గరుడపురాణమ్

నిత్యశుద్ధబుద్ధంముక్తమహామానన్దమద్వయమ్ । అహం బ్రహ్మ పరం జ్యోతిర్జ్ఞానరూపో విముక్తయే ॥ ౧,౨౨౬.

శాశ్వతంగా శుద్ధమైన, జ్ఞానమయమైన, ముక్తి పొందిన, మహానందమయమైన, ద్వైతం లేని వాడిని. నేను బ్రహ్మ, పరమ జ్యోతి, జ్ఞానరూపుడను, విముక్తికై ఉన్నాను.

సూత ఉవాచ । ఇత్యష్టాఙ్గో మయా యోగ ఉక్తః శౌనక ముక్తిదః । నిత్యనైమిత్తికం గత్వా లయం ప్రాకృతబన్ధనాః ॥ ౧,౨౨౬.

సూతుడు ఇలా అన్నాడు: శౌనకా! నేను చెప్పిన ఈ ఎనిమిది భాగాల యోగం ముక్తిని ఇస్తుంది. నిత్యకర్మలు, నైమిత్తిక కర్మలు ఆచరిస్తూ, ప్రకృతి బంధాల నుండి విముక్తి పొంది పరమశాంతిని పొందవచ్చు.

ఉత్పద్యన్తే హి సంసారే నైకం యాత్వా పరాత్మనామ్ । విముచ్యతే విముక్తశ్చ జ్ఞానాదజ్ఞానమోహితః ॥ ౧,౨౨౬.

ఈ జనన మరణ చక్రంలో అనేక జీవులు పుడతాయి. కానీ పరమాత్మను చేరినవాడు జ్ఞానంతో అజ్ఞానాన్ని తొలగించి పూర్తిగా విముక్తుడవుతాడు.

తతో నం మ్రియతే దుః ఖీ న రోగీ న చ వన్ధవాన్ । న పాపైర్యుజ్యతే యోగీ నరకే న విపచ్యతే ॥ ౧,౨౨౬.

అప్పుడా యోగి బాధతో మరణించడు, రోగాలు పట్టవు, బంధాలు ఉండవు. పాపాలు అతన్ని తాకవు, నరకంలో కూడా బాధపడడు.

గర్భవాసే స నో దుః ఖీ స స్యాన్నారాయణోఽవ్యయః । భక్త్యా త్వనన్యయా లభ్యో భగవాన్భుక్తిముక్తిదః ॥ ౧,౨౨౬.

గర్భంలో ఉన్నప్పటికీ అతనికి బాధ ఉండదు; అతడు నాశ్వరత లేని నారాయణుడవుతాడు. భక్తితో, విశ్వాసంతో మాత్రమే ఆ భగవంతుడిని పొందవచ్చు; ఆయన భోగమూ మోక్షమూ ప్రసాదిస్తాడు.

ధ్యానేన పూజయా జప్యైః సమ్యక్స్తోత్రైర్యతవ్రతైః । యజ్ఞైర్దానైశ్చిత్తశుద్ధిస్తయా జ్ఞానఞ్చ లభ్యతే ॥ ౧,౨౨౬.

ధ్యానం, పూజ, జపం, స్తోత్రాలు, నియమాలు, వ్రతాలు, యజ్ఞాలు, దానాలు—ఇవి మనసును పవిత్రం చేస్తాయి. అలా పవిత్రమైన మనసుతో జ్ఞానం లభిస్తుంది.

ప్రణవాదికమన్త్రైశ్చ జప్యైర్ముక్తిం గతా ద్విజాః । ఇన్ద్రోఽపి పరమం స్థానం గన్ధర్వాప్సరసో వరాః ॥ ౧,౨౨౬.

ఓంకారంతో మొదలయ్యే మంత్రాలను జపించడం వల్ల ద్విజులు మోక్షాన్ని పొందారు. ఇంద్రుడు, ఉత్తమ గంధర్వులు, అప్సరసలు కూడా పరమస్థితిని పొందారు.

