గరుడపురాణమ్

రాజానశ్చ ప్రజాభిక్షాః శిశ్నోదరపరాజితాః । అవ్రతా వటవోఽశౌచా భిక్షవశ్చ కుటుమ్బినః ॥ ౧,౨౨౩.

రాజులు ప్రజల దగ్గర భిక్ష అడుగుతారు, కామం, ఆకలితో ఓడిపోతారు. వ్రతాలు లేని బ్రాహ్మణులు, అపవిత్రులు, భిక్షాటన చేసేవారు కుటుంబస్తులుగా ఉంటారు.

తపస్వినో గ్రామవాసాః న్యాసినో హ్యర్థలోలుపాః । హ్రస్వకాయా మహాహారాశ్చౌరాస్తే సాధవః స్మృతాః ॥ ౧,౨౨౩.

తపస్సు చేసే వారు ఊర్లలోనే ఉంటారు, సన్యాసులు ధనానికి ఆశపడతారు. చిన్న శరీరాలు ఉన్నవారు ఎక్కువగా తింటారు, దొంగలను మంచివాళ్లుగా భావిస్తారు.

త్యక్ష్యన్తి భృత్యాశ్చ పతిం తాపసస్త్యక్ష్యతి వ్రతమ్ । శూద్రాః ప్రతిగ్రహిష్యన్తి వైశ్యా వ్రతపరాయణః ॥ ౧,౨౨౩.

ఉపాధ్యాయులు యజమానిని వదిలిపెడతారు, తపస్సు చేసే వారు తపస్సును మానేస్తారు. శూద్రులు దానం తీసుకుంటారు, వైశ్యులు వ్రతాలలో నిమగ్నమవుతారు.

ఉద్విగ్నాః సన్తి చ జనాః పిశాచసదృశాః ప్రజాః । అన్యాయభోజనేనాగ్నిదేవతాతిథిపూజనమ్ ॥ ౧,౨౨౩.

ప్రజలు భయంతో ఉంటారు, జనాలు పిశాచుల్లా తయారవుతారు. అన్యాయంగా సంపాదించిన ఆహారంతో అగ్ని, దేవతలు, అతిథులకు పూజ జరుగుతుంది.

కరిష్యన్తి కలౌ ప్రాప్తే న చ పిత్ర్యోదకక్రియామ్ । స్త్రీపరాశ్చ జనాః సర్వే శూద్రప్రాయాశ్చ శౌనక ॥ ౧,౨౨౩.

కలియుగం వచ్చినప్పుడు పితృదేవతలకు నీళ్ళు సమర్పించే కర్మలు చేయరు. అందరూ స్త్రీల పట్ల ఆసక్తిగా ఉంటారు, ఎక్కువమంది శూద్రులే అవుతారు, ఓ శౌనక.

బహుప్రజాల్పభాగ్యాశ్చ భవిష్యన్తి కలౌ స్త్రియః । శిరః కణ్డూయనపరా ఆజ్ఞాం భేత్స్యన్తి భర్త్సితాః ॥ ౧,౨౨౩.

కలియుగంలో స్త్రీలు ఎక్కువగా మాట్లాడే వారు, అదృష్టవంతులు అవుతారు. తల నిమురుకుంటూ, మందలించినప్పుడు ఆజ్ఞలను పాటించరు.

విష్ణుం న పూజయిష్యన్తి పాషణ్డోపహతా జనాః । కలేర్దోషనిధేర్విప్రా అస్తి హ్యేకో మహాగుణః ॥ ౧,౨౨౩.

పాశండమతంతో మోసపోయిన జనాలు విష్ణువును పూజించరు. ఓ బ్రాహ్మణులారా, కలియుగంలో ఎన్నో దోషాలు ఉన్నా, ఒక గొప్ప గుణం మాత్రం ఉంది.

కీర్తనాదేవ కృష్ణస్య మహాబన్ధం పరిత్యజేత్ । కృతే యద్ధ్యాయతో విష్ణుం త్రేతాయాం జపతః ఫలమ్ ॥ ౧,౨౨౩.

