గరుడపురాణమ్

తస్మాత్సేవా బుధైః ప్రోక్తా భక్తిసాధనభూయసీ । తే భక్తా లోకనాథస్య నామకర్మాదికీర్తనే ॥ ౧,౨౨౭.

కాబట్టి, జ్ఞానులు సేవనే భక్తికి ప్రధాన సాధనంగా చెప్పారు. ఆ లోకనాథుని భక్తులు ఆయన నామాన్ని, కర్మలను ఇతరులను స్మరిస్తూ కీర్తిస్తారు.

ముఞ్చన్త్యశ్రూణి సంహర్షాద్యే ప్రహృష్టనూరుహాః । జగద్ధాతుర్మహేశస్య దివ్యాజ్ఞాచరణా వయమ్ ॥ ౧,౨౨౭.

ఆ భక్తులు ఆనందంతో కన్నీళ్లు విడిచేవారు, రోమాలు నిక్కబొడుచుకునేవారు. 'మేము జగద్దాత మహేశ్వరుని దివ్య ఆజ్ఞను అనుసరిస్తున్నాము' అని వారు గర్వంగా అంటారు.

ఇహ నిత్యక్రియాః కుర్యుః స్నిగ్ధా యే వైష్ణవాస్తు తే । బ్రహ్మాక్షరం న శృణ్వన్వై తయా భగవతేరితమ్ ॥ ౧,౨౨౭.

ఇక్కడ మృదువైన వైష్ణవులు తమ నిత్యకర్మలు చేస్తారు. కానీ బ్రహ్మాక్షరాన్ని, అంటే భగవంతుని ఆజ్ఞను వినకపోతే, అది వ్యర్థమే.

ప్రణామపూర్వకం భక్త్యా యో వదేద్వైష్ణవో హి సః । తద్భక్తజనవాత్సల్యం పూజనం చానుమోదనమ్ ॥ ౧,౨౨౭.

యవడు నమస్కారంతో, భక్తితో మాట్లాడతాడో వాడు నిజమైన వైష్ణవుడు. అతని భగవద్భక్తులకు చూపే ప్రేమ, గౌరవం, ఆమోదం ద్వారా తెలుస్తుంది.

తత్కథాశ్రవణే ప్రీతిరశ్రునేత్రాఙ్గవిక్రియాః । యేన సర్వాత్మనా విష్ణౌ భక్త్యా భావో నివేశితః ॥ ౧,౨౨౭.

ఆయన కథలు వినడంలో ఆనందం, కన్నీటితో కళ్లు, శరీరంలో మార్పులు—ఇవి అన్నీ మనసంతా విష్ణువులో భక్తిగా నిండినదని తెలియజేస్తాయి.

విప్రేభ్యశ్చ కృతాత్మత్వాన్మహాభాగవతో హి సః । విశ్వోపకరణం నిత్యం తదర్థం సఙ్గవర్జనమ్ । స్వయమభ్యర్చనఞ్చైవ యో విష్ణుఞ్చోపజీవతి ॥ ౧,౨౨౭.

ఆత్మ నియమంతో బ్రాహ్మణుల్లో మహాభాగవతుడవుతాడు. ఎల్లప్పుడూ లోకానికి మేలు చేస్తూ, అనుచిత సంఘాన్ని దూరంగా ఉంచి, స్వయంగా విష్ణువును పూజిస్తాడు.

భక్తిరష్టవిధా హ్యేషా యస్మిన్మ్లేచ్ఛోఽపి వర్తతే । స విప్రేన్ద్రో మునిః శ్రీమాన్స యాతి పరమాం గతిమ్ ॥ ౧,౨౨౭.

ఈ భక్తి ఎనిమిది విధాలుగా ఉంటుంది. దానిని ఎవరైనా—even మలిన జన్మలో పుట్టినవాడైనా—పొందితే, అతడు బ్రాహ్మణుల్లో శ్రేష్ఠుడు, ముని, ధన్యుడు; అతడు పరమ గమ్యాన్ని చేరుతాడు.

