గరుడపురాణమ్

దృష్ట్వాదృష్ట్వా పాదపీఠం హరేశ్చ పునః పునా రుద్ధఙ్కఠో బభూవ । రురోద రుద్రో భయకంపితాఙ్గః కథం పునః శ్రవణం స్యాత్కథాయాః ॥ ౩,౧౮.

హరిలోక పాదపీఠాన్ని మళ్లీ మళ్లీ చూస్తూ, చూడలేకపోయి నా గొంతు ఆగిపోయింది; భయంతో శరీరం వణికిస్తూ రుద్రుడు ఏడ్చాడు: నీ కథలు మళ్లీ నేను ఎలా వినగలను?

త్వమీశ వైకుణ్ఠ సువాయుసంజ్ఞస్త్వదర్పితం గన్ధపుష్పాదికం చ । సదా న లిప్తం చ భుజైర్విలిప్తం తన్మూత్రవిష్ఠాదిమకర్దమామ్బుభిః ॥ ౩,౧౮.

ఓ ఈశ్వరా, వైకుంఠా, సువాయు అనే పేరుగలవాడా! నీకు అర్పించిన గంధం, పుష్పాలు మొదలైనవి నా చేతులకు ఎప్పుడూ అంటవు, అవి మూత్రం, మలము, మురికి నీటితో కలిసిపోతాయి.

స్త్రీణాం కుచోదైశ్చ కచోదకైశ్చకక్షోదకైర్గాత్రజలైర్ముకున్ద । అనర్పితైర్వస్త్రగన్ధాదికైశ్చ దృష్టో మయా కేన పుణ్యేన దేవ ॥ ౩,౧౮.

ముకుందా! స్త్రీల కుచాల నీరు, జుట్టు, కక్ష ప్రాంతాల నీరు, శరీర జలాలు, నీకు అర్పించని వస్త్రాలు, గంధాలు మొదలైనవాటివల్ల, నేను నిన్ను ఏ పుణ్యంతో చూశాను దేవా?

స్పృష్ట్వాస్పృష్ట్వా హరినిర్మాల్యగన్ధం పునః పునా రుద్ధకణ్ఠో బభూవ । రురోద రుద్రో భయకంపితాఙ్గః కథం పునః స్పర్శనం స్యాత్సదా మే ॥ ౩,౧౮.

హరి నర్మాల్యపు పరిమళాన్ని మళ్లీ మళ్లీ స్పర్శించి, స్పర్శించకపోయి నా గొంతు ఆగిపోయింది; భయంతో శరీరం వణికిస్తూ రుద్రుడు ఏడ్చాడు: నీ స్పర్శ నాకు ఎప్పుడూ మళ్లీ ఎలా లభించును?

నృసింహ నాసాస్థిత నాసికేశ మన్నాసయా క్వాపి సుపద్మసౌరభమ్ । నాఘ్రాతమిత్థం పునరాఘ్రాతమేవ హ్యనర్పితం గన్ధపుష్పాదికం చ ॥ ౩,౧౮.

ఓ నృసింహా, నాసాధిపతీ! నా ముక్కు ఎప్పుడూ మంచి పద్మ పరిమళాన్ని వాసించలేదు; అలా నీకు అర్పించని గంధం, పుష్పాలు మొదలైనవాటిని మళ్లీ వాసించాను.

సునాసికం సుష్ఠుదన్తం మురారే దృష్టం ముఖం కేన పుణ్యేన దేవ । ఘ్రాత్వా ఘ్రాత్వా విష్ణునిర్మాల్యగన్ధం పునః పునా రుద్ధకణ్ఠో బభూవ ॥ ౩,౧౮.

మురారి! అందమైన ముక్కు, పర్ఫెక్ట్ దంతాలతో ఉన్న నీ ముఖాన్ని నేను ఏ పుణ్యంతో చూశాను దేవా? విష్ణు నర్మాల్య పరిమళాన్ని మళ్లీ మళ్లీ వాసిస్తూ, నా గొంతు ఆగిపోయింది.

రురోద రుద్రో భయకంపితాఙ్గో జిఘ్రామి నిర్మాల్యమిదం కథం తే । జిహ్వాస్థితో జిహ్వ సంజ్ఞో మురారే జిహ్వేన్ద్రియేణాపి తథార్పితం చ ॥ ౩,౧౮.

భయంతో శరీరం వణికిస్తూ రుద్రుడు ఏడ్చాడు: నీ నర్మాల్యాన్ని నేను ఎలా వాసించగలను? మురారి! నా నాలుక, నాలుక అనే ఇంద్రియంతో, నీకు అర్పించబడింది.

