గరుడపురాణమ్

షణ్డాః కలాపహరణే కాష్ఠహృత్తృణకీటకః । పుష్పం హృత్వా దరిద్రస్తు పఙ్గుర్యాచకహృన్నరః ॥ ౧,౨౨౫.

అలంకారాలు దొంగిలించిన హిజ్రాలు చెక్కలో దూరే పురుగులవుతారు. పువ్వులు దొంగిలించినవాడు దరిద్రుడవుతాడు. కుంగుడు పాత్ర దొంగిలించినవాడు కుంగుడుగా పుడుతాడు.

శాకహర్తా చ హారీతస్తోయహర్తా చ చాతకః । గృహహృన్నరకాన్గత్వా రౌరవాదీన్సుదారుణాన్ ॥ ౧,౨౨౫.

ఆకుకూరలు దొంగిలించినవాడు హరితపక్షిగా అవుతాడు. నీళ్లు దొంగిలించినవాడు చాతకపక్షిగా అవుతాడు. ఇల్లు దొంగిలించినవాడు రౌరవాది నరకాలు అనుభవించి, భయంకరమైన రూపాల్లో పుడుతాడు.

తృణగుల్మలతావల్లీత్వగ్ఘారీ తరుతాం వ్రజేత్ । ఏష ఏవ క్రమో దృష్టో గోసువర్ణాదిహారిణామ్ ॥ ౧,౨౨౫.

పుల్లలు, పొదలు, లతలు, చెట్టు తొక్క దొంగిలించినవాడు చెట్టుగా అవుతాడు. ఆ క్రమమే ఆవులు, బంగారం మొదలైనవి దొంగిలించినవారికీ వర్తిస్తుంది.

విద్యాపహారీ మూకః స్యాద్గత్వా చ నరకాన్బహన్ । అసమిద్ధే హుతే చాగ్నౌ మన్దాగ్నిః ఖలు జాయతే ॥ ౧,౨౨౫.

విద్యను దొంగిలించినవాడు మూగవాడవుతాడు. నరకాలు అనుభవించిన తరువాత, యజ్ఞాగ్ని సరిగా వెలిగించని వాడిగా పుడుతాడు.

పరనిన్దా కృతఘ్నత్వం పరసీమాభిఘాతనమ్ । నైష్ఠుర్యం నిర్ఘృణత్వఞ్చ పరదారోపసేవనమ్ ॥ ౧,౨౨౫.

ఇతరులను నిందించడం, కృతఘ్నత, పరరాజ్యాన్ని ఆక్రమించడం, కఠినత, దయలేకపోవడం, పరస్త్రీ సంచారం —

పరస్వహరణాశౌచం దేవతానాం చ కుత్సనమ్ । నికృత్య బన్ధనం నౄణాం కార్పణ్యఞ్చ నృణాం వధః । ఉపలక్షణాద్విజానీయాన్ముక్తానాం నరకాదను ॥ ౧,౨౨౫.

ఇతరుల ఆస్తి దొంగతనం, అపవిత్రత, దేవతలను అవమానించడం, దురుద్దేశంతో ప్రవర్తించడం, మనుషులను బంధించడం, కఠినంగా హత్య చేయడం—ఇలాంటి లక్షణాలున్నవారు నరకం నుండి బయటపడ్డవారని తెలుసుకో.

దయా భూతేషు సంవాదః పరలోకం ప్రతి క్రియా । సత్యం హితార్థముక్తిశ్చ వేదప్రామాణ్యదర్శనమ్ ॥ ౧,౨౨౫.

ప్రాణులపై దయ, నిజాయితీగా మాట్లాడటం, పరలోకానికి పనులు చేయడం, మేలుకోసం సత్యాన్ని చెప్పడం, వేదాలకు గౌరవం చూపడం—ఇవి వారి లక్షణాలు.

