శ్రీమద్ గరుడపురాణంలో, ఔషధాల, వృక్షాల, ధాతువుల, పరిమాణాల వివరణ ఒక పవిత్రమైన శైలిలో విస్తృతంగా వివరించబడింది. ఈ కథనంలో, ఆ ప్రాచీన జ్ఞానాన్ని మనం మనసారా అనుసరించాలి. కృష్ణార్జక, కరాళ, కాలమాన అనే ఔషధ వృక్షాల పేర్లు ముందుగా చెప్పబడ్డాయి. అలాగే ప్రాచీ, బలా, నదీక్రాంతా, కాకజంఘా, వాయసీ అనే వృక్షాలు కూడా ప్రస్తావించబడ్డాయి. మూషికపర్ణ, భ్రమంతీ, ఆఖుపర్ణికా వంటి ఔషధాలను తెలుసుకోవాలని చెప్పబడింది; విషముష్టి, ద్రావణ, కేశముష్టి కూడా వివరించబడ్డాయి. కింలిహీ, కటుకీ వంటి ఔషధాలు, అంతక అనే ఆమ్లవేతసం, అశ్వత్థ, బహుపత్ర, ఆమలకీ వంటి వృక్షాలు గుర్తించబడ్డాయి. అరూషక్ర, పత్ర, శూక, క్షీరీ, రాజాదన వంటి ఔషధాలు, మహాపత్ర, దాడిమ, కరక వంటి వృక్షాలు కూడా ప్రస్తావించబడ్డాయి. మసూరీ, విదలీ, శష్పా అనే ఔషధాలను కాలిందీ అని పిలుస్తారు; కంటకాఖ్యా, మహాశ్యామా, వృక్షపాదీ వంటి వృక్షాలు కూడా వివరించబడ్డాయి. విద్యా, కుంతీ, నికుంభా, త్రిభంగీ, త్రిపుటీ, త్రివృత్, సప్తలా, యవతిక్తా, చర్మా, చర్మకస అనే ఔషధ వృక్షాలు కూడా పేరొందాయి. శంఖినీ, సుకుమారి, తిక్తాక్షీ, అక్షిపీలుక, గవాక్షీ, అమృతా, శ్వేతా, గిరికర్ణ, గవాదినీ వంటి ఔషధాలు ప్రస్తావించబడ్డాయి. కాంపిల్లక, రక్తాంగ, గుండా, రోచనిక, హేమక్షీరీ, పీత, గౌరీ, కాలదుగ్ధికా వంటి ఔషధాలు గుర్తించబడ్డాయి. గాంగేరుకీ, నాగబలా, విశాలా, ఇంద్రవారుణీ, తార్క్ష్య, శైలా, నీలవర్ణ, అంజన, రసాంజన వంటి ఔషధాలు కూడా వివరించబడ్డాయి. శాల్మలి గుం నుంచి వచ్చే మోచర అనే లక్క, ప్రత్యక్ పుష్పి, ఖరీ, అపామార్గ, మయూరక వంటి ఔషధాలు చెప్పబడ్డాయి. సింహాస్య, వృషవాసా, మాటరూషక వంటి ఔషధాలు సూచించబడ్డాయి; జీవక, జీవశాక, కర్బుర, శటీ అనే ఔషధాలు కూడా ఉన్నాయి. కట్ఫల, సోమవృక్ష, అగ్నిగంధా, సుగంధికా, శతాంగ, శతపుష్పా, మింసిర్, మధురికా వంటి ఔషధాలు వివరించబడ్డాయి. పుష్కర మూల, పుష్కర, పుష్కరాహ్వయ, యాస, ధన్వయాస, దుష్పర్ష, దురలభా వంటి ఔషధాలు కూడా చెప్పబడ్డాయి. వాకుచీ, సోమరాజీ, సోమవల్లి, మార్కవ, కేశరాజ, భృంగరాజ వంటి ఔషధాలు ప్రస్తావించబడ్డాయి. వేదగజ అనే ఔషధాన్ని చక్రమర్దక అని పిలుస్తారు; సురంగీని తగర అని, దాని నరాన్ని కలనాశా అని, వాయసీ అనే మరో పేరుతో కూడా పిలుస్తారు. మహాకాల అనే ఔషధాన్ని బేళ అని అంటారు; తండులీయ అనే ఔషధాన్ని ఘనస్థన అని, ఇక్ష్వాకుని కాకరకాయగా, తిక్తాలబుని కూడా అలాగే పిలుస్తారు. ధామార్గవ, కోషాతకి, యామినీ వంటి ఔషధాలు తెలుసుకోవాలి; కోషాతకి వివిధ రకాల్ని కృతభేదన అని పిలుస్తారు. అలాగే, జీమూత అనే ఔషధాన్ని ఖుడ్డాక, దేవతాడక అని కూడా పిలుస్తారు; గృధ్రనఖీ అనే ఔషధం, హింగుకాకాదని అనే మరో పేరు కూడా ఉంది. అశ్వారి అనే ఔషధాన్ని తెలుసుకోవాలి; కరవీరాన్ని అశ్వమారక అని పిలుస్తారు; సింధు, సైంధవ, సింధూత్థ అనే పేర్లు మణిమంథ అనే ఔషధానికి సూచన. క్షార, యవాగ్రజ అనే పదార్థాలను యవక్షార అని పిలుస్తారు; సర్జికా, సర్జికాక్షార అనే పదార్థాలను రెండవ రకంగా గుర్తించారు. కాశీశ, పుష్పకాశీశ అనే ఔషధాలు కంటికి మందులుగా