నైవేద్యశేషం తులసీవిమిశ్రితం విశేషతః పాదజలేన సిక్తమ్ । యో స్నాతి నిత్యం పురతో మురారేః ప్రాప్నోతి యజ్ఞాయుతకోటిపుణ్యమ్ ॥ ౩,౧౮.

తులసితో కలిపిన నైవేద్య శేషాన్ని, ముఖ్యంగా నీ పాదజలంతో స్నానమాడి, మురారి సన్నిధిలో ప్రతిరోజూ స్నానం చేసినవాడు, కోటి యజ్ఞాల ఫలితాన్ని పొందుతాడు.

ఏతాదృశం తవ నైవేద్యశేషం న భుక్తం వై సర్వదాదిత్యరూపమ్ । అనర్పితం తవ దేవస్య విష్ణోర్భుక్తం మయా బహువారం ముకున్ద ॥ ౩,౧౮.

ఇలాంటి నీ నైవేద్య శేషాన్ని నేను ఎప్పుడూ తినలేదు, అది ఎప్పుడూ సూర్యునిలా ప్రకాశిస్తుంది; నీకు అర్పించని దేనినైనా, ఓ విష్ణువా, ముకుందా! నేను ఎన్నిసార్లు తిన్నాను.

పాదారవిన్దే నార్పితం భక్ష్యభోజ్యం దృష్టో మయా కేన పుణ్యేన దేవ । భుక్త్వాభుక్త్వా హరినైరవేద్యజాతం సుఖం త్వదీయం రమయా లాలితం చ ॥ ౩,౧౮.

నీ పాదారవిందానికి అర్పించని భోజ్యాన్ని, నేను ఏ పుణ్యంతో చూశాను దేవా? హరి నైవేద్యంగా కాని భోజ్యాన్ని తింటూ, తినకపోయినా, నీ ఆనందాన్ని, రామతో ప్రేమగా పొందాను.

ద్యుభ్వాశ్రయం తవ మూర్ధానమాహుః కిరీటయుక్తం కుటిలైః కున్తలైశ్చ । అనేకజన్మార్జితపుణ్యసంచయైర్దృష్టం మయా సజ్జనసంగమాచ్చ ॥ ౩,౧౮.

నీ తలను స్వర్గానికి ఆధారంగా, కిరీటంతో, వంకర జుట్టుతో అలంకరించబడినదిగా అంటారు; అనేక జన్మల్లో సంపాదించిన పుణ్యఫలంతో, మంచి వారి సాంగత్యంతో నేను దానిని చూశాను.

అనేకజన్మార్జితపాపసంచయైరదర్శనం యాస్యతి దేవదేవ । ఏవం సుభక్త్యా చ రురోద రుద్రో దృష్ట్వా హరిం సుర్వగుణైః సంపూర్ణమ్ ॥ ౩,౧౮.

ఎన్నో జన్మల్లో కూడిన పాపాల వల్ల దేవదేవుని దర్శనం కోల్పోతారు. ఇలా పరమభక్తితో రుద్రుడు, సర్వగుణాలతో నిండిన హరిని చూసి కన్నీళ్లు పెట్టాడు.

పాదారవిన్దం తవ విశ్వమూర్తే యోగీశ్వరైర్హృదయే సంగృహీతమ్ । దృష్టం మయా దయయా వాసుదేవ ద్రక్ష్యే కథం పునరిత్థం రురోద ॥ ౩,౧౮.

విశ్వరూపుడా! యోగేశ్వరులు హృదయంలో నిలిపే నీ పద్మపాదాలను, వాసుదేవా! నీ కరుణతో నేను చూచాను. మళ్లీ ఎలా చూడగలను? అని రుద్రుడు కన్నీళ్లు పెట్టాడు.

దృష్టం మయా త్వరివలే భవినాశిశఙ్ఖచక్రాదికైస్త్రిజగతాపి చ దేవ పూర్ణమ్ । ఏతాదృశం త్వదుదరం చ కథం రమేశ ద్రక్ష్యే పునః పునరహం త్వితి సంరురోద ॥ ౩,౧౮.

మురవిరోధీ! శంఖచక్రాదులతో మూడు లోకాల్లో నిండిన నిన్ను నేను చూచాను. లక్ష్మీపతీ! ఇలాంటి నీ రూపాన్ని మళ్లీ మళ్లీ ఎలా చూడగలను? అని రుద్రుడు పదే పదే ఏడ్చాడు.

ఆనన్దపూర్ణ నఖపూర్ణ సుకేశపూర్ణ లోమాదిపూర్ణ గుణపూర్ణ సుఘోణపూర్ణ । వక్షః స్థలం తవ విభోస్తు విశాలభూతం సద్భూషణం విమలకౌస్తుభశోభి లక్ష్మ్యా ॥ ౩,౧౮.