తస్మై దేయం తతో గ్రాహ్యం స చ పూజ్యో యథా హరిః । స్మృతః సంభాషితో వాపి పూజితో వా ద్విజోత్తమః । పునాతి భగవద్భక్తశ్చణ్డాలోఽపి యదృచ్ఛయా ॥ ౧,౨౨౭.

అతనికి దానం ఇవ్వాలి, అతని నుండి స్వీకరించాలి; అతడిని హరివలె గౌరవించాలి. అతడిని స్మరించినా, మాట్లాడినా, పూజించినా—even చండాలుడైనా—ఆ భగవద్భక్తుడు పవిత్రతను ప్రసాదిస్తాడు.

దయాం కురు ప్రపన్నాయ తవాస్మీతి చ యో వదేత్ । అభయం సర్వభూతేభ్యో దద్యాదేతద్వ్రతం హరేః ॥ ౧,౨౨౭.

శరణు కోరుతూ 'నేను నీవాడిని' అని చెప్పినవారికి దయ చూపాలి. అన్ని జీవులకు భయం లేకుండా చేయడమే హరివ్రతం.

మన్త్రజాపిసహస్రేభ్యః సర్వవేదాన్తపారగః । సర్వవేదాన్తవిత్కోట్యాం విష్ణుభక్తో విశిష్యతే ॥ ౧,౨౨౭.

వెయ్యాది మంత్రాలు జపించేవాళ్లలోనూ, అన్ని వేదాంతాలను పూర్తిగా నేర్చుకున్నవాళ్లలోనూ, లక్షలాది వేదాంతజ్ఞులలోనూ, విష్ణుభక్తుడు అందరికన్నా మిన్నగా ఉంటాడు.

ఏకాన్తినః స్వవపుషా గచ్ఛన్తి పరమం పదమ్ । ఏకాన్తేన సమో విష్ణుస్తస్మాదేషాం పరాయణః ॥ ౧,౨౨౭.

ఏకాగ్రభావంతో ఉన్నవారు తమ స్వరూపంతోనే పరమపదాన్ని చేరుతారు. వాళ్లకు విష్ణువు ఒక్కడే లక్ష్యంగా, సమానంగా, పరమాశ్రయంగా ఉంటాడు.

యస్మాదేకాన్తినః ప్రోక్తాస్తద్భాగవతచేతసః । ప్రియాణామపి సర్వేషాం దేవదేవస్య సుప్రియః ॥ ౧,౨౨౭.

వాళ్లను ఏకాగ్రులు అంటారు, ఎందుకంటే వాళ్ల మనసంతా ఆయనలోనే లీనమై ఉంటుంది. అందరిలో ప్రియమైనవాళ్లలో, దేవతల దేవుడికి వాళ్లు అత్యంత ప్రియమైనవారు.

ఆపత్స్వపి సదా భస్య భక్తిరవ్యభిచారిణా । యా ప్రీతిరధికా విష్ణోర్విషయేష్వనపాయినీ ॥ ౧,౨౨౭.

ఎలాంటి కష్టాల్లోనైనా, మారని భక్తిని ఎప్పుడూ ప్రశంసిస్తారు. విష్ణువుపై ఉండే ప్రేమ, ఇతర విషయాలకన్నా ఎక్కువగా, ఎప్పటికీ తగ్గదు.

విష్ణుం సంస్మరతః సా మే హృదయాన్నోపసర్పతి । దృఢభక్తోఽపి వేదాదిసర్వశాస్త్రార్థపారగః ॥ ౧,౨౨౭.

విష్ణువును స్మరించినప్పుడు ఆ భక్తి నా హృదయం నుంచి పోదు. ఎంతటి దృఢభక్తుడైనా, వేదాలు ఇతర శాస్త్రాల అర్థాన్ని పూర్తిగా తెలిసినవాడైనా, అదే.

యో న సర్వేశ్వరే భక్తస్తం విద్యాత్పురుషాధమమ్ । నాధీతవేదశాస్త్రోఽపి న కృతోఽధ్వరసమ్భవః । యో భక్తిం వహతే విష్ణౌ తేన సర్వం కృతం భవేత్ ॥ ౧,౨౨౭.