ప్రాప్తా దేవాశ్చ దేవత్వం మునిత్వం మునయో గతాః । గన్ధర్వత్వఞ్చ గన్ధర్వా రాజత్వఞ్చ నృపాదయః ॥ ౧,౨౨౬.

దేవతలు దేవత్వాన్ని, మునులు మునిత్వాన్ని, గంధర్వులు గంధర్వత్వాన్ని, రాజులు రాజ్యాధికారాన్ని పొందారు.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౨౨౭ సూత ఉవాచ । విష్ణుభక్తిం ప్రవక్ష్యామి యయా సర్వమవాప్యతే । యథా భక్త్యా హరిస్తుష్యేత్తథా నాన్యేన కేనచిత్ ॥ ౧,౨౨౭.

సూతుడు ఇలా అన్నాడు: ఇప్పుడు నేను విష్ణుభక్తిని వివరించబోతున్నాను. దీనివల్ల అన్నీ సిద్ధిస్తాయి. భక్తితో మాత్రమే హరి సంతుష్టుడవుతాడు, ఇతర మార్గాలతో కాదు.

మహతః శ్రేయసో మూలం ప్రసవః పుణ్యసన్తతేః । జీవితస్య ఫలం స్వాదు నియతం స్మరణం హరేః ॥ ౧,౨౨౭.

అత్యుత్తమ మంగళానికి మూలం, పుణ్య పరంపరకు ఆదిగా, జీవితం యొక్క మధురమైన ఫలం హరిని స్మరించడం అని నిశ్చయంగా చెప్పాలి.

తస్మాత్సేవా బుధైః ప్రోక్తా భక్తిసాధనభూయసీ । తే భక్తా లోకనాథస్య నామకర్మాదికీర్తనే ॥ ౧,౨౨౭.

కాబట్టి, జ్ఞానులు సేవనే భక్తికి ప్రధాన సాధనంగా చెప్పారు. ఆ లోకనాథుని భక్తులు ఆయన నామాన్ని, కర్మలను ఇతరులను స్మరిస్తూ కీర్తిస్తారు.

ముఞ్చన్త్యశ్రూణి సంహర్షాద్యే ప్రహృష్టనూరుహాః । జగద్ధాతుర్మహేశస్య దివ్యాజ్ఞాచరణా వయమ్ ॥ ౧,౨౨౭.

ఆ భక్తులు ఆనందంతో కన్నీళ్లు విడిచేవారు, రోమాలు నిక్కబొడుచుకునేవారు. 'మేము జగద్దాత మహేశ్వరుని దివ్య ఆజ్ఞను అనుసరిస్తున్నాము' అని వారు గర్వంగా అంటారు.

ఇహ నిత్యక్రియాః కుర్యుః స్నిగ్ధా యే వైష్ణవాస్తు తే । బ్రహ్మాక్షరం న శృణ్వన్వై తయా భగవతేరితమ్ ॥ ౧,౨౨౭.

ఇక్కడ మృదువైన వైష్ణవులు తమ నిత్యకర్మలు చేస్తారు. కానీ బ్రహ్మాక్షరాన్ని, అంటే భగవంతుని ఆజ్ఞను వినకపోతే, అది వ్యర్థమే.

ప్రణామపూర్వకం భక్త్యా యో వదేద్వైష్ణవో హి సః । తద్భక్తజనవాత్సల్యం పూజనం చానుమోదనమ్ ॥ ౧,౨౨౭.

యవడు నమస్కారంతో, భక్తితో మాట్లాడతాడో వాడు నిజమైన వైష్ణవుడు. అతని భగవద్భక్తులకు చూపే ప్రేమ, గౌరవం, ఆమోదం ద్వారా తెలుస్తుంది.

తత్కథాశ్రవణే ప్రీతిరశ్రునేత్రాఙ్గవిక్రియాః । యేన సర్వాత్మనా విష్ణౌ భక్త్యా భావో నివేశితః ॥ ౧,౨౨౭.