విభో! నీ విస్తృతమైన వక్షస్థలం ఆనందంతో, మెరిసే నఖాలతో, అందమైన జుట్టుతో, మృదువైన రోమాలతో, సద్గుణాలతో, అందమైన గొంతుతో నిండింది. అది పవిత్రమైన కౌస్తుభ మణితో, లక్ష్మితో అద్భుతంగా అలంకరించబడి ఉంది.

సుకోమలం శ్రీతులస్యాస్తథైవ సుపుష్పితం చన్ద నైశ్చర్చితం చ । ఏతాదృశం తవ వక్షః స్థలం చ దృష్టం మయా తవ కారుణ్యదృష్ట్యా ॥ ౩,౧౮.

నీ వక్షస్థలం శ్రీ తులసి సపర్శతో మృదువుగా, సువాసన పూలతో అలంకరించబడి, చంద్రుని పూజతో పుష్పించబడి ఉంది. ఇలాంటి నీ వక్షస్థలాన్ని నీ కరుణా దృష్టితో నేను చూచాను.

పునః పునర్దర్శనం మే కథం స్యాదేవం రుద్రః స చ భక్త్యా రురోద । అతస్తూరుర్నామ సంప్రాప్య రుద్రస్తత్పుత్రోభూద్దౌర్వసంజ్ఞః స ఏవ ॥ ౩,౧౮.

నిన్ను మళ్లీ మళ్లీ ఎలా చూడగలను? అని భక్తితో రుద్రుడు కన్నీళ్లు పెట్టాడు. ఆ తరువాత తూర్ణ అనే పేరు పొంది, రుద్రుడు అతని కుమారుడై, ఔర్వుడు అనే పేరుతో పుట్టాడు.

యస్మాద్రుదం చోర్వరితం వై చకార తస్మాత్స రుద్రస్త్వౌర్వసంజ్ఞో బభూవ । ఔర్వస్తు లోకాన్మోక్షయోగ్యాంశ్చ దృష్ట్వా హ్యత్యన్తం వై విషయేష్వేవ నిష్ఠాన్ ॥ ౩,౧౮.

ఎందుకంటే అతను ఏడ్చి, విలపించాడని రుద్రుడు, ఔర్వుడు అనే పేర్లు పొందాడు. ఔర్వుడు, మోక్షానికి యోగ్యులైన వారిని చూసి, వారు పూర్తిగా విషయాలలోనే మునిగిపోయారని గ్రహించాడు.

స్తువద్దైవ చౌర్వో విష్ణుపాదారవిదం స్మృత్వాస్మృత్వా రుద్ధకణ్ఠో బభూవ । తే పాపిష్ఠాః పాపరూపాన్భజన్తో దినేదినే దుర్విషయాన్కదిన్ద్రియైః ॥ ౩,౧౮.

ఔర్వుడు విష్ణుపాదపద్మాలను స్మరించుతూ, స్తుతిస్తూ, ఒక్కసారిగా గుర్తుచేసి మళ్లీ మరచి, గొంతు బిగుసుకుపోయాడు. పాపిష్టులు, పాపరూపంలో, దుర్బుద్ధి ఇంద్రియాలతో ప్రతిరోజూ విషయాలను పూజిస్తూ ఉంటారు.

కదా చైతాన్హేయబుద్ధ్యా విముఞ్చే న జానేహం చేతి సమ్యగ్రురోద । ఏతే హి మూర్ఖా విషయానర్థలబ్ధ్యై కుర్వన్తి యత్నం పరమాదరేణ ॥ ౩,౧౮.

ఈ విషయాలను ఎప్పుడు వీరు వదిలిపెడతారో నాకు తెలియదు అని ఔర్వుడు లోతుగా ఏడ్చాడు. ఈ మూర్ఖులు విషయాలను సంపాదించేందుకు పరమశ్రద్ధతో ప్రయత్నిస్తారు.

కదిన్ద్రియార్థం హి ధనాదికం చ త్యజన్తి చ సర్వే విషయేషు నిష్ఠాః । త్వన్మాయయా మోహితాన్నష్టబుద్ధీన్కదా చైతాన్ముఞ్చసే విశ్వమూర్తే ॥ ౩,౧౮.

ఇంద్రియసుఖాల కోసం ధనం మొదలైన వాటిని వదిలిపెట్టి, విషయాలలోనే పూర్తిగా మునిగిపోతారు. నీ మాయ వల్ల మోహితులై, బుద్ధి పోయిన వీరిని విశ్వరూపుడా! నీవు ఎప్పుడు విమోచించగలవు?

స్మృత్వాస్మృత్వా వాసుదేవస్య మాయాం రురోద చౌర్వో భయకంపితాఙ్గః । అతీవ కష్టేన చ లోకవృత్త్యా శ్రితా దైన్యం స్వీయకార్యం విహాయ ॥ ౩,౧౮.

