గరుడపురాణమ్

ఇదమాప హరేస్తార్క్ష్యస్తార్క్ష్యాదాప తతో భృగుః । భృగోర్వసిష్ఠః సంప్రాప వామదేవస్తతః పునః ॥ ౨,౪౯.

ఈ జ్ఞానాన్ని హరివై తార్క్ష్యుడు పొందాడు. తార్క్ష్యుడి నుండి భృగువు, భృగువునుంచి వశిష్ఠుడు, వశిష్ఠుని నుండి వామదేవుడు స్వీకరించారు.

పరాశరమునిః ప్రాప తస్మాద్వ్యాసస్తతో హ్యహమ్ । మయా తు భవతాం ప్రోక్తం పరం గుహ్యం హరేరిదమ్ ॥ ౨,౪౯.

వామదేవుని నుండి పరాశరుడు, పరాశరుని నుండి వ్యాసుడు, వ్యాసుని నుండి నేను పొందాను. ఇప్పుడు ఈ పరమ గూఢమైన హరిజ్ఞానాన్ని మీకు చెప్పాను.

య ఇదం శృణుయాన్మర్త్యో యో వాప్యభిదధాతి చ । ఇహాముత్ర చ లోకే స సర్వత్ర సుఖమాప్నుయాత్ ॥ ౨,౪౯.

ఈ పురాణాన్ని ఎవరు వినినా, చదివినా, ఇక్కడా పరలోకంలోనూ ఎక్కడైనా సుఖాన్ని పొందుతారు.

వ్రజతః సంయమన్యాం యద్దుః ఖమత్ర నిరూపితమ్ । అస్య శ్రవణతః పుణ్యం తన్ముక్తో జాయతే తతః ॥ ౨,౪౯.

ఆత్మనిగ్రహం లేకుండా నడిచేవారికి ఇక్కడ చెప్పిన బాధలు, ఈ పురాణాన్ని వినడం వల్ల పుణ్యం కలిగి వాటి నుండి విముక్తి కలుగుతుంది.

అత్రోక్తకర్మపాకాదిశ్రవణాచ్చ నృణామిహ । వైరాగ్యమావహేద్యస్మాత్తస్మాచ్ఛ్రోతవ్యమేవ చ ॥ ౨,౪౯.

ఇక్కడ చెప్పిన కర్మ ఫలితాలు, వాటి పరిణామాలను వినడం వల్ల మనుషుల్లో వైరాగ్యం కలుగుతుంది. అందుకే దీనిని తప్పక వినాలి.

భజత జితహృషీకాః కృష్ణమేనం మునీశం సమజని బత యస్మాద్గీః సుధాసారధారా । పృషతమపి యదీయం వర్ణరూపం నిపీయ శ్రుతిపుటచులుకేన ప్రాప్నుయాదాత్మనైక్యమ్ ॥ ౨,౪౯.

ఇంద్రియాలను జయించిన మునులకే అధిపతియైన కృష్ణుని భజించండి. ఆయన నుండి అమృతస్వరూపమైన వాక్స్రోతస్సు ప్రవహించింది. ఆయన మాటల్లో ఒక్క బొట్టు కూడా చెవుల ద్వారా ఆస్వాదిస్తే, ఆత్మతో ఏకత్వాన్ని పొందవచ్చు.

వ్యాస ఉవాచ । ఇతి సూతముఖోద్గీర్ణాంసర్వశాస్త్రార్థమణ్డితామ్ । వైష్ణవీం వాక్సుధాం పీత్వా ఋషయస్తుష్టిమాయయుః ॥ ౨,౪౯.

వ్యాసుడు చెప్పాడు: సూతుని వచనాల ద్వారా వెలువడిన, అన్ని శాస్త్రాల సారాన్ని కలిగి ఉన్న వైష్ణవ వాక్సుధను మునులు ఆస్వాదించి సంతృప్తిని పొందారు.

ప్రశశంసుస్తథాన్యోన్యం సూతం సర్వార్థదర్శినమ్ । ప్రహర్షమతులం ప్రాపుర్మునయః శౌనకాదయః ॥ ౨,౪౯.

అందరూ పరస్పరం, అన్ని అర్థాలను తెలిసిన సూతుని కూడా ప్రశంసించారు. శౌనకుడు మొదలైన మునులు అపూర్వమైన ఆనందాన్ని అనుభవించారు.

ఇతి హరివచనాని సూతవాచా ఖగపతిసంశయభేదకాని యాని । స మునిరపి నిశమ్య శౌనకేన్ద్రో బహుతరమానయతి స్మ చాత్మని స్వమ్ ॥ ౨,౪౯.

