கருடபுராணம்

தேஹதண்டநமாத்ரேண கா முக்திரவிவேகிநாம் । வல்மீகதாடநாதேவ ம்ரு'தஃ கிந்நு மஹோரகஃ ॥ ௨,௪௯.

உடலை வேதனைப்படுத்துவதால் அறிவில்லாதவர்களுக்கு என்ன விடுதலை கிடைக்கும்? உழவாரால் அடிபட்ட பெரிய பாம்பு இறந்தால் அது விடுதலை பெறுமா?

ஜடாபாராஜிநைர்யுக்தா தாம்பிகா வேஷதாரிணஃ । ப்ரமந்தி ஜ்ஞாநிவல்லோகே ப்ராமயந்தி ஜநாநபி ॥ ௨,௪௯.

முடி முடிகள், மான் தோல் போன்றவை அணிந்து, தவசு வேடம் பூண்ட புறம்போக்கு மனிதர்கள், உலகில் ஞானிகள் போல் சுற்றி, மற்றவர்களையும் வழிகேடாக்குகிறார்கள்.

ஸம்ஸாரஜஸுகாஸக்தம் ப்ரஹ்மஜ்ஞோऽஸ்மீதிவாதிநம் । கர்மப்ரஹ்மோபயப்ரஷ்டம் தம் த்யஜேதந்த்யஜம் யதா ॥ ௨,௪௯.

உலக இன்பங்களில் ஆசை கொண்டு, தான் பரம்பொருளை அறிந்தவன் என்று சொல்வவன், கர்மமும் ஞானமும் இரண்டும் இழந்தவன்; அவனை சாதி வெளியேற்றப்படுபவரைப் போல் விட்டு விட வேண்டும்.

க்ரு'ஹாரண்யஸமா லோகே கதவ்ரீடா திகம்பராஃ । சரந்தி கர்தபாத்யாஶ்ச விரக்தாஸ்தே பவந்தி கிம் ॥ ௨,௪௯.

இந்த உலகில், வீடு, காடு எங்கும் வெட்கம் இழந்து, நிர்வாணமாகச் சுற்றும் கழுதை போன்றவர்கள் உண்மையில் விருப்பமில்லாதவர்களா?

ம்ரு'த்பஸ்மோத்தூலநாதேவ முக்தாஃ ஸ்யுர்யதி மாநவாஃ । ம்ரு'த்பஸ்மவாஸீ நித்யம் ஶ்வா ஸ கிம் முக்தோ பவிஷ்யதி ॥ ௨,௪௯.

மண் அல்லது புழை பூசுவதால் மனிதர்கள் விடுதலை பெறுகிறார்கள் என்றால், எப்போதும் மண், புழையில் வாழும் நாய் விடுதலை பெறுமா?

த்ரு'ணபர்ணோதகாஹாராஃ ஸததம் வநவாஸிநஃ । ஜம்பூகாகும்ரு'காத்யாஶ்ச தாபஸாஸ்தே பவந்தி கிம் ॥ ௨,௪௯.

எப்போதும் காட்டில் வாழ்ந்து, புல், இலை, தண்ணீர் மட்டும் உண்பவர்கள், நரி, எலி, மான் போன்றவைகள் தவசு ஆவார்கள் என்று சொல்லலாமா?

ஆஜந்மமரணாந்தஞ்ச கங்காதிதடிநீஸ்திதாஃ । மண்டூகமத்ஸ்யப்ரமுகா யோகிநஸ்தே பவந்தி கிம் ॥ ௨,௪௯.

பிறப்பிலிருந்து இறப்பு வரை கங்கை போன்ற நதிக்கரையில் வாழும் தவளை, மீன் முதலியவை யோகிகள் ஆகிவிடுவார்களா?

பாராவதாஃ ஶிலாஹாராஃ கதாசிதபி சாதகாஃ । ந பிபந்தி மஹீதோயம் வ்ரதிநஸ்தே பவந்தி கிம் ॥ ௨,௪௯.