కృష్ణుని నామస్మరణతోనే మహా బంధనాలు విడిపోతాయి. కృతయుగంలో విష్ణువును ధ్యానం చేసి పొందే ఫలం, త్రేతాయుగంలో జపంతో పొందే ఫలం,

ద్వాపరే పరిచర్యాయాం కలౌ తద్ధరికీర్తనాత్ । తస్మాద్ధ్యేయో హరిర్నిత్యం గేయః పూజ్యశ్చ శౌనక ॥ ౧,౨౨౩.

ద్వాపరయుగంలో సేవచేసి పొందే ఫలం, కలియుగంలో హరిదేవుని కీర్తనతో లభిస్తుంది. అందువల్ల, ఓ శౌనకా, హరిని ఎప్పుడూ ధ్యానించాలి, పాడాలి, పూజించాలి.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౨౨౪ సూత ఉవాచ । చతుర్యుగసహస్రాన్తే బ్రాహ్మో నైమిత్తికో లయః । అనావృష్టిశ్చ కల్పాన్తే జాయతే శతవార్షికీ ॥ ౧,౨౨౪.

శ్రీగరుడమహాపురాణం 224 సూతుడు చెప్పెను: నాలుగు యుగాల సహస్రాంతంలో బ్రహ్మదేవుని కారణంగా ఒక లయ జరుగుతుంది. కల్పాంతంలో వంద సంవత్సరాల వర్షాభావం కలుగుతుంది.

ఉతిష్ఠన్తి తదా రౌద్రా దివి సప్త దివాకరాః । తే తు పీత్వా జలం సర్వం శోషయన్తి జగత్త్రయమ్ ॥ ౧,౨౨౪.

అప్పుడు ఆకాశంలో ఏడుగురు భయంకరమైన సూర్యులు కనిపిస్తారు. వారు మొత్తం నీటిని పీల్చి, మూడు లోకాలను ఎండబెడతారు.

భూర్భువః స్వర్మహర్లోకం చరాచరం జనస్తథా । విష్ణుశ్చ రుద్రో భూత్వాసౌ పాతాలాని దహత్యధః ॥ ౧,౨౨౪.

భూ, భువః, స్వః, మహర్లোকం, జనలోకం, చరాచరమై ఉన్నవన్నీ అలా నశించిపోతాయి. విష్ణువు రుద్రుడై అవతరించి, పాతాళాలను కాల్చేస్తాడు.

విష్ణుర్దహేత్త్రిలోకఞ్చి ముఖాన్మేఘాన్ సృజత్యలమ్ । వర్షన్తే వై వర్షశతం నానావర్ణా మహాఘనాః ॥ ౧,౨౨౪.

విష్ణువు మూడు లోకాలను కాల్చి, తన నోటిలోంచి మేఘాలను సృష్టిస్తాడు. వంద సంవత్సరాలు వివిధ రంగుల గొప్ప మేఘాలు వర్షాన్ని కురిపిస్తాయి.

విష్ణురూపఃశతం వాతి వర్షాణాం వాయురూర్జితః । విష్ణురే కార్ణవీ భూతే వర్షే బ్రహ్మస్వరూపధృక్ । శేతేఽనన్తాసనే విష్ణుర్నష్టే స్థావరజఙ్గమే ॥ ౧,౨౨౪.

విష్ణువు రూపంలో వాయువు వంద సంవత్సరాల వర్షాన్ని బలంగా ఊదుతుంది. విష్ణువు బ్రహ్మగా మారి సముద్రంగా అవుతాడు. స్థిరమైనవి, చలించేవి అంతా నశించిన తర్వాత, విష్ణువు అనంతశయనంగా పడుకుంటాడు.

సుప్త్వా వర్షసహస్రం స జగద్భూయోఽసృజద్ధరిః । అథ ప్రాకృతికం వక్ష్యే ప్రలయం శృణు శౌనక ॥ ౧,౨౨౪.

