கருடபுராணம்

ஹிதாஹிதம் ந ஜாநந்தோ நித்யமுந்மார்ககாமிநஃ । குக்ஷிபூரணநிஷ்டா யே தே நரா நாரகாஃ கக ॥ ௨,௪௯.

எது நல்லது, எது தீமை என்று அறியாமல், எப்போதும் தவறான வழியில் சென்று, வயிற்றை நிரப்புவதையே குறிக்கோளாகக் கொண்ட மனிதர்கள், பறவையே, நரகத்திற்கு போகிறார்கள்.

நித்ராபீமைதுநாஹாராஃ ஸர்வேஷாம் ப்ராணிநாம் ஸமாஃ । ஜ்ஞாநவாந்மாநவஃ ப்ரோக்தோ ஜ்ஞாநஹீநஃ பஶுஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ॥ ௨,௪௯.

உறக்கம், பயம், காமம், உணவு எல்லா உயிர்களுக்கும் ஒன்றே; அறிவுள்ளவன் மனிதன் என்று அழைக்கப்படுகிறான், அறிவில்லாதவன் மிருகம் என்று கருதப்படுகிறான்.

ப்ரபாதே மலமூத்த்ராப்யாம் க்ஷுத்த்ரு'ட்ப்யாம் மத்யகே ரவௌ । ராத்ரௌ மதநநித்ராப்யாம் பாத்யந்தே மூடமாநவாஃ ॥ ௨,௪௯.

காலை எழுந்தவுடன் கழிவறை செல்லும் அவசியம், மதியம் பசித்தும் தாகத்தாலும், இரவில் காமமும் தூக்கமும்—இவை எல்லாம் அறிவில்லாத மனிதரைத் தொந்தரவு செய்கின்றன.

ஸ்வதேஹதநதாராதிநிரதாஃ ஸர்வஜந்தவஃ । ஜாயந்தே ச ம்ரியந்தே ச ஹா ஹந்தாஜ்ஞாநமோஹிதாஃ ॥ ௨,௪௯.

தன் உடல், செல்வம், மனைவி முதலியவற்றில் மனதை வைத்திருக்கும் எல்லா உயிர்களும், அறியாமையால் மயங்கி பிறந்து மறிகின்றனர்.

தஸ்மாத்ஸங்கஃ ஸதா த்யாஜ்யஃ ஸசேத்த்யக்தும் ந ஶக்யதே । மஹத்பிஃ ஸஹ கர்தவ்யஃ ஸந்தஃ ஸங்கஸ்ய பேஷஜம் ॥ ௨,௪௯.

ஆகையால், பாசத்தை எப்போதும் விட்டு விட வேண்டும்; அது முடியவில்லை என்றால், பெரியோர்களுடன் நட்பு கொள்ள வேண்டும்; நல்லோரின் நட்பு தான் பாசத்திற்கு மருந்து.

ஸத்ஸங்கஶ்ச விவேகஶ்ச நிர்மலம் நயநத்வயம் । யஸ்ய நாஸ்தி நரஃ ஸோऽந்தஃ கதம் ந ஸ்யாதமார்ககஃ ॥ ௨,௪௯.

நல்லோரின் நட்பு, பகுத்தறிவு, தூய பார்வை இவை இல்லாதவன் குருடனே; அவன் தவறான வழியில் போகவில்லை என எப்படி சொல்ல முடியும்?

ஸ்வஸ்வவர்ணாஶ்ரமாசாரநிரதாஃ ஸர்வமாநவாஃ । ந ஜாநந்தி பரம் தர்மம் வ்ரு'தா நஶ்யந்தி தாம்பிகாஃ ॥ ௨,௪௯.

தன் சாதி, வாழ்க்கை முறையில் மட்டும் மனதை வைத்திருக்கும் எல்லா மனிதர்களும், உயர்ந்த தர்மத்தை அறியாமல், பொய்யாக நடிக்கும் போது வீணாக அழிகின்றனர்.

