గరుడపురాణమ్

తం విచారయితుం బ్రహ్మా పద్మనాడీం వివేశ హ ॥ ౩,౧౧.

దానిని తెలుసుకోవడానికి బ్రహ్మా పద్మనాళంలోకి ప్రవేశించాడు.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౧౨ శ్రీకృష్ణ ఉవాచ । నాడీం సమావిశ్య మహానుభావః శ్రీవిష్ణుభక్తో త్వథ పుష్కరస్థః । విచారయామాస గురుం స్వమూలం నారాయణం నిర్గుణమద్వితీయమ్ ॥ ౩,౧౨.

శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు: అప్పుడు, మహాత్ముడైన విష్ణుభక్తుడు, పద్మంలో ఉన్నవాడు, ఆ నాళంలోకి ప్రవేశించి, తన మూలమైన, నిర్గుణుడైన, ద్వితీయుడు లేని నారాయణుడిని ధ్యానించసాగాడు.

ఏతావతా హరిభక్తస్య తస్యాప్యచ్ఛిన్నభక్తస్య చతుర్ముఖస్య । విచారకాలే చ విచిన్తనీయో హ్యజ్ఞానలేశస్తు ఖగేశ్వరేశ్వర ॥ ౩,౧౨.

ఓ పక్షిరాజా, హరికి అపరితమైన భక్తి కలిగిన ఆ నాలుగు ముఖాలవాడికీ, విచారణ సమయంలో కొంత అజ్ఞానం ఉండవచ్చు అని పరిగణించాలి.

యథాస్తి విష్ణోర్మనః సఙ్కల్ప ఏవ తథైవ సోపి ప్రకరోతి నిత్యమ్ । ఆలోచనే తస్య సదాస్తి భూమన్స్వయోగ్యతామనతిక్రమ్య చైవ ॥ ౩,౧౨.

విష్ణువుకు మనసులో సంకల్పం ఉన్నట్టే, అతడూ ఎప్పుడూ అలాగే చేస్తాడు. అతని ఆలోచనలో జ్ఞానం ఎప్పుడూ తన యోగ్యతను మించకుండా ఉంటుంది.

హరేః స్వరూపే చ తథా ప్రపఞ్చః స్వస్మిన్స్వరూపే చ ఖగాస్తి జ్ఞానమ్ । యథాపి నిత్యం పరిచారవారి చ అజ్ఞాతవద్దృశ్యతే విష్ణునా చ ॥ ౩,౧౨.

హరికి స్వరూపంలోను, ప్రపంచంలోను కూడా జ్ఞానం తన స్వరూపంలోనే ఉంటుంది. అయినా, సేవకుడు ఎప్పుడూ సేవచేసినట్టు, విష్ణువు కూడా తెలియనట్టుగా కనిపిస్తాడు.

హరేః ప్రీత్యర్థం కురుతేఽసౌ కదాచ్చిత్తత్రాపి కశ్చిద్విశేషోఽస్తి వీన్ద్ర । శృణుష్వ సమ్యఙ్నిగృహీతచిత్తో యథా ప్రోవాచ స విజానాతి దేవః ॥ ౩,౧౨.

హరిని సంతోషపెట్టడానికే అతడు చేస్తాడు. కొన్ని సందర్భాల్లో, ఓ ఉత్తమ పక్షిరాజా, అక్కడ కొంత భేదం ఉంటుంది. మనస్సు పూర్తిగా నియంత్రించుకుని, ఆ దేవుడు ఎలా చెప్పాడో, ఎలా గ్రహించాడో శ్రద్ధగా విను.

సదా త్వదోషం ప్రవిశేషైశ్చ ముక్తవేదాస్తథా వా పవిజానన్తి నిత్యమ్ । తస్య స్వరూపం న తథా హరిం చ స్వయోగ్యతామనతిక్రమ్య వేధాః ॥ ౩,౧౨.