கல்லை உண்ப புறாக்கள், பூமியில் உள்ள நீரை ஒருபோதும் குடிக்காத சாடகப் பறவைகள்—இவை விரதம் கொண்டதால் தவசு ஆவதா?

தஸ்மாந்நித்யாதிகம் கர்ம லோகரஞ்ஜநகாரகம் । மோக்ஷஸ்ய காரணம் ஸாக்ஷாதத்த்வஜ்ஞாந ககேஶ்வர ॥ ௨,௪௯.

ஆகையால், உலக மக்களை மகிழ்விக்க மட்டும் செய்யும் தினசரி மற்றும் பிற கர்மங்கள் நேரடி விடுதலைக்குக் காரணம் அல்ல, உண்மையான அறிவே விடுதலைக்குக் காரணம், பறவைகளின் தலைவனே.

ஷர்ட்ஶநமஹாகூபே பதிதாஃ பஶவஃ கக । பரமார்தம் ந ஜாநந்தி பஶுபாஶநியந்த்ரிதாஃ ॥ ௨,௪௯.

ஆறு தர்க்கக் குழிகளில் விழுந்த மிருகங்கள் போல், அறியாமை பாசத்தில் கட்டுண்டவர்கள், பரமார்த்தத்தை அறியமாட்டார்கள், பறவையே.

வேதஶாஸ்த்ரார்ணவைர்கேரைருஹ்யமாநா இதஸ்ததஃ । ஷடூர்மிநிக்ரஹக்ரஸ்தாஸ்திஷ்டந்தி ஹி குதார்கிகாஃ ॥ ௨,௪௯.

வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் அலைகளால் இங்கும் அங்கும் சுழற்றப்பட்டு, ஆறு உள்ளக விரோதங்கள் பிடியில் சிக்கியவர்கள், தவறான வாதிகள் ஆகவே இருப்பார்கள்.

வேதாகமபுராணஜ்ஞஃ பரமார்தம் ந வேத்தி யஃ । விடம்பகஸ்ய தஸ்யைவ தத்ஸர்வம் காகபாஷிதம் ॥ ௨,௪௯.

வேதம், ஆகமம், புராணம் அனைத்தையும் அறிந்தும், பரமார்த்தத்தை அறியாதவன் சொல்வன அனைத்தும் காகம் கத்துவது போல், கேலி செய்யத்தக்கவை.

இதம் ஜ்ஞாநமிதம் ஜ்ஞேயமிதி சிந்தாஸமாகுலாஃ । படந்த்யஹர்நிஶம் ஶாஸ்த்ரம் பரதத்த்வபராங்முகாஃ ॥ ௨,௪௯.

'இது அறிவு, இது அறிய வேண்டியது' என்று எண்ணங்களால் குழம்பி, பகல் இரவு என்றும் சாஸ்திரம் படித்தாலும், பரமார்த்தத்தைத் திரும்பி விடுகிறார்கள்.

வாக்யச்சந்தோநிபந்தேந காவ்யாலங்காரஶோபிதாஃ । சிந்தயா துஃகிதா மூடாஸ்திஷ்டந்தி வ்யாகுலேந்த்ரியாஃ ॥ ௨,௪௯.

கவிதை அலங்காரங்களால் அழகுபடுத்தப்பட்ட சொற்கள் கொண்டு, தங்களது எண்ணங்களால் துயருற்று, உணர்வுகள் கலங்கிய அறியாமை உடையவர்கள் துக்கத்தில் வாழ்கிறார்கள்.

அந்யதா பரமம் தத்த்வம் ஜநாஃ க்லிஶ்யந்தி சாந்யதா । அந்யதா ஶாஸ்த்ரஸத்பாவோ வ்யாக்யாம் குர்வந்தி சாந்யதா ॥ ௨,௪௯.

மக்கள் பரமார்த்தத்தை தவறாகப் புரிந்து துன்பப்படுகிறார்கள்; அதுபோல் சாஸ்திரத்தின் உண்மையான பொருளையும் பலவிதமாகத் தவறாக விளக்குகிறார்கள்.

