గరుడపురాణమ్

పత్రేషు పుష్పేషు ఫలేషు తోయేష్వకష్టలభ్యేషు సదైవ సత్సు । భక్త్యైకలభ్యే పురుషే పురాణే ముక్త్యైకలాభే క్రియతే ప్రయత్నః ॥ ౧,౨౨౭.

ఆకు, పువ్వు, ఫలం, నీరు — ఇవన్నీ సులభంగా దొరికేవే. కానీ పురాతనమైన ఆ పరమాత్మను భక్తితో మాత్రమే పొందగలం; ఆ భక్తి వల్లే ముక్తి లభిస్తుంది. అందుకే అందరూ ప్రయత్నిస్తారు.

ఆస్ఫోటయన్తి పితరః ప్రనృత్యన్తి పితామాహః । వైష్ణవోస్మత్కులే జాతః స నః సన్తారయిష్యతి ॥ ౧,౨౨౭.

మన వంశంలో వైష్ణవుడు జన్మిస్తే పితృదేవతలు ఆనందంతో చప్పట్లు కొడుతూ నాట్యం చేస్తారు; అలాంటి వాడు మనందరినీ రక్షిస్తాడు.

అజ్ఞానినః సుఖరే సమధిక్షిపన్తో యత్పాపినోఽపి శిశుపాలసుయోధనాద్యాః । ముక్తిం గతాః స్మరణమాత్రవిధూతపాపాః కః సంశయః పరమభక్తిమతాం జనానామ్ ॥ ౧,౨౨౭.

అజ్ఞానులు, పాపులు అయిన శిశుపాలుడు, దుర్యోధనుడు వంటి వారు ఆయనను అవమానించినా, కేవలం ఆయనను స్మరించడమే వల్ల పాపాలు పోయి ముక్తి పొందారు. మరి పరమభక్తులు ఎలాంటి ఫలితం పొందతారో సందేహమే లేదు.

శరమం తం ప్రపన్నా యే ధ్యానయోగవివర్జితాః । తేఽపి మృత్యుమతిక్రమ్య యాన్తి తద్వైష్ణవం పదమ్ ॥ ౧,౨౨౭.

ధ్యానం, యోగం చేయకపోయినా, ఎవరు ఆయనను శరణు పొందారో వారు మరణాన్ని దాటి, ఆ వైష్ణవ పదాన్ని చేరుతారు.

భవోద్భవక్లేశశతైర్హతస్తథా పరిభ్రమన్నిన్ద్రియరన్ధ్రకైర్హయైః । నియమ్యతాం మాధవ ! మే మనోహయస్త్వదఙ్ఘ్రిశఙ్కౌ దృఢభక్తిబన్ధనే ॥ ౧,౨౨౭.

ఈ జన్మలో కలిగే నూరుపాట్ల బాధలతో, ఇంద్రియాల రూపంలో ఉన్న కాళ్లతో తిరుగుతూ, నా మనస్సు మాధవా! నీ పాదాలకు దృఢమైన భక్తిబంధంతో కట్టబడిపోవాలని కోరుకుంటున్నాను.

విష్ణురేవ పరం బ్రహ్మ త్రిభేదమిహ పఠ్యతే । వేదసిద్ధాన్తమార్గేషు తన్న జానన్తి మోహితాః ॥ ౧,౨౨౭.

విష్ణువు ఒక్కడే పరబ్రహ్మ. ఇక్కడ మూడు రూపాలుగా చెప్పినా, వేదసిద్ధాంత మార్గంలో కూడా మాయలో పడినవారు దీన్ని గ్రహించరు.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౨౨౮ సూత ఉవాచ । ముక్తిహేతుమనాద్యన్తమజమవ్యయమక్షయమ్ । యో నమేత్సర్వలోకస్య నమస్యో జాయతే నరః

సూతుడు చెప్పాడు: ఆది అంతం లేని, జననం లేని, నశించని, ముక్తికి కారణమైన వాడిని ఎవరైనా నమస్కరిస్తే, ఆ మనిషి అన్ని లోకాల్లోనూ పూజించదగినవాడవుతాడు.

విష్ణుమానన్దమద్వైతం విజ్ఞానం సర్వగం ప్రభుమ్ । ప్రణమామి సదా భక్త్యా చేతసా హృదయాలయమ్

ఆనందమయుడైన, ద్వైతం లేని, జ్ఞానస్వరూపుడైన, అన్నింటినీ వ్యాపించిన ప్రభువైన విష్ణువును నేను నా మనస్సుతో, హృదయపూర్వక భక్తితో ఎప్పుడూ నమస్కరిస్తాను.

యోఽన్తస్తిష్ఠన్నశేషస్య పశ్యతీశః శుభాశుభమ్ । తం సర్వసాక్షిణం విష్ణుం నమస్యే పరమేశ్వరమ్

అన్నిటిలోనూ అంతర్గతంగా ఉండి, శుభాశుభాలను చూస్తూ, సర్వసాక్షిగా ఉన్న పరమేశ్వరుడైన విష్ణువును నేను నమస్కరిస్తాను.