கிமாயாஸபராஃ கேசித்வ்ரதசர்யாதிஸம்யுதாஃ । அஜ்ஞாநஸம்வ்ரு'தாத்மாநஃ ஸஞ்சரந்தி ப்ரசாரகாஃ ॥ ௨,௪௯.

சிலர் விரதம், தவம் என்று முயற்சி செய்து, அறியாமையில் மூடப்பட்டு, உலகில் சுற்றித் திரிகிறார்கள், ஏன்?

நாமமாத்ரேண ஸந்துஷ்டாஃ கர்மகாண்டரதா நராஃ । மந்த்ரோச்சாரணஹோமாத்யைர்ப்ராமிதாஃ க்ரதுவிஸ்தரைஃ ॥ ௨,௪௯.

வேள்வி, பூஜை போன்ற கிரியைகளில் மட்டும் மனம் வைத்து, பெயருக்கு மட்டும் திருப்தி அடைந்து, மந்திரம் சொல்வது, ஹோமம் செய்வது, பல்வேறு யாகங்கள் செய்வதில் மயங்கி விடுகிறார்கள்.

ஏகபுக்தோபவாஸாத்யைர்நியமைஃ காயஶோஷணைஃ । மூடாஃ பரோக்ஷமிச்சந்தி மம மாயாவிமோஹிதாஃ ॥ ௨,௪௯.

என் மாயையால் மயங்கிய அறியாமை உடையவர்கள், ஒருநாள் ஒருமுறை உண்பது, உண்ணாமை, உடலை வாடச் செய்வது போன்ற கட்டுப்பாடுகள் மூலம் தெரியாத ஒன்றை அடைய விரும்புகிறார்கள்.

தேஹதண்டநமாத்ரேண கா முக்திரவிவேகிநாம் । வல்மீகதாடநாதேவ ம்ரு'தஃ கிந்நு மஹோரகஃ ॥ ௨,௪௯.

உடலை வேதனைப்படுத்துவதால் அறிவில்லாதவர்களுக்கு என்ன விடுதலை கிடைக்கும்? உழவாரால் அடிபட்ட பெரிய பாம்பு இறந்தால் அது விடுதலை பெறுமா?

ஜடாபாராஜிநைர்யுக்தா தாம்பிகா வேஷதாரிணஃ । ப்ரமந்தி ஜ்ஞாநிவல்லோகே ப்ராமயந்தி ஜநாநபி ॥ ௨,௪௯.

முடி முடிகள், மான் தோல் போன்றவை அணிந்து, தவசு வேடம் பூண்ட புறம்போக்கு மனிதர்கள், உலகில் ஞானிகள் போல் சுற்றி, மற்றவர்களையும் வழிகேடாக்குகிறார்கள்.

ஸம்ஸாரஜஸுகாஸக்தம் ப்ரஹ்மஜ்ஞோऽஸ்மீதிவாதிநம் । கர்மப்ரஹ்மோபயப்ரஷ்டம் தம் த்யஜேதந்த்யஜம் யதா ॥ ௨,௪௯.

உலக இன்பங்களில் ஆசை கொண்டு, தான் பரம்பொருளை அறிந்தவன் என்று சொல்வவன், கர்மமும் ஞானமும் இரண்டும் இழந்தவன்; அவனை சாதி வெளியேற்றப்படுபவரைப் போல் விட்டு விட வேண்டும்.

க்ரு'ஹாரண்யஸமா லோகே கதவ்ரீடா திகம்பராஃ । சரந்தி கர்தபாத்யாஶ்ச விரக்தாஸ்தே பவந்தி கிம் ॥ ௨,௪௯.

இந்த உலகில், வீடு, காடு எங்கும் வெட்கம் இழந்து, நிர்வாணமாகச் சுற்றும் கழுதை போன்றவர்கள் உண்மையில் விருப்பமில்லாதவர்களா?

ம்ரு'த்பஸ்மோத்தூலநாதேவ முக்தாஃ ஸ்யுர்யதி மாநவாஃ । ம்ரு'த்பஸ்மவாஸீ நித்யம் ஶ்வா ஸ கிம் முக்தோ பவிஷ்யதி ॥ ௨,௪௯.

