గరుడపురాణమ్

యథాగ్నిరుద్యతశిఖః కక్షం దహతి వానిలః । తథా చిత్తస్థితే విష్ణౌ యోగినా సర్వకిల్బిషమ్ ॥ ౧,౨౩౦.

ఎలా అగ్ని జ్వాలలు అడవిని కాల్చేస్తాయో, అలాగే మనస్సులో విష్ణువు స్థిరంగా ఉన్నప్పుడు యోగి తన పాపాలన్నింటినీ కాల్చేస్తాడు.

యథాగ్నియోగాత్కనకమమలం సంప్రజాయతే । సంప్లుష్టో వాసుదేవేన మనుష్యాణాం సదా మలః ॥ ౧,౨౩౦.

ఎలాగైతే బంగారం అగ్నిలో కాల్చితే మలినాలు పోయి పవిత్రంగా మారుతుందో, అలాగే వాసుదేవుడు మనుషుల పాపాలను ఎప్పుడూ తొలగిస్తాడు.

గఙ్గాస్నానసహస్రేషు పుష్కరస్నానకోటిషు । యత్పాపం నిలయయాతి స్మృతే నశ్యతి తద్ధరౌ ॥ ౧,౨౩౦.

గంగలో వెయ్యిసార్లు, పుష్కరంలో కోటిసార్లు స్నానం చేసినా పోని పాపం, హరిను స్మరించినప్పుడు నశిస్తుంది.

ప్రాణాయామసహస్నైస్తు యత్పాపం నశ్యతి ధ్రువమ్ । క్షణమాత్రేణ తత్పాపం హరేర్ధ్యానాత్ప్రణశ్యతి ॥ ౧,౨౩౦.

వెయ్యి ప్రాణాయామాలతో నశించే పాపం, హరిని క్షణమాత్రం ధ్యానించినా పోతుంది.

కలిప్రభావాద్దుష్టోక్తిః పాషణ్డానాం తథోక్తయః । న క్రామేన్మానసం తస్య యస్య చేతసి కేశవః ॥ ౧,౨౩౦.

కలియుగ ప్రభావంతో పాశండుల చెడు మాటలు, బోధనలు, ఎవరి హృదయంలో కేశవుడు ఉన్నాడో వారి మనసుకు దగ్గర పడవు.

సా తిథిస్తదహోరాత్రం స యోగః స చ చన్ద్రమాః । లగ్నం తదేవ విఖ్యాతం యత్ర సంస్మర్యతే హరిః ॥ ౧,౨౩౦.

హరిని స్మరించే రోజు పర్వదినమే, ఆ రాత్రే పవిత్రమైనది, ఆ సమయమే శుభయోగం, ఆ సమయంలోనే చంద్రుడు, ఆ లగ్నమే ప్రసిద్ధి పొందింది.

సా హానిస్తన్మహచ్ఛిద్రం సా చార్థజడమూకతా । చన్ముహూర్తం క్షణో వాపి వాసుదేవో న చిన్త్యతే ॥ ౧,౨౩౦.

వాసుదేవుడు ఒక్క క్షణం కూడా మనసులో లేనప్పుడు, అదే నష్టం, అదే పెద్ద లోపం, అదే ధనానికి మౌనతనం, జడత్వం.

కలౌ కృత యుగం తస్య కలిస్తస్య కృతే యుగే । హృది నో యస్య గోవిన్దో యస్య చేతసి నాచ్యుతః ॥ ౧,౨౩౦.

ఎవరి హృదయంలో గోవిందుడు, ఎవరి మనసులో అచ్యుతుడు లేరో వారికి కృతయుగం కూడా కలియుగమే, కలియుగం కూడా కృతయుగమే అవుతుంది.

యస్యాగ్రతస్తథా పృష్ఠే గచ్ఛతస్తిష్ఠతోఽపి వా । గోవిన్దే నియతం చేతః కృతకృత్యః సదైవ సః ॥ ౧,౨౩౦.

ముందు వెనుక నడుస్తూ, నిలబడి ఉన్నా, ఎవరి మనస్సు ఎప్పుడూ గోవిందునిపైన స్థిరంగా ఉంటుందో వారు జీవితంలో అన్ని పనులు నెరవేర్చినవారే.

వాసుదేవే మనో యస్య జపహోమార్చనాదిషు । తస్యాన్తరాయో మైత్రేయ వేవేన్ద్రత్వాదికం ఫలమ్ ॥ ౧,౨౩౦.

మైత్రేయా, జపం, హోమం, పూజ వంటి కర్మల్లో ఎవరి మనసు వాసుదేవునిపైన ఉంటుందో, వారి అడ్డంకులు కూడా ఇంద్రపదవిలాంటి ఫలితాన్ని ఇస్తాయి.

అసంత్యజ్య చ గార్హస్థయం స తప్త్వా చ మహత్తపః । ఛినత్తి పౌరుషీం మాయాం కేశవార్పితమానసః ॥ ౧,౨౩౦.

