గరుడపురాణమ్

వితస్తికావేరిసతుఙ్గభద్రాః సువఞ్జరా భీమరథీ విపాశా । సుతామ్రపర్ణీ చ పినాకినీ చ కు దృ ॥ ౩,౨౫.

వితస్తా, కావేరి, సతుంగభద్రా, సువంజరా, భీమరథి, విపాశా, సుతామ్రపర్ణి, పినాకిని—అన్నీ నాకు మంగళప్రదమైన ఉదయం కలిగించాలి.

స్వామిపుష్కరిణీ చైవ సువర్ణముఖరీ తథా । శ్రీపాణ్డవీ తౌబరుశ్చ కపిలా పాపనాశనీ ॥ ౩,౨౫.

స్వామిపుష్కరిణి, సువర్ణముఖరి, శ్రీ పాండవీ, తౌబరు, పాపనాశిని అయిన కపిలా—అన్నీ నాకు మంగళప్రదమైన ఉదయం కలిగించాలి.

గురుర్వసిష్ఠః క్రతురఙ్గిరాశ్చ మనుః పులస్త్యః పులహశ్చ గౌతమః । రైభ్యో మరీచిశ్చ్యవనశ్చ దక్షః కుర్వన్తు సర్వే మమ సుప్రభాతమ్ ॥ ౩,౨౫.

గురువు వసిష్ఠుడు, క్రతువు, అంగిరసుడు, మనువు, పులస్త్యుడు, పులహుడు, గౌతముడు, రైభ్యుడు, మరీచి, చ్యవనుడు, దక్షుడు—అందరూ నాకు మంగళప్రదమైన ఉదయం కలిగించాలి.

సప్తార్ణవాః సప్త కులాచలాశ్చ ద్వీపాశ్చ సప్తోపవనాని సప్త । భూరాదికాని భువనాని సప్త కుర్వన్తు స దృ ॥ ౩,౨౫.

ఏడు సముద్రాలు, ఏడు మహా పర్వతాలు, ఏడు ద్వీపాలు, ఏడు అరణ్యాలు, భూ మొదలైన ఏడు లోకాలు—అన్నీ నాకు మంగళప్రదమైన ఉదయం కలిగించాలి.

మాన్ధాత్రా నహుషోంబరీషసగరౌ రాజా నలో ధర్మరాట్ప్రహ్లాదః క్రతురాడ్విభీషణగయౌ వ్యాసో హనూమానపి । అశ్వత్థామ కృపావుమా ద్రుపదజా శ్రీజానకీ తారకా మన్దోదర్యఖిలాః ప్రభాతసుమహం కుర్వన్తు నిత్యం హరే ॥ ౩,౨౫.

మంధాత్ర, నహుషుడు, అంబరీషుడు, సాగరుడు, నల చక్రవర్తి, ధర్మరాజు, ప్రహ్లాదుడు, క్రతురాజు, విభీషణుడు, గయ, వ్యాసుడు, హనుమంతుడు, అశ్వత్థామ, కృప, ఉమా, ద్రుపద కుమార్తె, శ్రీ జానకీ, తారక, మందోదరి మరియు ఇతరులు ఎల్లప్పుడూ హరివారికి అత్యుత్తమ మంగళప్రదమైన ఉదయం కలిగించాలి.

అశ్వత్థస్య వనాని కిం చ తులసీధాత్రీవనాని ప్రభో పున్నాగస్య వనాని చంపకవనాన్యన్యాని పుష్పాణి చ । మన్దారస్య వనాని యాని చ హరేః సౌగన్ధికాన్యప్యహో నిత్యం తాని దిశన్తు మత్ప్రముదితం శ్రీవేఙ్కటేశ ప్రభో ॥ ౩,౨౫.

ప్రభూ, అశ్వత్థ వృక్షాల తోటలు, తులసి, నల్లూసి, పున్నాగం, చంపకపూల తోటలు, మందారపు తోటలు, ఇంకా హరిదేవుని పరిమళభరితమైన తోటలు — ఇవన్నీ ఎప్పుడూ నాకు ఆనందాన్ని ప్రసాదించాలి, శ్రీ వేంకటేశ్వర ప్రభూ!

ఏవం స్మృత్వా శ్రీనివాసస్య దేవీ కృత్వా శౌచం జైగిషవ్యేణ సాకమ్ । స్నాతుం యయౌ పుష్కరిణీం హరేశ్చ స్నానం సమ్యక్తత్ర చకార దేశే । సమ్యగ్జప్త్వా వ్యఙ్కటేశస్య మన్త్రమువాచ సా జైగిషవ్యం గురుం చ ॥ ౩,౨౫.