ప్రపంచానికి అధిపతైన దేవుడిపై భక్తి లేనివాడిని అత్యంత నీచుడిగా తెలుసుకోవాలి. వేదాలు, శాస్త్రాలు చదవకపోయినా, యజ్ఞాదులు చేయకపోయినా, విష్ణువుపై భక్తి ఉన్నవాడికి అన్నీ సాధ్యమవుతాయి.

యజ్వానః క్రతుముఖ్యానాం వేదానాం పారగా అపి । న తాం యాన్తి గతిం భక్తా యాం యాన్తి మునిసత్తమాః ॥ ౧,౨౨౭.

యజ్ఞాలు చేసే వారు, ముఖ్యమైన క్రతువులు నిర్వహించేవారు, వేదాలు పూర్తిగా నేర్చుకున్నవారు కూడా, భక్తులు చేరే స్థితిని చేరలేరు.

యః కశ్చిద్వైష్ణవో లోకే మిథ్యాచారోఽప్యనాశ్రమీ । పునాతి సకలాంల్లోకాన్సహస్రాంశురివోదితః ॥ ౧,౨౨౭.

ఈ లోకంలో ఎవడైనా వైష్ణవుడైతే, అతని ప్రవర్తన తప్పుగా ఉన్నా, ఆశ్రమానికి బయటవాడైనా, ఉదయించే సూర్యుడిలా అన్ని లోకాలను పవిత్రం చేస్తాడు.

యే నృశంసా దురాత్మానః పాపాచరరతాస్తథా । తేఽపి యాన్తి పరం స్థానం నారాయణపరాయణాః ॥ ౧,౨౨౭.

క్రూరులు, దుష్టులు, పాపకార్యాలలో ఆనందించే వారు కూడా, నారాయణునిపై భక్తి ఉంటే, వారు కూడా పరమస్థానాన్ని పొందుతారు.

దృఢా జనార్దనే భక్తిర్యదైవావ్యభిచారిణీ । తదా కియత్స్వర్గసుఖం సైవ నిర్వాణహేతుకా ॥ ౧,౨౨౭.

జనార్దనునిపై దృఢమైన, మారని భక్తి ఉన్నప్పుడు, స్వర్గంలో ఉండే సుఖం ఎంతైనా, అదే భక్తి మోక్షానికి కారణమవుతుంది.

భ్రామ్యతాం తత్ర సంసారే నరాణాం కుర్మదుర్గమే । హస్తావలమ్బనే హ్యేకం యేన తుష్యేజ్జనార్దనః । న శృణోతి గుణాన్దివ్యాన్దేవదేవస్య చక్రిణః । స మరో బధిరో జ్ఞేయః సర్వధర్మబహిష్కృతః ॥ ౧,౨౨౭.

ఈ సంసారంలో, తాబేలు నడకలా దాటి పోవడం కష్టమైన లోకంలో తిరుగుతున్నవారికి, జనార్దనుడు సంతోషించే మార్గమే ఒక్కటే ఆధారం. దేవతల దేవుడైన చక్రధారి విష్ణువు గుణాలను వినని వాడిని, చనిపోయినవాడిగా, చెవికూడని వాడిగా, అన్ని ధర్మాల నుంచి బహిష్కృతుడిగా భావించాలి.

నామ్ని సంకీర్తితే విష్ణోర్యస్య పుంసో న జాయతే । శరీరం పులకోద్భాసి తద్భవేత్కుణపోపమమ్ ॥ ౧,౨౨౭.

విష్ణువు నామస్మరణ జరిగితే, ఎవరికైనా శరీరంలో రోమాంచనం కలగకపోతే, అతని శరీరం మృతదేహంలా ఉంటుంది.

యస్మిన్భక్తిర్ద్విజశ్రేష్ఠ ముక్తిరప్యచిరాద్భవేత్ । నివిష్టమనసాం పుంసాం సర్వథా వృజినక్షయః ॥ ౧,౨౨౭.