గృహస్థాశ్రమాన్ని వదలకుండానే, గొప్ప తపస్సు చేసినా, ఎవరు తమ మనసును కేశవునికి అర్పిస్తారో వారు మానవ మాయను తొలగించగలరు.

క్షమాం కుర్వన్తి క్రుద్ధేషు దయాం మూర్ఖేషు మానవాః । ముదఞ్చ ధర్మశీలేషు గోవిన్దే హృదయస్థితే ॥ ౧,౨౩౦.

గోవిందుడు హృదయంలో ఉన్నప్పుడు, మనుషులు కోపంగా ఉన్నవారికి సహనం చూపుతారు, మూర్ఖులకు దయ చూపుతారు, ధర్మశీలులకు ఆనందాన్ని చూపుతారు.

ధ్యాయేన్నారాయణం దేవం స్నానదానాదికర్మసు । ప్రాయశ్చితేతేషు సర్వేషు దుష్కృతేషు విశేషతః ॥ ౧,౨౩౦.

స్నానం, దానం వంటి కార్యాల్లో, ముఖ్యంగా పాపపరిహారంలో, నారాయణుని ఎల్లప్పుడూ ధ్యానం చేయాలి.

లాభస్తేషాం జయస్తేషాం కుతస్తేషాం పరాభవః । యేషామిన్దీవరశ్యామో హృదయస్థో జనార్దనః ॥ ౧,౨౩౦.

ఎవరికి హృదయంలో నీలకమలవర్ణుడైన జనార్దనుడు ఉంటాడో, వారికి లాభం, విజయమే; ఓటమి ఎలా వస్తుంది?

కీటపక్షిగణానాఞ్చ హరౌ సంన్యస్తచేతసామ్ । ఊర్ధ్వా హ్యేవ గతిశ్చాస్తి కిం పునర్జ్ఞానినాం నృణామ్ ॥ ౧,౨౩౦.

హరిని ధ్యానించే పురుగులు, పక్షులు కూడా పైకి ఎక్కే మార్గాన్ని పొందుతారు; మరి జ్ఞానమున్న మనుషులకు అది ఎంత సులభం?

వాసుదేవతరుచ్ఛాయా నాతిశీతాతితాపదా । నరకద్వారశమనీ సా కిమర్థం న సేవ్యతే ॥ ౧,౨౩౦.

వాసుదేవుని వృక్షం నీడ చల్లగా, వేడిగా ఉండదు; అది నరక ద్వారాలను శాంతింపజేస్తుంది. అలాంటిది ఎందుకు ఆశ్రయించరు?

న చ దుర్వాససః శాపో రాజ్యఞ్చాపి శచీపతేః । హన్తుం సమర్థం హి సఖే హృత్కృతే మధుసూదనే ॥ ౧,౨౩౦.

దుర్వాసుని శాపం కానీ, శచీపతి రాజ్యం కానీ, హృదయం మధుసూదనుని కోసం ఉన్నవారిని హానిచేయలేవు, సఖా.

వదతస్తిష్ఠతోఽన్యద్వా స్వేచ్ఛయా కర్మ కుర్వతః । నాపయాతి యదా చిన్తా సిద్ధాం మన్యేత ధారణామ్ ॥ ౧,౨౩౦.

మాట్లాడుతూ, నిలబడి, లేదా ఇతర పనులు చేస్తూ కూడా, మనసులో చింత కలగకపోతే, ఆ స్థితినే పరిపూర్ణ ధారణగా భావించాలి.

ధ్యేయః సదా సవితృమణ్డలమధ్యవర్తో నారాయణః సరసిజాసనసన్నివిష్టః । కేయూరవాన్మకరకుణ్డలవాన్కిరీటీ హారీ హిరణ్మయవపుర్ధృతశఙ్ఖచక్రః ॥ ౧,౨౩౦.

సూర్య మండల మధ్యలో, పద్మాసనంపై కూర్చున్న, కంకణాలు, మకరకుండలాలు, కిరీటం, హారం ధరించిన, బంగారు వర్ణంతో, శంఖం చక్రం పట్టుకున్న నారాయణుని ఎల్లప్పుడూ ధ్యానం చేయాలి.

న హి ధ్యానేన సదృశం పవిత్రమిహ విద్యతే । శ్వపచాన్నాని భుఞ్జానో పాపీ నైవాత్ర లిప్యతే ॥ ౧,౨౩౦.

ఇక్కడ ధ్యానం కన్నా పవిత్రమైనది మరొకటి లేదు. పాపి అయినవాడు కూడా, శ్వపచుల ఆహారం తిన్నా, ధ్యానంలో లీనమైతే పాపం అతనికి అంటదు.

సదా చిత్తం సమాసక్తం జన్తోర్విషయగోచరే । యది నారాయణేఽప్యేవం కో న ముచ్యేత బన్ధనాత్ ॥ ౧,౨౩౦.