గురుదేవర్షిసిద్ధర్షిసేవనం సాధుసంయమః । సత్క్రియాష్వసనం మైత్రీ స్వర్గస్య లక్షణం విదుః । అష్టాఙ్గయోగవిజ్ఞానాత్ప్రాప్నోత్యాత్యన్తికం ఫలమ్ ॥ ౧,౨౨౫.

గురువు, దేవతలు, ఋషులు, సిద్ధులను సేవించడం, సద్గుణుల మధ్య ఆత్మనిగ్రహం, మంచి పనుల్లో ఆనందించడం, స్నేహభావం—ఇవి స్వర్గానికి గుర్తులు. ఎనిమిది భాగాల యోగాన్ని తెలుసుకున్నవారు పరమఫలాన్ని పొందుతారు.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౨౨౬ సూత ఉవాచ వక్ష్యే సాఙ్గం మహాయోగం భుక్తిముక్తికరం పరమ్ । సర్వపాపప్రశమనం భక్త్యానుపఠితం శృణు ॥ ౧,౨౨౬.

సూతుడు ఇలా అన్నాడు: నేను మహాయోగాన్ని అన్ని భాగాలతో వివరించబోతున్నాను. ఇది భోగం, మోక్షం ఇస్తుంది, అన్ని పాపాలను తొలగిస్తుంది. భక్తితో నేను చదువుతున్నాను, వినండి.

మమేతి మూలం దుః ఖస్య న మమేతి నివర్తనమ్ । దత్తాత్రేయో హ్యలర్కాయ ఇమమాహ మహామతిః ॥ ౧,౨౨౬.

‘నాది’ అనే భావమే దుఃఖానికి మూలం; ‘నా’ అనే భావం లేకపోతే దుఃఖం పోతుంది. ఈ మాటలను మహాముని దత్తాత్రేయుడు అలర్కునికి చెప్పాడు.

అహమిత్యఙ్కురోత్పన్నో మమేతి స్కన్ధవాన్మహాన్ । గృహక్షేత్రాణి శాఖాశ్చ యత్ర దారాభిపల్లవః ॥ ౧,౨౨౬.

‘నేను’ అనే భావం మొక్కలా మొలుస్తుంది, దాని మీద ‘నా’ అనే భావం పెద్ద కాండంగా పెరుగుతుంది. ఇళ్లూ, పొలాలూ దాని శాఖలు, భార్యలు దాని ముద్దుబొట్లు.

ధనధాన్యే మహాపత్రే పాపమూలోఽతిదుర్గమః । విధివత్సుఖశాన్త్యర్థం జాతోఽజ్ఞానమహాతరుః ॥ ౧,౨౨౬.

ధనం, ధాన్యం ఆ చెట్టుకు పెద్ద పాత్రలు. పాపమే దాని వేర్లు. దాన్ని దాటి పోవడం చాలా కష్టం. సుఖం, శాంతికోసం, విధి ప్రకారం అజ్ఞానమనే పెద్ద చెట్టు పుడుతుంది.

ఛిన్నో విద్యాకుఠారేణ తే గతా లయమీశ్వరే । ప్రాప్య బ్రహ్మరసం పీతం నీరజస్కమకణ్టకమ్ ॥ ౧,౨౨౬.

విద్య అనే గొడ్డలితో ఆ చెట్టు కోయబడినప్పుడు దాని శాఖలు భగవంతునిలో లయమవుతాయి. బ్రహ్మరసాన్ని పొందినవాడు, దుమ్ము, ముల్లు లేని స్వచ్ఛమైన ఆనందాన్ని ఆస్వాదిస్తాడు.

ప్రాప్నువన్తి పరాః ప్రాజ్ఞాః సుఖనిర్వృతిమేవ చ । మూర్తేన్ద్రియలయం నూనం న త్వం రాజన్న చాప్యహమ్ ॥ ౧,౨౨౬.

