கருடபுராணம்

தோயபேநஸமே தேஹே ஜீவேநாக்ரம்ய ஸம்ஸ்திதே । அநித்யாப்ரயஸவாஸே கத திஷ்டதி நிர்பயஃ ॥ ௨,௪௯.

நீர் குமிழியைப் போல நிலையற்ற உடலில் உயிர் தங்கியிருக்க, இந்த நிலையற்ற வீட்டில் வாழும் போது, யார் பயமில்லாமல் இருக்க முடியும்?

அஹிதே ஹிதஸம்ஜ்ஞஃ ஸ்யாதத்ருவே த்ருவஸம்ஜ்ஞகஃ । அநர்தே சார்தவிஜ்ஞாநஃ ஸ்வமர்தம் யோ ந வேத்தி ஸஃ ॥ ௨,௪௯.

தீமையை நன்மை என்று, நிலையற்றதை நிலையானது என்று, பயனற்றதைப் பயனுள்ளதாக நினைப்பவன், தன் உண்மையான நலனை அறியாதவன்.

பஶ்யந்நபி ப்ரஸ்கலதி ஶ்ரு'ண்வந்நபி ந புத்யதி । படந்நபி ந ஜாநாதி தேவமாயாவிமோஹிதஃ ॥ ௨,௪௯.

பார்த்தும் தடுமாறுகிறான்; கேட்டும் புரிந்துகொள்வதில்லை; படித்தும் அறியவில்லை; தெய்வ மாயையால் மயங்குகிறான்.

தந்நிமஜ்ஜஜ்ஜகதிதம் கம்பீரே காலஸாகரே । ம்ரு'த்யுரோகஜராக்ராஹைர்ந கஶ்சிதபி புத்யதே ॥ ௨,௪௯.

இந்த உலகம் முழுவதும், ஆழமான காலத்தின் கடலில் மூழ்குகிறது; மரணம், நோய், முதுமை எனும் முதலைகளால் பிடிக்கப்பட்டு, யாரும் விழிப்பதில்லை.

ப்ரதிக்ஷணபயம் காலஃ க்ஷீயமாணோ ந லக்ஷ்யதே । ஆமகும்ப இவாம்பஃ ஸ்தோ விஶீர்ணோ ந விபாவ்யதே ॥ ௨,௪௯.

நேரம் ஒவ்வொரு கணமும் குறைந்து, பயத்தை உண்டாக்கினாலும், அதை யாரும் கவனிப்பதில்லை; உடைந்த பானையில் நீர் சுருண்டு போகும் போதைப் போல்.

யுஜ்யதே வேஷ்டநம் வாயோராகாஶஸ்ய ச கண்டநம் । க்ரதநஞ்ச தரங்காணாமாஸ்தா நாயுஷி யுஜ்யதே ॥ ௨,௪௯.

காற்றை கட்டி வைக்கலாம், ஆகாயத்தை உடைக்கலாம், அலைகளை நூலாகக் கட்டலாம்; ஆனால், ஆயுள் நிலைத்திருக்கும் என்று நம்புவது பொருந்தாது.

ப்ரு'திவீ தஹ்யதே யேந மேருஶ்சாபி விஶீர்யதே । ஶுஷ்யதே ஸாகரஜலம் ஶரீரஸ்ய ச கா கதா ॥ ௨,௪௯.

பூமியை எரிக்கும், மேரு மலையையும் சிதைக்கும், கடல் நீரையும் உலர்க்கும் ஒன்று இருக்கையில், உடலைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்?

அபத்யம் மே கலத்ரம் மே தநம் மே பாந்தவாஶ்ச மே । ஜல்பந்தமிதி மர்த்யாஜம் ஹந்தி காலவ்ரு'கோ பலாத் ॥ ௨,௪௯.

"என் பிள்ளை, என் மனைவி, என் செல்வம், என் உறவினர்" என்று மனிதன் சொல்வதற்கிடையில், காலம் என்னும் ஓநாய் அவனை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடிக்கிறது.

