గరుడపురాణమ్

దృశ్యతే మద్భయం తస్య హరిప్రీత్యర్థమేవ చ । భయాకామవతీవానమువాస్తవమీరితమ్ ॥ ౩,౧౧.

దానికి నన్ను చూసి భయం కనిపిస్తుంది, అలాగే హరిని సంతోషపెట్టడానికి కూడా. భయం, కోరికలాగే, అసలైనది కాదు అని చెప్పబడింది.

ప్రాప్తప్రాబ్ధలేశస్త తస్య నాస్తి ఖగేశ్వర । దుః ఖాజ్ఞానాదికం కిఞ్చిత్కథం తస్మిన్ భవిష్యతి ॥ ౩,౧౧.

ఓ పక్షిరాజా, ఎవరికైనా వారి విధిగా లభించాల్సిన భాగం కొంతైనా దక్కితే, వారికి బాధలు, అజ్ఞానం వంటి వాటికి ఆస్కారం ఉండదు. అలాంటి వాటి ప్రభావం వారిలో ఎలా ఉండగలదు?

విష్ణోరాజ్ఞానుసారేణ భయాయానుకరోత్యసౌ । తేన ప్రీణాతి చ హరిస్తస్య నాస్త్యత్ర సంశయః ॥ ౩,౧౧.

వాడు విష్ణువు ఆజ్ఞను భయంతో పాటిస్తూ ఆచరిస్తాడు. దాంతో హరి సంతోషిస్తాడు. ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు.

శృణోతి సతతం బ్రహ్మా న చిన్త్యాత్తావతాజ్ఞతా । కదాచిద్దృశ్యతే బ్రహ్మా దుః ఖీ న చ ఖగేశ్వర ॥ ౩,౧౧.

బ్రహ్మా ఎప్పుడూ వింటాడు కాని ఆలోచించడు. అందువల్ల ఇక్కడ అజ్ఞానం అనేది పరిగణించాల్సినది కాదు. కొన్నిసార్లు బ్రహ్మా బాధపడుతున్నట్టు కనిపించవచ్చు గానీ నిజంగా కాదు, ఓ పక్షిరాజా.

యద్బ్రహ్మ చ న జానీయాద్ధరిప్రీత్యర్థమేవ చ । దుః ఖివద్దృశ్యతే బ్రహ్మా ఆజ్ఞానాం మోహనాయ చ ॥ ౩,౧౧.

బ్రహ్మా ఏదైనా తెలియకపోతే అది హరిని సంతోషపెట్టడానికే. బ్రహ్మా బాధపడుతున్నట్టు కనిపించడం అజ్ఞానులను మాయలో పడేయడానికే.

యోగ్యతామనతిక్రమ్య యావజ్జ్ఞానం చ తిష్ఠతి । బ్రహ్మణస్తావదేవాస్తి నాత్ర కార్యా విచారణా ॥ ౩,౧౧.

బ్రహ్మాకు తన యోగ్యత మేరకు జ్ఞానం ఉన్నంతవరకూ అది ఉంటుంది. దీనిలో మరింత విచారించాల్సిన అవసరం లేదు.

జ్ఞానస్య వ్యక్తతా నామ విద్యమానస్య చాదరాత్ । జ్ఞానస్యాసాదనం చైవ జ్ఞానవ్యక్తిరితి స్మృతా ॥ ౩,౧౧.

జ్ఞానం ఉన్నప్పుడు, భక్తితో దాన్ని చేరుకునేటప్పుడు, ఆ జ్ఞానాన్ని పొందడమే జ్ఞాన వికాసం అని అంటారు.

అతో జ్ఞానాదికం నాస్తి బ్రహ్మణః పరమేష్ఠినః । పద్మాద్ధిరణ్మ యాజ్జాతో బ్రహ్మా తు చతురాననః ॥ ౩,౧౧.

కాబట్టి, పరమేశ్ఠి అయిన బ్రహ్మాకు అజ్ఞానం వంటి వాటికి చోటు లేదు. నాలుగు ముఖాల బ్రహ్మా, బంగారు గుడ్డులో నుంచి పుట్టిన పద్మం మీద జన్మించాడు.

సర్వదాఽలోచనాయుక్తస్తేన స్వాలోచనం కృతమ్ । అజ్ఞానాం మోహనార్థాయ హరిప్రీత్యర్థమేవ చ ॥ ౩,౧౧.

