గరుడపురాణమ్

పిణ్డపాత్రాణి చాలయిత్వా ఆచమ్య పితామహాదిభ్యో దక్షిణాం దత్త్వా తతః పితృ బ్రాహ్మణాయ ఆశిషో మే ప్రదీయన్తామిత్యాశీః ప్రార్థనమ్ । ప్రతిగృహ్యతామిత్యుక్తే దాతారో నోఽభివర్ధన్తామితి పాత్రముత్తానం కృత్వా వాజే వాజేదృవిసర్జనమ్ । అభిరణ్యతామితి పితృబ్రాహ్మణవిసర్జనమ్ ॥ ౧,౨౨౦.

సపిణ్డీకరణశ్రాద్ధం వ్యాసప్రోక్తం మయా తవ । శ్రాద్ధం విష్ణుః శ్రాద్ధకర్తా ఫలం శ్రాద్ధాదికం హరిః ॥ ౧,౨౨౦.

వ్యాసుడు చెప్పిన సపిండీకరణ శ్రాద్ధాన్ని నేను నీకు వివరించాను. శ్రాద్ధానికి విష్ణువు అధిపతి, శ్రాద్ధాన్ని చేసేవాడు కూడా విష్ణువే, ఫలితాన్ని ఇచ్చేది హరిదేవుడే.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౨౨౧ బ్రహామోవాచ । ధర్మసారమహం వక్ష్యే సంక్షేపాచ్ఛుణు శఙ్కర । భుక్తిముక్తిప్రదం సూక్ష్మం సర్వపాపవినాశనమ్ ॥ ౧,౨౨౧.

బ్రహ్మా ఇలా అన్నాడు: శంకరా! ఇప్పుడు నేను ధర్మసారాన్ని సంక్షిప్తంగా చెబుతాను. ఇది భోగమూ, మోక్షమూ ఇస్తుంది, సూత్రమైనది, అన్ని పాపాలను నశింపజేస్తుంది.

శ్రుతం ధర్మం బలం ధైర్యం సుఖముత్సాహమేవ చ । శోకో హరతి వై నౄణాం తస్మాచ్ఛోకం పరిత్యజేత్ ॥ ౧,౨౨౧.

విద్య, ధర్మం, బలం, ధైర్యం, సుఖం, ఉత్సాహం — ఇవన్నీ మనుషులలో శోకం పోగొడుతుంది. అందుకే శోకాన్ని విడిచిపెట్టాలి.

కర్మదారాః కర్మలోకాః కర్మసమ్బన్ధిబాన్ధవాః । కర్మాణి ప్రేరయన్తీహ పురుషం సుఖదుః ఖయోః ॥ ౧,౨౨౧.

భార్యలు, లోకాలు, బంధువులు అన్నీ మన కర్మఫలితమే. కర్మం మనిషిని సుఖదుఃఖాలకు నడిపిస్తుంది.

దానమే పరో ధర్మో దానాత్సర్వమవాప్యతే । దానాఃత్స్వర్గశ్చ రాజ్యఞ్చ దద్యాద్దనం తతో నరః ॥ ౧,౨౨౧.

దానం గొప్ప ధర్మం. దానంతో అన్నీ లభిస్తాయి. దానంతో స్వర్గం, రాజ్యం కూడా వస్తాయి. అందుకే మనిషి దానం చేయాలి.

ఏకతో దానమేవాహుః సమగ్రవరదక్షిణమ్ । ఏకతో భయభీతస్య ప్రాణినః ప్రాణరక్షణమ్ ॥ ౧,౨౨౧.

ఒకవైపు అన్ని వరాలూ కలిగిన దానం, మరోవైపు భయంతో ఉన్న ప్రాణికి ప్రాణరక్షణ — ఇవి రెండూ సమానంగా ఉన్నాయన్నారు.

తపసా బ్రహ్మచర్యేణ యజ్ఞైః స్నానేన వా పునః । ధర్మస్య నాశకా యే చ తే వై నిరయగామినః ॥ ౧,౨౨౧.

తపస్సు, బ్రహ్మచర్యం, యజ్ఞాలు, స్నానాలతో ఉన్నా, ధర్మాన్ని నాశనం చేసే వారు నరకానికి పోతారు.

యే చ హోమజపస్నానదేవతార్చనతత్పరాః । సత్యక్షమాదయాయుక్తాస్తే నరాః స్వర్గగామినః ॥ ౧,౨౨౧.

హోమం, జపం, స్నానం, దేవతార్చనలో నిబద్ధతతో, సత్యం, క్షమ, దయ కలిగిన వారు స్వర్గానికి వెళ్తారు.

న దాతా సుఖదుః ఖానాం న చ హర్తాస్తి కశ్చన । భుఞ్జతే స్వకృతాన్యేవ దుః ఖాని చ సుఖాని చ ॥ ౧,౨౨౧.

సుఖదుఃఖాలను ఇచ్చేవాడు ఎవ్వరూ లేరు, తీసుకునేవారు కూడా లేరు. మనిషి తానే చేసుకున్న సుఖదుఃఖాలను అనుభవిస్తాడు.

