గరుడపురాణమ్

శ్రావ్యాణి నైతాని మనుష్యలోకే తత్త్వేచ్ఛుభిస్తామసానీత్యతో హి । తేషు స్థితాః సాత్త్వికాంశా మునీన్ద్రాస్తేషాం శ్రుతిర్గారుడైకాఙ్ఘ్రితుల్యా ॥ ౩,౧.

ఈ తామస పురాణాలను సత్యాన్ని కోరే వారు మానవ లోకంలో వినకూడదు. అయినా, మహర్షులారా, వాటిలో కొన్ని భాగాలు సాత్త్వికంగా ఉంటాయి. వాటిలో గారుడపురాణాన్ని విన్న ఫలితానికి ఒక పాదం సమానంగా ఫలం లభిస్తుంది.

అల్పాన్యుపపురాణాని వదన్త్యష్టాదశాని చ । విష్ణుధర్మోతరం చైవ తన్త్రం భాగవతం తథా ॥ ౩,౧.

చిన్న పురాణాలు పదిహేడు ఉన్నాయని, వాటిలో విష్ణుధర్మోత్తర పురాణం, తంత్రపురాణం, భాగవత పురాణం కూడా ఉన్నాయి అని చెబుతారు.

తత్త్వసారం నారసింహం వాయుప్రోక్తం తథైవ చ । తథా హంసపురాణం చ షడేతాని మునీశ్వరాః ॥ ౩,౧.

తత్త్వసార పురాణం, నరసింహ పురాణం, వాయువు చెప్పిన పురాణం, హంసపురాణం — ఈ ఆరు పురాణాలను మహర్షులు పేర్కొంటారు.

సాత్త్వికాన్యేవ జానీధ్వం ప్రాయశో నాత్ర సంశయః । ఏతేషాం శ్రవణాదేవ గారుడార్ధఫలం శ్రుతమ్ ॥ ౩,౧.

వీటిని ఎక్కువగా సాత్త్విక పురాణాలుగా గుర్తించాలి; ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు. వీటిని వినడం వల్ల గారుడపురాణాన్ని విన్న ఫలితానికి సగం ఫలం లభిస్తుంది.

భవిష్యోత్తరనామానం బృహన్నారదమేవ చ । యమనారదసంవాదం లఘునారదమేవ చ ॥ ౩,౧.

భవిష్యోత్తర పురాణం, బృహన్నారద పురాణం, యముడు-నారదుడు సంభాషణ, లఘునారద పురాణం కూడా చెప్పబడతాయి.

వినాయకపురాణం చ బృహద్బ్రహ్మాణ్డమేవ చ । ఏతాని రాజసాన్యాహుః శ్రవణాద్భుక్తరుత్తమా ॥ ౩,౧.

వినాయక పురాణం, బృహద్ బ్రహ్మాండ పురాణం — వీటిని రాజస పురాణాలుగా అంటారు. వీటిని వినడం వల్ల ఉత్తమమైన అనుభూతి లభిస్తుంది.

గారుడాత్పాదతుల్యం చ ఫలం చాహుర్మనీషిణః । పురాణం భాగవతం శైవం నన్దిప్రోక్తం తథైవ చ ॥ ౩,౧.

వీటిని వినడం వల్ల గారుడపురాణానికి ఒక పాదం సమానంగా ఫలం లభిస్తుందని జ్ఞానులు అంటారు. భాగవత పురాణం, శైవ పురాణం, నంది చెప్పిన పురాణం కూడా చెప్పబడతాయి.

పాశుపత్యం రైణుకం చ భైరవం చ తథైవ చ । ఏతాని తామసాన్యాహుర్హరితత్త్వార్థవేదినః ॥ ౩,౧.

పాశుపత్య పురాణం, రేణుక పురాణం, భైరవ పురాణం — వీటిని హరితత్త్వాన్ని తెలిసినవారు తామస పురాణాలుగా పేర్కొంటారు.

ఏతేషాం శ్రవణాద్విప్రాగారుడాఙ్ఘ్యర్ధ్మేవ చ । సర్వేష్వపి పురాణేషు శ్రేష్ఠం భాగవతం స్మృతమ్ ॥ ౩,౧.

వీటిని వినడం వల్ల, బ్రాహ్మణులారా, గారుడపురాణాన్ని విన్న ఫలితానికి సగం ఫలం లభిస్తుంది. అయితే, అన్ని పురాణాల్లో భాగవత పురాణమే శ్రేష్ఠమైందిగా గుర్తించబడింది.

వేదైస్తుల్య సమ పాఠే శ్రవణే చ తదర్ధకమ్ । అర్థతః శ్రవణే చాస్య పుణ్యం దశగుణం స్మృతమ్ ॥ ౩,౧.

దాన్ని పఠించడం లేదా వినడం వేదాలకు సమానం, వినడం వేదాల ఫలితానికి సగం. దాని అర్థాన్ని వినడం వల్ల పది రెట్లు ఎక్కువ పుణ్యం లభిస్తుందని చెబుతారు.