ఆయన కథలు వినడంలో ఆనందం, కన్నీటితో కళ్లు, శరీరంలో మార్పులు—ఇవి అన్నీ మనసంతా విష్ణువులో భక్తిగా నిండినదని తెలియజేస్తాయి.

విప్రేభ్యశ్చ కృతాత్మత్వాన్మహాభాగవతో హి సః । విశ్వోపకరణం నిత్యం తదర్థం సఙ్గవర్జనమ్ । స్వయమభ్యర్చనఞ్చైవ యో విష్ణుఞ్చోపజీవతి ॥ ౧,౨౨౭.

ఆత్మ నియమంతో బ్రాహ్మణుల్లో మహాభాగవతుడవుతాడు. ఎల్లప్పుడూ లోకానికి మేలు చేస్తూ, అనుచిత సంఘాన్ని దూరంగా ఉంచి, స్వయంగా విష్ణువును పూజిస్తాడు.

భక్తిరష్టవిధా హ్యేషా యస్మిన్మ్లేచ్ఛోఽపి వర్తతే । స విప్రేన్ద్రో మునిః శ్రీమాన్స యాతి పరమాం గతిమ్ ॥ ౧,౨౨౭.

ఈ భక్తి ఎనిమిది విధాలుగా ఉంటుంది. దానిని ఎవరైనా—even మలిన జన్మలో పుట్టినవాడైనా—పొందితే, అతడు బ్రాహ్మణుల్లో శ్రేష్ఠుడు, ముని, ధన్యుడు; అతడు పరమ గమ్యాన్ని చేరుతాడు.

తస్మై దేయం తతో గ్రాహ్యం స చ పూజ్యో యథా హరిః । స్మృతః సంభాషితో వాపి పూజితో వా ద్విజోత్తమః । పునాతి భగవద్భక్తశ్చణ్డాలోఽపి యదృచ్ఛయా ॥ ౧,౨౨౭.

అతనికి దానం ఇవ్వాలి, అతని నుండి స్వీకరించాలి; అతడిని హరివలె గౌరవించాలి. అతడిని స్మరించినా, మాట్లాడినా, పూజించినా—even చండాలుడైనా—ఆ భగవద్భక్తుడు పవిత్రతను ప్రసాదిస్తాడు.

దయాం కురు ప్రపన్నాయ తవాస్మీతి చ యో వదేత్ । అభయం సర్వభూతేభ్యో దద్యాదేతద్వ్రతం హరేః ॥ ౧,౨౨౭.

శరణు కోరుతూ 'నేను నీవాడిని' అని చెప్పినవారికి దయ చూపాలి. అన్ని జీవులకు భయం లేకుండా చేయడమే హరివ్రతం.

మన్త్రజాపిసహస్రేభ్యః సర్వవేదాన్తపారగః । సర్వవేదాన్తవిత్కోట్యాం విష్ణుభక్తో విశిష్యతే ॥ ౧,౨౨౭.

వెయ్యాది మంత్రాలు జపించేవాళ్లలోనూ, అన్ని వేదాంతాలను పూర్తిగా నేర్చుకున్నవాళ్లలోనూ, లక్షలాది వేదాంతజ్ఞులలోనూ, విష్ణుభక్తుడు అందరికన్నా మిన్నగా ఉంటాడు.

ఏకాన్తినః స్వవపుషా గచ్ఛన్తి పరమం పదమ్ । ఏకాన్తేన సమో విష్ణుస్తస్మాదేషాం పరాయణః ॥ ౧,౨౨౭.

ఏకాగ్రభావంతో ఉన్నవారు తమ స్వరూపంతోనే పరమపదాన్ని చేరుతారు. వాళ్లకు విష్ణువు ఒక్కడే లక్ష్యంగా, సమానంగా, పరమాశ్రయంగా ఉంటాడు.

యస్మాదేకాన్తినః ప్రోక్తాస్తద్భాగవతచేతసః । ప్రియాణామపి సర్వేషాం దేవదేవస్య సుప్రియః ॥ ౧,౨౨౭.