శక్తేనాపి నమస్కారః ప్రయుక్తశ్చక్రపాణయే । సంసారతృణవర్గాణాముద్వేజనకరో హి సః

శక్తి ఉన్నవాడు చక్రాయుధుడైన ఆయనకు నమస్కారం చేసినా, ఆ నమస్కారం సంసారపు గడ్డి వంటి బంధాలను కలవరపరుస్తుంది.

కృష్ణే స్ఫురజ్జలధరోదరచారుకృష్ణే లోకాధికారపురుషే పరమప్రమేయే । ఏకో హి భావగుణమాత్రదృఢప్రణామః సద్యః శ్వపాకమపి సాధయితుం సశక్తః

వర్షమేఘపు వర్ణంతో ప్రకాశించే, లోకాల అధిపతిగా, అపరిమితుడిగా ఉన్న కృష్ణునికి ఒక్కసారి హృదయపూర్వక నమస్కారం చేస్తే, అది తక్కువ జాతిలో పుట్టినవాడినీ పవిత్రుణ్ణిగా చేయగలదు.

ప్రణమ్య దణ్డబద్భూమౌ నమస్కారేణ యోర్ఽచయేత్ । స యాం గతిమవాప్నోతి న తాం క్రతుశతైరపి

భూమిపై దండంగా నమస్కరిస్తూ భక్తితో ఆరాధించినవాడు, వంద యజ్ఞాలతో కూడని స్థితిని కూడా పొందుతాడు.

దుర్గసంసారకాన్తారాకూపారేఽపి ప్రధావతామ్ । ఏకః కృష్ణే నమస్కారో ముక్త్యా తాంస్తారయిష్యతి

ఈ కఠినమైన సంసార అరణ్యపు అంచులో ఉన్నా, కృష్ణునికి ఒక్క నమస్కారం చేస్తే ముక్తికి దారి చూపుతుంది.

ఆసీనో వా శయానో వాతిష్ఠన్ వా యత్ర తత్ర వా । నమో నారాయణాయేతి మన్త్రైకశరణో భవేత్

కూర్చుని ఉన్నా, పడుకుని ఉన్నా, నిలబడి ఉన్నా, ఎక్కడ ఉన్నా 'నమో నారాయణాయ' అనే మంత్రాన్ని ఆశ్రయిస్తే చాలు.

నారాయణేతి శబ్దోఽస్తి వాగస్తి వశవర్తినీ । తథాపి నరకే మూఢాః పతన్తీతి కిమద్భుతమ్

'నారాయణ' అనే పదం ఉంది, మన మాట మన చేతిలో ఉంది. అయినా కూడా మూర్ఖులు నరకంలో పడిపోతున్నారు — ఇందులో ఆశ్చర్యమేముంది?

చతుర్ముఖో వా యది కోటివక్త్రో భవేన్నరః కోపి విశుద్ధచేతాః । స వై గుణానామయుతైకదేశం వదేన్న వా దేవవరస్య విష్ణోః

బ్రహ్మదేవుడిలా నాలుగు ముఖాలు ఉన్నా, లేక కోట్ల నోళ్ళు ఉన్నా, ఎంత పవిత్రమైన మనస్సు ఉన్నా, ఎవరూ విష్ణుమూర్తి యొక్క మహిమలలో చిన్న భాగాన్ని కూడా పూర్తిగా వివరించలేరు.

వ్యాసాద్యా మునయః సర్వే స్తువన్తో మధుసూదనమ్ । మతిక్షయాన్నివర్తన్తే న గోవిన్దగుణక్షయాత్

వ్యాసుడు మొదలుకొని అన్ని ఋషులు మధుసూదనుని స్తుతించినా, వారి బుద్ధికి పరిమితి వస్తుంది కానీ, గోవిందుని గుణాలకు అంతం లేదు.

అవశేనాపి యన్నామ్ని కీర్తితే సర్వపాతకైః । పుమాన్ విముచ్యతే సద్యః సింహత్రస్తో మృగా యథా । బద్ధః పరికరస్తేన మోక్షాయ గమనం ప్రతి

ఎవరైనా అనుకోకుండా ఆయన నామాన్ని పలికినా, అన్ని పాపాలు వెంటనే పోతాయి; సింహాన్ని చూసి జంతువులు భయంతో పారిపోవడంలా. ఆ నామాన్ని పలికినవాడు మోక్షానికి బంధితుడవుతాడు.

స్వప్నేఽపి నామ స్పృశతోఽపి పుంసః క్షయం కరోత్యక్షయపాపరాశిమ్ । ప్రత్యక్షతః కిం పునరత్ర పుంసా ప్రకీర్తితే నామ్ని జనార్దనస్య

ఒకవేళ కలలోనైనా ఆ నామాన్ని తాకినా, ఎన్ని పాపాలున్నా అవి నశిస్తాయి; మరి జనార్దనుని నామాన్ని ప్రత్యక్షంగా పలికితే ఎంత గొప్ప ఫలితం కలుగుతుందో!