వక్తుః స్యాద్ద్విగుణం పుణ్యం వ్యాఖ్యాతుశ్చ తథాధికమ్ । అనన్తవేదైఃసామ్యమాహుర్మహాన్తః భారాన్మహత్త్వాద్భారతస్యాపి విప్రాః ॥ ౩,౧.

దాన్ని చదువుతున్నవారికి రెండు రెట్లు పుణ్యం, అర్థాన్ని వివరించేవారికి ఇంకా ఎక్కువ పుణ్యం లభిస్తుంది. గొప్పవారు దాన్ని అనేక వేదాలకు సమానంగా చెబుతారు. దాని గొప్పతనం వల్ల, పండితులు దాన్ని మహాభారతానికన్నా గొప్పదిగా పేర్కొంటారు.

వేదోభ్యోస్య త్వర్థతశ్చాధికత్వం వదన్తి బై విష్ణురహస్యవేదినః ॥ ౩,౧.

విష్ణువు యొక్క రహస్యాన్ని తెలిసినవారు, అర్థ పరంగా అది రెండు వేదాలకన్నా అధికమని అంటారు.

తత్ర శ్రేష్ఠాం గీతికామాహురార్యాస్తథైవ విష్ణోర్నామసాహస్రక చ । తయోస్తత్ర శ్రవణాద్భారతస్య దశాధికం ఫలమాహుర్మహాన్తః ॥ ౩,౧.

వాటిలో గీతికా, విష్ణువు యొక్క సహస్రనామాలను మహనీయులు శ్రేష్ఠమైనవిగా చెబుతారు. వాటిని వినడం వల్ల, మహర్షులు, భరతానికి పది రెట్లు ఎక్కువ ఫలం లభిస్తుందని అంటారు.

దైత్యాః సర్వ విప్రకులేషు భూత్వా కృతే యుగే భారతే షట్సహస్ర్యామ్ । నిష్కాస్య కాంశ్చిన్నవనిర్మితానాం నివేశనం తత్ర కుర్వన్తి నిత్యమ్ ॥ ౩,౧.

కృతయుగంలో, బ్రాహ్మణ కుటుంబాల్లో దైత్యులు జన్మించి, భారతంలో ఆరు వేల సంవత్సరానికి, కొంతమంది కొత్తగా పుట్టినవాళ్లను బయటకు పంపించి, అక్కడే ఎప్పుడూ తమ నివాసాన్ని ఏర్పరచుకుంటారు.

మత్వా హరిం భగవాన్వ్యాసరూపీ చక్రే తదా భాగవతం పురాణమ్ । తథా సమాఖ్యాయ చ వైష్ణవం తత్తతః పరం గారుడాఖ్యం స చక్రే ॥ ౩,౧.

హరిను ధ్యానిస్తూ, భగవంతుడు వ్యాసరూపంలో భాగవత పురాణాన్ని రచించాడు. అలాగే, వైష్ణవ పురాణాన్ని చెప్పి, తర్వాత గరుడ పురాణాన్ని కూడా సృష్టించాడు.

అతో హి గారుడం ముఖ్యం పురాణం శాస్త్రసంమతమ్ । గారుడేన సమం నాస్తి విష్ణుధర్మప్రదర్శనే ॥ ౩,౧.

అందువల్ల గరుడ పురాణం ప్రధానమైన పురాణంగా, శాస్త్రాలు గౌరవించే పురాణంగా నిలిచింది. విష్ణు ధర్మాన్ని వివరించడంలో గరుడ పురాణానికి సమానం మరొకటి లేదు.

యథా సురాణాం ప్రవరో జనార్దనో యథాయుధానాం ప్రవరః సుదర్శనమ్ । యథాశ్వమేధః ప్రవరః క్రతూనాం ఛిన్నేషు భక్తేషు తథైవ రుద్రః ॥ ౩,౧.

దేవతల్లో జనార్దనుడు ముఖ్యుడు అయినట్లు, ఆయుధాల్లో సుదర్శనం, యజ్ఞాల్లో అశ్వమేధం, భక్తి కోల్పోయినవాళ్లలో రుద్రుడు ముఖ్యుడు అయినట్లు, ఇదే విధంగా ఉంది.

నదీషు గఙ్గా జలజేషు పద్మమచ్ఛిన్నభక్తేషు తథైవ వాయుః । తథా పురాణేషు చ గారుడం చ ముఖ్యం తదాహుర్హరితత్త్వదర్శనే ॥ ౩,౧.

నదుల్లో గంగా, నీటిలో పుట్టే మొక్కల్లో కమలం, భక్తి కోల్పోయినవాళ్లలో వాయువు ముఖ్యుడు. అలాగే, పురాణాల్లో హరి తత్వాన్ని వివరించడంలో గరుడ పురాణమే ప్రధానమని చెబుతారు.

గారుడాఖ్యపురాణే తు ప్రతిపాద్యో హరిః స్మృతః । అతో హరిర్నమస్కార్యో గమ్యో యోగ్యో హరిః స్మృతః ॥ ౩,౧.