ధర్మార్థం జీవితం యేషాం దుర్గాణ్యతితరన్తి తే । సన్తుష్టః కో న శక్నోతి ఫలమూలైశ్చ వర్తితుమ్ ॥ ౧,౨౨౧.

ధర్మార్థాల కోసమే జీవితం ఉన్నవారు కష్టాలను దాటి పోతారు. సంతృప్తిగా ఉన్నవాడు పండ్లు, కందులతో జీవించలేడా?

సర్వ ఏవ హి సౌఖ్యేన సఙ్కటాన్యవగాహతే । ఇదమేవ హి లోభస్య కార్యం స్యా దతిదుష్కరమ్ ॥ ౧,౨౨౧.

ప్రతి ఒక్కరూ సుఖంగా కష్టాలను దాటి పోతారు. కాని, దానం చేయడం కష్టంగా అనిపించేది లోభానికి కారణం.

లోభాత్క్రోధః ప్రభవతి లోభాద్ద్రోహః ప్రవర్తతే । లోభాన్మోహశ్చ మాయా చ మానో మత్సర ఏవ చ ॥ ౧,౨౨౧.

లోభం వల్ల కోపం కలుగుతుంది. లోభం వల్ల ద్వేషం, మాయ, మోహం, అహంకారం, అసూయ కూడా కలుగుతాయి.

రాగద్వేషానృతక్రోధలోమమోహమదోజ్ఝితః । యః స శాన్తః పరం లోకం యాతి పాపవివర్జితః ॥ ౧,౨౨౧.

యవ్వనం, ద్వేషం, అబద్ధం, కోపం, లోభం, మాయ, అహంకారం లాంటి దోషాలన్నీ విడిచినవాడు నిజంగా ప్రశాంతంగా ఉంటాడు. అలాంటి వాడు పాపాలేమీ లేని పరమ లోకానికి చేరుకుంటాడు.

దేవతా మునయో నాగా గన్ధర్వా గుహ్యకా హర । ధార్మికం పూజయన్తీహ న ధనాఢ్యం న కామినమ్ ॥ ౧,౨౨౧.

హరా! ఇక్కడ దేవతలు, ఋషులు, నాగులు, గంధర్వులు, గుహ్యకులు—all—ధర్మాన్ని పాటించే వారిని మాత్రమే గౌరవిస్తారు; ధనవంతులను గానీ, కోరికలతో నిండినవారిని గానీ కాదు.

అనన్తబలవీర్యేణ ప్రజ్ఞయా పౌరుషేణ వా । అలభ్యం లభతే మర్త్యస్తత్ర కా పరివేదనా ॥ ౧,౨౨౧.

అనంతమైన బలంతో, ధైర్యంతో, జ్ఞానంతో లేదా పురుషార్థంతో మానవుడు సాధ్యపడని దానిని కూడా సాధించగలడు. అందువల్ల బాధపడాల్సిన అవసరం ఏముంది?

సర్వసత్త్వదయాలుత్వం సర్వేన్ద్రియవినిగ్రహః । సర్వత్రానిత్యబుద్ధిత్వం శ్రేయః పరమిదం స్మృతమ్ ॥ ౧,౨౨౧.

ప్రతి జీవిపై దయ చూపడం, అన్ని ఇంద్రియాలను నియంత్రించుకోవడం, ప్రతిదీ నశించిపోతుందన్న జ్ఞానం—ఇవి అత్యుత్తమ మంగళకరమైనవి అని చెప్పబడింది.

పశ్యన్నివాగ్రతో మృత్యుం యో ధర్మం నాచరేన్నరః । అజాగలస్తనస్యేవ తస్య జన్మ నిరర్థకమ్ ॥ ౧,౨౨౧.

మరణం ఎదుట కనిపిస్తున్నా ధర్మాన్ని ఆచరించని మనిషి జన్మం, మేకకు పాలు రాని తునకలాంటిది—అర్థంలేనిది.

భ్రూణహా బ్రహ్మహా గోఘ్నః పితృహా గురుతల్పగః । భూమిం సర్వగుణోపేతాం దత్త్వా పాపైః ప్రముచ్యతే ॥ ౧,౨౨౧.

గర్భహత్య, బ్రాహ్మణహత్య, ఆవును చంపడం, తండ్రిని హతమార్చడం, గురుపత్నిని ముట్టడం చేసినవాడు—అన్ని గుణాలతో కూడిన భూమిని దానం చేస్తే, పాపాలనుండి విముక్తి పొందుతాడు.

న గోదానాత్పరం దానం కిఞ్చిదస్తీతి మే మతిః । యా గౌర్న్యాయార్జితా దత్తా కృత్స్నం తారయతే కులమ్ ॥ ౧,౨౨౧.

నా అభిప్రాయం ప్రకారం, ఆవును దానం చేయడాన్ని మించిన దానం మరొకటి లేదు. న్యాయంగా సంపాదించిన ఆవును దానం చేస్తే, మొత్తం కుటుంబాన్ని రక్షిస్తుంది.