கதயந்த்யுவந்மநீபாவம் ஸ்வயம் நாநுபவந்தி ச । அஹங்காரஸ்தாஃ கேசிதுபதேஶாதிவார்ஜிதாஃ ॥ ௨,௪௯.

அவர்கள் பரம ஒன்றுடன் ஒன்றாகும் நிலையைப் பற்றி பேசினாலும், தாமாக அனுபவிக்கவில்லை; சிலர், அகங்காரத்தால் உபதேசத்தையும் வழிகாட்டுதலையும் மறுக்கிறார்கள்.

படந்தி வேதஶாஸ்த்ராணி போதயந்தி பரஸ்பரம் । ந ஜாநந்தி பரம் தத்த்வம் தர்வீ பாகரஸம் யதா ॥ ௨,௪௯.

அவர்கள் வேதம், சாஸ்திரம் படித்து, ஒருவருக்கொருவர் போதித்தாலும், பரமார்த்தத்தை அறியவில்லை; அது உணவு ரசத்தை அறியாத கரண்டி போல்.

ஶிரோ வஹதி புஷ்பாணி கந்தம் ஜாநாதி நாஸிகா । படந்தி வேதஶாஸ்த்ராணி துர்லபோ பாவபோதகஃ ॥ ௨,௪௯.

தலை மலர்களை சுமக்கும், மூக்கு வாசனையை உணரும்; வேதங்களையும் நூல்களையும் பலர் ஓதுகிறார்கள், ஆனால் அவற்றின் உண்மையான அர்த்தத்தை உணர்பவர் மிகவும் அரியவர்.

தத்த்வமாத்மஸ்தமஜ்ஞாத்வா மூடஃ ஶாஸ்த்ரேஷு முஹ்யதி । கோபஃ கக்ஷாகதே ச்சாகே கூபம் பஶ்யதி துர்மதிஃ ॥ ௨,௪௯.

உள்ளுக்குள்ளே இருக்கும் உண்மைத் தன்மையை அறியாமல், அறிவில்லாதவன் நூல்களில் குழம்புகிறான்; அது பசு மேய்ப்பவன் தூரத்தில் கிணற்றைப் பார்த்து, அடைக்கலையில் இருக்கும் ஆட்டைக் கண்டு குழப்பம் அடைவதைப் போல.

ஸம்ஸாரமோஹநாஶாய ஶாப்தபோதோ ந ஹி க்ஷமஃ । ந நிவர்தேத திமிரம் கதாசித்தீபவார்தயா ॥ ௨,௪௯.

வாக்கால் மட்டும் பெறும் அறிவு, இந்த உலக மாயையை நீக்க முடியாது; விளக்கைப் பற்றிப் பேசினால் மட்டும் இருள் போகாதது போல.

ப்ரஜ்ஞாஹீநஸ்ய படநம் யதாந்தஸ்ய ச தர்பணம் । அதஃ ப்ரஜ்ஞாவதாம் ஶாஸ்த்ரம் தத்த்வஜ்ஞாநஸ்ய லக்ஷணம் ॥ ௨,௪௯.

அறிவில்லாதவன் நூலைப் படிப்பது, குருடனுக்கு கண்ணாடி வைத்தது போல்; அதனால், அறிவுள்ளவர்களுக்கு நூல் என்பது உண்மை அறிவின் அடையாளம்.

இதம் ஜ்ஞாநமிதம் ஜ்ஞேயம் ஸர்வந்து ஶ்ரோதுமிச்சதி । திவ்யவர்ஷஸஹஸ்ராச்ச ஶாஸ்த்ராந்தம் நைவ கச்சதி ॥ ௨,௪௯.

இது அறிவு, இது அறிய வேண்டியது என்று எல்லோரும் எல்லாவற்றையும் கேட்க விரும்புகிறார்கள்; ஆனாலும், ஆயிரம் தெய்வ வருடங்கள் கடந்தாலும் நூல்களின் முடிவை எவரும் அடைய முடியாது.