సదా తప్పులేని, విశేషాలతో కూడిన ముక్త వేదాలు కూడా హరి స్వరూపాన్ని, ఆయనను పూర్తిగా తెలుసుకోలేవు. అవి తమ యోగ్యతను మించవు.

హరేః స్వరూపం న విజానాతి సర్వం స్వయోగ్యరూపం సర్వదా వేత్తి విష్ణోః । తత్రాజ్ఞానం నాస్తి కిఞ్చిద్ద్విజేన్ద్ర యావత్స్వరూపం చ తథైవ లక్ష్మ్యాః ॥ ౩,౧౨.

అతడు హరి యొక్క సంపూర్ణ స్వరూపాన్ని తెలుసుకోడు; ఎప్పుడూ తన యోగ్యత మేరకే తెలుసుకుంటాడు, ఓ ఉత్తమ ద్విజుడు. అక్కడ అజ్ఞానం ఏమాత్రం ఉండదు, లక్ష్మీ స్వరూపంలోనూ అలాగే.

వేధా న జానాతి కుతస్తదన్యే తయోః స్వరూపం న విజానాతి సర్వమ్ । తథాపి వేదానేకదేశేన వేద జానాతి లక్ష్మీర్హరిరూపం చ యావత్ ॥ ౩,౧౨.

బ్రహ్మా కూడా పూర్తిగా తెలుసుకోడు—ఇతరులు ఎలా తెలుసుకోగలరు? వారిద్దరి స్వరూపాన్ని పూర్తిగా ఎవరూ తెలుసుకోరు. అయినా, వేదాలు కొంతవరకు, లక్ష్మీ, హరి ఎంతవరకు తెలియజేస్తారో అంతవరకే తెలుసుకుంటాయి.

తావన్న జానాతి విధిః ఖగేన్ద్ర జ్ఞానే విధాతుశ్చ స్వయోగ్యభూతే । అతో విరిఞ్చస్య న చిన్తనీయో హ్యజ్ఞానలేశః క్వాపి దేశే చ కాలే ॥ ౩,౧౨.

పక్షిరాజా, ఆ సమయం వరకు సృష్టికర్త అయిన బ్రహ్మదేవుడు కూడా తనకు తగిన జ్ఞానం లేకపోతే ఏమీ తెలుసుకోడు. అందువల్ల, బ్రహ్మదేవుడిలో ఎప్పుడూ, ఎక్కడా, ఎంత చిన్న అజ్ఞానపు మచ్చ కూడా ఉందని ఊహించకూడదు.

నాడీం సమావిశ్య తదా విరిఞ్చో న వేద నారాయణమేకవచ్చ । తదాఽశృణోత్తం కమలాసనం ప్రభుస్తపస్తప ద్వ్యక్షరం సాదరేణ ॥ ౩,౧౨.

ఆ సమయంలో, బ్రహ్మదేవుడు నాడిలో ప్రవేశించినప్పుడు, నారాయణుడు ఏకైకుడని తెలుసుకోలేకపోయాడు. అప్పుడు, కమలంపై కూర్చున్న ప్రభువు, 'తప, తప' అనే రెండు అక్షరాల మాటను ఆత్మీయంగా వినిపించాడు.

అభిప్రాయం తస్య సమ్యగ్విదిత్త్వా తపః కురు త్వం హరితుష్ట్యర్థమేవ । తపోఽకరోద్ధరిపాదైక నిష్ఠో హరేః ప్రీత్యర్థం దివ్యసహస్రవర్షమ్ ॥ ౩,౧౨.

ఆయన ఉద్దేశాన్ని పూర్తిగా గ్రహించి, 'హరి ప్రసన్నతికోసం తపస్సు చేయు' అని చెప్పాడు. అప్పుడు హరిలో అంకితభావంతో, బ్రహ్మదేవుడు హరి సంతోషానికి దివ్యమైన వెయ్యేళ్ళ పాటు తపస్సు చేశాడు.

