వెయ్యి కాళ్లు కలవాడవు.

సహస్రచన్దప్రతిమ ! సహస్రాంశుహరిక్రమ । సహస్రరుద్రతేజస్క సహస్రబ్రహ్మసంస్తుత ॥ ౧,౨౩౧.

వెయ్యి చంద్రుల్లా ప్రకాశించే వాడవు! వెయ్యి సూర్యుల కాంతిని మించిపోయే అడుగులు వేస్తావు! వెయ్యి రుద్రుల తేజస్సు నీలో ఉంది! వెయ్యి బ్రహ్మలచే స్తుతింపబడే వాడవు.

సహస్రరుద్రసంజప్త సహస్రాక్షనిరీక్షణ । సహస్రజన్మమథన సహస్రబన్ధనమోచన ॥ ౧,౨౩౧.

వెయ్యి రుద్రులు జపించే వాడవు, వెయ్యి కళ్ళతో దర్శించబడేవాడవు, వెయ్యి జన్మలను సంహరించేవాడవు, వెయ్యి బంధనాల నుంచి విమోచించేవాడవు.

సహస్రవాయువేగాక్ష సహస్రాజ్ఞకృపాకర । స్తుత్వైవం దేవదేవేశం నృసింహవపుషం హరిమ్ । విజ్ఞాపయామాస పునర్వినయావనతః శివః ॥ ౧,౨౩౧.

వెయ్యి గాలుల వేగంతో కళ్ళు మెరిపించే, వెయ్యి రాజులకు దయ చూపే పరమేశ్వరుడైన నరసింహ రూపంలో ఉన్న హరిని ఇలా స్తుతించి, వినయంగా తలవంచి, శివుడు మళ్లీ తన కోరికను వినిపించాడు.

అన్ధకస్య వినాశాయ యా సృష్టా మాతరో మయా । అనాదృత్య తు మద్వాక్యం భక్ష్యన్త్వద్భుతాః ప్రజాః ॥ ౧,౨౩౧.

అంధకుడిని నాశనం చేయడానికి నేను ఆ మాతృకలను సృష్టించాను. కానీ నా మాటను పట్టించుకోకుండా, వారు ఆ అద్భుతమైన ప్రజలను తినేస్తున్నారు.

సృష్ట్వా తాశ్చ న శక్తోఽహం సంహర్తుమపరాజితః । పూర్వం కృత్వా కథం తాసాం వినాశమభిరోచయే ॥ ౧,౨౩౧.

వారిని నేను సృష్టించిన తర్వాత, వారిని అదుపు చేయడం నాకు సాధ్యపడటం లేదు, ఓ అపరాజితా! ముందు నేనే సృష్టించాను కదా, ఇప్పుడు వారిని ఎలా నాశనం చేయగలను?

ఏవముక్తః స రుద్రేణ నరసిహవపుర్హరిః । సహస్రహేవీర్జిహ్వాగ్రాత్తదా వాగీశ్వరో హరిః ॥ ౧,౨౩౧.

ఇలా రుద్రుడు అడిగినప్పుడు, నరసింహ రూపంలో ఉన్న హరి, వెయ్యి అగ్నిజ్వాలల వంటి నాలుక చివర నుంచి, వాగ్దేవతల అధిపతి అయిన హరి మాటలు పలికాడు.