கருடபுராணம்

ஆத்மைவ யதி நாத்மாநமஹீதேப்யோ நிவாரயேத் । கோऽந்யோ ஹிதகரஸ்தஸ்மாதாத்மாநம் ஸுகயிஷ்யதி ॥ ௨,௪௯.

தான் தன்னைத் தானே தீங்குகளிலிருந்து காக்கவில்லை என்றால், வேறு யார் தன்னை மகிழ்விப்பார்?

இஹைவ நரகவ்யாதேஶ்சிகித்ஸாம் ந கரோதி யஃ । கத்வா நிரௌஷதம் தேஶம் வ்யாதிம்தஃ கிம் கரிஷ்யதி ॥ ௨,௪௯.

இங்கேயே நரக நோய்க்கு மருந்து செய்யாதவன், மருந்தில்லாத இடத்துக்குச் சென்றபின், அந்த நோயால் பாதிக்கப்பட்டு என்ன செய்ய முடியும்?

வ்யாக்ரீவாஸ்தே ஜரா சாயுர்யாதி பிந்நகடாம்புவத் । நிக்நந்தி ரிபுவத்ரோகாஸ்தஸ்மாச்ச்ரேயஃ ஸமப்யஸேத ॥ ௨,௪௯.

புலி போல முதுமை வந்து சேரும்; உடல் உடைந்த குடத்தில் நீர் போல் உயிர் போய்விடும்; நோய்கள் பகைவரைப் போல் அழிக்கின்றன; ஆகவே, நல்லதைப் பழக வேண்டும்.

யாவந்நாஶ்ரயதே துஃ கம் யாவந்நாயாந்தி சாபதஃ । யாவந்நேந்த்ரியவைகல்யம் தாவச்ச்ரேயஃ ஸமப்யஸேத் ॥ ௨,௪௯.

துன்பம் வருமுன், இடர் எட்டுமுன், உணர்வுகள் குன்றுமுன், நன்மை தரும் செயல்களை முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

யாவத்திஷ்டதி தேஹோऽயம் தாவத்தத்த்வம் ஸமப்யஸேத் । ஸந்தீப்தகோஶபவநே கூபம் கநதி துர்மதிஃ ॥ ௨,௪௯.

இந்த உடல் இருக்கும் வரை உண்மைத் தேடலை மேற்கொள்ள வேண்டும்; அறியாமை உடையவன், வீட்டில் தீப்பிடித்தபின் தான் கிணறு தோண்டுவான்.

காலோ ந ஜ்ஞாயதே நாநாகார்யைஃ ஸம்ஸாரஸம்பவைஃ । ஸுகம் துஃகம் ஜநோ ஹந்த ந வேத்தி ஹிதமாத்மநஃ ॥ ௨,௪௯.

நேரம் எப்போது போய்விடும் என்று அறிய முடியாது; உலக வாழ்க்கை வேலைகளால் நிரம்பி உள்ளது. மக்கள், சந்தோஷத்திலும் துயரிலும், தங்களுக்குப் பயன் தருவது எது என்று உணர்வதில்லை.

ஜாதாநார்தாந்ம்ரு'தாநாபத்பஷ்டாந்த்ரு'ஷ்ட்வா ச துஃ கிதாந் । லோகோ மோஹஸுராம் பீத்வா ந பிபேதி கதாசந ॥ ௨,௪௯.

பிறப்பிலேயே துன்பம் அனுபவிப்பவர்களையும், இறந்தவர்களையும், இடர்பட்டவர்களையும், துயரால் வாடுபவர்களையும் பார்த்தும், உலக மக்கள் மயக்க மதுவை குடித்தவர்கள் போல், ஒருபோதும் பயப்படுவதில்லை.

ஸம்பதஃ ஸ்வப்நஸம்காஶா யௌவநம் குஸுமோபமம் । தடிச்சபலமாயுஷ்யம் கஸ்ய ஸ்யாஜ்ஜாநதோ த்ரு'திஃ ॥ ௨,௪௯.