తతో హరిః ప్రాదురాసీత్ఖగేన్ద్ర వరం దాతుం భక్తవరస్య దివ్యమ్ । సదా విష్ణుం దేవదేవో దదర్శ చతుర్భుజం తం జలజాయతాక్షమ్ ॥ ౩,౧౨.

తర్వాత హరి, తన భక్తుడైన బ్రహ్మకు వరం ఇవ్వడానికి ప్రత్యక్షమయ్యాడు, పక్షిరాజా. బ్రహ్మదేవుడు ఎప్పుడూ దేవతల దేవుడైన, నాలుగు చేతులతో, కమలపువ్వు వంటి కళ్లతో ఉన్న విష్ణువును దర్శించాడు.

శ్రీవత్సలక్ష్మం గలశోభికౌస్తుభం సంపశ్యన్తం సుప్రసన్నార్ద్రదృష్ట్యా । దృష్ట్వా హరిం బ్రహ్మ నారాయణం చ పురః స్థితం భక్తవశ్యం దయాలుమ్ ॥ ౩,౧౨.

ఆయన శ్రీవత్సముద్రికను, మెడలో మెరిసే కౌస్తుభ మణిని, మృదువైన దయతో నిండిన చూపుతో చూస్తున్న హరిని, నారాయణుడిని, తన ముందు నిలబడి భక్తునికి వశుడై, కరుణతో ఉన్నవాడిని బ్రహ్మదేవుడు చూశాడు.

సమర్చయామాస మహావిభూత్యా భక్త్యా హరేః పాదతీర్థం దధార । అస్తౌన్మహాభాగవతప్రధానో హరిం గురుం భక్తివివర్ధితాత్మా ॥ ౩,౧౨.

బ్రహ్మదేవుడు గొప్ప వైభవంతో, భక్తితో హరి పాదతీర్థాన్ని పూజించాడు. మహాభాగవతులలో ముఖ్యుడై, భక్తితో హృదయం విస్తరించి, హరిని గురువుగా స్తుతించాడు.

బ్రహ్మోవాచ । రమేశ లోకేశ జగన్నివాస తవ స్వరూపం న విజానాతి దేవీ । తవ ప్రసాదాత్సువిజానాతి దేవీ గుణాన్వేదోక్తాన్సర్వదా వీన్ద్ర సర్వాన్ ॥ ౩,౧౨.

బ్రహ్మదేవుడు ఇలా అన్నాడు: లక్ష్మీపతీ, లోకపతి, జగత్తుని నివాసమైనవాడా! నీ అసలైన స్వరూపాన్ని లక్ష్మీదేవి కూడా తెలుసుకోదు. కానీ నీ కృప వల్ల, వేదాలలో చెప్పిన నీ అన్ని గుణాలను ఆమె ఎప్పుడూ తెలుసుకుంటుంది.

తథాపి సా న విజానాతి దేవీ సాకల్యేనాశేషితః సద్గుణాంశ్చ । యద్యప్యనుక్తం పఞ్చభిర్నాస్తి వేదైస్తథాపి దేవేఽత్ర విశేష ఆస్తే ॥ ౩,౧౨.

అయినా కూడా, లక్ష్మీదేవి నిన్ను పూర్తిగా, నీ అన్ని శ్రేష్ఠమైన గుణాలను పూర్తిగా తెలుసుకోదు. ఐదు వేదాలు చెప్పకపోయినా, దేవా! ఇందులో ఒక ప్రత్యేకత ఉంది.

తత్త్వేచ్ఛవః ప్రవిజానన్తి నిత్యం వేదే సూక్తాన్క్వాప్యనుక్తాంశ్చ సర్వాన్ । ఆదౌ జానన్త్యత్ర వేదా మురారే ఋగాదయః సుష్ఠు చత్వార ఏవ ॥ ౩,౧౨.