విష్ణువు వెయ్యేళ్లు నిద్రపోయి, మళ్లీ జగత్తును సృష్టిస్తాడు. ఇప్పుడు సహజ లయను వివరించబోతున్నాను, విను శౌనకా.

పూర్ణే సంవత్సరశతే సంహృత్య సకలం జగత్ । బ్రహ్మాణం న్యస్య దేహే హి ముక్తో యోగబలైర్హరిః ॥ ౧,౨౨౪.

వంద సంవత్సరాలు పూర్తయిన తర్వాత, మొత్తం జగత్తును ఉపసంహరించి, హరి తన యోగబలంతో బ్రహ్మను తనలో కలిపేసి ముక్తుడవుతాడు.

యే గతా బ్రహ్మణః స్థానం తేఽపి యాన్తి పరం పదమ్ । అనావృష్ట్యర్కసమ్పన్నా ఆసన్మేఘాస్తథా ద్విజ । శతం వర్షాణి వర్షద్భిర్మేధైరణ్డం ప్రపూర్యతే ॥ ౧,౨౨౪.

బ్రహ్మలోకాన్ని చేరినవారు కూడా పరమపదాన్ని పొందుతారు. ఓ ద్విజా, వర్షాభావం, సూర్యుని వల్ల ఏర్పడిన మేఘాలు వంద సంవత్సరాలు వర్షంతో అండాన్ని నింపుతాయి.

అన్తర్గతేన తోయేన భిన్నమణ్డం జగత్పతేః । పూర్ణే బ్రహ్మాయుషి గతే భిద్యతేఽమ్భసి లీయతే ॥ ౧,౨౨౪.

లోపల ఉన్న నీటితో జగదాధిపతియైన ఆ అండం పగిలిపోతుంది. బ్రహ్మ యొక్క ఆయువు పూర్తయినప్పుడు అది పగిలి నీటిలో కలిసిపోతుంది.

ఏవం సా జగదాధారా తోయే చోర్వో ప్రలీయతే । ఆపస్తేజసి లీయన్తే తేజో వాయౌ ప్రలీయతే ॥ ౧,౨౨౪.

అలా జగత్తును మోయే ఆధారం నీటిలో లయమవుతుంది. ఆ నీరు అగ్నిలో, అగ్ని వాయువులో లయమవుతాయి.

వాయుః ఖే ఖఞ్చ భూతాదౌ విశతే చ తదా మహాన్ । మహాన్ప్రపద్యతేఽవ్యక్తం ప్రకృతిః పురుషే పరే ॥ ౧,౨౨౪.

ఆ సమయంలో వాయువు ఆకాశంలో కలిసిపోతుంది, ఆకాశం మిగతా భూతాల్లో లీనమవుతుంది. ఆ మహత్తత్త్వం అవ్యక్తంలో కలిసిపోతుంది, అవ్యక్తం ప్రకృతి పరమపురుషునిలో లయమవుతుంది.

శతవర్షం హరిః శేతే సృజత్యథ దినగమే । అవ్యక్తాదిక్రమేణైవ వ్యక్తీభూతం చరాచరమ్ ॥ ౧,౨౨౪.

శత సంవత్సరాలు హరి విశ్రాంతిలో ఉంటాడు. తరువాత దినోదయ సమయంలో, అవ్యక్తం నుండి క్రమంగా, చరాచరమయిన సమస్త ప్రాణులను సృష్టిస్తాడు.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౨౨౫ సూత ఉవాచ । ఆధ్యాత్మికాదితాపాంస్త్రీఞ్జ్ఞాత్వ సంస్రాచక్రవిత్ । ఉత్పన్నజ్ఞానవైరాగ్యః ప్రాప్నోత్యాత్యన్తికం లయమ్ ॥ ౧,౨౨౫.