ఇలా, పక్షిరాజు సందేహాలను తొలగించిన హరివాక్యాలను సూతుడు చెప్పగా, శౌనకమహర్షి వాటిని వినిపించి లోతుగా తనలో తాను ఆలోచించాడు.

అపూజయంస్తే మునయస్తదానీముదాఖాగ్భిర్ముహురేవ సూతమ్ । ధన్యోఽసి సూత త్వమిహేత్యుదైరయన్వ్యసర్జయంస్తం చ నివర్తితేఽధ్వరే ॥ ౨,౪౯.

ఆ సమయంలో మునులు సూతుని పునఃపునః ఆనందభరితమైన మాటలతో సత్కరించారు. "సూతా! నీవు ధన్యుడు, నిజంగా ధన్యుడవు" అని ప్రశంసించి, యజ్ఞం ముగిసిన తర్వాత అతడిని పంపించారు.

పురాణం గారుడం పుణ్యం పవిత్రం పాపనాశనమ్ ౨,౪౯.

గారుడ పురాణం పవిత్రమైనది, పుణ్యప్రదమైనది, పాపాలను నశింపజేసేది.

శ్రుత్వా దానాని దేయాని వాచకాయాఖిలాని చ । పూర్వోక్తశయనాదీని నాన్యథా సఫలం భవేత్ ॥ ౨,౪౯.

దానాలు ఇవ్వాలని విన్నవారు, వాచకునికి ఇవ్వవలసినవన్నీ, ముందుగా చెప్పిన మంచాలు మొదలైనవి ఇవ్వకపోతే, ఫలితం కలగదు.

పురాణం పూజయేత్పూర్వం వాచకం తదనన్తరమ్ । వస్త్రాలఙ్కారగోదానైర్దక్షిణాభిశ్చ సాదరమ్ ॥ ౨,౪౯.

ముందుగా పురాణాన్ని గౌరవంగా పూజించి, తర్వాత వాచకునికి వస్త్రాలు, ఆభరణాలు, ఆవులు, ఇతర దక్షిణలు సాదరంగా ఇవ్వాలి.

అన్నదానైర్హేమదానైర్భమిదానైశ్చ భూరిభిః । పూజయేద్వాచకం భక్త్యా బహుపుణ్యఫలాప్తయే ॥ ౨,౪౯.

అన్నదానం, బంగారం, భూమి వంటి విరాళాలు భక్తితో వాచకునికి ఇచ్చి పూజిస్తే, అనేక పుణ్యఫలాలు లభిస్తాయి.

యశ్చేదం శృణుయాన్మర్త్యో యథాపి పరికీర్తయేత్ । విహాయ యాతనాం ఘోరాం ధూతపాపో దివం వ్రజేత్ ॥ ౨,౪౯.

ఈ కథను ఎవరు వినినా, లేదా చెప్పినా, వారు భయంకరమైన నరకయాతనలను విడిచి, పాపాలు తొలగిపోయి, స్వర్గంలోకి చేరుతారు.

నమో నారాయణాయేతి తస్మై వై మూలరూపిణే । నమస్కృత్య ప్రవక్ష్యామి నారాయణకథామిమామ్ ॥ ౩,౧.

మూలరూపుడైన నారాయణుడికి నమస్కారం. ఆయనకు వందనం చేసి, ఇప్పుడు ఈ నారాయణుని కథను చెప్పబోతున్నాను.

శౌనకాద్యా మహాత్మానో హ్యృషయో బ్రహ్మవాదినః । నైమిషాఖ్యే మహాపుణ్యే తపస్తేపుర్మహత్తరమ్ ॥ ౩,౧.

శౌనకుడు మొదలైన మహాత్ములు, బ్రహ్మవేత్తలు, నైమిశారణ్యంలో ఉన్న పవిత్ర స్థలంలో గొప్ప తపస్సు చేశారు.

జితేన్ద్రియా జితాహారాః సంతః సత్యపరాయణాః । యజన్తః పరయా భక్త్యా విష్ణుమాద్యం జగద్గురుమ్ ॥ ౩,౧.

ఇంద్రియాలను, ఆహారాన్ని జయించిన వారు, సత్యాన్ని ఆశ్రయించిన సద్గుణులు, పరమభక్తితో జగద్గురువైన ఆదివిష్ణువును పూజించారు.

గృణన్తః పరమం బ్రహ్మ జగచ్చక్షుర్మహౌజసః । సర్వశాస్త్రార్థతత్త్వజ్ఞాస్తేపుర్నైమిష కాననే ॥ ౩,౧.