నాన్నదానాత్పరం దానం కిఞ్చిదస్తి వృషధ్వజ ! । అన్నేన ధార్యతే సర్వం చరాచరమిదం జగత్ ॥ ౧,౨౨౧.

వృషధ్వజా! అన్నదానం కంటే గొప్ప దానం ఏదీ లేదు. అన్నంతోనే ఈ జగత్తులోని చరాచరమంతా నిలబడుతోంది.

కన్యాదానం వృషోత్సర్గస్తీర్థసేవా శ్రుతం తథా । హస్త్యశ్వరథదానాని మణిరత్నవసున్ధరాః ॥ ౧,౨౨౧.

కన్యాదానం, వృషభాన్ని విడిచిపెట్టడం, తీర్థయాత్రలు చేయడం, విద్యాభ్యాసం, ఏనుగులు, గుర్రాలు, రథాలు, మాణిక్యాలు, రత్నాలు, భూమి—ఇవి అన్నీ దానం చేయడం కూడా...

అన్నదానస్య సర్వాణి కలాం నార్హన్తి షోడశీమ్ । అన్నాత్ప్రాణా బలం తేజశ్చాన్నాద్వీర్యం ధృతిః స్మృతిః ॥ ౧,౨౨౧.

ఈ అన్నీ కలిపినా అన్నదానానికి పదహారు వంతులలో ఒక్క వంతుకూడా సమం కావు. అన్నం వల్లే ప్రాణం, బలం, తేజస్సు, వీర్యం, ధైర్యం, స్థైర్యం, జ్ఞాపకం—all కలుగుతాయి.

కూపవాపీతడాగాదీనారామాంశ్చైవ కారయేత్ । త్రిసప్తకులముద్ధృత్య విష్ణులోకే మహీయతే ॥ ౧,౨౨౧.

బావులు, చెరువులు, కుంటలు, తోటలు వంటివి నిర్మించాలి. ఇలాంటి పనులు చేస్తే ఇరవై ఒక తరాలవారిని ఉద్ధరించి, విష్ణు లోకంలో ఘనత పొందుతాడు.

సాధూనాం దర్శనం పుణ్యం తీర్థాదపి విశిష్యతే । కాలేన తీర్థం ఫలతి సద్యః సాధుసమాగమః ॥ ౧,౨౨౧.

సద్గుణుల దర్శనం పుణ్యమయం—అది తీర్థ దర్శనానికంటే గొప్పది. తీర్థ ఫలం కాలక్రమంలో లభిస్తే, సద్గుణుల సాంగత్యం వెంటనే ఫలితాన్ని ఇస్తుంది.

సత్యం దమస్తపః శౌచం సన్తోషశ్చ క్షమార్జవమ్ । జ్ఞానం శమో దయా దానమేష ధర్మః సనాతనః ॥ ౧,౨౨౧.

సత్యం, దమనం, తపస్సు, శౌచం, సంతుష్టి, క్షమ, నేరుగా ఉండడం, జ్ఞానం, మనశ్శాంతి, దయ, దానం—ఇవే శాశ్వత ధర్మం.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౨౨౨ బ్రహ్మోవాచ । ప్రాయశ్చిత్తాది వక్ష్యేఽహం నరకౌఘవిమర్దనమ్ । మక్షికా విప్రుషో నారీ భువి తోయం హుతాశనః । మార్జారో నకులశ్చైవ శుచీన్యేతాని నిత్యశః ॥ ౧,౨౨౨.

బ్రహ్మ చెప్పారు: ఇప్పుడు నేను ప్రాయశ్చిత్తాలు, నరకాల నివారణ గురించి వివరంగా చెబుతాను. ఈ లోకంలో ఈగ, నీటి చినుకు, స్త్రీ, భూమి, అగ్ని, పిల్లి, ముంగిస—ఇవి ఎప్పుడూ పవిత్రమైనవే.

యః శూద్రోచ్ఛిష్టసంస్పృష్టం ప్రమాదాద్భక్షయేద్ద్విజః । అహోరాత్రోషితో భూత్వా పఞ్చగవ్యేన శుధ్యతి ॥ ౧,౨౨౨.

బ్రాహ్మణుడు అప్రమత్తత వల్ల శూద్రుడు తాకిన లేదా ఊచిన అన్నాన్ని తినితే, ఒక రోజు రాత్రి ఉపవాసం చేసి, పంచగవ్యాన్ని సేవిస్తే పవిత్రుడవుతాడు.

విప్రో విప్రేణ సంస్పృష్ట ఉచ్ఛిష్టేన కదాచన । స్నానం జప్యఞ్చ కర్తవ్యం దినస్యాన్తే చ భోజనమ్ ॥ ౧,౨౨౨.

ఒక బ్రాహ్మణుడు మరొక బ్రాహ్మణుడి ఊచిన అన్నాన్ని తాకితే, స్నానం చేసి, జపం చేసి, ఆ రోజు చివర్లోనే భోజనం చేయాలి.