மண் அல்லது புழை பூசுவதால் மனிதர்கள் விடுதலை பெறுகிறார்கள் என்றால், எப்போதும் மண், புழையில் வாழும் நாய் விடுதலை பெறுமா?

த்ரு'ணபர்ணோதகாஹாராஃ ஸததம் வநவாஸிநஃ । ஜம்பூகாகும்ரு'காத்யாஶ்ச தாபஸாஸ்தே பவந்தி கிம் ॥ ௨,௪௯.

எப்போதும் காட்டில் வாழ்ந்து, புல், இலை, தண்ணீர் மட்டும் உண்பவர்கள், நரி, எலி, மான் போன்றவைகள் தவசு ஆவார்கள் என்று சொல்லலாமா?

ஆஜந்மமரணாந்தஞ்ச கங்காதிதடிநீஸ்திதாஃ । மண்டூகமத்ஸ்யப்ரமுகா யோகிநஸ்தே பவந்தி கிம் ॥ ௨,௪௯.

பிறப்பிலிருந்து இறப்பு வரை கங்கை போன்ற நதிக்கரையில் வாழும் தவளை, மீன் முதலியவை யோகிகள் ஆகிவிடுவார்களா?

பாராவதாஃ ஶிலாஹாராஃ கதாசிதபி சாதகாஃ । ந பிபந்தி மஹீதோயம் வ்ரதிநஸ்தே பவந்தி கிம் ॥ ௨,௪௯.

கல்லை உண்ப புறாக்கள், பூமியில் உள்ள நீரை ஒருபோதும் குடிக்காத சாடகப் பறவைகள்—இவை விரதம் கொண்டதால் தவசு ஆவதா?

தஸ்மாந்நித்யாதிகம் கர்ம லோகரஞ்ஜநகாரகம் । மோக்ஷஸ்ய காரணம் ஸாக்ஷாதத்த்வஜ்ஞாந ககேஶ்வர ॥ ௨,௪௯.

ஆகையால், உலக மக்களை மகிழ்விக்க மட்டும் செய்யும் தினசரி மற்றும் பிற கர்மங்கள் நேரடி விடுதலைக்குக் காரணம் அல்ல, உண்மையான அறிவே விடுதலைக்குக் காரணம், பறவைகளின் தலைவனே.

ஷர்ட்ஶநமஹாகூபே பதிதாஃ பஶவஃ கக । பரமார்தம் ந ஜாநந்தி பஶுபாஶநியந்த்ரிதாஃ ॥ ௨,௪௯.

ஆறு தர்க்கக் குழிகளில் விழுந்த மிருகங்கள் போல், அறியாமை பாசத்தில் கட்டுண்டவர்கள், பரமார்த்தத்தை அறியமாட்டார்கள், பறவையே.

வேதஶாஸ்த்ரார்ணவைர்கேரைருஹ்யமாநா இதஸ்ததஃ । ஷடூர்மிநிக்ரஹக்ரஸ்தாஸ்திஷ்டந்தி ஹி குதார்கிகாஃ ॥ ௨,௪௯.

வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் அலைகளால் இங்கும் அங்கும் சுழற்றப்பட்டு, ஆறு உள்ளக விரோதங்கள் பிடியில் சிக்கியவர்கள், தவறான வாதிகள் ஆகவே இருப்பார்கள்.

வேதாகமபுராணஜ்ஞஃ பரமார்தம் ந வேத்தி யஃ । விடம்பகஸ்ய தஸ்யைவ தத்ஸர்வம் காகபாஷிதம் ॥ ௨,௪௯.

வேதம், ஆகமம், புராணம் அனைத்தையும் அறிந்தும், பரமார்த்தத்தை அறியாதவன் சொல்வன அனைத்தும் காகம் கத்துவது போல், கேலி செய்யத்தக்கவை.