సత్యాన్ని కోరేవారు వేదాల ద్వారా ఎప్పుడూ అన్ని స్తోత్రాలను, చెప్పనివాటిని కూడా తెలుసుకుంటారు. మొదటగా, ఋగ్వేదాది నాలుగు వేదాలు నిన్ను బాగా తెలుసుకుంటాయి, మురారి.

వేదా హ్యేతే వేదయన్తీతి దేవ తథా పురాణం భారతం పఞ్చరాత్రమ్ । క్రమాదితో విచిన్త్య సా విష్ణుగుణాన్స్వయోగ్యాన్సదా విజానాతి రమాపి దేవీ ॥ ౩,౧౨.

ఈ వేదాలే నిజంగా వేదాలు, ప్రభూ! అలాగే పురాణం, భారతం, పాంచరాత్రం కూడా. వీటిని క్రమంగా ఆలోచిస్తూ, లక్ష్మీదేవి తనకు తగిన విష్ణు గుణాలను ఎప్పుడూ తెలుసుకుంటుంది.

విశేషతో హ్యుక్తగుణా నృగాదిషు స్వయోగ్యభూతాన్సంవిజానాతి దేవీ । సామాన్యతః ప్రవిజానాతి దేవీ హరేర్గుణాన్న విశేషాచ్చ నిత్యమ్ ॥ ౩,౧౨.

ప్రత్యేకంగా, వేద స్తోత్రాలలో చెప్పిన తనకు తగిన గుణాలను లక్ష్మీదేవి తెలుసుకుంటుంది. సాధారణంగా, హరిలోని గుణాలను తెలుసుకుంటుంది, కానీ వాటి ప్రత్యేకతను ఎప్పుడూ పూర్తిగా తెలుసుకోదు.

అహం విజానామి రమాప్రసాదాత్తవ ప్రసాదాచ్చ గుణాన్సదైవ । స్వయోగ్యభూతాఞ్ఛ్రుతిషూక్తాన్ గుణాంశ్చ కాంశ్చిద్విజానాతి హరేర్న కశ్చిత్ ॥ ౩,౧౨.

లక్ష్మీదేవి కృపతో, నీ కృపతో నేను ఎప్పుడూ నీ గుణాలను తెలుసుకుంటాను. అయినా, వేదాలలో చెప్పిన తమకు తగిన హరి గుణాలను కూడా ఎవరూ పూర్తిగా తెలుసుకోరు.

తవ ప్రసాదాచ్చ మమ ప్రసాదాత్కాలాన్తరే తాంశ్చ జానాతి శేషః । దుష్కర్మలేశాన్న తిరోహితాన్ గుణాన్యానేవ పూర్వం విదితాన్ స్వయోగ్యాన్ ॥ ౩,౧౨.

నీ కృపతో, నా కృపతో, మరొక సమయంలో శేషుడు కూడా వాటిని తెలుసుకుంటాడు. కానీ చెడు కర్మల వల్ల దాచబడిన గుణాలను కాదు, తనకు ముందే తెలిసిన, తగిన గుణాలనే తెలుసుకుంటాడు.

తానేవ జ్ఞాత్వా పునరేవ శేషస్తిరో హితాంల్లబ్ధగుణస్తతః స్మృతః । సదా స్వయోగ్యాంశ్చ హరేర్గుణాంశ్చ ఉమాపతిశ్చాపి తవ ప్రసాదాత్ ॥ ౩,౧౨.

వాటిని తెలుసుకున్న తర్వాత, శేషుడు మళ్లీ దాచబడిన గుణాలను పొందుతాడు, అప్పుడు అతడిని ఆ గుణాలతో గుర్తిస్తారు. అలాగే, నీ కృపతో, ఉమాపతి కూడా ఎప్పుడూ తనకు తగిన హరి గుణాలను తెలుసుకుంటాడు.

యదా విజానాతి హరే మురారే అప్రాప్తలబ్ధేతి తదోచ్యతే హరః । మమాపి లోకం చ యదా మురారే తదా విజానాతి తవ స్వరూపమ్ ॥ ౩,౧౨.