அநேகாநி ச ஶாஸ்த்ராணி ஸ்வல்பாயுர்விக்நகோடயஃ । தஸ்மாத்ஸாரம் விஜாநீயாத்க்ஷீரம் ஹம்ஸ இவாம்பஸி ॥ ௨,௪௯.

நூல்கள் எண்ணிக்கையற்றவை, வாழ்நாள் குறைவு, இடையூறுகள் அதிகம்; அதனால், அன்னப்பறவை நீரில் இருந்து பாலை பிரித்தெடுப்பது போல, சுருக்கத்தை மட்டும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

அப்யஸ்ய வேதஶாஸ்த்ராணி தத்த்வம் ஜ்ஞாத்வாத புத்பிமாந் । பலாலமிவ தாந்யார்தீ ஸர்வஶாஸ்த்ராணி ஸந்த்யஜேத் ॥ ௨,௪௯.

வேதங்களையும் நூல்களையும் படித்து, உண்மையை அறிந்த பின், அறிவுள்ளவர், தானியத்தை நாடும்வன் பையிலை தூக்கி எறிவதைப் போல, எல்லா நூல்களையும் விட்டு விட வேண்டும்.

யதாம்ரு'தேந த்ரு'ப்தஸ்ய நாஹாரேண ப்ரயோஜநம் । தத்த்வஜ்ஞஸ்ய ததா தார்க்ஷ்ய ந ஶாஸ்த்ரேண ப்ரயோஜநம் ॥ ௨,௪௯.

அமிர்தம் அருந்தி திருப்தி அடைந்தவனுக்கு உணவு தேவையில்லாதது போல, உண்மையை அறிந்தவருக்கு நூல்கள் தேவையில்லை, தார்க்ஷ்யா.

ந வேதாத்யயநாந்முக்திர்ந ஶாஸ்த்ரபடநாதபி । ஜ்ஞாநாதேவ ஹி கைவல்யம் நாந்யதா விநதாத்மஜஃ ॥ ௨,௪௯.

வேதங்களைப் படிப்பதால் அல்லது நூல்களை ஓதுவதால் விடுதலை கிடைக்காது; அறிவால் மட்டுமே முழுமையான சுதந்திரம் பெற முடியும், வினதையின் மகனே, வேறு வழியில்லை.

நாஶ்ரமஃ காரணம் முக்தேர்தர்ஶநாநி ந காரணம் । ததைவ ஸர்வகர்மாணி ஜ்ஞாநமேவ ஹி காரணம் ॥ ௨,௪௯.

ஆசிரமம் காரணமல்ல, தரிசனங்கள் காரணமல்ல; அதுபோல் எல்லா செயல்களும் காரணமல்ல—அறிவே உண்மையான காரணம்.

முக்திதா குருவாகேகா வித்யாஃ ஸர்வா விடம்பிகாஃ । ஶாஸ்த்ரபாரஸஹஸ்ரேஷு ஹ்யேகம் ஸஞ்ஜீவநம் பரம் ॥ ௨,௪௯.

விடுதலை தருவது குருவின் வாக்கு மட்டும்; மற்ற எல்லா கல்விகளும் வெறும் வெளிப்பாடு; நூல்களின் ஆயிரம் பாரங்களுக்குள், உண்மையில் உயிர்க்கொடுக்கும் ஒன்று மட்டும்.

அத்வைதம் ஹி ஶிவம் ப்ரோக்தம் க்ரியயாபரிவர்ஜிதம் । குருவக்த்ரேண லப்யேத நாதீதாகமகோடிபிஃ ॥ ௨,௪௯.

இரண்டற்ற தன்மை என்பது நன்மை தரும் எனக் கூறப்படுகிறது, அது எந்தச் செயலும் இல்லாதது; அது குருவின் வாயிலாகவே கிடைக்கும், நூற்றுக்கணக்கான நூல்களைப் படித்தாலும் கிடைக்காது.