వాసుదేవుని మాయను గుర్తుచేసుకుంటూ, మళ్లీ మరచిపోతూ, ఔర్వుడు భయంతో శరీరం వణికిస్తూ ఏడ్చాడు. లోకవ్యవహారంలో తీవ్రమైన కష్టాలు అనుభవిస్తూ, వారు తమ ధర్మాన్ని వదిలిపెట్టి దైన్యాన్ని ఆశ్రయిస్తారు.

అతీవ దైన్యేన ధనాదికం చ సంపాద్య సర్వేఽపి సుపాపశీలాః । కష్టార్జితం ద్రవ్యధనాదికం చ త్యజన్తి సర్వే పశవో వ్యర్థమేవ ॥ ౩,౧౮.

తీవ్రమైన దైన్యంతో ధనం, వస్తువులు సంపాదించి, పాపకర్మలు చేసే వారు, కష్టపడి సంపాదించిన ధనాన్ని, వస్తువులను చివరికి పశువుల్లా వ్యర్థంగా వదిలిపెడతారు.

సత్పాత్రభూతే విష్ణుబుద్ధ్యా కదాపి త్యజన్తి నైతే మాయయా వై మురారేః । ఏషామాయుర్వ్యర్థమాహుర్మహాన్తః కథం నష్టా ఇతి సమ్యగ్రురోద ॥ ౩,౧౮.

విష్ణుబుద్ధితో సత్పాత్రుడు ఎదురైనా, మురారి మాయ వల్ల వీరు ఏదీ వదిలిపెట్టరు. వీరి జీవితం వ్యర్థమైందని మేధావులు అంటారు. ఎలా నశించిపోయిందో అని ఔర్వుడు లోతుగా ఏడ్చాడు.

ఏషామాయుర్వ్యర్థమేవం గతం చ ఏషాం దృష్ట్వా యౌవనం తు ధ్రువం చ । స్కన్ధస్థమృత్యుర్హసతే కృష్ణ విష్ణో తం వై న జానన్తి విమూఢచేతసః ॥ ౩,౧౮.

వీరి ఆయుషు ఇలా వ్యర్థమైంది; వీరి యవ్వనం, స్థిరత్వాన్ని చూసి, మరణం భుజాలపై నిలబడి నవ్వుతుంది, కృష్ణా! విష్ణూ! కానీ మూర్ఖబుద్ధులు దీన్ని గ్రహించరు.

గృహం మదీయం శతవర్షం చ జీవేత్పుత్రా మదీయా శవతవర్షం తథైవ । అహం చ జీవే శతవర్షం సుఖేన మదీయభార్యాపి సులక్షణాఽస్తే ॥ ౩,౧౮.

నా ఇల్లు నూరు సంవత్సరాలు ఉండాలి; నా కుమారులు కూడా నూరు సంవత్సరాలు బతకాలి. నేనూ సుఖంగా నూరు సంవత్సరాలు బతకాలి; నా భార్య కూడా మంచి లక్షణాలతో నా వద్ద ఉండాలి.

గావశ్చ మే సంతి సదుగ్ధపూర్ణా మిత్రాణి మే సంతి ముదా హి యుక్తాః । దాస్యే సుతం వారణార్థం తు వధ్వై పుత్రీం వివాహార్థమహం దదామి ॥ ౩,౧౮.

నా వద్ద మంచి పాలతో నిండిన ఆవులు ఉన్నాయి; నా స్నేహితులు ఆనందంగా ఉన్నారు. కుమారుడికి పెళ్లి చేయిస్తాను, కుమార్తెను వివాహానికి ఇస్తాను.

దాస్యే చాహం సత్సు పుత్రీం ధనం వా దాస్యే చాహం ధనికేష్వేవ నిత్యమ్ । అదృష్టశూన్యాన్ భగవాన్వాసుదేవో దృష్ట్వాదృష్ట్వా హసతే సర్వదైవ ॥ ౩,౧౮.

ఉత్తములలో కుమార్తెను, ధనవంతులకు ధనాన్ని ఎప్పుడూ ఇస్తాను. నిజమైన దృష్టి లేని వారిని చూసి, చూడకపోయినా, వాసుదేవుడు ఎప్పుడూ నవ్వుతుంటాడు.

నాహం కరిష్యే శ్రవణం కథాయా మద్భాగ్యనా శశ్చ భవిష్యతీతి । నాహం హరిం పూజయిష్యే సదైవ పుత్రాదినాశశ్చ భవిష్యతీతి ॥ ౩,౧౮.

నేను కథలు వినను; నా అదృష్టం పోదు. నేను ఎప్పుడూ హరిని పూజించను; కుమారుల నష్టం జరగదు అని అనుకుంటారు.