இதம் க்ரு'தமிதம் கார்யமிதமந்யத்க்ரு'தாக்ரு'தம் । ஏவமீஹாஸமாயுக்தம் க்ரு'தாந்தஃ குருதே வஶம் ॥ ௨,௪௯.

"இது முடிந்தது, இது செய்ய வேண்டும், இது வேறு ஒன்று, முடிந்ததா இல்லையா" என்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் போதே, இறப்பு அவனை வசப்படுத்துகிறது.

ஶ்வஃ கார்யமத்ய குர்வீத பூர்வாஹ்நே சாபராஹ்நிகம் । ந ஹி ம்ரு'த்யுஃ ப்ரதீக்ஷேத க்ரு'தம் வாப்யத வாக்ரு'தம் ॥ ௨,௪௯.

நாளை செய்ய வேண்டியதை இன்று செய்ய வேண்டும்; காலை செய்ய வேண்டியதை பிற்பகலில் செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில், இறப்பு, செயல் முடிந்ததா இல்லையா என்று காத்திருக்காது.

ஜராதர்ஶிதபந்தாநம் ப்ரசண்டவ்யாதிஸைநிகம் । அதிஷ்டிதோ ம்ரு'த்யுஶத்ரும் த்ராதாரம் கிம் ந பஶ்யதி ॥ ௨,௪௯.

முதுமை வழியை காட்டி, கொடிய நோய்கள் படையெடுத்து, எதிரே மரணம் பகைவனாக நின்றிருக்க, அவனிலிருந்து காப்பாற்றும் வழியை ஏன் யாரும் பார்க்கவில்லை?

த்ரு'ஷ்ணாஸூசீவிநிர்பிந்நம் ஸிக்தம் விஷயஸர்பிஷா । ராகத்வேஷாநலே பக்வம் ம்ரு'த்யுரஶ்ராதி மாநவம் ॥ ௨,௪௯.

ஆசை என்னும் ஊசியால் குத்தப்பட்டு, உலக இன்பங்கள் என்னும் நெய்யில் நனைந்து, விருப்பு வெறுப்பு என்னும் தீயில் வெந்து, இறப்பு மனிதனை விழுங்குகிறது.

பாலாம்ஶ்ச யௌவநஸ்தாம்ஶ்ச வ்ரு'த்தாந கர்பகதாநபி । ஸர்வாநாவிஶதே ம்ரு'த்யுரேவம்பூமிதம் ஜகத் ॥ ௨,௪௯.

குழந்தைகள், இளமையில் உள்ளவர்கள், முதியோர், கூடவே கருவில் இருக்கும் குழந்தைகளையும் இறப்பு எவரையும் விட்டு விடுவதில்லை; இப்படித்தான் இந்த உலகம் அமைந்துள்ளது.

ஸ்வதேஹமபி ஜீவோऽயம் முக்த்வா யாதி யமாலயம் । ஸ்த்ரீமாத்ரு'பித்ரு'புத்த்ராதிஸம்பந்தஃ கேந ஹேதுநா ॥ ௨,௪௯.

இந்த உயிர், தன் உடலைக்கூட விட்டுவிட்டு, இறப்புக்குப் பிறகு எமனிடம் செல்கிறது; அப்படி இருக்க, மனைவி, தாய், தந்தை, மகன் போன்றோரிடம் பற்றுதல் ஏன்?

துஃ கமூலம் ஹி ஸம்ஸாரஃ ஸ யஸ்யாஸ்தி ஸ துஃ கிதஃ । தஸ்ய த்யாகஃ க்ரு'தோ யேந ஸ ஸுகீ நாபரஃ க்வசித் ॥ ௨,௪௯.

இந்த உலக வாழ்க்கை துன்பத்தின் மூலமாக இருப்பவர்களுக்கு எப்போதும் துயரம் தான்; அதை விட்டுவிட்டவர் மட்டுமே சந்தோஷமாக இருப்பார், வேறு யாரும் இல்லை.