ప్రసిద్ధి; ధాతుకాశీశ, కాశీ అనే పేర్లు కూడా ఉన్నాయి. సౌరాష్ట్రీ అనగా మట్టిలోని క్షారము; కాక్షీ అనగా పంకపర్పటి; సమాక్షిక అనే ఖనిజం, తాప్య అనే పదార్థం తాప్యుత్థ నుండి ఉత్పన్నమవుతుంది. శిలా, మన:శిలా, నేపాలి, కులటి అనే పదార్థాలు, ఆల లేదా మనస్తాలకాన్ని హరితాల అని పిలుస్తారు. గంధకాన్ని గంధపాషాణం అని, రసాన్ని పారదం అని పిలుస్తారు; తామ్రమౌదుంబర, శుల్బ, మ్లేచ్ఛముఖ అనే పదార్థాలు కూడా ప్రస్తావించబడ్డాయి. అద్రిసార sharp iron (రుచి ఉక్కు), లోహకంచ అని కూడా పిలుస్తారు; మాక్షిక, మధు, క్షౌద్ర అనే పదార్థాలు పుష్పరసంగా గుర్తించబడ్డాయి. జ్యేష్ఠ అనే పదార్థాన్ని నీటితో కలిపితే కాంజిక, సువీరక అని పిలుస్తారు; సీతా, సితోపలా, మత్స్యండీ అనే పదార్థాలు చక్కెర రకాలు. త్వక్, ఏలా, పత్రక అనే మూడు సమానంగా కలిపితే త్రిసుగంధి లేదా త్రిజాతక; వీటికి నాగకేశరాన్ని కలిపితే చతుర్జాత అని పిలుస్తారు. పిప్పళి, పిప్పళీ మూల, చవ్యా, చిత్రక, నాగర అనే పదార్థాలు వివరించబడ్డాయి; పంచకోల అని పిలుస్తారు, కొలక అనే మరో పేరు కూడా ఉంది. ప్రియంగు అనే ఔషధాన్ని కంగుకా అని, కొరదూషను కొద్రవ అని, త్రిపుటను పుట అని, కలాపాన్ని లంగక అని పిలుస్తారు. సతీనా, వర్తుల, వేణు, పిచుక, పితల, చాక్ష, బిడాలపదక అనే పదార్థాలు కూడా ప్రస్తావించబడ్డాయి. కర్ష అనే పదార్థం ఒక కొలత, సువర్ణ కూడా అలాగే; కావలగ్రహ కూడా ఒక కొలత; అరపలాను శుక్తి అని, ఎనిమిది మాషకాలను కూడా గుర్తించారు. ఒక పలాను బిల్వం అని, ముష్టి రెండు పలాలు, ప్రసృతి కూడా రెండు పలాలు; అంజలి, కుడవ అనే కొలతలు నాలుగు పలాలు. ఎనిమిది పలాలు ఒక అష్టమాన, ఇది ప్రమాణంగా పరిగణించబడింది. నాలుగు కుడవలు ఒక ప్రస్థ, నాలుగు ప్రస్థలు ఒక ఆఢక. కాశా అనే పాత్ర ప్రస్తావించబడి, ఒక ద్రోణం నాలుగు ఆఢకలకు సమానం. తులా వంద పలాలు, భాగం ఇరవై పలాలు. ఈ విధంగా, ప్రస్థ పదార్థాల కొలత విధానం పండితులు వివరించారు; ద్రవ పదార్థాలకు ఇది రెట్టింపు అని పేర్కొన్నారు. భద్రదారు అనే వృక్షాన్ని దేవదారు అని పిలుస్తారు; కుష్ఠం ఔషధ మొక్కగా ప్రసిద్ధి, మాంసీ అనగా నలద మూలం. శంఖం అనగా శంఖశంఖు, శుక్తి అనగా ముత్యపు చెక్క, నఖం అనగా గోరు; శంఖాన్ని శంఖ అని కూడా పిలుస్తారు. వ్యాఘ్రం అనగా పులి, వ్యాఘ్రనఖం అంటే పులి గోరు. పురం అనగా పలంకష, మహిషాక్షం అనగా గుగ్గులు. రసం అనగా పారదం, గంధరసం అనగా బోలే అనే భూమి పదార్థం, సర్జం అనగా సర్జ వృక్షం లక్క. ప్రియంగు, ఫలినీ, శ్యామా, గౌరీ అనే ఔషధ మొక్కలు కూడా ప్రస్తావించబడ్డాయి. కరంజ, నక్తమాల, పూతిక, చిరబిల్వ అనే ఔషధాలు ఉన్నవి. శిగ్రు అనే ఔషధాన్ని శోభాంజన అని, జ్ఞానమాన అని పిలుస్తారు. జయ, జయంతీ, శరణీ, నిర్గుండీ, సింధువార అనే ఔషధాలు పేరొందాయి. మోరట, పీలుపర్ణ, తుండీ అనే ఔషధాలను తుండికేరిక అని కూడా పిలుస్తారు. ఈ విధంగా, గరుడపురాణంలో ఔషధాల, వృక్షాల, ఖనిజాల, కొలతల వివరాలు పరమ పవిత్రంగా, సంక్షిప్తంగా, పరమార్థంగా వివరించబడ్డాయి. ఈ జ్ఞానం మన ఆరోగ్యానికి, జీవనానికి, ధర్మానుసరణకు మార్గదర్శకంగా నిలుస్తుంది.