సూతుడు చెప్పాడు: ఆధ్యాత్మిక, శారీరక, బాహ్యమైన మూడు బాధలను తెలుసుకుని, జనన మరణ చక్రాన్ని గ్రహించినవాడు, జ్ఞానం మరియు విరక్తి ద్వారా పరమశాంతిని పొందుతాడు.

సంసారచక్రం వక్ష్యేఽహమాదాబుత్క్రాన్తికాలతః । యద్వినా పురుషార్థో న లీనః స్యాత్పరమాత్మని ॥ ౧,౨౨౫.

ఇప్పుడు నేను జనన మరణ చక్రాన్ని, మరణ సమయం నుండి వివరంగా చెప్పబోతున్నాను. దీనిని తెలుసుకోకపోతే, మానవ జన్మ యొక్క పరమార్థం పరమాత్మలో లీనమవడంలేదు.

ఊర్ధ్వవాసీ నరస్త్యక్త్వా దేహమన్యత్ప్రపద్యతే । నీయతేద్వాదశాహేన యమస్య యమపూరుషైః ॥ ౧,౨౨౫.

ధర్మబద్ధంగా జీవించినవాడు శరీరం విడిచిన తర్వాత మరో రూపాన్ని పొందుతాడు. పన్నెండు రోజుల్లో యమదూతలు అతన్ని యమలోకానికి తీసుకెళ్తారు.

తత్ర యద్వాన్ధవాస్తోయం ప్రయచ్ఛన్తి తిలైః సహ । యచ్చ పిణ్డం ప్రయచ్ఛన్తి యమలోకే తదశ్నుతే ॥ ౧,౨౨౫.

అక్కడ అతని బంధువులు నువ్వులతో కలిపిన నీటిని, అలాగే ఇచ్చే పిండాలను, యమలోకంలో అతను అనుభవిస్తాడు.

గతశ్చ నరకం పాపాత్స్వర్గం యాతి స్వపుణ్యతః । పాపకృద్యాతి నరకం పుణ్యకృద్యాతి వై దివమ్ ॥ ౧,౨౨౫.

పాపం వల్ల నరకానికి వెళ్ళినవాడు తన పుణ్యఫలంతో స్వర్గాన్ని పొందుతాడు. పాపం చేసినవాడు నరకానికి, పుణ్యం చేసినవాడు స్వర్గానికి వెళ్తాడు.

స్వర్గాచ్చ నరకాత్త్యక్తః స్త్రీణాం గర్భే భవత్యపి । నాభిభూతఞ్చ తస్యైవ యాతి బీజద్వయం హి తత్ ॥ ౧,౨౨౫.

స్వర్గం లేదా నరకం నుండి పడిపోయినవాడు మళ్లీ స్త్రీ గర్భంలో జన్మిస్తాడు. రెండు బీజాలు కలిసినప్పుడు, అవి అతనిలో ప్రవేశిస్తాయి.

కలలం బుద్బ్రుదమయం తతః శోణితమేవ చ । పేశ్యాః పలసమోఽణ్డః స్యాదఙ్కురం తత ఉచ్యతే ॥ ౧,౨౨౫.

మొదట కలలం, తరువాత బుడబుడలాగా ఉండే దశ, తరువాత రక్తం ఏర్పడుతుంది. ఆ తర్వాత పిండం బఠాణి పరిమాణంలో పెరిగి, దానిలో మొక్క మొలకెత్తినట్టు అంకురం వస్తుంది.

ఉపాఙ్గాన్యఙ్గులీనేత్రనాసాస్యశ్రవణాని చ । ఆవహం యాతి చాఙ్గేభ్యస్తత్పరన్తు నఖాదికమ్ ॥ ౧,౨౨౫.

శరీరం నుండి వేళ్లు, కళ్ళు, ముక్కు, నోరు, చెవులు వంటి ఉపాంగాలు ఏర్పడతాయి. అవి పెరిగిన తర్వాత, వాటి నుండి గోర్లు మొదలైనవి వస్తాయి.