నమః కృష్ణాచ్యుతానన్తవాసుదేవేత్యుదీరితమ్ । యైర్భావభావితైర్విప్రన తే యమపురం యయుః

ఓ బ్రాహ్మణా! భక్తితో 'కృష్ణ, అచ్యుత, అనంత, వాసుదేవ' అని నామాలు పలికినవారు యమపురికి వెళ్ళారు.

క్షయో భవేద్యథా వహ్నేస్తమసో భాస్కరోదయే । తథైవ కలుషౌఘస్య నామసంకీర్తనాద్ధరేః

సూర్యోదయంతో చీకటి పోయినట్టు, హరినామసంకీర్తనతో పాపాలన్నీ నశిస్తాయి.

క్వ నాకపృష్ఠగమనం పునరాయాతి న క్షయమ్ । గచ్ఛతాం దూరమధ్వానం కృష్ణమూర్ఛితచేతసామ్

కృష్ణుని ధ్యానంలో లీనమైనవారికి, స్వర్గానికి వెళ్ళిన ప్రయాణం తిరిగి రాదు, అది ఎప్పటికీ తగ్గదు.

పాథేయం పుణ్డరీకాక్షనామసంకీర్తనం హరేః । సంసారసర్పసందష్టవిషచేష్టైకభేషజమ్ । కృష్ణేతి వైష్ణవం క్షాన్తం జప్త్వా ముక్తో భవేన్నరః

పుండరీకాక్షుని నామసంకీర్తనమే ఈ జీవయాత్రకు బట్ట; సంసారసర్పం కాటుతో వచ్చిన విషానికి ఒక్కటే ఔషధం. 'కృష్ణ' అని క్షమతో జపించినవాడు ముక్తుడవుతాడు.

ధ్యాయన్ కృతే జపేన్మన్త్రైస్త్రేతాయాం ద్వాపరేర్ఽచయన్ । యదాప్నోతి తదాప్నోతి తదాప్నోతి కలౌ సంస్మృత్యకేశవమ్

కృతయుగంలో ధ్యానంతో, త్రేతాయుగంలో మంత్రాలతో, ద్వాపరయుగంలో పూజతో పొందేది, కలియుగంలో కేశవుని స్మరణతోనే పొందవచ్చు.

జిహ్వాగ్రే వర్తతే యస్య హరిరిత్యక్షరద్వయమ్ । సంసారసాగరం తీర్త్వా స గచ్ఛేద్వైష్ణవం పదమ్

ఎవరైనా నోటి మీద 'హరి' అనే రెండు అక్షరాలు ఉంటే, సంసారసాగరాన్ని దాటి, వైష్ణవ పదాన్ని చేరతాడు.

విజ్ఞాతదుష్కృతిసహస్రసమావృతోఽపిశ్రేయః పరన్తు పరిశుద్ధిమ భీప్సమానః । స్పప్నాన్తరే న హి పునశ్చ భవం స పశ్యేన్నారాయణస్తుతికథాపరమో మనుష్యః

ఎన్ని పాపాలు చుట్టూ ఉన్నా, పవిత్రతను కోరుతూ నారాయణుని స్తుతి చేసే మనిషికి, కలలోనైనా మళ్లీ జన్మ ఉండదు.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౨౨౯ సూత ఉవాచ । అశేషలోకనాథస్య సారమారాధనం హరేః । దద్యాతు పురుషసూక్తేణ యః పుష్పాణ్యప ఏవ చ ॥ ౧,౨౨౯.

సూతుడు చెప్పాడు: అన్ని లోకాలకు అధిపతైన హరిని, పురుషసూక్తంతో పుష్పాలు, నీటితో ఆరాధించినవాడు, ఆరాధనలో అసలైన తాత్పర్యాన్ని అందిస్తాడు.

అర్చితం స్యాజ్జగదిదం తేన సర్వం చరాచరమ్ । యో న పూజయతే విష్ణుం తం విద్యాద్బ్రహ్మఘాతకమ్ ॥ ౧,౨౨౯.

అలా ఆరాధించినవాడివల్ల ఈ జగత్తులోని చరాచరమంతా పూజించబడినట్లే. విష్ణువును పూజించని వాడిని బ్రాహ్మణహంతకుడిగా తెలుసుకోవాలి.

యతః ప్రవృత్తిర్భూతానాం యేన సర్వమిదం తతమ్ । తం యో న ధ్యాయతే విష్ణుం స విష్ఠాయాం క్రిమిర్భవేత్ ॥ ౧,౨౨౯.

ప్రపంచంలోని అన్ని జీవులు యావత్తు ఆయన నుండే పుట్టాయి, ఆయనతోనే అన్నీ నిండిపోయాయి. అలాంటి విష్ణువును ధ్యానం చేయని వాడు మలంలో పురుగవుతాడు.