హరుడు, మురారి, ఇప్పటివరకు తెలియని దాన్ని తెలుసుకున్నప్పుడు, అది పొందినట్లుగా అంటారు. అలాగే, నా లోకాన్ని తెలుసుకున్నప్పుడు, నీ అసలైన స్వరూపాన్ని తెలుసుకున్నవాడవుతాడు.

గోవిన్ద నిత్యావ్యయ చిత్సుపూర్ణ తవ ప్రసాదాన్నాస్తి శతేషు తన్మమ। యేయే హి దేవాశ్చ శరీరధారిణస్తే జ్ఞానహీనా విషయేషు నిష్ఠాః ॥ ౩,౧౨.

గోవిందా! నిత్యమైనవాడా, అవినాశి, చైతన్యంతో నిండినవాడా! నీ కృప వల్ల, నేను వంద జన్మల్లోనూ ఆ జ్ఞానాన్ని పొందలేను. శరీరాన్ని ధరించిన దేవతలు కూడా జ్ఞానహీనులై, ఇంద్రియ విషయాల్లోనే స్థిరంగా ఉంటారు.

యేయే దేవా విషయేషు నిష్ఠాస్తేతే దేవా బహిరర్థభావాః । యేయే దేవా బహిరర్థభావా మోక్షాదన్యే ప్రలపన్తః సదైవ ॥ ౩,౧౨.

ఇంద్రియ విషయాల్లో స్థిరంగా ఉన్న దేవతలు బాహ్య విషయాల స్వభావం కలవారు. అలాంటి దేవతలు ముక్తికి భిన్నంగా ఎప్పుడూ అసంబద్ధంగా మాట్లాడుతుంటారు.

తవ స్వరూపే చ జగత్స్వరూపే తవాసమానం నాస్తి విష్ణో సదైవ । యతస్తవ ప్రాకృతో నాస్తి దేహో యతో జ్ఞానం నాస్తి నాస్త్యేవ నిత్యమ్ ॥ ౩,౧౨.

నీ స్వరూపంలోను, జగత్తు స్వరూపంలోను, విష్ణువా! ఎప్పుడూ నీకు సమానమైనది లేదు. ఎందుకంటే నీకు ప్రాకృత శరీరం లేదు, అజ్ఞానం కూడా లేదు—అది ఎప్పటికీ ఉండదు.

పూర్ణానన్దజ్ఞానదేహోఽపి నిత్యం సదా శరీరీ భాష్యతే భక్తిమద్భిః । యతస్తవ ప్రాకృతో నాస్తి దేహో హ్యతోపి నిత్యమశరీరీతి చ స్మృతః ॥ ౩,౧౨.

పరిపూర్ణమైన ఆనందం, జ్ఞానం కలిగిన స్వరూపం ఉన్నా, నీ భక్తులు నిన్ను ఎప్పుడూ శరీరంతో ఉన్నవాడిగా వర్ణిస్తారు. ఎందుకంటే, నీకు భౌతిక శరీరం లేదు కనుక నిన్ను శాశ్వతంగా శరీరరహితుడిగా కూడా గుర్తిస్తారు.

నతోఽహం సర్వదాస్మిఞ్శరీరేఽహంమమేత్యభిమానేన శూన్యః । అత్తోఽప్యహం త్వశరీరీ సదైవ తథైవ నిత్యం బహిరర్థైశ్చ శూన్యః ॥ ౩,౧౨.

నేను ఎప్పుడూ నమస్కరిస్తూ ఉంటాను, కానీ ఈ శరీరంలో నాకు 'నేను', 'నాది' అనే భావం లేదు. అందువల్ల నేనూ ఎప్పుడూ శరీరరహితుడినే, అలాగే బయట విషయాల పట్ల కూడా ఎప్పుడూ ఆసక్తి లేకుండా ఉంటాను.