இதம் ஜ்ஞாநமிதம் ஜ்ஞேயமிதி சிந்தாஸமாகுலாஃ । படந்த்யஹர்நிஶம் ஶாஸ்த்ரம் பரதத்த்வபராங்முகாஃ ॥ ௨,௪௯.

'இது அறிவு, இது அறிய வேண்டியது' என்று எண்ணங்களால் குழம்பி, பகல் இரவு என்றும் சாஸ்திரம் படித்தாலும், பரமார்த்தத்தைத் திரும்பி விடுகிறார்கள்.

வாக்யச்சந்தோநிபந்தேந காவ்யாலங்காரஶோபிதாஃ । சிந்தயா துஃகிதா மூடாஸ்திஷ்டந்தி வ்யாகுலேந்த்ரியாஃ ॥ ௨,௪௯.

கவிதை அலங்காரங்களால் அழகுபடுத்தப்பட்ட சொற்கள் கொண்டு, தங்களது எண்ணங்களால் துயருற்று, உணர்வுகள் கலங்கிய அறியாமை உடையவர்கள் துக்கத்தில் வாழ்கிறார்கள்.

அந்யதா பரமம் தத்த்வம் ஜநாஃ க்லிஶ்யந்தி சாந்யதா । அந்யதா ஶாஸ்த்ரஸத்பாவோ வ்யாக்யாம் குர்வந்தி சாந்யதா ॥ ௨,௪௯.

மக்கள் பரமார்த்தத்தை தவறாகப் புரிந்து துன்பப்படுகிறார்கள்; அதுபோல் சாஸ்திரத்தின் உண்மையான பொருளையும் பலவிதமாகத் தவறாக விளக்குகிறார்கள்.

கதயந்த்யுவந்மநீபாவம் ஸ்வயம் நாநுபவந்தி ச । அஹங்காரஸ்தாஃ கேசிதுபதேஶாதிவார்ஜிதாஃ ॥ ௨,௪௯.

அவர்கள் பரம ஒன்றுடன் ஒன்றாகும் நிலையைப் பற்றி பேசினாலும், தாமாக அனுபவிக்கவில்லை; சிலர், அகங்காரத்தால் உபதேசத்தையும் வழிகாட்டுதலையும் மறுக்கிறார்கள்.

படந்தி வேதஶாஸ்த்ராணி போதயந்தி பரஸ்பரம் । ந ஜாநந்தி பரம் தத்த்வம் தர்வீ பாகரஸம் யதா ॥ ௨,௪௯.

அவர்கள் வேதம், சாஸ்திரம் படித்து, ஒருவருக்கொருவர் போதித்தாலும், பரமார்த்தத்தை அறியவில்லை; அது உணவு ரசத்தை அறியாத கரண்டி போல்.

ஶிரோ வஹதி புஷ்பாணி கந்தம் ஜாநாதி நாஸிகா । படந்தி வேதஶாஸ்த்ராணி துர்லபோ பாவபோதகஃ ॥ ௨,௪௯.

தலை மலர்களை சுமக்கும், மூக்கு வாசனையை உணரும்; வேதங்களையும் நூல்களையும் பலர் ஓதுகிறார்கள், ஆனால் அவற்றின் உண்மையான அர்த்தத்தை உணர்பவர் மிகவும் அரியவர்.

தத்த்வமாத்மஸ்தமஜ்ஞாத்வா மூடஃ ஶாஸ்த்ரேஷு முஹ்யதி । கோபஃ கக்ஷாகதே ச்சாகே கூபம் பஶ்யதி துர்மதிஃ ॥ ௨,௪௯.

உள்ளுக்குள்ளே இருக்கும் உண்மைத் தன்மையை அறியாமல், அறிவில்லாதவன் நூல்களில் குழம்புகிறான்; அது பசு மேய்ப்பவன் தூரத்தில் கிணற்றைப் பார்த்து, அடைக்கலையில் இருக்கும் ஆட்டைக் கண்டு குழப்பம் அடைவதைப் போல.