ద్విజులలో శ్రేష్ఠుడా, ఎవరిలో భక్తి ఉంటే, వారికి త్వరగా మోక్షం లభిస్తుంది. మనసు పూర్తిగా లీనమైనవారికి, అన్ని పాపాలు పూర్తిగా నశిస్తాయి.

స్వపురుషమభివీక్ష్య పాశహస్తం వదతి యమః కిల తస్య కర్ణమూలే । పరిహర మధుసూదనప్రాపన్నన్ప్రభురహమన్యనృణాం న వైష్ణవానామ్ ॥ ౧,౨౨౭.

తన సేవకుడు పాశం పట్టుకుని ఉన్నప్పుడు, యముడు ఆ మనిషి చెవిపక్కన ఇలా అంటాడు: 'మధుసూదనుని ఆశ్రయించినవారిని దూరంగా ఉంచు. నేను ఇతరులకే అధిపతి, వైష్ణవులకు కాదు.'

అపి చేత్సుదురాచారో భజతే మామనన్యభాక్ । సాధురేవ స మన్తవ్యః సమ్యగవ్యవసితో హి సః ॥ ౧,౨౨౭.

ఎంతటి దురాచారుడైనా, నన్ను ఏకాగ్రభక్తితో పూజిస్తే, అతడిని సద్గుణుడిగానే భావించాలి. ఎందుకంటే అతడు సరిగ్గా నిర్ణయించుకున్నవాడు.

క్షిప్రం భవతి ధర్మాత్మా శశ్వచ్ఛాన్తిం స గచ్ఛతి । విప్రేన్ద్ర ప్రతిజానీహి విష్ణుభక్తో న నశ్యతి ॥ ౧,౨౨౭.

అతడు త్వరగా ధర్మాత్ముడవుతాడు, శాశ్వతమైన శాంతిని పొందుతాడు. బ్రాహ్మణులలో శ్రేష్ఠుడా, విష్ణుభక్తుడు ఎప్పుడూ నశించడు అని నిశ్చయంగా తెలుసుకో.

ధర్మార్థకామః కిం తస్య ముక్తిస్తస్య కరే స్థితా । సమస్తజగతాం మూలం యస్య భక్తిః స్థిరా హరౌ ॥ ౧,౨౨౭.

ధర్మం, ధనం, కామం అతనికి ఎందుకు? మోక్షమే అతని చేతిలో ఉంది. ఎందుకంటే, ఎవరిలో హరిలో స్థిరమైన భక్తి ఉంటే, ఆ భక్తి సర్వలోకాల మూలం.

దైవీ హ్యేషా గుణమయీ హరేర్మాయా దురత్యయా । తమేవ యే ప్రపద్యన్తే మాయామేతాం తరన్తి తే ॥ ౧,౨౨౭.

హరిలోని ఈ దైవమయమైన, గుణాలతో కూడిన మాయను దాటి పోవడం చాలా కష్టం. కాని, ఆయనను మాత్రమే ఆశ్రయించినవారు, ఈ మాయను దాటి పోతారు.

కిం యజ్ఞారాధనే పుంసా శిష్యతే హరిమేధసామ్ । భక్త్యైవారాధ్యతే విష్ణుర్నాన్యత్తత్రోపకారకమ్ ॥ ౧,౨౨౭.

హరి కోసం చేసే యజ్ఞాదులు మనుష్యునికి ఏమి మిగులుతాయి? విష్ణువు భక్తితోనే పూజింపబడతాడు; దానికి మరేదీ ఉపకారకంగా ఉండదు.

న దానైర్వివిధైర్దత్తైః పుష్పైర్నైవానులేపనైః । తోషమేతి మహాత్మాసౌ యథా భక్త్యా జనార్దనః ॥ ౧,౨౨౭.

వివిధ రకాల దానాలు ఇచ్చినా, పుష్పాలు లేదా గంధాలు సమర్పించినా, జనార్దనుడు భక్తితో చేసే సేవలా సంతృప్తి చెందడు.