అతడు ఎప్పుడూ ఆలోచనతో నిండివుంటాడు. అందుకే తన ఆలోచనను తానే చేస్తాడు. అది అజ్ఞానులను మాయలో పడేయడానికీ, హరిని సంతోషపెట్టడానికీ.

సంకల్పోపి తథైవాస్తి న హ్యజ్ఞానాత్కృతస్తథా । కో వా మాం సృష్టవానత్ర ఇతి హ్యాలోచ్య స ప్రభుః ॥ ౩,౧౧.

అలాగే సంకల్పం కూడా ఉంటుంది, కానీ అది అజ్ఞానం వల్ల కాదు. 'ఈ లోకంలో నన్ను ఎవరు సృష్టించారు?' అని ఆ ప్రభువు ఆలోచిస్తాడు.

తం విచారయితుం బ్రహ్మా పద్మనాడీం వివేశ హ ॥ ౩,౧౧.

దానిని తెలుసుకోవడానికి బ్రహ్మా పద్మనాళంలోకి ప్రవేశించాడు.

శ్రీగరుడమహాపురాణమ్ ౧౨ శ్రీకృష్ణ ఉవాచ । నాడీం సమావిశ్య మహానుభావః శ్రీవిష్ణుభక్తో త్వథ పుష్కరస్థః । విచారయామాస గురుం స్వమూలం నారాయణం నిర్గుణమద్వితీయమ్ ॥ ౩,౧౨.

శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు: అప్పుడు, మహాత్ముడైన విష్ణుభక్తుడు, పద్మంలో ఉన్నవాడు, ఆ నాళంలోకి ప్రవేశించి, తన మూలమైన, నిర్గుణుడైన, ద్వితీయుడు లేని నారాయణుడిని ధ్యానించసాగాడు.

ఏతావతా హరిభక్తస్య తస్యాప్యచ్ఛిన్నభక్తస్య చతుర్ముఖస్య । విచారకాలే చ విచిన్తనీయో హ్యజ్ఞానలేశస్తు ఖగేశ్వరేశ్వర ॥ ౩,౧౨.

ఓ పక్షిరాజా, హరికి అపరితమైన భక్తి కలిగిన ఆ నాలుగు ముఖాలవాడికీ, విచారణ సమయంలో కొంత అజ్ఞానం ఉండవచ్చు అని పరిగణించాలి.

యథాస్తి విష్ణోర్మనః సఙ్కల్ప ఏవ తథైవ సోపి ప్రకరోతి నిత్యమ్ । ఆలోచనే తస్య సదాస్తి భూమన్స్వయోగ్యతామనతిక్రమ్య చైవ ॥ ౩,౧౨.

విష్ణువుకు మనసులో సంకల్పం ఉన్నట్టే, అతడూ ఎప్పుడూ అలాగే చేస్తాడు. అతని ఆలోచనలో జ్ఞానం ఎప్పుడూ తన యోగ్యతను మించకుండా ఉంటుంది.

హరేః స్వరూపే చ తథా ప్రపఞ్చః స్వస్మిన్స్వరూపే చ ఖగాస్తి జ్ఞానమ్ । యథాపి నిత్యం పరిచారవారి చ అజ్ఞాతవద్దృశ్యతే విష్ణునా చ ॥ ౩,౧౨.

హరికి స్వరూపంలోను, ప్రపంచంలోను కూడా జ్ఞానం తన స్వరూపంలోనే ఉంటుంది. అయినా, సేవకుడు ఎప్పుడూ సేవచేసినట్టు, విష్ణువు కూడా తెలియనట్టుగా కనిపిస్తాడు.

హరేః ప్రీత్యర్థం కురుతేఽసౌ కదాచ్చిత్తత్రాపి కశ్చిద్విశేషోఽస్తి వీన్ద్ర । శృణుష్వ సమ్యఙ్నిగృహీతచిత్తో యథా ప్రోవాచ స విజానాతి దేవః ॥ ౩,౧౨.

హరిని సంతోషపెట్టడానికే అతడు చేస్తాడు. కొన్ని సందర్భాల్లో, ఓ ఉత్తమ పక్షిరాజా, అక్కడ కొంత భేదం ఉంటుంది. మనస్సు పూర్తిగా నియంత్రించుకుని, ఆ దేవుడు ఎలా చెప్పాడో, ఎలా గ్రహించాడో శ్రద్ధగా విను.

సదా త్వదోషం ప్రవిశేషైశ్చ ముక్తవేదాస్తథా వా పవిజానన్తి నిత్యమ్ । తస్య స్వరూపం న తథా హరిం చ స్వయోగ్యతామనతిక్రమ్య వేధాః ॥ ౩,౧౨.