ப்ரபவம் ஸர்வதுஃ காநாமாலயம் ஸகலாபதாம் । ஆஶ்ரயம் ஸர்வபாபாநாம் ஸம்ஸாரம் வர்ஜயேத்க்ஷணாத் ॥ ௨,௪௯.

எல்லா துன்பங்களுக்கும் காரணமான, எல்லா இடருக்கும் வீடாகிய, பாவங்களுக்குச் சாயலாகிய இந்த உலக வாழ்க்கையை உடனே விட்டு விட வேண்டும்.

லோஹதாருமயைஃ பாஶைஃ புமாந்பத்தோ விமுச்யதே । புத்த்ரதாரமயைஃ பாஶைர்முச்யதே ந கதாசந ॥ ௨,௪௯.

இரும்பு மரம் போன்ற சங்கிலிகளால் கட்டப்பட்டவன் விடுதலை பெறலாம்; ஆனால் மகன் மனைவி போன்ற பாசத்தால் கட்டப்பட்டவன் ஒருபோதும் விடுபட முடியாது.

யாவதஃ குருதே ஜந்துஃ ஸம்பந்தாந்மநஸஃ ப்ரியாந் । தாவந்தோऽஸ்ய நிகந்யந்தே ஹ்ரு'தயே ஶோகஶங்கவஃ ॥ ௨,௪௯.

ஒரு உயிர், மனதில் எத்தனை பேரை நேசித்து பந்தம் அமைக்கிறானோ, அவ்வளவு துயரம்படிகள் அவன் இதயத்தில் குத்தப்படுகின்றன.

வஞ்சிதாஶேஷவித்தைஸ்தைர்நித்யம் லோகோ விநாஶிதஃ । ஹா ஹந்த விஷயாஹாரைர்தேஹஸ்தோந்த்ரியதஸ்கரைஃ ॥ ௨,௪௯.

உலகம் எப்போதும், சொத்து வைத்திருப்பதாக காட்டி மற்றவர்களை ஏமாற்றி, உடலில் உள்ள ஐம்புலங்கள் என்னும் திருடர்களால் உலக இன்பங்களை அனுபவிப்பவர்களால் அழிகிறது.

மாம்ஸலுப்தோ யதா மத்ஸ்யோ லோஹஶங்கும் ந பஶ்யதி । ஸுகலுப்தஸ்ததா தேஹீ யமவாதாம் ந பஶ்யதி ॥ ௨,௪௯.

மீன் இறைச்சிக்கு ஆசைப்பட்டு இரும்புக் கொக்கியைப் பார்க்காமல் விழுந்து விடும் போல, உடல் இன்பத்திற்கு ஆசைப்பட்ட மனிதன் எமனின் பாசத்தைப் பார்க்க முடியாமல் விழுந்து விடுகிறான்.

ஹிதாஹிதம் ந ஜாநந்தோ நித்யமுந்மார்ககாமிநஃ । குக்ஷிபூரணநிஷ்டா யே தே நரா நாரகாஃ கக ॥ ௨,௪௯.

எது நல்லது, எது தீமை என்று அறியாமல், எப்போதும் தவறான வழியில் சென்று, வயிற்றை நிரப்புவதையே குறிக்கோளாகக் கொண்ட மனிதர்கள், பறவையே, நரகத்திற்கு போகிறார்கள்.

நித்ராபீமைதுநாஹாராஃ ஸர்வேஷாம் ப்ராணிநாம் ஸமாஃ । ஜ்ஞாநவாந்மாநவஃ ப்ரோக்தோ ஜ்ஞாநஹீநஃ பஶுஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ॥ ௨,௪௯.

உறக்கம், பயம், காமம், உணவு எல்லா உயிர்களுக்கும் ஒன்றே; அறிவுள்ளவன் மனிதன் என்று அழைக்கப்படுகிறான், அறிவில்லாதவன் மிருகம் என்று கருதப்படுகிறான்.