செல்வம் கனவில் போன்றது; இளமை மலரைப் போல விரைவில் உதிரும்; ஆயுள் மின்னலைப் போல நிலையற்றது. இதை அறிந்தவனுக்கு நிலைத்த மனம் எப்படி இருக்கும்?

ஶதம் ஜீவிதமத்யல்பம் நித்ராலஸ்யைஸ்ததர்தகம் । பால்யரோகஜராதுஃ கைரல்பம் ததபி நிஷ்பலம் ॥ ௨,௪௯.

நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வது கூட மிகக் குறைவு; சோம்பேறிகளுக்கும் அதிகமாக உறங்குபவர்களுக்கும் அதில் பாதி மட்டும் தான்; மீதமுள்ள காலம், பிள்ளைத்தனம், நோய், முதுமை ஆகிய துயரால் போய்விடும்; அதுவும் பயனற்றதாகும்.

ப்ராரப்தவ்யே நிருத்யோகீ ஜாகர்தவ்யே ப்ரஸுப்தகஃ । விஶ்வஸ்தஶ்ச பயஸ்தாநே ஹா நரஃ கோ ந ஹந்யதே ॥ ௨,௪௯.

செய்ய வேண்டிய வேளையில் சோம்பல், விழிக்க வேண்டிய நேரத்தில் தூக்கம், அபாயத்தில் நம்பிக்கை—இப்படி இருப்பவன் அழிவதைத் தவிர்க்க முடியுமா?

தோயபேநஸமே தேஹே ஜீவேநாக்ரம்ய ஸம்ஸ்திதே । அநித்யாப்ரயஸவாஸே கத திஷ்டதி நிர்பயஃ ॥ ௨,௪௯.

நீர் குமிழியைப் போல நிலையற்ற உடலில் உயிர் தங்கியிருக்க, இந்த நிலையற்ற வீட்டில் வாழும் போது, யார் பயமில்லாமல் இருக்க முடியும்?

அஹிதே ஹிதஸம்ஜ்ஞஃ ஸ்யாதத்ருவே த்ருவஸம்ஜ்ஞகஃ । அநர்தே சார்தவிஜ்ஞாநஃ ஸ்வமர்தம் யோ ந வேத்தி ஸஃ ॥ ௨,௪௯.

தீமையை நன்மை என்று, நிலையற்றதை நிலையானது என்று, பயனற்றதைப் பயனுள்ளதாக நினைப்பவன், தன் உண்மையான நலனை அறியாதவன்.

பஶ்யந்நபி ப்ரஸ்கலதி ஶ்ரு'ண்வந்நபி ந புத்யதி । படந்நபி ந ஜாநாதி தேவமாயாவிமோஹிதஃ ॥ ௨,௪௯.

பார்த்தும் தடுமாறுகிறான்; கேட்டும் புரிந்துகொள்வதில்லை; படித்தும் அறியவில்லை; தெய்வ மாயையால் மயங்குகிறான்.

தந்நிமஜ்ஜஜ்ஜகதிதம் கம்பீரே காலஸாகரே । ம்ரு'த்யுரோகஜராக்ராஹைர்ந கஶ்சிதபி புத்யதே ॥ ௨,௪௯.

இந்த உலகம் முழுவதும், ஆழமான காலத்தின் கடலில் மூழ்குகிறது; மரணம், நோய், முதுமை எனும் முதலைகளால் பிடிக்கப்பட்டு, யாரும் விழிப்பதில்லை.

ப்ரதிக்ஷணபயம் காலஃ க்ஷீயமாணோ ந லக்ஷ்யதே । ஆமகும்ப இவாம்பஃ ஸ்தோ விஶீர்ணோ ந விபாவ்யதே ॥ ௨,௪௯.