సదా తప్పులేని, విశేషాలతో కూడిన ముక్త వేదాలు కూడా హరి స్వరూపాన్ని, ఆయనను పూర్తిగా తెలుసుకోలేవు. అవి తమ యోగ్యతను మించవు.

హరేః స్వరూపం న విజానాతి సర్వం స్వయోగ్యరూపం సర్వదా వేత్తి విష్ణోః । తత్రాజ్ఞానం నాస్తి కిఞ్చిద్ద్విజేన్ద్ర యావత్స్వరూపం చ తథైవ లక్ష్మ్యాః ॥ ౩,౧౨.

అతడు హరి యొక్క సంపూర్ణ స్వరూపాన్ని తెలుసుకోడు; ఎప్పుడూ తన యోగ్యత మేరకే తెలుసుకుంటాడు, ఓ ఉత్తమ ద్విజుడు. అక్కడ అజ్ఞానం ఏమాత్రం ఉండదు, లక్ష్మీ స్వరూపంలోనూ అలాగే.

వేధా న జానాతి కుతస్తదన్యే తయోః స్వరూపం న విజానాతి సర్వమ్ । తథాపి వేదానేకదేశేన వేద జానాతి లక్ష్మీర్హరిరూపం చ యావత్ ॥ ౩,౧౨.

బ్రహ్మా కూడా పూర్తిగా తెలుసుకోడు—ఇతరులు ఎలా తెలుసుకోగలరు? వారిద్దరి స్వరూపాన్ని పూర్తిగా ఎవరూ తెలుసుకోరు. అయినా, వేదాలు కొంతవరకు, లక్ష్మీ, హరి ఎంతవరకు తెలియజేస్తారో అంతవరకే తెలుసుకుంటాయి.

తావన్న జానాతి విధిః ఖగేన్ద్ర జ్ఞానే విధాతుశ్చ స్వయోగ్యభూతే । అతో విరిఞ్చస్య న చిన్తనీయో హ్యజ్ఞానలేశః క్వాపి దేశే చ కాలే ॥ ౩,౧౨.

పక్షిరాజా, ఆ సమయం వరకు సృష్టికర్త అయిన బ్రహ్మదేవుడు కూడా తనకు తగిన జ్ఞానం లేకపోతే ఏమీ తెలుసుకోడు. అందువల్ల, బ్రహ్మదేవుడిలో ఎప్పుడూ, ఎక్కడా, ఎంత చిన్న అజ్ఞానపు మచ్చ కూడా ఉందని ఊహించకూడదు.

నాడీం సమావిశ్య తదా విరిఞ్చో న వేద నారాయణమేకవచ్చ । తదాఽశృణోత్తం కమలాసనం ప్రభుస్తపస్తప ద్వ్యక్షరం సాదరేణ ॥ ౩,౧౨.

ఆ సమయంలో, బ్రహ్మదేవుడు నాడిలో ప్రవేశించినప్పుడు, నారాయణుడు ఏకైకుడని తెలుసుకోలేకపోయాడు. అప్పుడు, కమలంపై కూర్చున్న ప్రభువు, 'తప, తప' అనే రెండు అక్షరాల మాటను ఆత్మీయంగా వినిపించాడు.

అభిప్రాయం తస్య సమ్యగ్విదిత్త్వా తపః కురు త్వం హరితుష్ట్యర్థమేవ । తపోఽకరోద్ధరిపాదైక నిష్ఠో హరేః ప్రీత్యర్థం దివ్యసహస్రవర్షమ్ ॥ ౩,౧౨.

ఆయన ఉద్దేశాన్ని పూర్తిగా గ్రహించి, 'హరి ప్రసన్నతికోసం తపస్సు చేయు' అని చెప్పాడు. అప్పుడు హరిలో అంకితభావంతో, బ్రహ్మదేవుడు హరి సంతోషానికి దివ్యమైన వెయ్యేళ్ళ పాటు తపస్సు చేశాడు.

తతో హరిః ప్రాదురాసీత్ఖగేన్ద్ర వరం దాతుం భక్తవరస్య దివ్యమ్ । సదా విష్ణుం దేవదేవో దదర్శ చతుర్భుజం తం జలజాయతాక్షమ్ ॥ ౩,౧౨.

