ఈ విధంగా, సూతుడు ధర్మబోధను వివరించసాగాడు. సద్గుణాలతో నిండిన భార్య ఎల్లప్పుడూ పుణ్యమయిగా ఉంటుంది, భర్తకు అంకితభావంతో ఉండి, మధురంగా మాట్లాడుతుంది, సమయానుకూలంగా భర్తతో సౌఖ్యాన్ని కోరుతుంది. అలాంటి లక్షణాలు కలిగిన భార్య ఇంటిలో సర్వసంపదలను పెంచుతుంది; ఆమె ఉన్న పురుషుడు మనుషులలో ఇంద్రుడిలా మహిమాన్వితుడు అవుతాడు. అయితే, కళ్ళు ముదురు, శరీరశుద్ధిలేని, ఎప్పుడూ వాదనలు చేయడంలో ఆనందించే భార్య వృద్ధాప్యమే, నిజంగా వృద్ధాప్యమే. మరో వ్యక్తిని ఆశించే, పరగృహాన్ని కోరే, దుష్టంగా ప్రవర్తించే, సిగ్గులేని భార్య కూడా వృద్ధాప్యమే, నిజమైన వృద్ధాప్యమే. ధర్మాన్ని తెలిసినది, భర్తను అనుసరించేది, తక్కువలో సంతుష్టిగా ఉండే భార్య ప్రియమైనది—అది కేవలం ప్రియమైనది కాదు, నిజంగా ప్రియమైనది. కీడు కలిగించే భార్య, మోసపూరిత మిత్రుడు, తిరుగుబాటు చేసే సేవకుడు, ఇంట్లో పాము—ఇవన్నీ నిస్సందేహంగా మరణానికి సమానమైనవే. దుష్టులను దూరంగా ఉంచాలి, సజ్జనులను సన్నిహితంగా ఉంచాలి, రాత్రింబవళ్ళు ధర్మకార్యాలు చేయాలి, ఎప్పుడూ అనిత్యతను గుర్తుంచుకోవాలి. పామువలె క్రూరంగా, ముదురు రంగులో, చంచలమైన, కళ్లల్లో రక్తపాటలు, పులిలాంటి స్వభావం, కోపంలో భయంకరమైన ముఖం, కాకిపిల్ల వలె పదునైన నాలుక, దుర్దయతో ప్రవర్తించే, మాయాచాతుర్యంతో ఇతరుల ఇళ్లకు తిరిగే, మనస్సు స్థిరంగా లేని, ప్రేమ లేని స్త్రీ సేవించరాదు. కొడుకులో శక్తి, కృతఘ్నుడిలో ధర్మం, బంగారంలో వంద రెట్లు అగ్ని—ఇవన్నీ కొన్నిసార్లు సంభవిస్తాయి. అదృష్టవశాత్తు వేశ్యల పట్ల కోరిక కలుగుతుంది, మరికొన్నిసార్లు కలగదు. ఇంట్లో పాము కనబడినప్పుడు, వ్యాధి చికిత్సకు లొంగని సమయంలో, బాల్యం లేదా వృద్ధాప్యం శరీరాన్ని బాధించేటప్పుడు—ఈ సమయాల్లో ఎవరు స్థిరంగా ఉండగలరు? సంక్షోభ సమయంలో ధనం కాపాడుకోవాలి; ధనాన్ని కూడా విడిచిపెట్టి భార్యను కాపాడుకోవాలి; అవసరమైతే భార్య, ధనాన్ని కూడా విడిచిపెట్టి మనిషి తనను తాను తప్పనిసరిగా కాపాడుకోవాలి. ఒక వ్యక్తిని కుటుంబాన్ని కాపాడేందుకు విడిచిపెట్టాలి; కుటుంబాన్ని ఊరిని కాపాడేందుకు విడిచిపెట్టాలి; ఊరిని దేశాన్ని కాపాడేందుకు విడిచిపెట్టాలి; దేశాన్ని ఆత్మరక్షణ కోసం విడిచిపెట్టాలి. దుష్టప్రవర్తన గల ఇంటిలో ఉండటం కన్నా నరకంలో ఉండడమే మేలు; నరకంలో పాపం తీర్చబడుతుంది, కాని దుష్ట ఇంటిలో కాదు. వివేకవంతుడు ఒక కాలితో ముందుకు సాగుతాడు, మరొక కాలితో నిలబడుతాడు; తదుపరి స్థానం పరిశీలించక ముందే పూర్వస్థానాన్ని విడిచిపెట్టడు. దుష్ట భూమిని, కలహాలతో నిండిన ఇంటిని, కంజుష్ రాజును, మోసపూరిత మిత్రుడిని విడిచిపెట్టాలి. కంజుషుడి చేతిలో ధనం వృధా; మాయతో కలిసిన విద్య వృధా; ధర్మ, పరాక్రమం లేని అందం వృధా; కష్టంలో వదిలేసే మిత్రుడు వృధా. అధికారంలో ఉన్నపుడు ఎన్నడూ కనిపించనివారు స్నేహితులవుతారు; ధనం, పదవి పోయినపుడు సొంత బంధువులే శత్రువులవుతారు. కష్ట సమయంలో మిత్రుడు, యుద్ధంలో వీరుడు, ఏకాంతంలో పావిత్ర్యమున్నవాడు, ధనం పోయినపుడు సతీమంతుడు, కరువు సమయంలో అతిథి—వీరి గుణాలు అప్పుడు తెలుస్తాయి. చెట్టు మీద పండ్లు పోయినపుడు పక్షులు దానిని వదిలిపోతాయి; చెరువు ఎండిపోతే క్రౌంచపక్షులు వెళ్లిపోతాయి; ధనం లేని వ్యక్తిని