நேரம் ஒவ்வொரு கணமும் குறைந்து, பயத்தை உண்டாக்கினாலும், அதை யாரும் கவனிப்பதில்லை; உடைந்த பானையில் நீர் சுருண்டு போகும் போதைப் போல்.

யுஜ்யதே வேஷ்டநம் வாயோராகாஶஸ்ய ச கண்டநம் । க்ரதநஞ்ச தரங்காணாமாஸ்தா நாயுஷி யுஜ்யதே ॥ ௨,௪௯.

காற்றை கட்டி வைக்கலாம், ஆகாயத்தை உடைக்கலாம், அலைகளை நூலாகக் கட்டலாம்; ஆனால், ஆயுள் நிலைத்திருக்கும் என்று நம்புவது பொருந்தாது.

ப்ரு'திவீ தஹ்யதே யேந மேருஶ்சாபி விஶீர்யதே । ஶுஷ்யதே ஸாகரஜலம் ஶரீரஸ்ய ச கா கதா ॥ ௨,௪௯.

பூமியை எரிக்கும், மேரு மலையையும் சிதைக்கும், கடல் நீரையும் உலர்க்கும் ஒன்று இருக்கையில், உடலைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்?

அபத்யம் மே கலத்ரம் மே தநம் மே பாந்தவாஶ்ச மே । ஜல்பந்தமிதி மர்த்யாஜம் ஹந்தி காலவ்ரு'கோ பலாத் ॥ ௨,௪௯.

"என் பிள்ளை, என் மனைவி, என் செல்வம், என் உறவினர்" என்று மனிதன் சொல்வதற்கிடையில், காலம் என்னும் ஓநாய் அவனை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடிக்கிறது.

இதம் க்ரு'தமிதம் கார்யமிதமந்யத்க்ரு'தாக்ரு'தம் । ஏவமீஹாஸமாயுக்தம் க்ரு'தாந்தஃ குருதே வஶம் ॥ ௨,௪௯.

"இது முடிந்தது, இது செய்ய வேண்டும், இது வேறு ஒன்று, முடிந்ததா இல்லையா" என்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் போதே, இறப்பு அவனை வசப்படுத்துகிறது.

ஶ்வஃ கார்யமத்ய குர்வீத பூர்வாஹ்நே சாபராஹ்நிகம் । ந ஹி ம்ரு'த்யுஃ ப்ரதீக்ஷேத க்ரு'தம் வாப்யத வாக்ரு'தம் ॥ ௨,௪௯.

நாளை செய்ய வேண்டியதை இன்று செய்ய வேண்டும்; காலை செய்ய வேண்டியதை பிற்பகலில் செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில், இறப்பு, செயல் முடிந்ததா இல்லையா என்று காத்திருக்காது.

ஜராதர்ஶிதபந்தாநம் ப்ரசண்டவ்யாதிஸைநிகம் । அதிஷ்டிதோ ம்ரு'த்யுஶத்ரும் த்ராதாரம் கிம் ந பஶ்யதி ॥ ௨,௪௯.

முதுமை வழியை காட்டி, கொடிய நோய்கள் படையெடுத்து, எதிரே மரணம் பகைவனாக நின்றிருக்க, அவனிலிருந்து காப்பாற்றும் வழியை ஏன் யாரும் பார்க்கவில்லை?

த்ரு'ஷ்ணாஸூசீவிநிர்பிந்நம் ஸிக்தம் விஷயஸர்பிஷா । ராகத்வேஷாநலே பக்வம் ம்ரு'த்யுரஶ்ராதி மாநவம் ॥ ௨,௪௯.

ஆசை என்னும் ஊசியால் குத்தப்பட்டு, உலக இன்பங்கள் என்னும் நெய்யில் நனைந்து, விருப்பு வெறுப்பு என்னும் தீயில் வெந்து, இறப்பு மனிதனை விழுங்குகிறது.

