గరుడపురాణమ్

గుణపూర్ణస్య విష్ణోస్తు నిర్గుణత్వవిచిన్తనమ్ । జాతానన్దాదిపూర్ణాఙ్ఖ్యం సోహమిత్యాదిచిన్తనమ్ ॥ ౩,౧౨.

అన్ని గుణాలతో నిండిన విష్ణువులో గుణాలు లేవని ఆలోచించడం, లేదా సహజానందాది గుణాలతో నిండినవాడిని 'నేనే ఆయన' అని భావించడం—

చిదానన్దాత్మకే దేహే ఉత్పత్త్యాదివిచిన్తనమ్ । అచ్ఛేద్యాభేద్యగాత్రేషు చ్ఛేదభేదాదిచిన్తనమ్ ॥ ౩,౧౨.

చైతన్యానందమయమైన దేహంలో పుట్టుక మొదలైనవాటిని ఆలోచించడం, కోయలేని, విడగొట్టలేని అవయవాల్లో కోత, విడిపోవడం వంటివి ఊహించడం—

దేవ్యా నిత్యావియోగిన్యా వియోగాదివిచిన్తనమ్ । క్లేశశోకాదిశూన్యస్య హరేః క్లేశాదిచిన్తనమ్ ॥ ౩,౧౨.

ఎప్పుడూ విడిపోని దేవిలో విడిపోవడం వంటివి ఊహించడం, లేదా అన్ని బాధలు లేని హరిలో బాధ, శోకం వంటివి ఊహించడం—

వ్యాసరామాదిరూపేష్వనృషివిప్రత్వచిన్తనమ్ । కృష్ణరామాదిరూపేషు అన్తరస్య విచిన్తనమ్ ॥ ౩,౧౨.

వ్యాసుడు, రాముడు వంటి రూపాలలో ఋషి కాని, బ్రాహ్మణుడు కాని స్వభావాన్ని ఊహించడం; కృష్ణుడు, రాముడు వంటి రూపాలలో అంతరార్థాన్ని ఆలోచించడం.

రామకృష్ణాదిరూపేషు అన్తరస్య విచిన్తనమ్ । రామకృష్ణాదిరూపేషు పరాజయవిచిన్తనమ్ ॥ ౩,౧౨.

రాముడు, కృష్ణుడు వంటి రూపాలలో అంతరార్థాన్ని ఆలోచించడం; రాముడు, కృష్ణుడు వంటి రూపాలలో ఓటమిని ఊహించడం.

సన్తానార్థం తు కృష్ణే న శివపూజాదిచిన్తనమ్ । రామేణ దుః ఖయుక్తేన లిఙ్గస్య స్థాపనం కృతమ్ ॥ ౩,౧౨.

సంతానార్థంగా కృష్ణునిలో శివపూజను ఊహించరాదు; రాముడు బాధతో లింగాన్ని ప్రతిష్ఠించాడు.

పఞ్చధాతుమయే కృష్ణే హరిరూపవిచిన్తనమ్ । స్వయం వ్యక్తస్థలే చాపి చిదానన్దత్వకల్పనమ్ ॥ ౩,౧౨.

ఐదు లోహాలతో చేసిన కృష్ణునిలో హరిదేవుని రూపాన్ని ధ్యానించాలి; స్వయంగా వెలిసిన స్థలంలో జ్ఞానానంద స్వరూపాన్ని ఊహించాలి.

పితృమాతృద్విజాతీనాం హరిరూపత్వచిన్తనమ్ । అస్వతన్త్రేణ రుద్రేణ హరేరైక్యదిచిన్తనమ్ ॥ ౩,౧౨.

తండ్రి, తల్లి, బ్రాహ్మణులలో హరిదేవుని రూపాన్ని ఆలోచించాలి; స్వతంత్రత లేని రుద్రునిలో హరితో ఏకత్వాన్ని ధ్యానించాలి.

విష్ణోః సూర్యేణ సాకం చ అభేదా దివిచిన్తనమ్ । సర్వోత్తమః సూర్య ఏవ విష్ణ్వాద్యాస్తస్య కిఙ్కరాః ॥ ౩,౧౨.

విష్ణువు, సూర్యునితో కలిపి ఏకత్వాన్ని ఆలోచించాలి; సూర్యుడే అత్యుత్తముడు, విష్ణువు మొదలైనవారు అతని సేవకులు.

ఇత్యాదిచిన్తనం దోషో హరినిన్దేతి చోచ్యతే । అస్వయం వ్యక్తిలిఙ్గేషు అశ్వత్థతులసీషు చ ॥ ౩,౧౨.

