గరుడపురాణమ్

దుర్వాససోక్తమాశ్చర్యం నారదోక్తమతః పరమ్ । కాపిలం వామనఞ్చైవ తథైవోశనసేరితమ్ ॥ ౧,౨౨౩.

దుర్వాసుడు చెప్పిన అద్భుతమైన పురాణం, ఆ తరువాత నారదుడు చెప్పినది, కపిలుడు, వామనుడు, అలాగే ఉశనసుడు చెప్పిన పురాణాలు ఉన్నాయి.

బ్రహ్మాణ్డం వారుణఞ్చాథ కాలికాహ్వయమేవ చ । మాహేశ్వరం తథా సామ్బమేవం సర్వార్థసఞ్చయమ్ । పరాశరోక్తమపరం మారీచం భార్గవాహ్వయమ్ ॥ ౧,౨౨౩.

బ్రహ్మాండం, వారుణం, కాలికా అని పిలవబడేది, మహేశ్వర పురాణం, సాంబ పురాణం, పరాశరుడు చెప్పినది, మారీచ పురాణం, భార్గవ పురాణం — ఇవన్నీ అన్ని అర్థాలను కలిగి ఉన్నాయి.

పురాణం ధర్మశాస్త్రఞ్చ వేదాస్త్వఙ్గాని యన్మునే । న్యాయః శౌనక మీమాంసా ఆయుర్వేదార్థశాస్త్రకమ్ । గాన్ధర్వశ్చ ధనుర్వేదో విద్యా హ్యష్టాదశస్మృతాః ॥ ౧,౨౨౩.

పురాణం, ధర్మశాస్త్రం, వేదాలు, వాటి ఉపాంగాలు, న్యాయశాస్త్రం, శౌనకుడు చెప్పిన మీమాంస, ఆయుర్వేదం, అర్థశాస్త్రం, గాంధర్వవేదం, ధనుర్వేదం — ఇవే పదహారు విద్యలు.

ద్వాపరాన్తేన చ హరిర్గురుభారమపాహరత్ । ఏకపాదస్థితే ధర్మే కృష్ణత్వఞ్చాచ్యుతే గతే ॥ ౧,౨౨౩.

ద్వాపరయుగాంతంలో హరిదేవుడు భూమిపై ఉన్న భారాన్ని తొలగించాడు. ధర్మం ఒక్క కాళ్లపై నిలబడి ఉండగా, కృష్ణుడు అచ్యుతునిగా లోకాన్ని విడిచిపెట్టాడు.

జనాస్తదా దురాచారా భవిష్యన్తి చ నిర్దయాః । సత్త్వం రజస్తమ ఇతి దృశ్యన్తే పురుషే గుణాః । కాలసఞ్చోదితాస్తేఽపి పరివర్తన్త ఆత్మని ॥ ౧,౨౨౩.

అప్పుడు ప్రజలు దురాచారులు, క్రూరహృదయులు అవుతారు. సత్త్వ, రజస్, తమస్ అనే గుణాలు మనుషుల్లో కనిపిస్తాయి. కాల ప్రభావంతో అవి మనసులో తిరుగుతుంటాయి.

ప్రభూతఞ్చ యదా సత్త్వం మనో బుద్ధీన్ద్రియాణి చ । తదా కృతయుగం విద్యాజ్జ్ఞానే తపసి యద్రతిః ॥ ౧,౨౨౩.

సత్త్వగుణం, మనస్సు, బుద్ధి, ఇంద్రియాలు ఎక్కువగా ఉన్నప్పుడు, అది కృతయుగం. అప్పుడే జ్ఞానంలో, తపస్సులో ఆనందం ఉంటుంది.

యదా కర్మసు కామ్యేషు శక్తిర్యశసి దేహినామ్ । తదా త్రేతా రజోభూతిరితి జానీహి శౌనక ॥ ౧,౨౨౩.