వాళ్లను ఏకాగ్రులు అంటారు, ఎందుకంటే వాళ్ల మనసంతా ఆయనలోనే లీనమై ఉంటుంది. అందరిలో ప్రియమైనవాళ్లలో, దేవతల దేవుడికి వాళ్లు అత్యంత ప్రియమైనవారు.

ఆపత్స్వపి సదా భస్య భక్తిరవ్యభిచారిణా । యా ప్రీతిరధికా విష్ణోర్విషయేష్వనపాయినీ ॥ ౧,౨౨౭.

ఎలాంటి కష్టాల్లోనైనా, మారని భక్తిని ఎప్పుడూ ప్రశంసిస్తారు. విష్ణువుపై ఉండే ప్రేమ, ఇతర విషయాలకన్నా ఎక్కువగా, ఎప్పటికీ తగ్గదు.

విష్ణుం సంస్మరతః సా మే హృదయాన్నోపసర్పతి । దృఢభక్తోఽపి వేదాదిసర్వశాస్త్రార్థపారగః ॥ ౧,౨౨౭.

విష్ణువును స్మరించినప్పుడు ఆ భక్తి నా హృదయం నుంచి పోదు. ఎంతటి దృఢభక్తుడైనా, వేదాలు ఇతర శాస్త్రాల అర్థాన్ని పూర్తిగా తెలిసినవాడైనా, అదే.

యో న సర్వేశ్వరే భక్తస్తం విద్యాత్పురుషాధమమ్ । నాధీతవేదశాస్త్రోఽపి న కృతోఽధ్వరసమ్భవః । యో భక్తిం వహతే విష్ణౌ తేన సర్వం కృతం భవేత్ ॥ ౧,౨౨౭.

ప్రపంచానికి అధిపతైన దేవుడిపై భక్తి లేనివాడిని అత్యంత నీచుడిగా తెలుసుకోవాలి. వేదాలు, శాస్త్రాలు చదవకపోయినా, యజ్ఞాదులు చేయకపోయినా, విష్ణువుపై భక్తి ఉన్నవాడికి అన్నీ సాధ్యమవుతాయి.

యజ్వానః క్రతుముఖ్యానాం వేదానాం పారగా అపి । న తాం యాన్తి గతిం భక్తా యాం యాన్తి మునిసత్తమాః ॥ ౧,౨౨౭.

యజ్ఞాలు చేసే వారు, ముఖ్యమైన క్రతువులు నిర్వహించేవారు, వేదాలు పూర్తిగా నేర్చుకున్నవారు కూడా, భక్తులు చేరే స్థితిని చేరలేరు.

యః కశ్చిద్వైష్ణవో లోకే మిథ్యాచారోఽప్యనాశ్రమీ । పునాతి సకలాంల్లోకాన్సహస్రాంశురివోదితః ॥ ౧,౨౨౭.

ఈ లోకంలో ఎవడైనా వైష్ణవుడైతే, అతని ప్రవర్తన తప్పుగా ఉన్నా, ఆశ్రమానికి బయటవాడైనా, ఉదయించే సూర్యుడిలా అన్ని లోకాలను పవిత్రం చేస్తాడు.

యే నృశంసా దురాత్మానః పాపాచరరతాస్తథా । తేఽపి యాన్తి పరం స్థానం నారాయణపరాయణాః ॥ ౧,౨౨౭.

క్రూరులు, దుష్టులు, పాపకార్యాలలో ఆనందించే వారు కూడా, నారాయణునిపై భక్తి ఉంటే, వారు కూడా పరమస్థానాన్ని పొందుతారు.

దృఢా జనార్దనే భక్తిర్యదైవావ్యభిచారిణీ । తదా కియత్స్వర్గసుఖం సైవ నిర్వాణహేతుకా ॥ ౧,౨౨౭.

జనార్దనునిపై దృఢమైన, మారని భక్తి ఉన్నప్పుడు, స్వర్గంలో ఉండే సుఖం ఎంతైనా, అదే భక్తి మోక్షానికి కారణమవుతుంది.