ఇలాంటి ఆలోచన తప్పు, ఇది హరిని నిందించడమే అని చెప్పబడింది; స్వయంగా వెలిసిన లింగాలలో, అశ్వత్థ, తులసిలో కూడా అలాగే.

శాలగ్రామం విహాయైవ నమనం యే ప్రకుర్వతే । తే సర్వే హరినిన్దాయామవికారిణ ఏవ హి ॥ ౩,౧౨.

శాలగ్రామాన్ని వదిలేసి పూజ చేసే వారు అందరూ హరిని నిందించడంలో మార్పు లేనివారే.

మోక్షాధికారిణో యే తు అజ్ఞానాత్పరమేశ్వరమ్ । పార్థక్యనయనం యేషు కుర్వన్తి యర్హి వా ప్రభో ॥ ౩,౧౨.

మోక్షానికి అర్హులు అయినవారు కూడా, అజ్ఞానంతో పరమేశ్వరునిలో భేదాన్ని చూస్తే, ప్రభూ, ఎప్పుడైనా.

తర్హి తేషాం హి కాలేషు దుః ఖం యాతి న సంశయః । అతః ప్రార్థక్యనయనం యే కుర్వన్త్యేషు సర్వదా ॥ ౩,౧౨.

అప్పుడు వారి జీవితంలో బాధ తప్పక వస్తుంది; అందుకే ఎప్పుడూ ఇలాంటి భేదాన్ని చేసే వారు.

తే సర్వే త్వబుధా జ్ఞేయా నాత్ర కార్యా విచారణా । అస్వయంవ్యక్తలిఙ్గేషు నమనం యే ప్రకుర్వతే ॥ ౩,౧౨.

వారు అందరూ అజ్ఞానులే అని తెలుసుకోవాలి; ఇక్కడ విచారణ అవసరం లేదు; స్వయంగా వెలిసిన లింగాలలో పూజ చేసే వారు.

తే సర్వే హ్యసురా జ్ఞేయా నాన్యథా తు కథఞ్చన । విహాయ శూన్యమశ్వత్థం నమనం యే ప్రకుర్వతే ॥ ౩,౧౨.

వారు అందరూ అసురులే అని తెలుసుకోవాలి; ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ వేరుగా కాదు; ఖాళీ అశ్వత్థాన్ని వదిలేసి పూజ చేసే వారు.

ద్విమాసహీనాం తులసీమప్రసూతాం చ గాం నవామ్ । తే సర్వే హ్యసురా జ్ఞేయా నాత్ర కార్యా విచారణా ॥ ౩,౧౨.

రెండు నెలలు నిండని తులసిని, ఇంకా కునికిపెట్టని ఆవును పూజించే వారు అందరూ అసురులే; ఇక్కడ విచారణ అవసరం లేదు.

గుల్మాద్యాశ్చ మనుష్యాన్తాస్తే జ్ఞేయా బ్రహ్మబాహవః । అస్మచ్ఛతాయుః పర్యన్తమేక ఏవ కలిః స్మృతః ॥ ౩,౧౨.

గుల్మాది మొక్కల నుంచి మనుషుల వరకు అందరూ బ్రహ్మదేవుని భుజాలుగా తెలుసుకోవాలి; మన వంద సంవత్సరాల ఆయుష్కాలం వరకు ఒక్క కలియుగమే గుర్తించబడింది.

కలౌ సంతి కల్పమానం కలేరన్తే సంతి చ । తస్మిన్దినే బ్రహ్మరూపే గచ్ఛన్తి చ తమోన్తికమ్ ॥ ౩,౧౨.

కలియుగంలో, యుగాంతానికి చేరువవుతున్నవారు ఉన్నారు; కలియుగాంతంలో, ఆ రోజు బ్రహ్మస్వరూపానికి, అంధకార ప్రాంతానికి వెళ్తారు.

తత్ర స్థిత్వా లోకమార్గం ప్రతీక్షన్తే న సంశయః । సాధకైర్విష్ణుకార్యాణాం వాయుదాసైః ప్రపీడితాః ॥ ౩,౧౨.

అక్కడ ఉండి, లోకాల మార్గాన్ని నిరీక్షిస్తారు, సందేహం లేదు; విష్ణుకార్య సేవకులు, వాయుదేవుని సేవకులు వారిని బాధిస్తారు.

శతవర్షానన్తరం చ సర్వేషాం కలినా సహ । వాయోర్గదాప్రహారేణ లిఙ్గభఙ్గో భవిష్యతి ॥ ౩,౧౨.