పరమబ్రహ్మను, జగత్తుకు కంటిని, మహాశక్తిని స్తుతిస్తూ, అన్ని శాస్త్రార్థాలను తెలిసిన వారు నైమిశారణ్య అరణ్యంలో నివసించారు.

యజ్ఞైర్యజ్ఞపతిం కేచిజ్జ్ఞానైర్జ్ఞానాత్మకం పరమ్ । కేచిత్పరమయా భక్త్యా నారాయణమపూజయన్ ॥ ౩,౧.

కొంతమంది యజ్ఞాలతో యజ్ఞపతిని, మరికొందరు జ్ఞానంతో జ్ఞానస్వరూపుడైన పరముని, ఇంకొందరు పరమభక్తితో నారాయణుణ్ణి పూజించారు.

ఏకదా తు మహాత్మానః సమాజం చక్రురుత్తమాః । ధర్మార్థకామమోక్షాణాముపాయం జ్ఞాతుమిచ్ఛవః ॥ ౩,౧.

ఒకసారి ఆ మహాత్ములు, శ్రేష్ఠులు, ధర్మం, అర్థం, కామం, మోక్షాలకు మార్గం తెలుసుకోవాలని సమవాయంగా కూడారు.

షద్వింశతిసహస్రాణి మునీనామూర్ధ్వరేతసామ్ । తేషాం శిష్యప్రశిష్యాణాం సంఖ్యా వక్తుం న శఙ్క్యతే ॥ ౩,౧.

అక్కడ ఇరవై ఆరు వేల మంది మునులు బ్రహ్మచర్యంలో నిలకడగా ఉన్నారు. వారి శిష్యులు, శిష్యుల శిష్యుల సంఖ్యను లెక్కించలేం.

మునయో భావితాత్మానో మిలితాస్తే మహోజసః । లోకానుగ్రహకర్తారో వీతరాగా విమత్సరాః ॥ ౩,౧.

ఆ మునులు, శుద్ధహృదయులు, గొప్ప తేజస్సుతో కూడినవారు, లోకానికి మేలుచేసేవారు, రాగద్వేషాలు లేని వారు కూడారు.

కథం హరౌ మనుష్యాణాం భక్తిరవ్యభిచారిణీ । కేన సిధ్యేత్తు సకలం కర్మ త్రివిధమాత్మనః ॥ ౩,౧.

హరిలో అచంచలమైన భక్తి మనుషులకు ఎలా కలుగుతుంది? మనిషి చేసే మూడు విధాల కర్మలు అన్ని ఎలా సిద్ధిస్తాయి?

ఇత్యేవం ప్రష్టుమాత్మానముద్యతాన్ప్రేక్ష్య శౌనకః । సాంజ లిర్వాక్యమాహ స్మ వినయావనతః సుధీః ॥ ౩,౧.

అలా ప్రశ్నించేందుకు సిద్ధంగా ఉన్న వారిని చూసి, శౌనకుడు వినయంగా, మృదువుగా ఇలా అన్నాడు.

శౌనక ఉవాచ । ఆస్తే సిద్ధాశ్రమే పుణ్యే సూతః పౌరాణికోత్తమః । స ఏతదఖిలం వేత్తి వ్యాసశిష్యో యతీశ్వరః ॥ ౩,౧.

శౌనకుడు అన్నాడు: సిద్ధాశ్రమం అనే పవిత్ర స్థలంలో పురాణాలను చెప్పడంలో ప్రావీణ్యం గల సూతుడు నివసిస్తున్నాడు. ఆయన వ్యాసుని శిష్యుడు, యతిశ్రేష్ఠుడు, అన్నీ విషయాలు తెలుసు.

తస్మాత్తమేవ పృచ్ఛామ ఇత్యేవం శౌనకో మునిః । అథ తే ఋషయో జగ్ముః పుణ్యం సిద్ధాశ్రమం తతః ॥ ౩,౧.

అందుకే మనం ఆయనని అడదాం అని శౌనక ముని అన్నాడు. వెంటనే ఆ ఋషులు పవిత్రమైన సిద్ధాశ్రమానికి వెళ్లారు.

పప్రచ్ఛుస్తే సుఖాసీనం నైమిషారణ్యవాసినః । ఋషయ ఊచుః । వయం త్వతిథయః ప్రాప్తాస్త్వాతిథేయోసి సువ్రత ॥ ౩,౧.

వారు నైమిశారణ్యంలో నివసించే సూతుని సుఖంగా కూర్చున్నవాడిని ప్రశ్నించారు. ఋషులు ఇలా అన్నారు: మేము అతిథులుగా వచ్చాము, నీవు మా ఆతిథేయుడవు, ఓ సుశీలుడా.