ఈ అనుభవాన్ని పొందిన జ్ఞానులు పరమసుఖాన్ని, పరమానందాన్ని పొందుతారు. కానీ రాజా! నీవు, నేనూ ఇంకా శరీరేంద్రియాలను లయంచేయలేదు.

న తన్మాత్రాదికం వాచా నైవాన్తః కరణం తథా । కం వా పశ్యసి రాజేన్ద్ర ప్రధానమిదమావయోః ॥ ౧,౨౨౬.

సూక్ష్మభూతాలు, అంతఃకరణం మాటలతో వివరించలేము. రాజేంద్ర! మనిద్దరిమధ్య ప్రధానమైనది నీవేమి చూస్తున్నావో చెప్పు.

మృతః పరేఽహ్ని క్షేత్రజ్ఞః సంజాతోఽయం గుణాత్మకః । ఏకత్వేఽపి పృథగ్భావస్తథా క్షేత్రాత్మనో నృప ॥ ౧,౨౨౬.

క్షేత్రజ్ఞుడు మరణించిన తర్వాత, గుణాలతో కూడినవాడిగా మళ్లీ జన్మిస్తాడు. ఒకటే అయినా, క్షేత్రం, ఆత్మ మధ్య భేదం ఉంటుంది రాజా!

జ్ఞానపూర్వవియోగోఽసౌ జ్ఞానే నష్టే చ యోగినః । సా ముక్తిర్బ్రహ్మణా చైక్య మనైక్యం ప్రాకృతైర్గుణైః ॥ ౧,౨౨౬.

జ్ఞానం ద్వారా వేరుపడటం, ఆ జ్ఞానం పోయినప్పుడు యోగికి అది మోక్షం, బ్రహ్మతో ఐక్యం, మనస్సు ప్రకృతిగుణాలతో ఏకత్వంగా మారిపోవడమే.

తద్గృహం యత్ర వసతి తద్భోజ్యం యేన జీవతి । యన్ముక్తయే తదేవోక్తం జ్ఞానాజ్ఞానే న చాన్యథా ॥ ౧,౨౨౬.

ఎక్కడ నివసిస్తే ఆ ఇల్లు, ఏ ఆహారం తింటే ఆ భోజనం, ఏది మోక్షానికి దారి తీస్తే అది—ఇవి అన్నీ జ్ఞానం, అజ్ఞానం వల్లనే, వేరేలా కాదు.

ఉపభోగేన పుణ్యానా మపుణ్యానాఞ్చ పార్థివ । కర్తవ్యానాఞ్చ నిత్యానాం క్షయన్త్వకరణాత్తథా ॥ ౧,౨౨౬.

పుణ్యాలు, పాపాలు, చేయవలసిన నిత్యకర్మలు—ఇవి అన్నీ అనుభవంతో పోతాయి. చేయకపోతే అవి క్షయించిపోతాయి రాజా!

అహింసా సత్యమస్తేయం బ్రహ్మచర్యాపరిగ్రహౌ । యమాః పఞ్చాథ నియమాః శౌచం ద్వివిధమీరితమ్ ॥ ౧,౨౨౬.

హింస చేయకపోవడం, సత్యం, దొంగతనం చేయకపోవడం, బ్రహ్మచర్యం, స్వార్థం లేకపోవడం—ఇవి అయిదు యమాలు. తర్వాత నియమాలు: శౌచం రెండు విధాలుగా చెప్పబడింది.

సన్తోషస్తపసా శాన్తిర్వాసుదేవార్చనం దమః । ఆసన పద్మకాద్యుక్తం ప్రాణాయామో మరుజ్జయః ॥ ౧,౨౨౬.

సంతృప్తి, తపస్సు, శాంతి, వాసుదేవుని ఆరాధన, దమనము; పద్మాసనం వంటి ఆసనాలు; ప్రాణాయామం అంటే ఊపిరిని నియంత్రించడం.