తర్వాత హరి, తన భక్తుడైన బ్రహ్మకు వరం ఇవ్వడానికి ప్రత్యక్షమయ్యాడు, పక్షిరాజా. బ్రహ్మదేవుడు ఎప్పుడూ దేవతల దేవుడైన, నాలుగు చేతులతో, కమలపువ్వు వంటి కళ్లతో ఉన్న విష్ణువును దర్శించాడు.

శ్రీవత్సలక్ష్మం గలశోభికౌస్తుభం సంపశ్యన్తం సుప్రసన్నార్ద్రదృష్ట్యా । దృష్ట్వా హరిం బ్రహ్మ నారాయణం చ పురః స్థితం భక్తవశ్యం దయాలుమ్ ॥ ౩,౧౨.

ఆయన శ్రీవత్సముద్రికను, మెడలో మెరిసే కౌస్తుభ మణిని, మృదువైన దయతో నిండిన చూపుతో చూస్తున్న హరిని, నారాయణుడిని, తన ముందు నిలబడి భక్తునికి వశుడై, కరుణతో ఉన్నవాడిని బ్రహ్మదేవుడు చూశాడు.

సమర్చయామాస మహావిభూత్యా భక్త్యా హరేః పాదతీర్థం దధార । అస్తౌన్మహాభాగవతప్రధానో హరిం గురుం భక్తివివర్ధితాత్మా ॥ ౩,౧౨.

బ్రహ్మదేవుడు గొప్ప వైభవంతో, భక్తితో హరి పాదతీర్థాన్ని పూజించాడు. మహాభాగవతులలో ముఖ్యుడై, భక్తితో హృదయం విస్తరించి, హరిని గురువుగా స్తుతించాడు.

బ్రహ్మోవాచ । రమేశ లోకేశ జగన్నివాస తవ స్వరూపం న విజానాతి దేవీ । తవ ప్రసాదాత్సువిజానాతి దేవీ గుణాన్వేదోక్తాన్సర్వదా వీన్ద్ర సర్వాన్ ॥ ౩,౧౨.

బ్రహ్మదేవుడు ఇలా అన్నాడు: లక్ష్మీపతీ, లోకపతి, జగత్తుని నివాసమైనవాడా! నీ అసలైన స్వరూపాన్ని లక్ష్మీదేవి కూడా తెలుసుకోదు. కానీ నీ కృప వల్ల, వేదాలలో చెప్పిన నీ అన్ని గుణాలను ఆమె ఎప్పుడూ తెలుసుకుంటుంది.

తథాపి సా న విజానాతి దేవీ సాకల్యేనాశేషితః సద్గుణాంశ్చ । యద్యప్యనుక్తం పఞ్చభిర్నాస్తి వేదైస్తథాపి దేవేఽత్ర విశేష ఆస్తే ॥ ౩,౧౨.

అయినా కూడా, లక్ష్మీదేవి నిన్ను పూర్తిగా, నీ అన్ని శ్రేష్ఠమైన గుణాలను పూర్తిగా తెలుసుకోదు. ఐదు వేదాలు చెప్పకపోయినా, దేవా! ఇందులో ఒక ప్రత్యేకత ఉంది.

తత్త్వేచ్ఛవః ప్రవిజానన్తి నిత్యం వేదే సూక్తాన్క్వాప్యనుక్తాంశ్చ సర్వాన్ । ఆదౌ జానన్త్యత్ర వేదా మురారే ఋగాదయః సుష్ఠు చత్వార ఏవ ॥ ౩,౧౨.

సత్యాన్ని కోరేవారు వేదాల ద్వారా ఎప్పుడూ అన్ని స్తోత్రాలను, చెప్పనివాటిని కూడా తెలుసుకుంటారు. మొదటగా, ఋగ్వేదాది నాలుగు వేదాలు నిన్ను బాగా తెలుసుకుంటాయి, మురారి.

వేదా హ్యేతే వేదయన్తీతి దేవ తథా పురాణం భారతం పఞ్చరాత్రమ్ । క్రమాదితో విచిన్త్య సా విష్ణుగుణాన్స్వయోగ్యాన్సదా విజానాతి రమాపి దేవీ ॥ ౩,౧౨.

ఈ వేదాలే నిజంగా వేదాలు, ప్రభూ! అలాగే పురాణం, భారతం, పాంచరాత్రం కూడా. వీటిని క్రమంగా ఆలోచిస్తూ, లక్ష్మీదేవి తనకు తగిన విష్ణు గుణాలను ఎప్పుడూ తెలుసుకుంటుంది.