பாலாம்ஶ்ச யௌவநஸ்தாம்ஶ்ச வ்ரு'த்தாந கர்பகதாநபி । ஸர்வாநாவிஶதே ம்ரு'த்யுரேவம்பூமிதம் ஜகத் ॥ ௨,௪௯.

குழந்தைகள், இளமையில் உள்ளவர்கள், முதியோர், கூடவே கருவில் இருக்கும் குழந்தைகளையும் இறப்பு எவரையும் விட்டு விடுவதில்லை; இப்படித்தான் இந்த உலகம் அமைந்துள்ளது.

ஸ்வதேஹமபி ஜீவோऽயம் முக்த்வா யாதி யமாலயம் । ஸ்த்ரீமாத்ரு'பித்ரு'புத்த்ராதிஸம்பந்தஃ கேந ஹேதுநா ॥ ௨,௪௯.

இந்த உயிர், தன் உடலைக்கூட விட்டுவிட்டு, இறப்புக்குப் பிறகு எமனிடம் செல்கிறது; அப்படி இருக்க, மனைவி, தாய், தந்தை, மகன் போன்றோரிடம் பற்றுதல் ஏன்?

துஃ கமூலம் ஹி ஸம்ஸாரஃ ஸ யஸ்யாஸ்தி ஸ துஃ கிதஃ । தஸ்ய த்யாகஃ க்ரு'தோ யேந ஸ ஸுகீ நாபரஃ க்வசித் ॥ ௨,௪௯.

இந்த உலக வாழ்க்கை துன்பத்தின் மூலமாக இருப்பவர்களுக்கு எப்போதும் துயரம் தான்; அதை விட்டுவிட்டவர் மட்டுமே சந்தோஷமாக இருப்பார், வேறு யாரும் இல்லை.

ப்ரபவம் ஸர்வதுஃ காநாமாலயம் ஸகலாபதாம் । ஆஶ்ரயம் ஸர்வபாபாநாம் ஸம்ஸாரம் வர்ஜயேத்க்ஷணாத் ॥ ௨,௪௯.

எல்லா துன்பங்களுக்கும் காரணமான, எல்லா இடருக்கும் வீடாகிய, பாவங்களுக்குச் சாயலாகிய இந்த உலக வாழ்க்கையை உடனே விட்டு விட வேண்டும்.

லோஹதாருமயைஃ பாஶைஃ புமாந்பத்தோ விமுச்யதே । புத்த்ரதாரமயைஃ பாஶைர்முச்யதே ந கதாசந ॥ ௨,௪௯.

இரும்பு மரம் போன்ற சங்கிலிகளால் கட்டப்பட்டவன் விடுதலை பெறலாம்; ஆனால் மகன் மனைவி போன்ற பாசத்தால் கட்டப்பட்டவன் ஒருபோதும் விடுபட முடியாது.

யாவதஃ குருதே ஜந்துஃ ஸம்பந்தாந்மநஸஃ ப்ரியாந் । தாவந்தோऽஸ்ய நிகந்யந்தே ஹ்ரு'தயே ஶோகஶங்கவஃ ॥ ௨,௪௯.

ஒரு உயிர், மனதில் எத்தனை பேரை நேசித்து பந்தம் அமைக்கிறானோ, அவ்வளவு துயரம்படிகள் அவன் இதயத்தில் குத்தப்படுகின்றன.

வஞ்சிதாஶேஷவித்தைஸ்தைர்நித்யம் லோகோ விநாஶிதஃ । ஹா ஹந்த விஷயாஹாரைர்தேஹஸ்தோந்த்ரியதஸ்கரைஃ ॥ ௨,௪௯.

உலகம் எப்போதும், சொத்து வைத்திருப்பதாக காட்டி மற்றவர்களை ஏமாற்றி, உடலில் உள்ள ஐம்புலங்கள் என்னும் திருடர்களால் உலக இன்பங்களை அனுபவிப்பவர்களால் அழிகிறது.