ప్రాణి మనస్సు ఎప్పుడూ విషయాల పట్ల ఆకర్షితమై ఉంటుంది. అదే మనస్సు నారాయణునిపై అలా లగ్నమైతే, ఎవరు బంధనాల నుండి విముక్తి పొందరని చెప్పగలం?

సూత ఉవాచ । విష్ణుభక్తిర్యస్య చిత్తే కం వా జీవో నమేత్సదా । స తారయతి చాత్మానం తదైవ దురితార్ణవాత్ ॥ ౧,౨౩౦.

సూతుడు చెప్పాడు: విష్ణువు పట్ల whose హృదయంలో భక్తి ఉంటుందో, ఆత్మ ఎప్పుడూ ఎవరికీ నమస్కరిస్తుందో, అతడు తానే తనను పాపసముద్రం నుండి వెంటనే రక్షించుకుంటాడు.

తఞ్జ్ఞానం యత్ర గోవిన్దః సా కథా యత్ర కాశవః । తత్కర్మ యత్తదర్థాయ కిమన్యైర్బహుభాషితైః ॥ ౧,౨౩౦.

జ్ఞానం గోవిందుడి గురించి ఉన్న చోట, కథలు కేశవుని గురించి చెప్పబడే చోట, కార్యం కూడా ఆయన కోసమే జరిగితే, మరెందుకు అనవసరంగా ఎక్కువ మాటలు?

సా జిహ్వా యా హరిం స్తౌతి తచ్చిత్తం యత్తదర్పితమ్ । తావేవ కేవలౌ శ్లాఘ్యౌ యౌ తత్పూజాకరౌ కరౌ ॥ ౧,౨౩౦.

హరిను స్తుతించే నాలుకే నిజంగా గొప్పది. మనస్సు ఆయనకు అర్పించబడితే అది శ్లాఘనీయం. ఆయనను పూజించే చేతులే నిజంగా ప్రశంసనీయం.

ప్రణామమీశస్య శిరః ఫలం విదుస్తదర్చనం పాణిఫలం దివౌకసః । మనః ఫలం తద్గుణకర్మచిన్తనం వచస్తు గోవిన్దగుణస్తుతిః ఫలమ్ ॥ ౧,౨౩౦.

తలతో ప్రభువుకు నమస్కరించడమే తల ఫలం; చేతులతో పూజ చేయడమే చేతుల ఫలం అని దేవతలు అంటారు; మనస్సు ఆయన గుణాలు, కార్యాలు ధ్యానించడమే ఫలం; మాటలు గోవిందుని మహిమను స్తుతించడమే ఫలం.

మేరుమన్దరమాత్రోఽపి రాశిః పాపస్య కర్మణః । కేశవస్మరణాదేవ తస్య సర్వం వినశ్యతి ॥ ౧,౨౩౦.

మెరు, మందర పర్వతాలంత పెద్ద పాపరాశి ఉన్నా, కేశవుని స్మరణతో అది అంతా నశించిపోతుంది.

యత్కిఞ్చిత్కురుతే కర్మ పురుషః సాధ్వసాధు వా । సర్వం నారాయణే న్యస్య కుర్వన్నపి న లిమ్పతి ॥ ౧,౨౩౦.

మనిషి ఏ పని చేసినా, అది మంచిదైనా చెడ్డదైనా, నారాయణునికి అర్పిస్తే, ఆ పని చేస్తూ ఉన్నా అతనికి పాపం అంటదు.

తృణాదిచతురాస్యాన్తం భూతగ్రామం చతుర్విధమ్ । చరాచరం జగత్సర్వం ప్రసుప్తం మాయయా తవ ॥ ౧,౨౩౦.

తృణం నుండి బ్రహ్మదేవుడు వరకూ, నాలుగు రకాల భూతగణాలు, జడజంగమమయిన ఈ లోకమంతా నీ మాయలో నిద్రిస్తున్నాయి.

యస్మిన్న్యస్తమతిర్న యాతి నరకం స్వర్గోఽపి యచ్చిన్తనే విఘ్నో యత్ర నవా విశేత్కథమపి బ్రాహ్మోఽపిలోకోఽల్పకః । ముక్తిఞ్చేతసి సంస్థితో జడధియాం పుంసాం దదాత్యవ్యయః కిఞ్చిత్రం యదయం ప్రయాతి విలయం తత్రాచ్యుతే కీర్తితే ॥ ౧,౨౩౦.

ఎవరైనా మనస్సు ఆ పరమాత్మలో నిలిపితే, వారు నరకానికి పోరు; ఆయనను ధ్యానించడంలో స్వర్గం కూడా అడ్డుగా వస్తుంది, బ్రహ్మలోకమూ చిన్నదే. మోక్షం మనస్సులో స్థిరమైతే, పరమాత్మ దానిని మూర్ఖులకూ ఇస్తాడు. అచ్యుతుని కీర్తనతో సర్వం లయమవడంలో ఆశ్చర్యం ఏముంది?