పనుల్లో, కోరికల్లో, కీర్తిలో ప్రజల శక్తి ఉండగా, అప్పుడు త్రేతాయుగంలో రాజోగుణం ప్రబలంగా ఉంటుందని తెలుసుకో, శౌనకా.

యదా లోభస్త్వసన్తోషో మానో దమ్భశ్చ మత్సరః । కర్మణాఞ్చాపి కామ్యానాం ద్వాపరం తద్రజస్తమః ॥ ౧,౨౨౩.

లోభం, అసంతృప్తి, గర్వం, మాయ, అసూయ, కోరికతో చేసే పనులు ఎక్కువగా ఉన్నప్పుడు, అది ద్వాపరయుగం — అక్కడ రాజోగుణం, తమోగుణం కలిసివుంటాయి.

యదా సదానృతం తన్ద్రా నిద్రా హింసాదిసాధనమ్ । శోకమోహౌ భయం దైన్యం స కలిస్తమసి స్మృతః ॥ ౧,౨౨౩.

ఎప్పుడు అబద్ధం, అలసత్వం, నిద్ర, హింస, శోకం, మోహం, భయం, దారిద్ర్యం ఎక్కువగా ఉంటాయో, అది కలియుగం — అది తమోగుణంగా గుర్తించబడింది.

యస్మిఞ్జనాః కామినః స్యుః శశ్వత్కటుకభాషిణః । దస్యూత్కృష్టా జనపదా వేదాః పాషణ్డదూషితాః ॥ ౧,౨౨౩.

ఎప్పుడు ప్రజలు కామంతో, ఎప్పుడూ ఘాటుగా మాట్లాడేవారిగా, దొంగలు రాజ్యం పాలించేవారిగా, వేదాలు అపవిత్రమైనవిగా మారతాయో, అది కలియుగం.

రాజానశ్చ ప్రజాభిక్షాః శిశ్నోదరపరాజితాః । అవ్రతా వటవోఽశౌచా భిక్షవశ్చ కుటుమ్బినః ॥ ౧,౨౨౩.

రాజులు ప్రజల దగ్గర భిక్ష అడుగుతారు, కామం, ఆకలితో ఓడిపోతారు. వ్రతాలు లేని బ్రాహ్మణులు, అపవిత్రులు, భిక్షాటన చేసేవారు కుటుంబస్తులుగా ఉంటారు.

తపస్వినో గ్రామవాసాః న్యాసినో హ్యర్థలోలుపాః । హ్రస్వకాయా మహాహారాశ్చౌరాస్తే సాధవః స్మృతాః ॥ ౧,౨౨౩.

తపస్సు చేసే వారు ఊర్లలోనే ఉంటారు, సన్యాసులు ధనానికి ఆశపడతారు. చిన్న శరీరాలు ఉన్నవారు ఎక్కువగా తింటారు, దొంగలను మంచివాళ్లుగా భావిస్తారు.

త్యక్ష్యన్తి భృత్యాశ్చ పతిం తాపసస్త్యక్ష్యతి వ్రతమ్ । శూద్రాః ప్రతిగ్రహిష్యన్తి వైశ్యా వ్రతపరాయణః ॥ ౧,౨౨౩.

ఉపాధ్యాయులు యజమానిని వదిలిపెడతారు, తపస్సు చేసే వారు తపస్సును మానేస్తారు. శూద్రులు దానం తీసుకుంటారు, వైశ్యులు వ్రతాలలో నిమగ్నమవుతారు.

ఉద్విగ్నాః సన్తి చ జనాః పిశాచసదృశాః ప్రజాః । అన్యాయభోజనేనాగ్నిదేవతాతిథిపూజనమ్ ॥ ౧,౨౨౩.

ప్రజలు భయంతో ఉంటారు, జనాలు పిశాచుల్లా తయారవుతారు. అన్యాయంగా సంపాదించిన ఆహారంతో అగ్ని, దేవతలు, అతిథులకు పూజ జరుగుతుంది.