ఇలా శ్రీనివాసుని ధ్యానిస్తూ, ఆ దేవి, జైగీషవ్యునితో కలిసి శుద్ధి చేసుకొని, హరిదేవుని పవిత్రమైన పుష్కరిణికి స్నానం చేయడానికి వెళ్లింది. అక్కడ సముచితంగా స్నానం చేసి, వేంకటేశ్వరుని మంత్రమును జపించి, తన గురువు జైగీషవ్యునితో మాట్లాడింది.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౨౬ కన్యోవాచ । శ్రీనివాసః కిమర్థం వై ఆగతోత్ర వదస్వ మే । శేషాచలోపి కుత్రా భూత్కదాయాతశ్చ పాపహా । స్వామిపుష్కరిణీ చాత్ర కిమర్థం హ్యగతా వద ॥ ౩,౨౬.

ఆ యువతి ఇలా అడిగింది: శ్రీనివాసుడు ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చాడు? నాకు చెప్పు. శేషాచలం ఎక్కడ ఉంది? అది ఎప్పుడు ఏర్పడింది, ఎప్పుడు వచ్చింది, పాపాలను తొలగించేవాడా? స్వామి పుష్కరిణి ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చింది? చెప్పు.

జైగీషవ్య ఉవాచ శృణు భద్రే మహాభాగే వ్యఙ్కటేశస్య చాగమమ్ । ఆవయోర్దేవి పాపాని విషమం యాన్తి భామిని ॥ ౩,౨౬.

జైగీషవ్యుడు ఇలా అన్నాడు: శుభలక్షణాలయైనీ, మహాభాగ్యవంతురాలైనీ, వేంకటేశ్వరుని అవతారాన్ని విను. దేవీ, మన ఇద్దరి పాపాలు తొలగిపోతున్నాయి, అందాలవతీ!

ఆసీత్పురా హిరణ్యాక్షః కాశ్యపో దితినన్దనః । సనకాదేశ్చ వాగ్దణ్డాద్ద్వితీయద్వారపాలకః ॥ ౩,౨౬.

ఒకప్పుడు కశ్యపుడు, దితి కుమారుడైన హిరణ్యాక్షుడు జన్మించాడు. సనకాది మహర్షులలో ఒకరు శాపం వల్ల ద్వారపాలకుడయ్యాడు.

బభూవ దైత్యయోనౌ చ దేవానాం కణ్టకో బలీ । సంజీవో విజయః ప్రోక్తో హరిభక్తో మహాప్రభుః ॥ ౩,౨౬.

ఆ హిరణ్యాక్షుడు రాక్షస వంశంలో జన్మించి, దేవతలకు పెద్ద అడ్డంగా మారాడు. అతడిని సంజీవుడు, విజయుడు అని కూడా పిలిచేవారు. అతడు హరిభక్తుడు, మహాప్రభువు.

హరిణ్యాక్షః స్వయం దైత్యో హరిభక్తవిదూషకః । ఏతాదృశో హిరణ్యాక్షస్తపస్తప్తుం సముద్యతః ॥ ౩,౨౬.

హిరణ్యాక్షుడు తానే ఒక దైత్యుడు, హరిభక్తులను అపహాస్యం చేసే వాడు. అలాంటి హిరణ్యాక్షుడు తపస్సు చేయాలని సంకల్పించాడు.

తదా మాతా దితిర్దేవీ హిరణ్యాక్షమువాచ సా । దితిరువాచ । వత్సలస్త్వం మహాభాగమా తపస్వాష్టహాయనః ॥ ౩,౨౬.

అప్పుడు అతని తల్లి దితి దేవి, హిరణ్యాక్షునితో ఇలా చెప్పింది: నా కుమారుడా, నీవు మహాభాగ్యవంతుడవు. ఎనిమిది సంవత్సరాలు తపస్సు చేయకు.

త్వం మా దదస్వ దుః ఖం మే పాలయిష్యతి కోవిదః । క్షణమాత్రం న జీవామి త్వాం వినా జీవనం న హి ॥ ౩,౨౬.

నాకు బాధ కలిగించవద్దు. నన్ను ఎవరు చూసుకుంటారు? నీవు లేకుండా నేను క్షణమైనా బ్రతకలేను. నిజంగా, నీవు లేక జీవితం నాకు లేదు.

మా తప త్వం మహాభాగ మమ జీవనహేతవే । ఏవముక్తస్తు మాత్రా స విజయోవశతోబ్రవీత్ ॥ ౩,౨౬.