ப்ரபாதே மலமூத்த்ராப்யாம் க்ஷுத்த்ரு'ட்ப்யாம் மத்யகே ரவௌ । ராத்ரௌ மதநநித்ராப்யாம் பாத்யந்தே மூடமாநவாஃ ॥ ௨,௪௯.

காலை எழுந்தவுடன் கழிவறை செல்லும் அவசியம், மதியம் பசித்தும் தாகத்தாலும், இரவில் காமமும் தூக்கமும்—இவை எல்லாம் அறிவில்லாத மனிதரைத் தொந்தரவு செய்கின்றன.

ஸ்வதேஹதநதாராதிநிரதாஃ ஸர்வஜந்தவஃ । ஜாயந்தே ச ம்ரியந்தே ச ஹா ஹந்தாஜ்ஞாநமோஹிதாஃ ॥ ௨,௪௯.

தன் உடல், செல்வம், மனைவி முதலியவற்றில் மனதை வைத்திருக்கும் எல்லா உயிர்களும், அறியாமையால் மயங்கி பிறந்து மறிகின்றனர்.

தஸ்மாத்ஸங்கஃ ஸதா த்யாஜ்யஃ ஸசேத்த்யக்தும் ந ஶக்யதே । மஹத்பிஃ ஸஹ கர்தவ்யஃ ஸந்தஃ ஸங்கஸ்ய பேஷஜம் ॥ ௨,௪௯.

ஆகையால், பாசத்தை எப்போதும் விட்டு விட வேண்டும்; அது முடியவில்லை என்றால், பெரியோர்களுடன் நட்பு கொள்ள வேண்டும்; நல்லோரின் நட்பு தான் பாசத்திற்கு மருந்து.

ஸத்ஸங்கஶ்ச விவேகஶ்ச நிர்மலம் நயநத்வயம் । யஸ்ய நாஸ்தி நரஃ ஸோऽந்தஃ கதம் ந ஸ்யாதமார்ககஃ ॥ ௨,௪௯.

நல்லோரின் நட்பு, பகுத்தறிவு, தூய பார்வை இவை இல்லாதவன் குருடனே; அவன் தவறான வழியில் போகவில்லை என எப்படி சொல்ல முடியும்?

ஸ்வஸ்வவர்ணாஶ்ரமாசாரநிரதாஃ ஸர்வமாநவாஃ । ந ஜாநந்தி பரம் தர்மம் வ்ரு'தா நஶ்யந்தி தாம்பிகாஃ ॥ ௨,௪௯.

தன் சாதி, வாழ்க்கை முறையில் மட்டும் மனதை வைத்திருக்கும் எல்லா மனிதர்களும், உயர்ந்த தர்மத்தை அறியாமல், பொய்யாக நடிக்கும் போது வீணாக அழிகின்றனர்.

கிமாயாஸபராஃ கேசித்வ்ரதசர்யாதிஸம்யுதாஃ । அஜ்ஞாநஸம்வ்ரு'தாத்மாநஃ ஸஞ்சரந்தி ப்ரசாரகாஃ ॥ ௨,௪௯.

சிலர் விரதம், தவம் என்று முயற்சி செய்து, அறியாமையில் மூடப்பட்டு, உலகில் சுற்றித் திரிகிறார்கள், ஏன்?

நாமமாத்ரேண ஸந்துஷ்டாஃ கர்மகாண்டரதா நராஃ । மந்த்ரோச்சாரணஹோமாத்யைர்ப்ராமிதாஃ க்ரதுவிஸ்தரைஃ ॥ ௨,௪௯.

வேள்வி, பூஜை போன்ற கிரியைகளில் மட்டும் மனம் வைத்து, பெயருக்கு மட்டும் திருப்தி அடைந்து, மந்திரம் சொல்வது, ஹோமம் செய்வது, பல்வேறு யாகங்கள் செய்வதில் மயங்கி விடுகிறார்கள்.