వేశ్యలు వదిలిపోతారు; రాజు పతనం చెందినపుడు మంత్రి వదిలిపోతాడు; పువ్వు వాడిపోతే తేనెటీగలు వెళ్లిపోతాయి; అడవి కాలిపోయినపుడు జింకలు పోతాయి; ప్రతి ఒక్కరూ తమ ప్రయోజనాన్ని బట్టి ప్రవర్తిస్తారు—ఎవరికి ఎవరు నిజంగా సొంతం? కంజుషుడికి ధనదానం ఆనందం; లోభుడికి గౌరవప్రదానత ఆనందం; మూర్ఖుడికి పొగడ్త ఆనందం; పండితునికి నిజాయితీ ఆనందం. దేవతలు, సజ్జనులు, ద్విజాతులు నిజాయితీతో సంతోషిస్తారు; ఇతరులు భోజనంతో, పానంతో సంతోషిస్తారు; పండితులు గౌరవప్రదానంతో సంతోషిస్తారు. ఉత్తములను వినయంతో, మోసపూరితులను విభజనతో, హీనులను చిన్నపాటి బహుమతులతో, సమానులను సమాన శక్తితో ఎదుర్కోవాలి. వివేకవంతుడు ప్రతి ఒక్కరి స్వభావాన్ని తెలుసుకుని, వారికి హితమైన మాటలు మాట్లాడి, వారిని త్వరగా తనవైపు తిప్పుకోవాలి. నదులను, బొమ్మలు ఉన్నవారిని, కొమ్ములు ఉన్నవారిని, ఆయుధాలు ధరించినవారిని, స్త్రీలను, రాజభవనాలను నమ్మరాదు. ధనం పోయినదాన్ని, మనోవ్యధను, ఇంట్లో జరిగిన దురాచారాన్ని, మోసం, అవమానం, దూషణలను తెలపరాదు. హీనుల లేదా దుష్టుల సహవాసం, అతిగా దూరంగా ఉండటం, పరగృహానురాగం, దుష్ట స్త్రీతో సహవాసం—ఇవి సద్గతిని నాశనం చేస్తాయి. ఎవరింట్లో తప్పు ఉండదు? ఎవరు వ్యాధికి గురికారు? ఎవరు దురదృష్టాన్ని ఎదుర్కోలేదు? ఎవరి ఐశ్వర్యం నిరంతరం నిలిచింది? ఎవరికి ధనం లభించినపుడు గర్వం రాదు? ఎవరు కష్టాన్ని చూడలేదు? ఎవరి మనస్సు స్త్రీ వల్ల కలత చెందలేదు? ఎవరు రాజులకు ఎప్పుడూ ప్రియుడవుతారు? ఎవరు కాలచక్రానికి అతీతులు? ఏ ధనం తన గౌరవాన్ని పోగొట్టదు? ఎవరు దుష్టుల వలలో పడి సురక్షితంగా బయటపడ్డారు? ఎవరికి స్నేహితులు, బంధువులు, జ్ఞానం లేవు, ఎవరి కార్యాలలో ఫలితం కనబడదు, కష్టంలో తీవ్రంగా బాధపడతారు—అలాంటి వారు ఎలా ప్రవర్తించాలి? గౌరవం, ప్రేమ, బంధువులు, విద్యావకాశం లేని దేశాన్ని విడిచిపెట్టాలి. రాజు, దొంగ భయం లేని, మరణానంతరం పోకపోయే ధనాన్ని మాత్రమే సంపాదించాలి. ప్రాణాన్ని తినిపించే శ్రమతో సంపాదించినది, మరణించిన తర్వాత వారసులు పంచుకుంటారు; ధనం కోసం చేసిన పాపమే దోషికి వరదానం అవుతుంది. కంజుషుడు దాచుకున్న ధనం ఎప్పటికీ ముషికపు గోదాంలా బాధను మాత్రమే ఇస్తుంది. దానం చేయని వారు నగ్నంగా, దురదృష్టంతో, కఠినంగా, ఖపాలచిహ్నాల చేతులతో సంచరిస్తూ, తమ ఫలితాన్ని ప్రపంచానికి చూపిస్తారు. బిక్షగాళ్లు "ఇవ్వండి, ఇవ్వండి" అని బోధిస్తూ బతుకుతారు—మీరు ఎప్పుడూ దానం చేయని స్థితిలో పడకూడదు. వందలయాగాలకు ఉపయోగించని, యోగ్యులకు ఇవ్వని, కంజుషులు కాపాడుకునే ధనం చివరికి దొంగలు లేదా రాజుల ఇళ్లలో ఖర్చవుతుంది. కంజుషుని ధనం దేవతలకు, బ్రాహ్మణులకు, బంధువులకు, తానికీ ఉపయోగపడదు; అది అగ్నికి, దొంగలకు, రాజులకు పోతుంది. మీరు ధనాన్ని అధిక శ్రమతో, ధర్మాన్ని అతిక్రమించి, శత్రువుకు లొంగి సంపాదించకూడదు. విద్యను అభ్యాసం లేకపోవడం వల్ల కోల్పోతారు; స్త్రీలు మురికిగా ఉండటం వల్ల; వ్యాధులకు పాత భోజనం వల్ల; శత్రువుకు బయటపడటం వల్ల నష్టం. దొంగకు శిక్ష మరణమే; మోసపూరిత మిత్రునికి కొన్ని మాటలు; స్త్రీలకు వేరుగా నిద్రించడం; బ్రాహ్మణునికి ఆహ్వానం లేకపోవడం. ఈ విధంగా, సూతుడు ధర్మాన్ని వివరిస్తూ, జీవన మార్గాన్ని స్పష్టంగా చూపించాడు.