మహాభాగ్యవంతుడా, నా బ్రతుకుకోసం తపస్సు చేయవద్దు. తల్లి ఇలా చెప్పిన తర్వాత, విజయుడు ఆమె మాట విని ఇలా అన్నాడు.

హిరణ్యాక్షో మాతరం ప్రాహ జాలం హిత్వా విష్ణోర్భజనేఽలం కురుష్వ । మయిస్నేహం పుత్రహేతోర్విరూఢం సుఖదుః ఖే చేహ లోకే పరత్ర ॥ ౩,౨౬.

హిరణ్యాక్షుడు తన తల్లితో ఇలా అన్నాడు: మమకారం వదిలి, విష్ణువు సేవలో నిమగ్నమవు. నా మీద నీకు పెరిగిన మమకారం, ఈ లోకంలోనూ, పరలోకంలోనూ సుఖదుఃఖాలను ఇస్తుంది.

యావత్స్నేహం మయి మాతః కరోషి తావత్క్లేశం శాశ్వతం యాస్యసి త్వమ్ । మాతశ్చ తే మయి పుత్రత్వబుద్ధిస్త్వయ్యప్యేషా మాతృబుద్ధిర్మమాపి ॥ ౩,౨౬.

అమ్మా, నాపై నీవు ప్రేమ చూప solange చేస్తే, అంతవరకూ నీవు ఎప్పటికీ బాధను అనుభవిస్తావు. నీవు నన్ను కుమారుడిగా భావించడంలా, నేనూ నిన్ను తల్లిగా భావిస్తున్నాను.

తాతే పూజ్యే పితృబుద్ధిర్మమాస్తి తస్మింస్తుతే భర్తృబుద్ధిర్హి మిథ్యా । నిర్మాతి యస్మాద్ధరిరేవ సర్వం సమ్యక్పాతా నియతోఽసౌ మురారిః ॥ ౩,౨౬.

నాన్నను గౌరవిస్తూ, ఆయనను తండ్రిగా భావిస్తున్నాను. నీవు భర్తను భర్తగా భావించడం తప్పు. ఎందుకంటే, హరిదేవుడు మాత్రమే సృష్టికర్త, మురారి ఎల్లప్పుడూ రక్షకుడు.

అతో హి మాతా హరిరేవ సర్వదా త్వన్యాసాం వై మాతృతా చోపచారాత్ । నిర్మాతృత్వం యది ముఖ్యం త్వయి స్యాద్ద్రోణాదీనాం జననీ కా వదస్వ ॥ ౩,౨౬.

కాబట్టి తల్లీ, హరిదేవుడే నిజమైన తల్లి. మిగతావారి తల్లితనం కేవలం రూపకమే. నీవే నిజమైన తల్లివైతే, ద్రోణాది వారికి తల్లి ఎవరో చెప్పు.

మాతృత్వం వై యది ముఖ్యం త్వయి స్యాద్ధాత్రాదీనాం జననీ కా వదస్వ । యతః సదా యాతి జగత్తత్తో హరిః సదా పితా విష్ణురజః పురాణః ॥ ౩,౨౬.

నీవే నిజమైన తల్లివైతే, బ్రహ్మాదులకు తల్లి ఎవరో చెప్పు. ఎందుకంటే, హరిదేవుడు, శాశ్వతమైన విష్ణువు, ఎప్పుడూ జగత్తుకు మూలమైనవాడు, ఎప్పుడూ తండ్రే.

సదా పితా ముఖ్యపితా యది స్యాద్గర్భస్థబాలే పాలకః కో వదస్వ । మాతాపిత్రోః పాలకత్వం యది స్యాత్కూర్మాదీనాం పాలకౌ కౌ వదస్వ ॥ ౩,౨౬.

తండ్రే ఎప్పుడూ నిజమైన తండ్రయితే, గర్భంలో ఉన్న శిశువును ఎవరు కాపాడతారు? తల్లిదండ్రులే రక్షకులైతే, కూర్మాది అవతారాలను ఎవరు రక్షించారు చెప్పు.

మాతాపిత్రోః పాలకత్వం యది స్యాత్కృపాదీనాం రక్షకౌ కౌ వదస్వ । పున్నామకాన్నారకాద్దేహ భజాన్తస్మాత్త్రాతాపుత్రవిష్ణుః పురాణః ॥ ౩,౨౬.

తల్లిదండ్రులే రక్షకులైతే, కృపాదులాంటి వారికి ఎవరు రక్షకులయ్యారు చెప్పు. అందుకే తల్లీ, నరకం నుండి కుమారులను రక్షించేవాడు పురాతనుడు అయిన విష్ణువే.