కరిష్యన్తి కలౌ ప్రాప్తే న చ పిత్ర్యోదకక్రియామ్ । స్త్రీపరాశ్చ జనాః సర్వే శూద్రప్రాయాశ్చ శౌనక ॥ ౧,౨౨౩.

కలియుగం వచ్చినప్పుడు పితృదేవతలకు నీళ్ళు సమర్పించే కర్మలు చేయరు. అందరూ స్త్రీల పట్ల ఆసక్తిగా ఉంటారు, ఎక్కువమంది శూద్రులే అవుతారు, ఓ శౌనక.

బహుప్రజాల్పభాగ్యాశ్చ భవిష్యన్తి కలౌ స్త్రియః । శిరః కణ్డూయనపరా ఆజ్ఞాం భేత్స్యన్తి భర్త్సితాః ॥ ౧,౨౨౩.

కలియుగంలో స్త్రీలు ఎక్కువగా మాట్లాడే వారు, అదృష్టవంతులు అవుతారు. తల నిమురుకుంటూ, మందలించినప్పుడు ఆజ్ఞలను పాటించరు.

విష్ణుం న పూజయిష్యన్తి పాషణ్డోపహతా జనాః । కలేర్దోషనిధేర్విప్రా అస్తి హ్యేకో మహాగుణః ॥ ౧,౨౨౩.

పాశండమతంతో మోసపోయిన జనాలు విష్ణువును పూజించరు. ఓ బ్రాహ్మణులారా, కలియుగంలో ఎన్నో దోషాలు ఉన్నా, ఒక గొప్ప గుణం మాత్రం ఉంది.

కీర్తనాదేవ కృష్ణస్య మహాబన్ధం పరిత్యజేత్ । కృతే యద్ధ్యాయతో విష్ణుం త్రేతాయాం జపతః ఫలమ్ ॥ ౧,౨౨౩.

కృష్ణుని నామస్మరణతోనే మహా బంధనాలు విడిపోతాయి. కృతయుగంలో విష్ణువును ధ్యానం చేసి పొందే ఫలం, త్రేతాయుగంలో జపంతో పొందే ఫలం,

ద్వాపరే పరిచర్యాయాం కలౌ తద్ధరికీర్తనాత్ । తస్మాద్ధ్యేయో హరిర్నిత్యం గేయః పూజ్యశ్చ శౌనక ॥ ౧,౨౨౩.

ద్వాపరయుగంలో సేవచేసి పొందే ఫలం, కలియుగంలో హరిదేవుని కీర్తనతో లభిస్తుంది. అందువల్ల, ఓ శౌనకా, హరిని ఎప్పుడూ ధ్యానించాలి, పాడాలి, పూజించాలి.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౨౨౪ సూత ఉవాచ । చతుర్యుగసహస్రాన్తే బ్రాహ్మో నైమిత్తికో లయః । అనావృష్టిశ్చ కల్పాన్తే జాయతే శతవార్షికీ ॥ ౧,౨౨౪.

శ్రీగరుడమహాపురాణం 224 సూతుడు చెప్పెను: నాలుగు యుగాల సహస్రాంతంలో బ్రహ్మదేవుని కారణంగా ఒక లయ జరుగుతుంది. కల్పాంతంలో వంద సంవత్సరాల వర్షాభావం కలుగుతుంది.

ఉతిష్ఠన్తి తదా రౌద్రా దివి సప్త దివాకరాః । తే తు పీత్వా జలం సర్వం శోషయన్తి జగత్త్రయమ్ ॥ ౧,౨౨౪.

అప్పుడు ఆకాశంలో ఏడుగురు భయంకరమైన సూర్యులు కనిపిస్తారు. వారు మొత్తం నీటిని పీల్చి, మూడు లోకాలను ఎండబెడతారు.

భూర్భువః స్వర్మహర్లోకం చరాచరం జనస్తథా । విష్ణుశ్చ రుద్రో భూత్వాసౌ పాతాలాని దహత్యధః ॥ ౧,౨౨౪.