ప్రత్యేకం త్రివిధః సోఽపి పూరకుమ్భకరేచకైః । లఘుర్యో దశమాత్రస్తు ద్విగుణః స తు మధ్యమః ॥ ౧,౨౨౬.

ప్రతి ఒక్కటి మూడు విధాలుగా ఉంటుంది: పూరకం, కుంభకం, రేచకం. తేలికపాటి ప్రాణాయామం పది మాపడుల వరకు, మధ్యమం రెండు రెట్లు ఎక్కువ.

త్రిగుణాభిస్తు మాత్రాభిరుత్తమః స ఉదాహృతః । జపధ్యానయుతౌ గర్భో విపరీతస్త్వర్భకః ॥ ౧,౨౨౬.

మూడు రెట్లు ఎక్కువగా చేసే ప్రాణాయామాన్ని ఉత్తమంగా అంటారు. జపం, ధ్యానం కలిపి చేస్తే గర్భస్థితి, దాన్ని తలకిందులుగా చేస్తే శిశువు స్థితి అంటారు.

ప్రథమే నజయేత్స్వప్నం మధ్యమేన చ వేపథుమ్ । విపాకం హి తృతీయేన జాతాన్దోషాస్త్వనుక్రమాత్ ॥ ౧,౨౨౬.

మొదటి స్థాయిలో కలలు కనకూడదు; రెండవదానిలో ఒళ్ళు వణికకూడదు. మూడవదానిలో ఫలితాలు కనబడతాయి, తప్పులు వరుసగా వస్తాయి.

ఆసనస్థన్తుయుఞ్జీత కృత్వా చ ప్రణవం హృదీ । పార్ష్ణిభ్యాం లిఙ్గవృషణౌ స్పర్శన్నకాగ్రమానసః ॥ ౧,౨౨౬.

ఆసనంలో కూర్చొని, హృదయంలో ఓంకారాన్ని స్థాపించి, మూడ్రో వేళ్లతో లింగాన్ని, వృషణాలను ముట్టి, మనస్సును ముక్కు చివరపై స్థిరపరచాలి.

రజసా తమసో వృత్తిం సత్త్వేన రజసస్తథా । నిరుధ్య నిశ్చలో భూత్వా స్థితో యుఞ్జీత యోగవిత్ ॥ ౧,౨౨౬.

రజోగుణాన్ని సత్త్వగుణంతో, తమోగుణాన్ని రజోగుణంతో నియంత్రించి, కదలకుండా నిలబడి యోగిని సాధన చేయాలి.

ఇన్ద్రియాణీన్ద్రియార్థేభ్యః ప్రాణాదీనమ్న ఏవ చ । నిగృహ్య సమవాయేన ప్రత్యాహార ముపక్రమేత్ ॥ ౧,౨౨౬.

ఇంద్రియాలను వాటి విషయాల నుండి, ప్రాణాదులను కూడా అలాగే నియంత్రించి, సమంగా ఉండి, ప్రత్యాహారాన్ని ప్రారంభించాలి.

ప్రాణాయామా దశాష్టౌ చ ధారణా సా విధీయతే । ద్వే ధారణే స్మృతో యోగో యోగిభిస్తత్త్వదర్శిభిః ॥ ౧,౨౨౬.

పది ఎనిమిది ప్రాణాయామాలు, ధారణా సాధన చేయాలి. యోగులు, తత్త్వాన్ని గ్రహించినవారు, రెండు ధారణలను యోగంగా భావిస్తారు.

ప్రాఙ్నాడ్యాం హృదయే చాత్ర తృతీయా చ తథోరసి । కణ్ఠే ముఖే నా సికాగ్రే నేత్రే భ్రూమధ్యమూర్ధసు ॥ ౧,౨౨౬.

ప్రాణనాడిలో, హృదయంలో, మూడవది ఛాతిలో, గొంతులో, నోటిలో, ముక్కు చివర, కళ్లలో, కనుబొమల మధ్య, తలపై ధ్యానం చేయాలి.