పార్వతీ పరమేశ్వరుల కృపతో శ్రీ గరుడ మహాపురాణంలోని ఆచారఖండంలో, ముత్యాల గుణాలను, వాటి పరీక్షను వివరించే అధ్యాయంలో ఇలా కథనం కొనసాగుతుంది: ముత్యపు బరువు ఒక మాషా కంటే అర మాషా ఎక్కువగా ఉంటే, దాని విలువ ఇరవై మూడు వందలుగా నిర్ణయించబడుతుంది. అదే ముత్యం ఒక మాషా సగం ఎక్కువగా ఉంటే, కానీ సరైన లక్షణాలతో ఉంటే, దాని విలువ వంద. ముత్యపు బరువు పదహారు తక్కువగా ఉంటే, నిపుణులు దానిని "దార్విక" అని పిలుస్తారు. ఇరవై తక్కువగా ఉంటే "భవక" అని పేరు. ముత్యపు బరువు ముప్పై పూర్తి అయితే దాన్ని "శిక్య" అంటారు. నలభై అయితే దాని విలువ ముప్పై. అరవై అయితే "నికరశీర్ష" అని పిలుస్తారు; దాని విలువ పద్నాలుగు. తరువాత వరుసగా పదకొండు, తొమ్మిది విలువలు. ఈ విధంగా, ముత్యాలన్నింటినీ తీసుకుని, ఆహార పాత్రలో ఉంచి, జంబీర ఫలం రసంతో ఉడికించాలి. ఆ తరువాత, మట్టి పూసిన చేపల పాత్రలో పెట్టి మళ్లీ ఉడికించాలి; ఆపై పిల్లి విసర్జన పాత్రను ఉపయోగించాలి. తరువాత, పవిత్రమైన, మచ్చలేని వస్త్రంతో ముత్యాన్ని రుద్దితే, అది శుభ్రమై, అద్భుతమైన లక్షణాలు, ప్రకాశంతో మెరుస్తుంది. వెండి నూరు భాగాల బంగారంతో కలిపితే, అది తెల్లగాజు వలె మారుతుంది. ఇలాగే, సింహళ దేశంలో నైపుణ్యం కలిగినవారు ముత్యాలను శుద్ధి చేస్తారు. రాత్రి వేళ, ముత్యాన్ని వెచ్చటి, ఉప్పు, నూనె కలిపిన నీటిలో ముంచాలి. దాని రంగు మారకపోతే, అది నిజమైనదిగా గుర్తించాలి. బాగా మెరిసే, వదులుగా, వృత్తాకారంగా ఉన్న ముత్యం ఉత్తమమైనదిగా భావించబడుతుంది. సరైన పరిమాణం, బరువు, ప్రకాశం, తెలుపు రంగు, వృత్తాకారం, సమానమైన రంధ్రం ఉన్న ముత్యాన్ని సంపూర్ణమైనదిగా పరిగణిస్తారు. ఈ లక్షణాలన్నింటినీ కలిగి ఉన్న ముత్యం పరిపూర్ణతను పొందినదిగా చెప్పబడుతుంది. ఇక్కడితో, ముత్యాల గుణాలు, వాటి పరీక్ష గురించి వివరించిన ఈ అధ్యాయం ముగుస్తుంది. తరువాత, రత్నాల మూలంగా సూర్యుడు మహర్షి వర్ణించబడతాడు. దేవతల్లో గొప్ప కీర్తి గల సూర్యుడు, యుద్ధాల్లో ఎల్లప్పుడూ విజయాన్ని సాధించే వాడు, తన బలంపై గర్వంతో ఉన్న వాడు. ఒకసారి సింహళ దేశ స్త్రీ నడుము చూసిన సూర్యుడు భయంతో గొప్ప సరస్సులోకి ప్రవేశించాడు. అప్పటినుంచి, ఆ నది గంగా నదివలె పుణ్యఫలాలను ప్రసాదించే పవిత్రమైనదిగా మారింది. ఇకపై, రాత్రివేళ ఆ నది తీరాలు రత్నాలతో నిండిపోయాయి. ఆ నది తీరాల్లో అందమైన మాణిక్యాలు కనిపిస్తాయి; ఆ నీటిలో పద్మరాగ రత్నాలు ఉంటాయి. అవి బంధూక, గుంజ, ఇంద్రగోప, జవా పువ్వుల వర్ణాలతో మెరిసిపోతాయి; ఒకేలా, అద్భుతమైన రంగుతో ఉంటాయి. వాటి రంగు సింధూరం, కమలం, నీలకమలం, కుంకుమ, లక్కరసం వంటి వాటిని పోలి ఉంటుంది. సూర్యకిరణాలతో సంబంధం వచ్చినప్పుడు, ఆ రత్నాలు మరింత ప్రకాశాన్ని పొందుతాయి. వాటి రంగు కుసుంబరక్తం, గాఢనీలం కలిసినట్లు, ఎర్రకమలపు వర్ణంలా ఉంటుంది. కొన్ని రత్నాలు చకోరపక్షి, కోకిల కళ్లలో కనబడే సారాన్ని పోలి ఉంటాయి. ప్రకాశ, దృఢత, బరువులో ఇవి స్ఫటికంతో ఏర్పడే రత్నాలకు సమానంగా ఉంటాయి. కురువింద రత్నాలలోని ఎరుపు రంగు, స్ఫటికంతో ఏర్పడే వాటిలో కూడా ఉంటుంది, కానీ పూర్తిగా ఒకేలా కాదు. రావణగంగ నదిలో పుట్టిన కురువింద రత్నాలు ఆ ప్రాంతపు రంగును కలిగి ఉంటాయి; మంధ్ర ప్రాంతంలోనూ అలాగే కనిపిస్తాయి. అలాగే, స్ఫటికంతో ఏర్పడినవి టుంబురు ప్రాంతంలో కనిపిస్తాయి. రంగు అధికత, బరువు, మృదుత్వం, పరిపూర్ణ పారదర్శకత — ఇవి ఉత్తమ లక్షణాలు. çatలు, రంధ్రాలు, మలినాలు, ప్రకాశం లేని, రూక్షంగా లేదా రంగు తప్పుగా ఉన్న రత్నాలు మాత్రం నిందితమైనవిగా పరిగణించాలి. లోపాల వల్ల తక్కువ ప్రకాశం ఉన్న రత్నాలు, ఎంత అందంగా కనిపించినా, ఐదు రకాల అనుకరణలు మాత్రమే. కలశ, పురోద్భవ, సింహళ, టుంబురు, ముక్తపాణి ప్రాంతాల్లో పుట్టిన రత్నాలు కూడా ప్రసిద్ధి. అవి శెంఠి ఉండడం వల్ల కలశ అని, తామ్రవర్ణం వల్ల టుంబురు అని, ప్రకాశం తక్కువగా ఉండడం వల్ల శ్రీపూర్ణక అని పిలుస్తారు. వాటి రకాన్ని గుర్తించటంలో లక్షణమే ప్రధానమైన గుర్తింపు. ఈ విధంగా, ముత్యాల లక్షణాలు, రత్నాల ఉత్పత్తి, వాటి రంగులు, ఉత్తమత గురించి పురాణం ఎంతో స్పష్టంగా, భక్తిపూర్వకంగా వివరిస్తుంది.