గరుడ పురాణంలో హరిని బోధించాలి, స్మరించాలి. అందువల్ల హరిని పూజించాలి, చేరుకోవాలి, యోగానికి యోగ్యుడిగా భావించాలి.

భాగ్యాత్మకత్వాచ్ఛ్రీదేవ్యా నమనం నదను స్మృతమ్ । పరో నరోత్తమో వా స సాధకేశోపి చ స్మృతః ॥ ౩,౧.

శ్రీదేవిలో భాగ్యం స్వరూపంగా ఉండటంతో, ఆమెను నమస్కరించడం ముఖ్యమని గుర్తించబడింది. ఆమె పరమురాలు అయినా, ఉత్తముడైన మనిషి అయినా, సాధకులలో ఎవరు అయినా ఆమెను ఇలాగే స్మరిస్తారు.

అతో నమ్యో వాయురపి పురాణాదౌ ద్విజోత్తమాః । భారతీ వాక్యరూపత్వాన్నమ్యా వాయోరనన్తరమ్ ॥ ౩,౧.

కాబట్టి, పురాణం ప్రారంభంలో వాయువును కూడా పూజించాలి, ఉత్తమ ద్విజులారా. వాయువు తర్వాత, మాట రూపమైన భారతిని కూడా నమస్కరించాలి.

ఉపసాధకో నరః ప్రోక్తో యతోతస్తదనన్తరమ్ । నమ్య ఇత్యచ్యతే సద్భిస్తారతమ్యేన సర్వదా ॥ ౩,౧.

సహాయపడే వ్యక్తిని ఉపసాధకుడు అంటారు. అతని తర్వాత, ఎవరు పూజించబడాలో, వారి క్రమాన్ని బట్టి జ్ఞానులు ఎప్పుడూ నిర్ణయిస్తారు.

అతో వ్యాసం నమస్కుర్యాద్గ్రన్థకర్తృత్వహేతుతః । శౌనక ఉవాచ । వ్యాసస్య నమనం హ్యన్తే కథం కార్యం మహాత్మనః ॥ ౩,౧.

అందువల్ల, గ్రంథ రచయిత అయిన వ్యాసుని నమస్కరించాలి. శౌనకుడు అడిగాడు: మహాత్ముడైన వ్యాసునికి చివర్లో ఎలా నమస్కరించాలి?

అన్తే చ వన్దనే తస్య కారణం బ్రూహి సువ్రత । సూత ఉవాచ । విష్ణోరనన్తరం వ్యాసనమనం ముఖ్యమేవ హి ॥ ౩,౧.

చివర్లో అతనికి నమస్కరించడానికి కారణం చెప్పు, సువ్రతా. సూతుడు చెప్పాడు: విష్ణువు తర్వాత వ్యాసుని నమస్కరించడమే ప్రధానమైనది.

హరిరేవ యతో వ్యాసో వాచ్యచక్రస్వరూపకః । వ్యాసో నైవ సమత్వేన ప్రోక్తో భగవతో హరేః ॥ ౩,౧.

హరేనే వ్యాసుడు, వాక్చక్ర స్వరూపుడిగా ఉన్నాడు. వ్యాసుడు భగవంతుడైన హరికి సమానుడు అని ఎక్కడా చెప్పలేదు.

తత్రాపి కారణం వక్ష్యే సాదరేణ మునీశ్వరాః । వ్యాసస్తు కశ్చన ఋషిః పురాణే తామసే స్మృతః ॥ ౩,౧.

ఈ విషయానికి కారణాన్ని నేను గౌరవంతో వివరిస్తాను, మహర్షులారా. తామసిక పురాణంలో వ్యాసుడు ఒక ఋషిగా గుర్తించబడ్డాడు.

ఇతి జ్ఞానా వలంబేన దైత్యా దైత్యానుగైః సమాః । ప్రవిశన్తి హ్యన్ధతమ ఇతి త్వన్తే నమస్కృతః ॥ ౩,౧.

ఇలా జ్ఞానాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని, దైత్యులు తమ అనుచరులతో కలిసి అంధకారంలోకి వెళ్లిపోతారు. అందుకే చివర్లో ఆయనకు నమస్కారం చేస్తారు.

యదిదం పరమం గోప్యం హృది ధార్యం న సంశయః । పరాణాం నమ్యమేవోక్తం ప్రతిపాద్యం యతోత్ర హి ॥ ౩,౧.

ఇది పరమ గోప్యమైనది, హృదయంలో నిలుపుకోవాల్సింది, ఎలాంటి సందేహం లేదు. పురాణాల్లో ఇక్కడ బోధించేది, పూజించదగినదే.

సమాసవ్యాసభావాద్ధి పరాణాం తత్ప్రతీయతే । వాస్తవం తం న జానీయురుపజీవ్యో యతో హరిః ॥ ౩,౧.

సంక్షిప్తంగా, విస్తృతంగా చెప్పడాల వల్ల, పురాణాల్లో అది అర్థమవుతుంది. నిజమైనవాడిని వారు తెలుసుకోరు, ఎందుకంటే హరిని సేవించాలి.