వంద సంవత్సరాల తర్వాత, కలియుగంలో ఉన్నవారందరితో కలిపి, వాయుదేవుని గదా దెబ్బతో లింగాలు నాశనం అవుతాయి.

తమోన్ధం ప్రవిశన్త్యేతే తారతమ్యేన సర్వశః । తమస్యన్ధేపి సంసారే నాత్ర కార్యా విచారణా ॥ ౩,౧౨.

వారు అంతా క్రమంగా ఘనమైన అంధకారంలోకి ప్రవేశిస్తారు; సంసార అంధకారంలో కూడా ఇక్కడ విచారణ అవసరం లేదు.

సర్వేషాముత్తమోన్తే యః కలిరేవ న సంశయః । దూషకో విష్ణుభక్తానాం తత్సమో నాస్తి సర్వదా ॥ ౩,౧౨.

అందరిలో కలియుగమే అత్యుత్తమం అని సందేహం లేదు. విష్ణుభక్తులను కలియుగం చెడగొడుతుంది, అతడితో సమానమైనవాడు ఎప్పుడూ లేడు.

సంసారే వాన్ధతమసి సర్వత్ర హరిదూషకః । మిథ్యాదానే జ్ఞానబుద్ధిర్దుః ఖే చ సుఖబుద్ధిమాన్ ॥ ౩,౧౨.

ఈ సంసారంలో అంధకారంలో ఎక్కడ చూసినా కలియుగం హరినామాన్ని అపహాస్యం చేస్తుంది. తప్పుడు సంపాదనలోనే జ్ఞానం ఉన్నట్టు భావిస్తాడు, బాధలోనూ సుఖం ఉందని ఊహించుకుంటాడు.

తస్మాత్కలిసమో లోకే శివభక్తో న కుత్రచిత్ । దుర్యోధనః స ఏవోక్తో దుః ఖానన్త్యస్వరూపవాన్ ॥ ౩,౧౨.

కాబట్టి ఈ లోకంలో కలియుగానికి సమానంగా శివభక్తుడు ఎక్కడా ఉండడు. అతడే దుర్యోధనుడు, అతని స్వరూపమే పరమదుఃఖం.

తస్మాచ్ఛతగుణాంశేన కలిభార్యా తు సర్వదా । అలక్ష్మీరితి విఖ్యాతా సా లోకే మన్థరా స్మృతా ॥ ౩,౧౨.

అందుకే కలియుగ భార్యకు అతనికంటే నూరు రెట్లు ఎక్కువ లక్షణాలు ఉంటాయి. ఆమెను అందరూ అలక్ష్మి అని పిలుస్తారు, లోకంలో మంతర అని కూడా గుర్తిస్తారు.

తస్మాద్దశగుణాంశోనో విప్రచిత్తిస్తు సర్వదా । జరాసంధః స ఏవోక్తః కాలనేమిస్తతః పరమ్ ॥ ౩,౧౨.

అలాగే విప్రచిత్తికి కలియుగ లక్షణాల్లో పదవంతు మాత్రమే ఉంటాయి. అతడే జరాసంధుడు, తరువాత కాలనేమి వస్తాడు.

తస్మాచ్ఛతగుణాంశోనః స తు కంసేతి విశ్రుతః । తస్మాత్పఞ్చగుణైర్హీనౌ మధుకైటభసంజ్ఞకౌ ॥ ౩,౧౨.

అలాగే కంసుడు కలియుగ లక్షణాల్లో నూరవంతు మాత్రమే కలిగి ఉంటాడు. అతనివల్ల మధు, కైటభులు ఐదు భాగాలు తక్కువగా ఉంటారు.

తావేవ హంసహిడంబకౌ జ్ఞేయౌ తౌ చ జనార్దన । విప్రచిత్తిసమో జ్ఞేయో భౌమో వై భూతలే స్మృతః ॥ ౩,౧౨.

అవే హంస, హిడింబకులు అని తెలుసుకోవాలి, జనార్దనా. భూమిపై భౌముడు విప్రచిత్తితో సమానంగా గుర్తించబడతాడు.

తస్మాదష్ట గుణైరుచ్యో హరిణ్యకశిషుః స్మృతః । తస్మాచ్చ త్రిగుణైర్హీనో హిరణ్యాక్షో మహాసురః ॥ ౩,౧౨.

అలాగే హిరణ్యకశిపుడు ఎనిమిది భాగాలు కలిగి ఉంటాడు. అతనివల్ల హిరణ్యాక్షుడు మూడు భాగాలు తక్కువగా ఉన్న మహాసురుడు.