న తారకోహం నరకాచ్చ సుభ్రూర్న వై భర్తా నాపి పిత్రాదయశ్చ । న వై మాతా నానుజాదిశ్చ సర్వః సర్వత్రాతా విష్ణురతో న చాన్యః ॥ ౩,౨౬.

సుందరీ, నేను నరకం నుండి రక్షించేవాడిని కాదు, భర్త కూడా కాదు, తండ్రి మొదలైనవారూ కాదు. తల్లి, తమ్ముడు మొదలైనవారూ కాదు. అన్ని చోట్ల రక్షించేవాడు విష్ణువే, వేరెవ్వరూ కాదు.

మాయాం మదీయాం జ్ఞానశస్త్రేణ చ్ఛిత్వా భక్త్యా హరేః స్మరణం త్వం కురుష్వ । యద్భక్తిరూపూర్వం స్మరణం నామ విష్ణోస్తత్సర్వథా పాపహరం చ మాతః ॥ ౩,౨౬.

నా మాయను జ్ఞానము అనే ఆయుధంతో తొలగించుకొని, భక్తితో హరిను స్మరించు. భక్తితో విష్ణువు నామాన్ని జపించడం ఎల్లప్పుడూ పాపాలను తొలగిస్తుంది, తల్లీ.

యో వా భక్త్యా స్మరణం నామ విష్ణోః కరోత్యసౌ పాపహరో భవిష్యతి । అయం దేహో దుర్ల్లభః కర్మభూమౌ తత్రాపి మధ్యే భజనం విష్ణుమూర్తేః ॥ ౩,౨౬.

ఎవరైనా భక్తితో విష్ణువు నామాన్ని జపిస్తే, వారు పాపాలను తొలగించే వారు అవుతారు. ఈ శరీరం కర్మలకు అనువైనదిగా అరుదుగా లభిస్తుంది; అందులోనూ విష్ణుమూర్తిని భజించడం అత్యంత ముఖ్యమైనది.

ఆయుర్గతం వ్యర్థమేవ త్వదీయం శీఘ్రం భజేః శ్రీనివాసస్య పాదమ్ । ఉపదిశ్యైవం మాతరం పుత్రవర్యో దైత్యావేశాత్సోభవద్వై తపస్వీ ॥ ౩,౨౬.

నీ జీవితం వృథా అయిపోయింది; వెంటనే శ్రీనివాసుని పాదాలను భజించు. ఇలా తన తల్లిని ఉపదేశించిన ఆ గొప్ప కుమారుడు, దైత్య ప్రభావంతో తపస్విగా మారాడు.

చతుర్ముఖం ప్రీణయిత్వైవ భక్త్యా హ్యవధ్యత్వం ప్రాప తస్మాన్మహాత్మా । తతో భూమిం కరవద్వేష్టయిత్వా నిన్యే తదా దైత్యవర్యో మహాత్మా ॥ ౩,౨౬.

చతుర్ముఖుడిని భక్తితో సంతోషపెట్టి, అతడు అవధ్యత్వాన్ని పొందాడు. ఆ తరువాత, భూమిని చేతులతో పట్టుకుని, ఆ మహా దైత్యుడు దాన్ని తీసుకెళ్లాడు.

శ్రీముష్టదేశే ప్రాదురాసీద్ధరిస్తు వారాహవిష్ణుస్త్వజనః పురాణః । భిత్త్వాచాబ్ధిం వివిశే తం మహాత్మా రసాతలే సంస్థితం భూతలం చ ॥ ౩,౨౬.

శ్రీముష్ట అనే ప్రాంతంలో హరి వరాహరూపంలో ప్రత్యక్షమయ్యాడు. సముద్రాన్ని చీల్చి, ఆ మహాత్ముడు పాతాళంలో ఉన్న భూమిని చేరాడు.

స్వదంష్ట్రాగ్రే స్థాపయిత్వాఽజగామ తదాగమాదాగతో దైత్యవర్యః । తం కర్ణమూలే తాడయిత్వా జఘాన ప్రసాదయామాస చ పూర్వవద్భువమ్ ॥ ౩,౨౬.

తన దంతంపై భూమిని ఉంచి, హరి వెళ్లిపోయాడు. ఆ సమయంలో దైత్యాధిపతి వచ్చాడు. అతని చెవి వద్ద కొట్టి, హరి అతన్ని సంహరించి, భూమిని మునుపటిలాగే స్థాపించాడు.