భూ, భువః, స్వః, మహర్లোকం, జనలోకం, చరాచరమై ఉన్నవన్నీ అలా నశించిపోతాయి. విష్ణువు రుద్రుడై అవతరించి, పాతాళాలను కాల్చేస్తాడు.

విష్ణుర్దహేత్త్రిలోకఞ్చి ముఖాన్మేఘాన్ సృజత్యలమ్ । వర్షన్తే వై వర్షశతం నానావర్ణా మహాఘనాః ॥ ౧,౨౨౪.

విష్ణువు మూడు లోకాలను కాల్చి, తన నోటిలోంచి మేఘాలను సృష్టిస్తాడు. వంద సంవత్సరాలు వివిధ రంగుల గొప్ప మేఘాలు వర్షాన్ని కురిపిస్తాయి.

విష్ణురూపఃశతం వాతి వర్షాణాం వాయురూర్జితః । విష్ణురే కార్ణవీ భూతే వర్షే బ్రహ్మస్వరూపధృక్ । శేతేఽనన్తాసనే విష్ణుర్నష్టే స్థావరజఙ్గమే ॥ ౧,౨౨౪.

విష్ణువు రూపంలో వాయువు వంద సంవత్సరాల వర్షాన్ని బలంగా ఊదుతుంది. విష్ణువు బ్రహ్మగా మారి సముద్రంగా అవుతాడు. స్థిరమైనవి, చలించేవి అంతా నశించిన తర్వాత, విష్ణువు అనంతశయనంగా పడుకుంటాడు.

సుప్త్వా వర్షసహస్రం స జగద్భూయోఽసృజద్ధరిః । అథ ప్రాకృతికం వక్ష్యే ప్రలయం శృణు శౌనక ॥ ౧,౨౨౪.

విష్ణువు వెయ్యేళ్లు నిద్రపోయి, మళ్లీ జగత్తును సృష్టిస్తాడు. ఇప్పుడు సహజ లయను వివరించబోతున్నాను, విను శౌనకా.

పూర్ణే సంవత్సరశతే సంహృత్య సకలం జగత్ । బ్రహ్మాణం న్యస్య దేహే హి ముక్తో యోగబలైర్హరిః ॥ ౧,౨౨౪.

వంద సంవత్సరాలు పూర్తయిన తర్వాత, మొత్తం జగత్తును ఉపసంహరించి, హరి తన యోగబలంతో బ్రహ్మను తనలో కలిపేసి ముక్తుడవుతాడు.

యే గతా బ్రహ్మణః స్థానం తేఽపి యాన్తి పరం పదమ్ । అనావృష్ట్యర్కసమ్పన్నా ఆసన్మేఘాస్తథా ద్విజ । శతం వర్షాణి వర్షద్భిర్మేధైరణ్డం ప్రపూర్యతే ॥ ౧,౨౨౪.

బ్రహ్మలోకాన్ని చేరినవారు కూడా పరమపదాన్ని పొందుతారు. ఓ ద్విజా, వర్షాభావం, సూర్యుని వల్ల ఏర్పడిన మేఘాలు వంద సంవత్సరాలు వర్షంతో అండాన్ని నింపుతాయి.

అన్తర్గతేన తోయేన భిన్నమణ్డం జగత్పతేః । పూర్ణే బ్రహ్మాయుషి గతే భిద్యతేఽమ్భసి లీయతే ॥ ౧,౨౨౪.

లోపల ఉన్న నీటితో జగదాధిపతియైన ఆ అండం పగిలిపోతుంది. బ్రహ్మ యొక్క ఆయువు పూర్తయినప్పుడు అది పగిలి నీటిలో కలిసిపోతుంది.

ఏవం సా జగదాధారా తోయే చోర్వో ప్రలీయతే । ఆపస్తేజసి లీయన్తే తేజో వాయౌ ప్రలీయతే ॥ ౧,౨౨౪.

అలా జగత్తును మోయే ఆధారం నీటిలో లయమవుతుంది. ఆ నీరు అగ్నిలో, అగ్ని వాయువులో లయమవుతాయి.